What do you think?
Rate this book
Η καλύτερη χειρότερη μέρα της ζωής σου: Κουβέντες για το φως μες στο σκοτάδι της κατάθλιψης
Δε γνωριζόμαστε, αλλά σε ξέρω. Έχουμε περάσει μέρες και μήνες μαζί, ο καθένας κλεισμένος στο σπίτι του. Έγραψα το βιβλίο αυτό για σένα και για μένα. Για να σου θυμίσω και να θυμηθώ την κοινή δοκιμασία μας, τον κοινό μας αγώνα. Γιατί η κατάθλιψη είναι συνηθισμένη και μοναδική, ύπουλη και διάφανη, τρωτή όπως κι εμείς οι ίδιοι. Ήταν ένας τρόπος να σου πω: Θα περάσει. Να σε διαβεβαιώσω – και συγχρόνως να καθησυχάσω τον εαυτό μου: η αρρώστια μας θεραπεύεται.
Η χειρότερή μας μέρα είναι ακριβώς αυτό, και τίποτα περισσότερο: μια μέρα που παρέρχεται και μας φέρνει πιο κοντά στην ίαση. Ό,τι κι αν μας ψιθυρίζει η κατάθλιψη, πάντα υπάρχει ελπίδα.
Είμαστε φτιαγμένοι για καλύτερες μέρες.
Η χειρότερή μας μέρα είναι ακριβώς αυτό, και τίποτα περισσότερο: μια μέρα που παρέρχεται και μας φέρνει πιο κοντά στην ίαση. Ό,τι κι αν μας ψιθυρίζει η κατάθλιψη, πάντα υπάρχει ελπίδα.
Είμαστε φτιαγμένοι για καλύτερες μέρες.
- GenresNonfictionPsychology
176 pages, Paperback
First published September 1, 2020
14 people are currently reading
475 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 57 reviews
September 27, 2020
«Δύο καταθλιπτικοί μπαίνουν σε μια τράπεζα και, καθώς δεν αντέχουν την ορθοστασία κάθονται πλάι πλάι σε δύο πολυθρόνες, για να περιμένουν τη σειρά τους. Ας υποθέσουμε ότι, από βαρεμάρα, πιάνουν την κουβέντα.
Πως πάει; Ρωτάει ο ένας
Χάλια απαντάει ο άλλος. Εσύ;
Χάλια και εγώ
Κι έπειτα σωπαίνουν (αρκετά μιλήσανε για σήμερα). Και μονολογούν:
Σιγά μην είναι χάλια. Μια χαρά είναι. Την τύχη του να ‘χα.
Δεν έχεις ιδέα τι πα να πει χάλια, φιλαράκι. Ούτε ξέρεις την κωλοφαρδία σου».
Με τα βιβλία του Άυγουστου Κορτώ έχω αρκετά περίεργη σχέση. Είναι κάποια βιβλία του με τα οποία έχω συγκινηθεί, άλλα με τα οποία έχω κλάψει, άλλα που έχω γελάσει και κάποια άλλη με κάθε ειλικρίνεια λατρεύω να τα μισώ. Υποθέτω πάντως ότι τον αγαπάω κατά βάθος και γι αυτό πάντα επιστρέφω σ’ αυτόν και ας μην το παραδέχομαι. Όταν είδα ότι θα κυκλοφορήσει το συγκεκριμένο βιβλίο θέλω να σας πω την αλήθεια η πρώτη σκέψη που έκανα ήταν ε ρε φίλε πάλι τα ίδια και τα ίδια. Θέλω να γράψει κάτι άλλο. Δε τον μπορώ άλλο. Όσο περνούσαν όμως οι μέρες και άρχισα να βλέπω παντού αυτό το βιβλιαράκι άρχισα να έχω μια έντονη επιθυμία να το διαβάσω. Σκεφτόμουν κατά βάθος ότι κάτσε ρε κοπελιά αν δε μιλήσει γι αυτό ο Κορτώ που έχει το βήμα και το λόγο ποιος σκατά θα το κάνει; Έψαχνα να βρω λόγους για να το αγοράσω.
Πριν σου μιλήσω για το βιβλίο θέλω να σου πω λίγο για μένα, για το λόγο που για μένα αυτό το βιβλίο απαραίτητο. Για κάτι λιγότερο από τη μισή μου ζωή μετά από ένα γεγονός που σημάδευσε τη ζωή μου η κατάθλιψη ή έστω τα καταθλιπτικά επεισόδια μπας και σου ακουστεί καλύτερο συντροφεύουν τη ζωή μου. Είμαι από τα τυχερά άτομα που δε χρειάστηκα ποτέ φαρμακευτική αγωγή αν και τώρα με το κοροναιό να σου πω την αμαρτία μου το ζαναξ το λιμπίζομαι, και σε καμία περίπτωση δεν εμφάνισα ποτέ τάσεις να κάνω κακό στον εαυτό μου. Όταν έρχεται και μου χτυπάει την πόρτα σε γενικές γραμμές τα φέρνουμε βόλτα. Κάνουμε λίγο παρεάκι, χωριζόμαστε και τα ξαναλέμε κατά διαστήματα φρέσκοι και ανανεωμένοι για νέες περιπέτειες. Τα κουτσοκαταφέρνω δηλαδή.
« Ο καταθλιπτικός όσο και αν δεν το πιστεύει, δεν είναι αδρανής: μέσα του μαίνεται μια ασταμάτητη πάλη. Πρέπει απλώς να υπομείνει τον χρόνο μέχρι τη νίκη».
Έ κάπως έτσι. Κάνεις υπομονή και κολυμπάς. Θα ρωτήσει κάποιος και τι έχεις ρε Μαράκι, πως το λες κατάθλιψη αφού ούτε χάπια παίρνεις, ούτε θες να κόψεις τις φλέβες σου; Άντε είναι trendy η κατάθλιψη και την αναμάσετε όλοι σας κάθε φορά που δε θα έχετε διάθεση.
Ο Αύγουστος νομίζω το εξηγεί πολύ καλά
« Αν ζητήσεις από ένα καταθλιπτικό να σου περιγράψει τι αισθάνεται, πολύ πιθανόν να σου απαντήσει με λόγια σαν αυτά: Τίποτα ούτε χαρά, ούτε κέφι, ούτε καύλα, ούτε όρεξη να κάνω πράγματα… Ένα κενό»
Προφανώς δε σημαίνει ότι όλοι όσοι νιώθετε τα παραπάνω συναισθήματα πάσχετε από κατάθλιψη και δεν είναι ένα παροδικό συναίσθημα απόρροια μιας συναισθηματικής ή άλλης φόρτισης. Σου μιλάω αποκλειστικά για μένα και πως βλέπω εγώ τη δική μου περίπτωση. Σε μια εποχή που τα δύο μεγαλύτερα ταμπού στην κοινωνία είναι να έχεις κατάθλιψη ή κοροναιό λες και το θες να πάθεις κάτι από τα δύο, προκειμένου να σε απομονώσουν πιο εύκολα νομίζω ότι είναι προτιμότερο να μιλάς για το πρόβλημα με το όνομα του χωρίς περιστροφές, με το πραγματικό του όνομα και στην αληθινή του διάσταση.
