Hoe alles moest beginnen

by Thomas Verbogt

nan

Genres: Ebooks, Dutch Literature, Fiction, Roman, Audiobook, Literature

240 pages, Paperback

First published August 24, 2017

About the author

Thomas Verbogt (1952) debuteerde in 1981 met de verhalenbundel De feestavond.
Sindsdien schreef hij vele romans, verhalenbundels en toneelstukken.
Met zijn oeuvre groeide ook zijn publiek. Lange tijd was hij een zeer gewaardeerd auteur maar toch relatief onbekend, maar al een paar jaar behoort hij tot ‘de eredivisie van de Nederlandse literatuur’, aldus Pieter Steinz van NRC Handelsblad.
Waar Verbogt vooral om geprezen wordt is zijn melancholieke en lichte toon en zijn filmische manier van vertellen. Ook met zijn humoristische korte verhalen bindt hij veel lezers aan zich.

Reviews

[Laurence · Rating 4 out of 5]

(4.5 sterren)

Lees dit in de herfst of in de winter, als het guur is buiten.
Kies een muziekje* uit, kies een zetel uit.
Nestel je in de zetel met dit boek.
Nestel je in de oh zo mooie woorden van Thomas Verbogt.
Nestel je in deze liefdesgeschiedenis, die er geen is, eerder een verhaal van twee zoekende zielen.
En geniet.

En nu weer: we zijn er alleen maar om afscheid te nemen, we zijn er alleen maar om te proberen te snappen dat voorbijgaat wat je niet wilt dat voorbijgaat maar toch voorbijgaat.

*Nothing really ends van dEUS bijvoorbeeld.

[Paula · Rating 4 out of 5]

Recensie (3,5 sterren): http://mustmag.nl/recensie-hoe-alles-...

Prachtig. Ik was vergeten dat ik zo van de schrijfstijl van Thomas Verbogt hou. Het is ontroerend, nostalgisch en soms herkenbaar. Ik zou veel zinnen willen opschrijven en in een lijstje willen doen, zo mooi.

[Bart Vanvaerenbergh · Rating 3 out of 5]

Thomas en Licia zijn buren en beginnen als kinderen van 6 jaar oud een hechte vriendschap. Daar komt abrupt een einde aan als ze 12 zijn.
Maar Thomas kan Licia niet uit zijn gedachten bannen.
Op hun 21, 40 en 63 jaar kruisen hun wegen opnieuw.
Poëtisch-filosofisch verhaal over "vriendschap".
Mooi : 3,5 voor mij, maar net niet aangrijpend genoeg voor een 4.

[Lars Meijer · Rating 3 out of 5]

Verbogt doet mij altijd aan Nobelprijswinnaar Patrick Modiano denken. Dat ligt 'm in de subtiele melancholieke toon van zijn schrijven, gecombineerd met flarden herinneringen, zonder dat hij zichzelf verliest in onnodige zwaarmoedigheid. Tijdens het lezen kwam bij mij steeds dezelfde korte strofe naar boven, afkomstig uit het gedicht 'Een Nummer Kiezen' van C.O. Jellema:

'Zo leef je in meervoud steeds
onvolledig -'

Hoe Alles Moest Beginnen is het ideale boek om te lezen op natte herfst- en zondagen.

*3,5

[Suzanne · Rating 4 out of 5]

Wat schrijft Thomas Verbogt toch mooie zinnen!

[Jurgen · Rating 3 out of 5]

Thomas Verbogt noem ik ook wel de geheime stilist in de Nederlandse letteren. Zijn oeuvre – romans, verhalenbundels, toneelstukken– is voorin zijn nieuwste roman opgenomen en is indrukwekkend, toch is hij nog altijd relatief onbekend. Laten we daar verandering in brengen, want ‘Hoe alles moest beginnen’ is weer een erg fijne roman.

