In Stoorzender doet Arjen Lubach verslag van twee jaar uit zijn bewogen bestaan. Vanuit zes verschillende plekken (Los Angeles, Vlieland, New York, Friesland, Zweden en Amsterdam) schrijft hij ongebruikelijk persoonlijk over Zondag met Lubach, muziek, comedy, politiek, het leven en de liefde.
Stoorzender is een unieke mix van eerlijke, grappige en ontroerende verhalen, zoals alleen Arjen Lubach die kan schrijven.
Arjen Lubach (1979) debuteerde in 2006 met de roman Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend, in 2008 gevolgd door het eveneens geprezen Bastaardsuiker. Zijn derde roman, Magnus, werd bekroond met de publieksprijs van de Dioraphte Jongerenliteratuurprijs.
In 2013 verscheen IV, dat genomineerd werd voor De Gouden Strop 2013 en de Crimezone Debuutprijs won. In 2014 verscheen de midprice-editie, waar Lubach een nieuw einde voor schreef. Hij zei hierover: 'Ik heb geen spijt van het oude einde. Maar het nieuwe einde heeft meer te maken met de huidige situatie in de wereld en de wereld van het boek.'
Sinds 2014 presenteert hij de razend populaire en alom geprezen satirische show Zondag met Lubach.
Ik vond het een beetje flauw hoe de schrijver zijn podium en dus dit boek gebruikt om steeds maar appeltjes te schillen met mensen die hem ooit genaaid hebben. Dat komt wat huilerig en miskend over, vooral als hij Thomas van Zomergasten kwalijk neemt dat Nederland hem nu ziet als gewone jongen. Want dat hij juist briljant en gelaagd en onbegrepen is moet helaas op elke pagina even aangestipt worden. Een lekker leesbaar boek, maar waarom moet dit eigenlijk verteld worden? Hoe zijn vriendin hem adoreert, de vaderlandse geschreven pers al zijn talenten niet begrijpt, hoe hij in Amerika steeds herkend wordt, en dat het zo oneerlijk is om Nederlander te zijn met ons beperkte taaltje. Anders was hij allang talkshow host in Hollywood. Dat soort informatie had hij prima voor zichzelf kunnen houden. En ik ben nog wel een enorme fan van Arjan Lubach. 🤷🏽♀️
Heel af en toe zie je voor het eerst een menselijke verschijning die je toch herkent, dat ben ik, in een andere vorm, een ander leven, dat had ik kunnen zijn. Dat gevoel had ik bij Lubach toen ik hem voor het eerst zag in een cabaretvoorstelling van het Monica Da Silva Trio, en dat gevoel bleef toen hij steeds bekender werd en uitgroeide tot de kijkcijferhit op de zondagavond. Stoorzender geeft enige verklaring voor dit gevoel: ik herken mij in veel denk- en gedragspatronen die hierin beschreven worden. Inhoudelijk ga ik verder niks zeggen, bekritiseren of becommentariëren, dat zou ontzettend uit de toon zijn na het lezen van dit boek. Dit is een boek dat in de hoofdzaak geschreven is voor Lubach zelf, en op de tweede plaats voor de lezer. Mijn mening is daarom ook van geen enkele waarde voor iemand anders dan mijzelf, en daar laat ik het bij.
Lubach kan absoluut goed overweg met de Nederlandse taal, maar tegelijkertijd heb ik het een beetje gehad met Nederlandse schrijvers die een heel boek vullen met semi-deprimerende metaforen die zodanig pretentieus zijn verwoord dat ik me oprecht afvraag of ze het met opzet doen, puur om intelligenter te lijken.
Maar anyway. Afgezien van bovengenoemde vond ik het nog best een interessant boek. Vermakelijk, in ieder geval. Vlieland vond ik wat moeilijk doorheen te komen (een en al gezanik), daarna kwam de vaart er goed in. Ik heb geen spijt van de aankoop, maar één keer lezen is wel genoeg. Een typisch geval van uitlenen-aan-mijn-moeder-en-dan-op-marktplaats.
Alhoewel ik het niet vervelend vond om het boek te lezen, stoorde ik me best wel aan een aantal dingen in het boek.
Te beginnen met de feitjes die hij door het boek heen gooit. Te veel om niet over te komen als een betweter, maar niet uitgebreid genoeg om er echt iets mee te kunnen.
En daarnaast, zoals de Volkskrant recensie schrijft: 'Mensen zijn in dit boek een ruime, hinderlijke categorie. Ze willen van alles. Betweterige theaterbezoekers eisen van hem duiding van de tijdgeest, moralistische millennials willen dat hij sociaal onrecht aanklaagt, een collega-schrijver wil dat hij minder zeurt over het klimaat. Een muziekproducer jat zijn compositie, die een wereldhit wordt. Een presentator van Zomergasten maakt het te gezellig. Journalisten zijn meer geïnteresseerd in de werkelijkheid achter zijn verhalen – zoals dat over het meisje dat hem ontmaagde en zich later bij de Farc aansloot – dan in de literatuur.'