Και θα αναρωτηθείς θα γίνω καλά αν έχω και εγώ κάτι τέτοιο; Ο Αύγουστος στο εξηγεί:
< « Η κατάθλιψη δεν είναι ανέκκλητο πεπρωμένο. Είναι μια αρρώστια που θεραπεύεται.
Και ξέρεις τι; Το πιστεύω ρε φίλε ότι παλεύεται. Στο λέω εγώ που το παλεύω 14 χρόνια. Δεν το λες και λίγο. Και γιατι κυρά Μαρία μου να διαβάσω εγώ το βιβλίο του Κορτώ. Θα με θεραπεύσει;
Πάμε λοιπόν τώρα να μιλήσουμε για το βιβλίο αυτό κάθε αυτό. Η συνέχεια του δικού μου δράματος στο επόμενο επεισόδιο καλά να μαστε να σας πρήζω :p Ενας καταθλιπτικός λοιπόν άνθρωπος αν διαβάσει το συγκεκριμένο βιβλίο δε θα καταθλιβεί περισσότερο; Δεν είναι λίγο μαζοχισμός να διαβάζεις λίγο πολύ γι αυτό που σου συμβαίνει που καθόλου δε θες να σου συμβαίνει; Αν θες τη γνώμη μου κατηγορηματικά όχι. Ένας πάλι ψυχικά υγιής άνθρωπος να το διαβάσει; Επιβάλλεται αν με ρωτάς. Δεν είμαι και πολύ σίγουρη ότι καποιος που δεν έχει ένα ανάλογο βίωμα μπορεί να καταλάβει και πάλι 100% αλλά ίσως να βρείτε πειστικές απαντήσεις σε ερωτήματα που μπορεί να είχατε για περίεργες συμπεριφορές φίλων σας. Προσωπικά έχω χάσει και χάνω πολλούς φίλους λόγω του ότι δε μπορούσα να κουμαντάρω τις συναισθηματικές μεταπτώσεις μου. Και να ξερες πόσο ήθελα να καταλάβει ο άλλος, να με νιώσει γιατι δε θέλω να βγω έξω, γιατί δε θέλω να απαντήσω στις κλήσεις του γιατί εκεί που γελάω μπορεί να θέλω να κλάψω και κυρίως να του πάρω το βάρος ότι δεν πειράζει αν δε μπορείς να καταλάβεις, μη φοβάσαι να χρησιμοποιήσεις τη λέξη αυτό είναι, όμως μη φεύγεις.
Για μένα το συγκεριμένο βιβλίο είναι ότι καλύτερο έχει γράψει ο Κορτώ. Ίσως από τις πιο ρεαλιστικές προσεγγίσεις γι’ αυτό που συμβαίνει σε πολλούς από μας και μπορεί να μην έχουμε τα λόγια να το εξηγήσουμε. Εδώ θα τα διαβάσεις όλα. Όλα τα στάδια, όλες τις πλευρές. Λύση δε θα σου βρει γιατί αυτό λυπάμαι θα πρέπει να το κάνεις εσύ όμως θα σου θυμίσει ότι πρέπει οσο και αν καμια φορά φαντάζει χαμένη περίπτωση, να δώσεις τον τίμιο αγώνα. Ο Κορτώ σου δείχνει με το δικό του τρόπο ότι ναι μπορεί να περάσει αρκεί αρχικά να αποδεχτείς το πρόβλημα. Είναι μια αρρώστεια που ο καθένας τη βιώνει με το δικό του τρόπο για να θεραπευτεί είναι ανάγκη να ξεφύγει από τα στεγανά. Δεν υπάρχουν 1,2 ,3 συγκεκριμένα πράγματα που προβλέπεται να κάνεις εσύ τα ορίζεις αυτά. Βήμα, βήμα. Ακόμα και αυτά που σου φαίνονται ασήμαντα και χωρίς νόημα.
«Υπάρχει ωστόσο, άλλο ένα εμπόδιο στην υποτυπώδη αναψυχή μας: Η κοινωνική επιταγή της δραστηριότητας και της εξωστρέφειας (όποιος κλείνεται στο σπίτι του είναι αξιολύπητος)μ και η ενοχική φωνή της αρρώστιας: Τι κάνω με τη ζωή μου; Βλέπω πάλι sex and the city; Διαβάζω τα παιδικά μου Αστερίξ και Ιζνογκουντ; Παίζω wonderboy στο MAME; Την ίδια στιγμή, εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώνουν την ώρα τους με παρόμοιους τρόπους, κι η παρηγοριά και η λησμονιά που τους χαρίζουν οι ασχολίες τους θεωρούνται-γιατί είναι-απολύτως φυσιολογικές».
Θεωρώ ότι ο Αύγουστος Κορτώ σε αυτό το βιβλίο ήταν λίγο περισσότερο Πέτρος Χατζόπουλος. Άφησε στην άκρη την πολυαγαπημένη του μητέρα, φιγούρα που συναντούσες στα περισσότερα βιβλία, τέθηκε αντιμέτωπος με μια τεράστια πρόκληση και αποφεύγοντας αυτή τη φορά τους μελοδραματισμούς που δε θα χωρούσαν σε αυτό που πήγαινε να κάνει, σε παίρνει από το χέρι και σου λέει το αυτονόητο: Θα έρθουν δύσκολες μέρες, θα ναι οι μέρες που δε θα μπορείς να σηκωθείς από το κρεβάτι σου, θα ναι μέρες που δε θες να υπάρξει επόμενη όμως μέσα από αυτές τις μέρες θα έρθεις κοντά σε αυτό που ψάχνεις την ίαση. Γιατί μπορείς. Πάντα στο τέλος θ’ αχνοφαίνεται ένα δως στο τούνελ. Κανείς δεν αξίζει να ναι δυστυχισμένος. Θα ξημερώσουν όμορφες μέρες αρκεί να σαι εκεί για να τις απολαύσεις.
Σε ευχαριστούμε Αύγουστε γι’ αυτό το δώρο. Το ήξερα ότι μπορείς να γράψεις το βιβλίο που σου αξίζει. Σ’ αγαπάω λίγο πιο πολύ τώρα να ξες.
Πως πάει; Ρωτάει ο ένας
Χάλια απαντάει ο άλλος. Εσύ;
Χάλια και εγώ
Κι έπειτα σωπαίνουν (αρκετά μιλήσανε για σήμερα). Και μονολογούν:
Σιγά μην είναι χάλια. Μια χαρά είναι. Την τύχη του να ‘χα.
Δεν έχεις ιδέα τι πα να πει χάλια, φιλαράκι. Ούτε ξέρεις την κωλοφαρδία σου».