‘Hoe alles moest beginnen’ verhaalt over Thomas en Licia, als kinderen twee vrienden die meer dan vrienden zijn: ze gaan een verbond voor het leven aan. Tot dit abrupt eindigt: Licia moet met haar vader mee naar Italië. Wat dan volgt is een dystopie van een vriendschap.
Als ze elkaar als twintigers weer tegenkomen is het op een feest dat Licia geeft, en blijkt zij een nieuw leven begonnen terwijl Thomas nog altijd op pauze lijkt te staan: “Ik dacht dat ik min of meer bij mezelf op bezoek ging, maar dat is niet zo. Ik ben bij Licia, die niet zo goed weet wat ze met me moet.” Het leven dat ze verzonnen als kinderen is voorbij, en er een nieuw verzonnen leven moet komen, zonder Licia, maar daar blijft hij zijn hele leven moeite mee hebben. Ziet hij haar als bijna veertiger in een Duits nieuwsitem voorbijkomen, rijdt hij naar haar toe. Maar het gaat niet meer, ze hebben verschillende afslagen genomen, de toekomst is toch nog steeds een dystopie. Ze zijn nog verbonden met elkaar, maar er is eigenlijk niets meer dat hen bindt. Toch krijgen ze nog een ontmoeting, als zestigers, hun ouders zijn dood, en Licia keert terug naar hun kinderstad. De cirkel sluit. Maar lees de drie laatste hoofdstukken toch maar niet, eindes zijn belangrijk, maar soms is de cirkel mooier zonder einde.

‘Hoe alles moest beginnen’ leest vlot, misschien wel wat te vlot. Je huppelt over de regels, tot je struikelt omdat je stappen te groot waren geworden, omdat je regels oversloeg. En dat is jammer, want om terug te komen bij de stilist Thomas Verbogt: er staan parels in deze roman. Neem de allereerste zin: “Het park ruik ik al voordat ik het zie, een geur waarvan ik houd, het is de geur van de dag die nog maar kort geleden begonnen is, er zit licht in en beloftes.” Of de constatering:
“‘Ik ben bang dat je je niet geamuseerd hebt,’ zegt ze, niet bezorgd maar constaterend. Ze haalt meteen haar schouders op. ‘Ik kon je niet helpen. Ik moet zelf ook altijd zo mijn best doen. Als iemand me dan vraagt of ik me amuseer, word ik zenuwachtig, want ik weet echt niet hoe dat moet.’ Dit zegt ze allemaal met grote ogen die naar iets in de verte kijken.
Ik geloof dat ik haar mag, haar manier van praten vind ik aantrekkelijk.”
Ik ook, verzucht ik.

Een exemplaar van dit boek werd beschikbaar gesteld door bol.com en dit stuk verscheen ook in het online Lees Magazine van bol.com en op mijn blog: jmctimmermans.wordpress.com

[Marcia · Rating 2 out of 5]

Absoluut niet aan mij besteed. Hoogdravend geschreven, onrealistische dialogen en vage personages. Daarnaast vond ik het jammer dat het hele boek uit het perspectief van een oude man geschreven was, liever las ik de hoofstukken over zijn jeugdjaren ook met het perspectief van toen. Nu voelde het echt als 'opa vertelt'. Licia is echt een vreemd personage dat me niet wist te raken. Enkel de passages rond de moeder van Thomas kwamen bij me binnen. Helaas niet wat ik ervan verwachtte.

[Henriette · Rating 5 out of 5]

Een boek naar mijn hart. Dicht op de huid geschreven. Geen woord te veel. Poëtisch en ritmisch. Filosofisch zonder hoogdravend te zijn. Veel mooie alinea’s met rake observaties en diepe inzichten om nog lang over na te mijmeren.

