Seance

by Kevin Valgaeren

ebook

Published February 13, 2016

Reviews

[Ina · Rating 3 out of 5]

Ik had al kennis gemaakt met deze auteur met zijn boeken Blackwell, het offer van Scarlington , de ziener, bloedlijn en engelenlust. Van dit boek wat trouwens zijn debuut was had ik wel hoge verwachtingen.

We maken in het begin van het boek kennis met Dr Francis Whitman die zijn verhaal vertelt vanaf het jaar 1873 waar hij uitgenodigd wordt om een seance bij te wonen van Elisabeth Archer om zo te kunnen aantonen dat zij geen bedriegster is en dat de entiteit dat ze oproep namelijk Katie King en zij geen één en dezelfde persoon zijn.

Ik vond het verhaal maar traag op gang komen en pas vanaf hoofdstuk 10 kreeg het mijn volledige aandacht. Ook de band tussen Dr. Whitman en Katie King vond ik maar raar maar alles valt wel op zijn plaats op het eind van het boek.

Ik twijfel tussen 3 en 4 sterren want de auteur weet het verhaal echt goed aan de man te brengen door zijn prachtige schrijfstijl.
Ik geef het een 3 1/2

[Philippe Hyndrikx · Rating 5 out of 5]

Jammer dat Kevin Valgaeren geen grotere erkenning en een kast vol met prijzen krijgt. Net zoals Blackwell is dit boek een grote aanrader, ook al is het verhaal wat voorspelbaar omdat je vrij vlug door hebt hoe de oplichting in het werk gaat. De beschrijving van de wellicht door een combinatie van drug-induced wanen en psychotische hallucinaties zijn heel sterk en beklijvend.
Een aanrader!

[Jill · Rating 4 out of 5]

Een vermakelijk boek met een interessante premise. Ook kon ik Whitman waarderen als onconventionele (en wellicht ietwat onbetrouwbare protagonist.

[Wilma Peeters · Rating 2 out of 5]

Technisch gezien las ik Blackwell, een ander boek geschreven door deze zelfde auteur, maar dat is niet beschikbaar op goodreads. Vandaar log ik mijn ervaring en recensie dus via deze weg.

Dit boek was wel oké.
Daar zou ik deze recensie mee kunnen concluderen, om niet nog meer tijd te verkwisten aan een stuk mediocre literatuur. Maar dat lijkt me weinig productief, dus bij deze: Het plot was leuk en relatief goed uitgewerkt, maar te simplistisch om me echt in het verhaal mee te sleuren. Daarnaast beviel de schrijfstijl me ook allesbehalve: Het gevoel voor humor dat de schrijver op geregelde basis trachtte door te drukken, was in eerste instantie ondermaats, maar voelde daarnaast geforceerd. Ook wist Valgaeren geen distinctie te maken tussen de personages op basis van hun manier van spreken, wat volgens mij echt jammer is, gezien hij daarmee een volledig nieuwe dimensie aan zijn verhaal en personages had kunnen geven. Zelfs wanneer de auteur schreef vanuit het perspectief van een andere narrator hield hij zijn eigen schrijfstijl aan, wat maakte voor een saaie tot irriterende vertelling. Vaak gebruikte woorden zoals 'desalniettemin', 'gelagzaal', 'ofschoon', ... kwamen me op het einde van dit boek ook werkelijk de strot uit, al kan ik erkennen dat dat mogelijks aan persoonlijke voorkeuren te wijden is.

Ik ben, op basis van deze ervaring, niet van plan zijn andere literaire werken te lezen.