Με τα βιβλία του Άυγουστου Κορτώ έχω αρκετά περίεργη σχέση. Είναι κάποια βιβλία του με τα οποία έχω συγκινηθεί, άλλα με τα οποία έχω κλάψει, άλλα που έχω γελάσει και κάποια άλλη με κάθε ειλικρίνεια λατρεύω να τα μισώ. Υποθέτω πάντως ότι τον αγαπάω κατά βάθος και γι αυτό πάντα επιστρέφω σ’ αυτόν και ας μην το παραδέχομαι. Όταν είδα ότι θα κυκλοφορήσει το συγκεκριμένο βιβλίο θέλω να σας πω την αλήθεια η πρώτη σκέψη που έκανα ήταν ε ρε φίλε πάλι τα ίδια και τα ίδια. Θέλω να γράψει κάτι άλλο. Δε τον μπορώ άλλο. Όσο περνούσαν όμως οι μέρες και άρχισα να βλέπω παντού αυτό το βιβλιαράκι άρχισα να έχω μια έντονη επιθυμία να το διαβάσω. Σκεφτόμουν κατά βάθος ότι κάτσε ρε κοπελιά αν δε μιλήσει γι αυτό ο Κορτώ που έχει το βήμα και το λόγο ποιος σκατά θα το κάνει; Έψαχνα να βρω λόγους για να το αγοράσω.
Πριν σου μιλήσω για το βιβλίο θέλω να σου πω λίγο για μένα, για το λόγο που για μένα αυτό το βιβλίο απαραίτητο. Για κάτι λιγότερο από τη μισή μου ζωή μετά από ένα γεγονός που σημάδευσε τη ζωή μου η κατάθλιψη ή έστω τα καταθλιπτικά επεισόδια μπας και σου ακουστεί καλύτερο συντροφεύουν τη ζωή μου. Είμαι από τα τυχερά άτομα που δε χρειάστηκα ποτέ φαρμακευτική αγωγή αν και τώρα με το κοροναιό να σου πω την αμαρτία μου το ζαναξ το λιμπίζομαι, και σε καμία περίπτωση δεν εμφάνισα ποτέ τάσεις να κάνω κακό στον εαυτό μου. Όταν έρχεται και μου χτυπάει την πόρτα σε γενικές γραμμές τα φέρνουμε βόλτα. Κάνουμε λίγο παρεάκι, χωριζόμαστε και τα ξαναλέμε κατά διαστήματα φρέσκοι και ανανεωμένοι για νέες περιπέτειες. Τα κουτσοκαταφέρνω δηλαδή.
« Ο καταθλιπτικός όσο και αν δεν το πιστεύει, δεν είναι αδρανής: μέσα του μαίνεται μια ασταμάτητη πάλη. Πρέπει απλώς να υπομείνει τον χρόνο μέχρι τη νίκη».
Έ κάπως έτσι. Κάνεις υπομονή και κολυμπάς. Θα ρωτήσει κάποιος και τι έχεις ρε Μαράκι, πως το λες κατάθλιψη αφού ούτε χάπια παίρνεις, ούτε θες να κόψεις τις φλέβες σου; Άντε είναι trendy η κατάθλιψη και την αναμάσετε όλοι σας κάθε φορά που δε θα έχετε διάθεση.
Ο Αύγουστος νομίζω το εξηγεί πολύ καλά
« Αν ζητήσεις από ένα καταθλιπτικό να σου περιγράψει τι αισθάνεται, πολύ πιθανόν να σου απαντήσει με λόγια σαν αυτά: Τίποτα ούτε χαρά, ούτε κέφι, ούτε καύλα, ούτε όρεξη να κάνω πράγματα… Ένα κενό»
Προφανώς δε σημαίνει ότι όλοι όσοι νιώθετε τα παραπάνω συναισθήματα πάσχετε από κατάθλιψη και δεν είναι ένα παροδικό συναίσθημα απόρροια μιας συναισθηματικής ή άλλης φόρτισης. Σου μιλάω αποκλειστικά για μένα και πως βλέπω εγώ τη δική μου περίπτωση. Σε μια εποχή που τα δύο μεγαλύτερα ταμπού στην κοινωνία είναι να έχεις κατάθλιψη ή κοροναιό λες και το θες να πάθεις κάτι από τα δύο, προκειμένου να σε απομονώσουν πιο εύκολα νομίζω ότι είναι προτιμότερο να μιλάς για το πρόβλημα με το όνομα του χωρίς περιστροφές, με το πραγματικό του όνομα και στην αληθινή του διάσταση.
Και θα αναρωτηθείς θα γίνω καλά αν έχω και εγώ κάτι τέτοιο; Ο Αύγουστος στο εξηγεί:
< « Η κατάθλιψη δεν είναι ανέκκλητο πεπρωμένο. Είναι μια αρρώστια που θεραπεύεται.
Και ξέρεις τι; Το πιστεύω ρε φίλε ότι παλεύεται. Στο λέω εγώ που το παλεύω 14 χρόνια. Δεν το λες και λίγο. Και γιατι κυρά Μαρία μου να διαβάσω εγώ το βιβλίο του Κορτώ. Θα με θεραπεύσει;
Πάμε λοιπόν τώρα να μιλήσουμε για το βιβλίο αυτό κάθε αυτό. Η συνέχεια του δικού μου δράματος στο επόμενο επεισόδιο καλά να μαστε να σας πρήζω :p Ενας καταθλιπτικός λοιπόν άνθρωπος αν διαβάσει το συγκεκριμένο βιβλίο δε θα καταθλιβεί περισσότερο; Δεν είναι λίγο μαζοχισμός να διαβάζεις λίγο πολύ γι αυτό που σου συμβαίνει που καθόλου δε θες να σου συμβαίνει; Αν θες τη γνώμη μου κατηγορηματικά όχι. Ένας πάλι ψυχικά υγιής άνθρωπος να το διαβάσει; Επιβάλλεται αν με ρωτάς. Δεν είμαι και πολύ σίγουρη ότι καποιος που δεν έχει ένα ανάλογο βίωμα μπορεί να καταλάβει και πάλι 100% αλλά ίσως να βρείτε πειστικές απαντήσεις σε ερωτήματα που μπορεί να είχατε για περίεργες συμπεριφορές φίλων σας. Προσωπικά έχω χάσει και χάνω πολλούς φίλους λόγω του ότι δε μπορούσα να κουμαντάρω τις συναισθηματικές μεταπτώσεις μου. Και να ξερες πόσο ήθελα να καταλάβει ο άλλος, να με νιώσει γιατι δε θέλω να βγω έξω, γιατί δε θέλω να απαντήσω στις κλήσεις του γιατί εκεί που γελάω μπορεί να θέλω να κλάψω και κυρίως να του πάρω το βάρος ότι δεν πειράζει αν δε μπορείς να καταλάβεις, μη φοβάσαι να χρησιμοποιήσεις τη λέξη αυτό είναι, όμως μη φεύγεις.