[Eugenie · Rating 4 out of 5]

recensie Mieke van der Weij:

Thomas sluit een bijzondere vriendschap met zijn overbuurmeisje Licia, als ze zes zijn. Allebei gekwetste kinderen begrijpen ze elkaar zonder woorden. Aan hun intense nabijheid komt een einde als Licia zes jaar later verhuist. Maar hun hele leven blijven ze een rol spelen in elkaars bestaan.
Thomas Verbogt: Hoe alles moest beginnen ****
Het oeuvre van Thomas Verbogt is een genre op zich. Ik ken tenminste geen schrijver die zo consequent is in zijn thematiek. Al zijn boeken hebben een weemoed toon, ze gaan over het onverbiddelijke verstrijken van de tijd, Verbogt verzet zich daar tegen, hij wil die tijd terughalen.. Verloren liefdes, hunkering, het is allemaal moeilijk te verwoorden en ongrijpbaar: Verbogt blijft het proberen. En hij slaagt er ook nog in zonder sentimenteel te worden, en dat is best knap. Heel lang bleef hij een ‘writers writer’, iemand die vooral door collega’s werd gewaardeerd, maar sinds zijn vorige boek ‘Als de winter voorbij is’ heeft het grote publiek hem ook ontdekt. Hij stond er mee op de shortlist van de Libris Literatuurprijs.

In “Hoe alles moest beginnen’ is er een ik, die Thomas heet. Vertrouwd Verbogtdecor: Nijmegen. En Licia, die eigenlijk Alicia heet. Ze zijn overburen. Ze zijn twaalf jaar en zijn zielsverwanten. Ze hebben weinig woorden nodig om elkaar volledig te begrijpen. Samen creëren ze een verzonnen leven, want het echte leven vertrouwen ze niet. Kinderen op de drempel van de puberteit. Dan gebeurt er iets ingrijpends: Licia’s moeder sterft (tegen het eind van het boek zullen we er pas achter komen wat er is gebeurt) en ze verhuist met haar vader naar Italië, Thomas verweesd achterlatend.

Elkaar loslaten kunnen ze geen van beiden. We komen we ze weer tegen bij vluchtige ontmoetingen als ze eenentwintig zijn, als ze bijna veertig zijn… Vervreemdende scènes zijn het: op geen enkele manier kunnen ze iets terughalen van hun stilzwijgende bondgenootschap. En toch lijkt het, in ieder geval voor Thomas, het allerbelangrijkste in zijn leven. Wat hij verder ook doet, met wie hij zijn leven ook doorbrengt: het lijkt er allemaal niet toe te doen. Het leven lijkt aan hem voorbij te gaan. Hij blijft maar terugverlangen naar die symbiotische vriendschap.

Er gebeurt wel iets: in het laatste deel, als ze drieënzestig zijn, schrijft hij “Wat vervaagde is de wil met elkaar te zijn, op de een of andere manier aan het leven deel te nemen, te weten dat we op elkaar kunnen rekenen. Dat bestond allemaal alleen nog maar als mogelijkheid. Een mogelijkheid kan natuurlijk ook inspirerend zijn. En troostrijk. Maar naarmate ik ouder werd, bleek de mogelijkheid steeds abstracter, meer een dunne gedachte dan iets wat ooit nog geconcretiseerd kon worden.’

Ik vind het lezen van Thomas Verbogt een heel bijzonder genoegen. Temidden van al die romans die heel veel over de wereld willen vertellen, zoemt hij juist in op iets heel simpels, maar ook iets heel universeels. Bij hem geen politiek, geen straatrumoer, geen grote thema’s.