En toch lijkt het naast het bekritiseren van anderen wel heel erg om hemzelf te draaien.
Ik zie liever een goed nieuw nummer of een tv-uitzending.
Having read two of his previous novels I was already familiar with Lubach's writing style, but since those were fictional stories and this is autobiographical non-fiction it was quite different to read.
The book is divided into six chapters that are separated by location and each focus on a separate topic, but there are small repeating elements that give some feeling of cohesion. The author actually puts himself in vulnerable positions at several moments, but there are also multiple sections where he is complaining about things that recall the world's smallest violin.
I feel like I've gotten to know Lubach a little bit better and can understand why he decided to stop with his hit Sunday show. I prefer his fictional novels and ultimately think that this is mostly a nice reading snack. It's very enjoyable, but nothing more than that.
De droge/aparte redeneringen van Lubach in combinatie met onthullingen opgeschreven in een heerlijk verhalende vorm gaven mij vaak genoeg een glimlach!
Voordat ik het boek las wist ik niet waar het precies over zou gaan en aan het einde heb ik daar nog steeds geen antwoord op. Het voelt alsof Lubach al zijn gedachte op papier gooit en alles wat hij nog moest zeggen tegen de wereld hierin z’n plekje geeft. Waarom blijf je dan doorlezen? Is het omdat ik hem een inspirerend persoon vind of doordat hij intellectueel humoristisch schrijft? Ik weet het niet, maar middenin zijn boek zei hij dat hij ten eerste schreef voor zichzelf, dan de mensen die het leuk vinden en dan komt de rest. Dat ene zinnetje maakte ineens alles duidelijk. Hij schreef voor zichzelf en toch houdt hij je aandacht gebonden tot aan het eind, dus dan weet hij toch wat goed te doen.
Een langzaam begin, maar daarna werd het steeds beter en heb ik uiteindelijk toch best genoten van dit boek. Ik las het als paperback maar kon toch vaak de stem van Lubach gewoon erdoorheen horen (hopelijk klinkt dit niet vreemd). Ik vond het goed geschreven en interessant om te zien hoe hij dingen is begonnen en hoe hij besloten heeft om met dingen te stoppen. We lezen over zijn vriendin en gezin, over zijn tinnitus, over shows, en nog veel meer. We zien verschillende landen. Interessante anekdotes. Leuk om wat meer over Lubach te weet te komen.
Ik heb het boek in 1 ruk uitgelezen. Ik heb er echt van genoten, anders zoals je hem op tv of in theater ziet. Ik lees in veel recensies over hoe hij reageert (en dan vooral negatief) op mensen en gebeurtenissen. Ik vind het juist ontzettend realistisch en eerlijk.. ik kon dat juist heel erg waarderen. Ik heb het idee dat mensen vaak de wereld ‘mooier’ maken, zichzelf erg bescheiden omschrijven. Arjen schreef dat hij ten eerste voor zichzelf schrijft en dan pas voor de rest. Ik denk dat dat ook het boek kenmerkt.
A peek into life of Arjen Lubach as a person, in different dimensions of his life. At times funny but more often than not trivial because not all parts are made relevant to the reader as joining him on his journey. The message of the book for me was - if you see him in real life, do not approach him to say hi or to take a picture, you risk being commemorated in a non-flattering way (understandably) 😅
Een review achterlaten over dit boek voelt gek: dan lees je iets dat iemand geschreven heeft over dat wat iemand anders geschreven heeft. Alsof je andermans droom naverteld.
"De fictie in zijn basis met evenveel verbazing benaderen als non-fictie is absurd." "Fictie is in feite niks meer dan geen verantwoordelijkheid willen nemen voor non-fictie."
Leuk om meer te lezen (of luisteren) over de man met wie ik veel zondagavonden doorbreng. Extra leuk dat het luisterboek door Arjen zelf is ingesproken, dat voegde echt wat toe. Hij schrijft goed en heb meerdere keren hardop zitten gniffelen.
Een boek dat je krijgt en dat eindigt in de vele deelbibliotheken die ons land rijk is. Een soort lange uitzending van Zondag met Lubach. Als je dat geinig vindt, is dit boek voor jou. Hou zelf niet echt van grappen 'maken'. Toch is het wel een sympathieke vent en blijft er weinig over om te haten.
Ondanks dat het een kort boek was, vond ik het lastig doorkomen. Het is goed geschreven, taalkundig en gevat en toch weet het me niet te pakken. Ik mis een soort van rode draad. Vond het vrij saai en had weinig behoefte om verder te luisteren.
Dit boek geeft een inkijkje in het leven van Arjen Lubach. Hoewel het mijns inziens niet een heel bijzonder boek is, was het wel leuk om een keertje een andere kant van hem te zien.