Για μένα το συγκεριμένο βιβλίο είναι ότι καλύτερο έχει γράψει ο Κορτώ. Ίσως από τις πιο ρεαλιστικές προσεγγίσεις γι’ αυτό που συμβαίνει σε πολλούς από μας και μπορεί να μην έχουμε τα λόγια να το εξηγήσουμε. Εδώ θα τα διαβάσεις όλα. Όλα τα στάδια, όλες τις πλευρές. Λύση δε θα σου βρει γιατί αυτό λυπάμαι θα πρέπει να το κάνεις εσύ όμως θα σου θυμίσει ότι πρέπει οσο και αν καμια φορά φαντάζει χαμένη περίπτωση, να δώσεις τον τίμιο αγώνα. Ο Κορτώ σου δείχνει με το δικό του τρόπο ότι ναι μπορεί να περάσει αρκεί αρχικά να αποδεχτείς το πρόβλημα. Είναι μια αρρώστεια που ο καθένας τη βιώνει με το δικό του τρόπο για να θεραπευτεί είναι ανάγκη να ξεφύγει από τα στεγανά. Δεν υπάρχουν 1,2 ,3 συγκεκριμένα πράγματα που προβλέπεται να κάνεις εσύ τα ορίζεις αυτά. Βήμα, βήμα. Ακόμα και αυτά που σου φαίνονται ασήμαντα και χωρίς νόημα.
«Υπάρχει ωστόσο, άλλο ένα εμπόδιο στην υποτυπώδη αναψυχή μας: Η κοινωνική επιταγή της δραστηριότητας και της εξωστρέφειας (όποιος κλείνεται στο σπίτι του είναι αξιολύπητος)μ και η ενοχική φωνή της αρρώστιας: Τι κάνω με τη ζωή μου; Βλέπω πάλι sex and the city; Διαβάζω τα παιδικά μου Αστερίξ και Ιζνογκουντ; Παίζω wonderboy στο MAME; Την ίδια στιγμή, εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώνουν την ώρα τους με παρόμοιους τρόπους, κι η παρηγοριά και η λησμονιά που τους χαρίζουν οι ασχολίες τους θεωρούνται-γιατί είναι-απολύτως φυσιολογικές».
Θεωρώ ότι ο Αύγουστος Κορτώ σε αυτό το βιβλίο ήταν λίγο περισσότερο Πέτρος Χατζόπουλος. Άφησε στην άκρη την πολυαγαπημένη του μητέρα, φιγούρα που συναντούσες στα περισσότερα βιβλία, τέθηκε αντιμέτωπος με μια τεράστια πρόκληση και αποφεύγοντας αυτή τη φορά τους μελοδραματισμούς που δε θα χωρούσαν σε αυτό που πήγαινε να κάνει, σε παίρνει από το χέρι και σου λέει το αυτονόητο: Θα έρθουν δύσκολες μέρες, θα ναι οι μέρες που δε θα μπορείς να σηκωθείς από το κρεβάτι σου, θα ναι μέρες που δε θες να υπάρξει επόμενη όμως μέσα από αυτές τις μέρες θα έρθεις κοντά σε αυτό που ψάχνεις την ίαση. Γιατί μπορείς. Πάντα στο τέλος θ’ αχνοφαίνεται ένα δως στο τούνελ. Κανείς δεν αξίζει να ναι δυστυχισμένος. Θα ξημερώσουν όμορφες μέρες αρκεί να σαι εκεί για να τις απολαύσεις.
Σε ευχαριστούμε Αύγουστε γι’ αυτό το δώρο. Το ήξερα ότι μπορείς να γράψεις το βιβλίο που σου αξίζει. Σ’ αγαπάω λίγο πιο πολύ τώρα να ξες.
October 10, 2020
Εξαιρετική προσέγγιση σε ενα θεμα που μέχρι πριν λιγα, ισως, και παραπάνω χρόνια, ήταν ταμπου, κι έρχεται αυτό το βιβλιαράκι που είναι διαποτισμενο απο μια ελαφρα πίκρα κι ενα κρυφό και λυτρωτικο χιούμορ, να βάλει τα πράγματα, αν οχι στην σωστή τους θέση, τουλάχιστον σε μια ευθεία ούτως ώστε να παρελάσουν όλοι. Εύγε.
December 31, 2020
Ένα βιβλίο που μιλάει για την κατάθλιψη και το στίγμα γύρω από αυτή, και προσφέρει ένα φως ελπίδας.
Διαβάστε περισσότερα στο blog μου.
Διαβάστε περισσότερα στο blog μου.
November 14, 2020
Ένα βιβλίο για την κατάθλιψη, για κάθε έναν που την περνάει/ την πέρασε, έχει δικούς του που την περνάνε, κοινώς σχεδόν για όλους εκεί έξω. Ένα βιβλίο για θέμα που στην ελληνική κοινωνία είναι δυστυχώς ακόμα ταμπού, αλλά παρόλ�� αυτά αγγίζει μεγάλο μέρος της. Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον, ο συγγραφέας απαντά με τον δικό του τρόπο και μέσα από δικά του βιώματα ερωτήματα που ταλανίζουν άτομα με κατάθλιψη ενώ το χιούμορ σε κατάλληλες δόσεις δεν λείπει.
Να το διαβάσετε και αυτό και μαζί να διαβάσετε και το "Θέα στο σκοτάδι" του William Styron.
Να το διαβάσετε και αυτό και μαζί να διαβάσετε και το "Θέα στο σκοτάδι" του William Styron.
September 27, 2020
Αυτό το βιβλίο, ένα αυτοβιογραφικό δοκίμιο για την κατάθλιψη, γραμμένο από έναν άνθρωπο που τη γνωρίζει πολύ καλά, πρέπει να διαβαστεί από όλους. Και εξηγούμαι. Οι όλοι εντάσσονται (χονδρικά) σε τέσσερις κατηγορίες.
-Σε αυτούς που πάσχουν ή έπασχαν από κάποιο ψυχικό νόσημα, έχουν διαγνωστεί και το αντιμετωπίζουν, με επιτυχία ή αποτυχία.
-Σε αυτούς που έχουν κάποιο ψυχικό νόσημα, αλλά δεν το γνωρίζουν ακόμα ή αρνούνται να το παραδεχτούν και κανείς δεν τους βοηθάει να προχωρήσουν και να το αντιμετωπίσουν, είτε από άγνοια είτε από άρνηση.
-Σε αυτούς που, τουλάχιστον ως τώρα, δεν έχουν εμφανίσει κάποιο ψυχικό νόσημα, αναγνωρίζουν, όμως, την ύπαρξή τους ως ιατρικών παθήσεων και πιθανόν έχουν νοσούντα άτομα στο περιβάλλον τους και θέλουν να τα βοηθήσουν.
-Σε αυτούς που, τουλάχιστον ως τώρα, δεν έχουν εμφανίσει κάποιο ψυχικό νόσημα, αλλά δεν αναγνωρίζουν την ύπαρξή τους ως ιατρικών παθήσεων, θεωρώντας π.χ. απλά "αδύναμους χαρακτήρες" τους πάσχοντες από κατάθλιψη. Αυτούς που δεν μπορούν να σκεφτούν ότι όπως ο πάσχων από άσθμα δεν μπορεί να πάρει ανάσα ακόμα κι αν γύρω του υπάρχει φουλ οξυγόνο, έτσι και ο καταθλιπτικός δεν βλέπει πουθενά χαρά αν και γύρω του υπάρχουν φουλ ερεθίσματα.