[Jeroen Schwartz · Rating 2 out of 5]

Dit boek is niet aan mij besteed (al ging ik me nog bijna in de hoofdpersoon herkennen met zijn oneindige verlangen en de wens enkel te voelen en te accepteren - misschien is dat overbewustzijn wel confronterend en heeft de auteur me tóch in hoofd en hart geraakt). Niet omdat er niets (weinig...) in Hoe alles moest beginnen gebeurt, maar omdat ik het boek weeïg en overgevoelig vind. Het gaat over lichten, luchten, geuren en kleuren die steeds warm, vol, vervullend, triomfantelijk oftewel betekenisvol zijn... Ik snap dat de tijden (de hoofdpersonen als kinderen, twintigers, veertigers, zestigers) door elkaar lopen maar ik haak af als een jongen en meisje van 6 (of 12) het hebben over de 'regen die alleen licht valt als je gelukkig bent', of over een teken uit de hemel. Of dat er veertig jaar geleden naar muziek uit een CD-speler werd geluisterd. De invalshoek vind ik wel interessant (en klassiek): hoe het leven een loopje met je neemt, of andersom, en dat je daaronder gebukt kunt gaan of je je eraan ontworstelt.

Misschien kan ik er mijn vinger er niet op leggen. Het is zoals Sebastiaan Kort (NRC) schreef: op zichzelf staand is het kitsch, maar niet in dit boek, als geheel. Mij leidt dat mierzoete, beschouwelijke te veel af. Mooi!, schreef ik toen dit las: ''Het zal erom spannen', dat hoor ik de dokter zeggen tegen mijn ouders, toen ik klein was, zo lang geleden dat het net is alsof ik het niet was.'
Op de onderste helft van de bladzijde staat vervolgens driemaal 'het zal erom spannen' en tweemaal 'ik weet het zeker'. Ik weet het niet zeker: of Verbogt mij hier in slaap wilde laten sukkelen of in een hogere, roesachtige staat van zijn wilde schrijven.

Heus staan er genoeg mooie zinnnen in het boek: 'Als ik niet te geloven ben, kan ik net zo goed met alles ophouden.'
'Momenten van geluk, die altijd kort duren, trekken eerdere momenten van geluk naar zich toe.' (Snapt u het nog?, schreef ik in de kantlijn.)
En: 'Leven is in belangrijke mate de moed te geloven dat je het kunt.' (O, wacht, dat is een variatie op leven is het meervoud van lef.)
Nog eentje dan: 'Het is nooit te zeggen of een herinnering ons bedriegt, nee, een andere waarheid is dan wat we dé waarheid noemen, maar waarom zou die andere waarheid minder zijn?'

In de herkansing. Verbogts oeuvre leent zich er volgens mij voor!

[Eline schrijft hier · Rating 4 out of 5]

De kinderen Thomas en Licia brengen hun jeugd samen door. Om het dagelijks leven door te komen en de werkelijkheid buiten te sluiten, creëren ze samen hun eigen fantasiewereld. Als Licia wegens omstandigheden plotseling naar Italië moet verhuizen, blijft Thomas alleen achter met een ruïne van wat hun verbeelding in alle jaren heeft opgebouwd. Natuurlijk besluiten ze contact te houden, maar met de nadere adolescentie zijn er ook andere dingen die hun aandacht eisen. Zullen Thomas en Licia in staat zijn om, ondanks de afstand, hun speciale band te behouden?

Lees mijn hele recensie op elineschrijfthier.nl. 🙋🏻‍♀️🌿

[Elkedvl · Rating 1 out of 5]

Jammer want de verwachtingen waren hoog na het lezen van de eerste tientallen pagina's maar ik heb afgehaakt. Lange volzinnen -enkele heel mooie ook- en vele gedetailleerde beschrijvingen konden mij te weinig boeien. Ik was constant op zoek naar actie. Sommige zaken konden mijn even raken maar het bleef te oppervlakkig voor mij persoonlijk.

[Lucia Jane · Rating 3 out of 5]

Quote:

Het heeft met geluk te maken en de paar seconden die dat geluk nodig heeft om geluk te zijn, om dan weer te vervagen en een herinnering te worden die zich nauwelijks laat verwoorden omdat ieder woord dat ervoor te bedenken valt het tekort doet.

[Indah · Rating 3 out of 5]

Deze is ingewikkeld, zal er nog iets over schrijven.

[Jessica · Rating 3 out of 5]

Gelezen in Zinal (Zwitserland) op een paar uur tijd.