Οι πρώτοι θα βρουν παρηγοριά, ταύτιση, ελπίδα πως όλα μπορεί και πρέπει να πάνε καλά, πως με τη σωστή αντιμετώπιση η ψυχική νόσος είναι διαχειρίσιμη. Οι δεύτεροι, πιθανόν, θα κινητοποιηθούν και να τολμήσουν να αναζητήσουν βοήθεια. Οι τρίτοι θα βρουν με τη σειρά τους παρηγοριά, αλλά και στήριξη και τρόπους να στηρίξουν τους ανθρώπους τους. Οι τελευταίοι, αχ οι τελευταίοι... Αυτοί, ΜΑΚΑΡΙ, μακάρι να ξυπνήσουν και να κατανοήσουν πως μια ασθένεια δεν χρειάζεται απαραίτητα ιατρικούς δείκτες, ακτινογραφίες, τομογραφίες και μετρήσιμα "στοιχεία" για να είναι υπαρκτή. Ίσως τα λόγια ενός πάσχοντα να τους ταρακουνήσουν και να δουν τους γύρω τους, που τόσο εύκολα καταδικάζουν, με άλλο μάτι.
Ο Κορτώ, για άλλη μια φορά, με διαφορετικό πάντως στιλ και έχοντας πολλά καινούργια να μας πει, προσπαθεί να σπάσει το ταμπού που ακόμα διαπερνά την ελληνική κοινωνία σε σχέση με τις ψυχικές ασθένειες, ώστε να καταφέρει να ανοίξει και πάλι ο δημόσιος διάλογος γύρω από αυτές, έχοντας ως βασικό δίαυλο κάτι αδιάψευστο, την ίδια του την εμπειρία. Μέχρις ότου να οδηγηθούμε στην πλήρη αποστιγματοποίησή τους. Μέχρι να αποποινικοποιηθεί η "τρέλα", μέχρι να αλλάξουν νοοτροπίες αιώνων και όλοι οι άνθρωποι, υγιείς και μη υγιείς, να συνυπάρξουμε αλληλοβοηθούμενοι και αλληλοστηριζόμενοι. Είμαστε φτιαγμένοι για καλύτερες μέρες.
-Σε αυτούς που πάσχουν ή έπασχαν από κάποιο ψυχικό νόσημα, έχουν διαγνωστεί και το αντιμετωπίζουν, με επιτυχία ή αποτυχία.
-Σε αυτούς που έχουν κάποιο ψυχικό νόσημα, αλλά δεν το γνωρίζουν ακόμα ή αρνούνται να το παραδεχτούν και κανείς δεν τους βοηθάει να προχωρήσουν και να το αντιμετωπίσουν, είτε από άγνοια είτε από άρνηση.
-Σε αυτούς που, τουλάχιστον ως τώρα, δεν έχουν εμφανίσει κάποιο ψυχικό νόσημα, αναγνωρίζουν, όμως, την ύπαρξή τους ως ιατρικών παθήσεων και πιθανόν έχουν νοσούντα άτομα στο περιβάλλον τους και θέλουν να τα βοηθήσουν.
-Σε αυτούς που, τουλάχιστον ως τώρα, δεν έχουν εμφανίσει κάποιο ψυχικό νόσημα, αλλά δεν αναγνωρίζουν την ύπαρξή τους ως ιατρικών παθήσεων, θεωρώντας π.χ. απλά "αδύναμους χαρακτήρες" τους πάσχοντες από κατάθλιψη. Αυτούς που δεν μπορούν να σκεφτούν ότι όπως ο πάσχων από άσθμα δεν μπορεί να πάρει ανάσα ακόμα κι αν γύρω του υπάρχει φουλ οξυγόνο, έτσι και ο καταθλιπτικός δεν βλέπει πουθενά χαρά αν και γύρω του υπάρχουν φουλ ερεθίσματα.
Οι πρώτοι θα βρουν παρηγοριά, ταύτιση, ελπίδα πως όλα μπορεί και πρέπει να πάνε καλά, πως με τη σωστή αντιμετώπιση η ψυχική νόσος είναι διαχειρίσιμη. Οι δεύτεροι, πιθανόν, θα κινητοποιηθούν και να τολμήσουν να αναζητήσουν βοήθεια. Οι τρίτοι θα βρουν με τη σειρά τους παρηγοριά, αλλά και στήριξη και τρόπους να στηρίξουν τους ανθρώπους τους. Οι τελευταίοι, αχ οι τελευταίοι... Αυτοί, ΜΑΚΑΡΙ, μακάρι να ξυπνήσουν και να κατανοήσουν πως μια ασθένεια δεν χρειάζεται απαραίτητα ιατρικούς δείκτες, ακτινογραφίες, τομογραφίες και μετρήσιμα "στοιχεία" για να είναι υπαρκτή. Ίσως τα λόγια ενός πάσχοντα να τους ταρακουνήσουν και να δουν τους γύρω τους, που τόσο εύκολα καταδικάζουν, με άλλο μάτι.
Ο Κορτώ, για άλλη μια φορά, με διαφορετικό πάντως στιλ και έχοντας πολλά καινούργια να μας πει, προσπαθεί να σπάσει το ταμπού που ακόμα διαπερνά την ελληνική κοινωνία σε σχέση με τις ψυχικές ασθένειες, ώστε να καταφέρει να ανοίξει και πάλι ο δημόσιος διάλογος γύρω από αυτές, έχοντας ως βασικό δίαυλο κάτι αδιάψευστο, την ίδια του την εμπειρία. Μέχρις ότου να οδηγηθούμε στην πλήρη αποστιγματοποίησή τους. Μέχρι να αποποινικοποιηθεί η "τρέλα", μέχρι να αλλάξουν νοοτροπίες αιώνων και όλοι οι άνθρωποι, υγιείς και μη υγιείς, να συνυπάρξουμε αλληλοβοηθούμενοι και αλληλοστηριζόμενοι. Είμαστε φτιαγμένοι για καλύτερες μέρες.
December 31, 2022
Το τελευταίο βιβλίο του 2022 μιλάει για το στίγμα της κατάθλιψης, το σωματικό και συναισθηματικό μαρτύριο όσων γνωρίζουν ότι πάσχουν και προσπαθούν να θεραπευτούν, αλλά και την απελπισία όσων τη βιώνουν χωρίς καν να γνωρίζουν ότι έχουν ήδη μπλεχτεί στα δίχτυα της.
Αγαπημένος Κορτώ!
5/5⭐
Αγαπημένος Κορτώ!
5/5⭐
March 2, 2021
Ένα πόνημα για την κατάθλιψη, εκ βαθέων. Λίγες κουβέντες, όσες χρειάζονται για εκείνους που το βιώνουν και για εκείνους που τους αγαπούν. Κουβέντες γεμάτες επιείκεια, γεμάτες φως και ελπίδα.
December 27, 2020
Ένιωσα ταύτιση σε κάποια κομμάτια και ότι διαβάζω τις σκέψεις ενός ανθρώπου που ξέρει τι βίωσα. Κάθε μέρα για έναν καταθλιπτικό είναι μια μάχη με το σκοτάδι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι περνάει. Κι ακόμα κι αν σκάει που και που με guest εμφανίσεις, ξέρεις πλέον πως να το διαχειριστείς.
Read
October 9, 2020Οκέι, οι σκέψεις του συγγραφέα γύρω από την κατάθλιψη. Λίγο ιατρική, λίγο φιλοσοφία, πολύ ψυχολογία. Οκέι..
Ταλέντο στη χρήση της γλώσσας ο άνθρωπος, το έχω ξανά πει.
Ταλέντο στη χρήση της γλώσσας ο άνθρωπος, το έχω ξανά πει.
December 21, 2020
Επιεικώς μέτριο, δεν με συνεπήρε, γενικότερα περίμενα κάτι διαφορετικό με βάση την προσωπική εμπειρία του Αύγουστου. Πάμε γι' άλλλα...
February 15, 2022
Μια ηλιαχτίδα φωτός στο σκοτάδι της κατάθλιψης. Υπάρχει πολύ τροφή για σκέψη και προβληματισμό.
April 28, 2021
Θα βαθμολόγησω προς λύπην μου με 3/5 διότι περίμενα να είναι πιο βιωματικά γραμμένο αυτό το βιβλίο. Σε αρκετά σημεία ένιωσα ότι ο συγγραφέας απλά παραθέτει κομμάτια από επιστημονικά άρθρα. Αν ήταν να μάθω τι εστί κατάθλιψη θα έψαχνα πηγές και πληροφορίες. Ήθελα περισσότερες προσωπικές αναφορές υπό το πρίσμα πάντα της δικής του εμπειρίας. Παρ όλα αυτά θα ξαναδιάβαζα το συγκεκριμένο βιβλίο καθώς περιλαμβάνει αρκετά ενδιαφέροντες όρους που αξίζει να γνωρίζει κανείς.
November 27, 2020
Ένας εναλλακτικός τίτλος θα μπορούσε να είναι " Πως να διαχειριστείτε την κατάθλιψη στους άλλους". Το βρήκα πολύ βοηθητικό και για κάποιον που περνάει κατάθλιψη, του υπενθυμίζει ότι θα περάσει, αλλά αισθάνθηκα να με βοηθάει και με άτομα κοντινά μου όταν δεν ειναί καλά, πως να τους φερθώ για να νιώσουν αν όχι καλύτερα έστω ότι τους καταλαβαίνω.
December 23, 2020
Διάβασα με «λάθος σειρά» έκδοσης το Μικρό χρονικό τρέλας,το βιβλίο της Κατερίνας και τη καλύτερη χειρότερη μέρα της ζωής σου. Στο τελευταίο αναρωτιόμουν αν θα είχε να μου δώσει κάτι παραπάνω ο Κορτώ γύρω από τον κόσμο των ψυχικών διαταραχών κ δη της κατάθλιψης αλλά τελικά πήρα την απάντηση. Μια εκ των έσω οπτική της κατάθλιψης. Η πιο αναλυτική κ ουσιαστική.
January 6, 2021
Διαφορετικό από καθετί που έχει γράψει ο Κορτω, ενδιαφέρον όμως όπως καθετί που γράφει. Ένα βιβλιαρακι που βάζει σε μια σειρά, με λίγα λόγια τα βασικά που πρέπει να γνωρίζουμε για το πως ένας καταθλιπτικός βιώνει την ασθένεια του.
May 7, 2022
Επιστημονικό δεν είναι, τα προσωπικά βιώματα τα περνάει χωρίς να ακουμπάει, feel good δεν είναι. Αναρωτιέμαι γιατί ακόμα ασχολούμαι. Ναι, γράφει ωραία.
January 6, 2022
Πρώτο βιβλίο της χρόνιας.
Δεν ήταν αυτό που περιμενα. Αν είχα διαβασει την περιγραφή, θα ήξερα ότι πρόκειται για ένα non fiction βιογραφικό και συνάμα φιλοσοφικό έργο με κεντρικό *ήρωα* την κατάθλιψη αλλα who got time for that??
Δεν μου είναι άγνωστος ο όρος ή μάλλον η διάγνωση της κατάθλιψης οπότε κάποια συναισθήματα και σκέψεις που περιγράφει στο βιβλίο του μου είναι γνώριμες.
Το βιβλίο έχει σαν σκοπό να πείσει ανθρώπους που παλεύουν με αυτή την ασθένεια να είναι ευγενικοί με τους εαυτούς τους και να τους αγαπούν, όσο μπορούν να δώσουν χρόνο στην θεραπεία να δράσει και να θυμούνται ότι περνάει ο πόνος τους, όσο άσχημα και να αισθάνονται σήμερα.
Μου άρεσε αρκετά.
Δεν ήταν αυτό που περιμενα. Αν είχα διαβασει την περιγραφή, θα ήξερα ότι πρόκειται για ένα non fiction βιογραφικό και συνάμα φιλοσοφικό έργο με κεντρικό *ήρωα* την κατάθλιψη αλλα who got time for that??
Δεν μου είναι άγνωστος ο όρος ή μάλλον η διάγνωση της κατάθλιψης οπότε κάποια συναισθήματα και σκέψεις που περιγράφει στο βιβλίο του μου είναι γνώριμες.
Το βιβλίο έχει σαν σκοπό να πείσει ανθρώπους που παλεύουν με αυτή την ασθένεια να είναι ευγενικοί με τους εαυτούς τους και να τους αγαπούν, όσο μπορούν να δώσουν χρόνο στην θεραπεία να δράσει και να θυμούνται ότι περνάει ο πόνος τους, όσο άσχημα και να αισθάνονται σήμερα.
Μου άρεσε αρκετά.
April 30, 2021
«Δεν κρινόμαστε μόνο από την αξιοποίηση του χρόνου μας - δεν κρινόμαστε καν, εφόσον δεν παραδώσουμε όλη τη ζωή μας στις αξιολογήσεις των άλλων. Ο χρόνος δεν είναι χρήμα, δεν είναι κάτι το μοιραία αναντικατάστατο. Είναι - ιδίως όταν νοσούμε - αυτό που θέλουμε (αυτό που αντέχουμε) να είναι». ~ Μια εξαιρετική προσέγγιση του Κορτώ για ένα θέμα που, δυστυχώς, ακόμα και σήμερα, αποτελεί σημαντικό ταμπού για την κοινωνία μας, κι ας μαστίζει μεγάλο κομμάτι της. Αξίζει να διαβαστεί εξίσου από όσους το περνούν/το έχουν περάσει, γιατί θα νιώσουν πως έχουν έναν φίλο με απόλυτη κατανόηση μαζί τους, αλλά και από όσους δεν έχουν καμιά ιδέα για την ασθένεια, μήπως και ταρακουνηθούν και σταματήσουν να επικρίνουν επιτέλους τους νοσούντες. Δεν αργεί να χτυπήσει και τη δική σου πόρτα, να ξέρεις.~
July 2, 2022
Ένα υπέροχο βιβλίο γραμμένο από έναν τρυφερό και σοφό φίλο. Αξίζει να διαβαστεί ακόμη και αν δεν βρίσκεται κάποιος σε κατάθλιψη, γιατί όλοι έχουμε νιώσει κατά καιρούς έντονη θλίψη, ωστόσο, όπως σωστά γράφει ο συγγραφέας, η κατάθλιψη είναι μια σωματική ασθένεια που εκδηλώνεται ως ψυχική ασθένεια. Δεν είναι μια απλή θλίψη. Το βιβλίο ξεκαθαρίζει πολλά και σε κάνει να σκεφτείς χρήσιμα πράγματα.
January 29, 2021
Πέντε αστέρια για το γοερό κλάμα που έριξα, εντελώς από το πουθενά, και εντελώς θεραπευτικά.
Έχει περάσει καιρός που ένιωσα βιβλίο σαν φίλο.
Έχει περάσει καιρός που ένιωσα βιβλίο σαν φίλο.
February 5, 2021
"Είναι το πεπρωμένο μου, ένα παντοτινό σκοτάδι, αποφασίζω να βουτήξω στο λυτρωτικό (όπως μου φαίνεται τις παγερές, απόκοσμες εκείνες στιγμές) σκοτάδι του θανάτου...
O Κορτώ σε ένα κείμενο εξομολογητικό πάνω σε ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί πολύ κόσμο στις μέρες μας. Η βιωματική και άρα αυτοβιογραφική προσέγγιση είναι αληθινή και προσφέρεται όχι μόνο για ταύτιση (αν σε αγγίζει το πρόβλημα) αλλά είναι ταυτόχρονα ευχάριστο σαν ανάγνωσμα (όσο και αν μοιάζει παράδοξο λόγω θέματος) αφού οι μικρές δόσεις χιούμορ κάνουν την ατμόσφαιρα λιγότερο γκρίζα σε σημεία και λειτουργούν λυτρωτικά.
Χωρισμένο σε διάφορα κεφάλαια (χρόνος, σώμα, συναίσθημα, άνθρωπος, θεραπεία) χωρίς περιττά λόγια αναλύει το θέμα μιλώντας για όλα όσα είναι χρήσιμα τονίζοντας με θάρρος τις δύσκολες προσωπικές στιγμές χωρίς να ξεχνάει την ίαση και η θετική προσέγγιση πατάει ακριβώς σε αυτό, στο γεγονός πως ότι και αν νιώθει ο καταθλιπτικός η ελπίδα για ίαση υπάρχει (η καλύτερη χειρότερη μέρα είναι η πρώτη της διαδρομής από το σκοτάδι προς το φως).
Εξαιρετική γλώσσα, χωρίς μελοδραματισμούς αλλά με σωστούς χρωματισμούς, ένα σημαντικό νέο βιβλίο.
«Ζω χάρη στους ανθρώπους που μ’ έπεισαν να ζήσω».
O Κορτώ σε ένα κείμενο εξομολογητικό πάνω σε ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί πολύ κόσμο στις μέρες μας. Η βιωματική και άρα αυτοβιογραφική προσέγγιση είναι αληθινή και προσφέρεται όχι μόνο για ταύτιση (αν σε αγγίζει το πρόβλημα) αλλά είναι ταυτόχρονα ευχάριστο σαν ανάγνωσμα (όσο και αν μοιάζει παράδοξο λόγω θέματος) αφού οι μικρές δόσεις χιούμορ κάνουν την ατμόσφαιρα λιγότερο γκρίζα σε σημεία και λειτουργούν λυτρωτικά.
Χωρισμένο σε διάφορα κεφάλαια (χρόνος, σώμα, συναίσθημα, άνθρωπος, θεραπεία) χωρίς περιττά λόγια αναλύει το θέμα μιλώντας για όλα όσα είναι χρήσιμα τονίζοντας με θάρρος τις δύσκολες προσωπικές στιγμές χωρίς να ξεχνάει την ίαση και η θετική προσέγγιση πατάει ακριβώς σε αυτό, στο γεγονός πως ότι και αν νιώθει ο καταθλιπτικός η ελπίδα για ίαση υπάρχει (η καλύτερη χειρότερη μέρα είναι η πρώτη της διαδρομής από το σκοτάδι προς το φως).
Εξαιρετική γλώσσα, χωρίς μελοδραματισμούς αλλά με σωστούς χρωματισμούς, ένα σημαντικό νέο βιβλίο.
«Ζω χάρη στους ανθρώπους που μ’ έπεισαν να ζήσω».
October 31, 2020
Ενα ακόμη εξαιρετικό βιβλίο απο τον συγγραφέα της καρδιάς μου,με άρτια γραφή κ κυρίως δομή
Είναι σαν να σου δίνει έναν αόρατο μαγνήτη για να ενώσεις ολα τα κομμάτια που άκουσες,διάβασες ή βίωσες.Αναλύει και συγχρόνως συνθέτει με τρόπο απλό κ κατανοητό αυτό το μπερδεμένο κουβάρι της κατάθλιψης.
Αξιοσημείωτες οι παραπομπές κ αναφορές στη διεθνή λογοτεχνία που με ιδιαίτερη μαεστρία εισχωρούν στο κείμενο και αναφέρονται στο θέμα.
Θα συνηστούσα σε ολους να το διαβάσουν αλλά ιδιαίτερα σε εκεινους που διασχίζουν τα σκοτεινά μονοπάτια της καταθλιψης και σε εκείνους που εχουν κάποιον με κατάθλιψη στο άμεσο η έμμεσο περιβάλλον τους,θα είναι μεγάλη βοήθεια.
Είναι σαν να σου δίνει έναν αόρατο μαγνήτη για να ενώσεις ολα τα κομμάτια που άκουσες,διάβασες ή βίωσες.Αναλύει και συγχρόνως συνθέτει με τρόπο απλό κ κατανοητό αυτό το μπερδεμένο κουβάρι της κατάθλιψης.
Αξιοσημείωτες οι παραπομπές κ αναφορές στη διεθνή λογοτεχνία που με ιδιαίτερη μαεστρία εισχωρούν στο κείμενο και αναφέρονται στο θέμα.
Θα συνηστούσα σε ολους να το διαβάσουν αλλά ιδιαίτερα σε εκεινους που διασχίζουν τα σκοτεινά μονοπάτια της καταθλιψης και σε εκείνους που εχουν κάποιον με κατάθλιψη στο άμεσο η έμμεσο περιβάλλον τους,θα είναι μεγάλη βοήθεια.
November 14, 2020
Λογοτεχνικά δεν μπορώ να του βάλω άριστα. Μ' έχει καλομάθει ο Κορτώ και αυτή τη φορά ένιωθα σα να μου έλειπε κάτι. Ίσως να είναι το θέμα και τα δικά μου κενά.
Είναι όμως η πρώτη φορά που διάβαζα κάτι κι έκλαιγα. Είναι η πρώτη φορά, από τότε, που ξεπέρασα τη χειρότερη φάση της ζωής μου (ήταν πολύ περισσότερο από μία μέρα...), που μπόρεσα να ξαναπροσεγγίσω την εμπειρία στην ολότητά της,σαν και το τελευταίο κομμάτι να μπήκε στη θέση του.
Σ' ευχαριστώ, Αύγουστε ❤️
Είναι όμως η πρώτη φορά που διάβαζα κάτι κι έκλαιγα. Είναι η πρώτη φορά, από τότε, που ξεπέρασα τη χειρότερη φάση της ζωής μου (ήταν πολύ περισσότερο από μία μέρα...), που μπόρεσα να ξαναπροσεγγίσω την εμπειρία στην ολότητά της,σαν και το τελευταίο κομμάτι να μπήκε στη θέση του.
Σ' ευχαριστώ, Αύγουστε ❤️
November 8, 2020
Uperoxo, me mia anasa.
August 11, 2022
Είναι ένα απόσταγμα φιλτραρισμένων και λογικά τοποθετημένων σκέψεων, γνώσεων και βιωμάτων ενός ανθρώπου που έχει την ικανότητα να μεταφέρει όσα σκέφτεται στο χαρτί, απλά και κατανοητά.
Αν έχεις κατάθλιψη, μπορεί να μην έχει να πει κάτι που δεν ήξερες ή κάτι που δεν έχεις ξανακούσει. Αν και αμφιβάλλω για αυτό. Διάβασε το και κράτησε το αυτό το βιβλίο, γιατί όταν τα πράγματα ανακατεύονται στον "σκοτεινό βυθό" της ψυχής σου, αυτό θα μπορεί να ρίξει λίγο φως και να τα ξαναβάλει στην σωστή σειρά.
Θα το συνιστούσα σε άτομα που έχουν κατάθλιψη, σε άτομα που νομίζουν ότι έχουν (εσείς να πάτε οπωσδήποτε σε κάνα γιατρό, μην βγάζετε μόνοι σας συμπεράσματα), σε φίλους, συγγενείς κλπ καταθλιπτικών ατόμων αλλά και σε άτομα που απλά έχουν την περιέργεια να μάθουν τι είναι η κατάθλιψη, ώστε να δουν με διαφορετική οπτική αυτήν την αρρώστια.
Δεν θα παραθέσω απόσπασμα από το βιβλίο, το θεωρώ ανούσιο, ο τίτλος και μόνο σε καλύπτει ώστε να σε αγγίξει και να το διαβάσεις.
Αν έχεις κατάθλιψη, μπορεί να μην έχει να πει κάτι που δεν ήξερες ή κάτι που δεν έχεις ξανακούσει. Αν και αμφιβάλλω για αυτό. Διάβασε το και κράτησε το αυτό το βιβλίο, γιατί όταν τα πράγματα ανακατεύονται στον "σκοτεινό βυθό" της ψυχής σου, αυτό θα μπορεί να ρίξει λίγο φως και να τα ξαναβάλει στην σωστή σειρά.
Θα το συνιστούσα σε άτομα που έχουν κατάθλιψη, σε άτομα που νομίζουν ότι έχουν (εσείς να πάτε οπωσδήποτε σε κάνα γιατρό, μην βγάζετε μόνοι σας συμπεράσματα), σε φίλους, συγγενείς κλπ καταθλιπτικών ατόμων αλλά και σε άτομα που απλά έχουν την περιέργεια να μάθουν τι είναι η κατάθλιψη, ώστε να δουν με διαφορετική οπτική αυτήν την αρρώστια.
Δεν θα παραθέσω απόσπασμα από το βιβλίο, το θεωρώ ανούσιο, ο τίτλος και μόνο σε καλύπτει ώστε να σε αγγίξει και να το διαβάσεις.
February 28, 2022
Βαθιά συγκινητικό, ανθρώπινο και ελπιδοφόρο. Ο Αύγουστος σε αυτό του το βιβλίο μας περιγράφει επί της ουσίας τι εστί να είσαι καταθλιπτικός, αφού έχει προσωπική πείρα και μας εξηγεί με όσο πιο απλά λόγια μπορεί, την ψυχοσύνθεση που έχει ο ασθενής. Θεωρώ ότι τη σήμερον ημέρα λίγο-πολύ όλοι μας γνωρίζουμε κάποιον που πάσχει από κατάθλιψη, κάποιον που προσπαθεί να γίνει ο άνθρωπος που ήταν κάποτε. Είναι ένα βιβλίο που μπορεί να βοηθήσει τόσο τον παθόντα ( μπορεί και όχι,δεν έχω υπάρξει με κατάθλιψη για να μπορώ να σας το εγγυηθώ ) όσο και τους γύρω του να αναπτύξουν την απαραίτητη ενσυναίσθηση που χρειάζεται για να μπορέσουν να βοηθήσουν τους ανθρώπους τους.
November 6, 2021
Το ξεκίνησα εχθές το βράδυ. Ενω ήταν κάτι τελείως διαφορετικό από το στυλ που με έχει συνηθίσει ο αγαπημένος μου Κορτώ, το τελείωσα όταν ξημέρωσε. Όλα όσα αναρωτιόμουν και αναζητούσα να μάθω για τους ανθρώπους που τους έχει αγγίξει η κατάθλιψη είναι εδώ μέσα. Σε αυτό το μικρό βιβλίο που εγώ το βρήκα μεγάλο.
February 25, 2021
Κλασικός Κορτο, δεν μαθαίνεις κάτι νέο για την κατάθλιψη αλλά διαβάζεται ευχάριστα και σκας και κανένα χαμόγελο
May 14, 2023
''Η αδυναμία αυτή, το να βρίσκεσαι στο έλεος συναισθημάτων που δεν έχουν λογική ερμηνεία, είναι κάτι που γνωρίζει σε βάθος κάθε καταθλιπτικός.''
Read
May 18, 2024Αυτό το βιβλίο ίσως κάνει ένα καταθλιπτικό άτομο να μην αισθάνεται τόσο μόνο.
Αλλά θα το πρότεινα κυρίως σε όσους έχουν στη ζωή τους κάποιον που πάσχει από κατάθλιψη σε περίπτωση που τους βοηθήσει να καταλάβουν λίγο περισσότερο τι περνάει ή πώς να σταθούν δίπλα του.
Αλλά θα το πρότεινα κυρίως σε όσους έχουν στη ζωή τους κάποιον που πάσχει από κατάθλιψη σε περίπτωση που τους βοηθήσει να καταλάβουν λίγο περισσότερο τι περνάει ή πώς να σταθούν δίπλα του.
Displaying 1 - 30 of 57 reviews