[Janneke Maat · Rating 1 out of 5]

Boek uitgelezen en geluisterd in de hoop door het verhaal geboeid te worden ... de thematiek leek mij interessant, echter de pagina's volzinnen wisten mij niet te raken. Jammer, geen boek voor mij.

[Myriam · Rating 4 out of 5]

'Leven is in belangrijke mate de moed te geloven dat je het kunt.'

[Betty Kiesekoms · Rating 4 out of 5]

prachtige zinnen , mooie schrijfstijl

[Anoeska Nossol · Rating 3 out of 5]

Ik vind het zeer moeilijk om een duidelijk antwoord te geven op de vraag: "Vond ik dit boek goed?"
Het verhaal leesde vlot en vloog voorbij, maar toch... ik miste zoveel elementen die een boek net spannend maken. Want van spanning kon je niet spreken. De verhaallijn was best langdradig.
Het is geen boek dat je helemaal meesleurt. Eerder alsof je bij je grootvader voor de kachel zit en luisterd naar een stukje uit zijn leven.
Is het daarom minder leuk? Geen idee. Op zich vond ik het interessant te lezen, maar het heeft me ook helemaal niet weggeblazen. Het was té alledaags. Dit kan letterlijk iedereen gebeuren. Er was geen twist dat het verhaal interessanter maakte.

Het duurde ook ontzettend lang voor er wat dialoog in het verhaal kwam. Met de dialogen viel alles op zich nog wel mee. Daarvoor voelde het echt aan als "ga zitten en luister, dan vertel ik je een verhaal".
Ik miste wel beweging in de dialogen en aspecten die bij het personage paste. Het verschilde vaak waardoor ik twijfelde over het personage.
Je wordt niet in het verhaal meegesleurt en dat is gewoon zo jammer. Volgens mij komt dit vooral omdat de emoties van Thomas niet altijd even duidelijk worden uitgedrukt. Er is een groot verschil tussen: "Ik was blij" en "Ik sprong op en neer, riep het van de daken."
Het verhaal verdiende een betere verteller. Iemand die het niet enkel uitlegt, maar de luisteraar ook echt mee wilde sleuren in zijn leven (ook al was dat geen spannend leven).

De personages groeien op van kinderen naar bejaarden. Met die oude verteller heb je al snel een onrealistisch gevoel bij de kinder scenes.
Veel dingen worden te volwassen (en dus onrealistisch) aangehaald. Het past niet bij kinderen van 10 jaar oud. Zelfs bij de leeftijd van 12 had ik enkele vragen. Een concreet voorbeeld is dat ze naakt door een bos gaan lopen en elkaar nadien voor enige tijd omhelsen. Ik zie een twaalfjarige dit niet doen. Zeker als je weet dat het verhaal zich afspeelt in de vorige eeuw, als ik correct ben in de jaren '60 (als ze deze leeftijd hebben).

De schrijver heeft een leuke schrijfstijl. Het is vlot en eenvoudig. Je leest zeer snel. Als ik de tijd had denk ik dat dit boek in een 2-3 uurtjes zeker uit was. Met deze drukke dagen duurde het net wat langer. Maar dat nam niet af dat ik ontzettend vlot kon lezen.
Het idee erachter is leuk bedacht maar ik vind het niet zo goed uitgewerkt. De schrijver kon zoveel kanten op met een concept dat je zeer weinig ziet.
Naar mijn maning had het interessant geweest moest Thomas het verhaal verteld hebben aan een kleinkind die net dezelfde leeftijd heeft als hij toen. Dat er interactie was tussen zijn kleinzoon en hem.
Nu vertelde hij (als onbekend persoon) zijn verhaal aan mij.

Een aanrader? Misschien om snel tussendoor te lezen.

[Bib Ieper · Rating 3 out of 5]

Verslag leesgroepbijeenkomst 30 mei 2018
Hoe alles moest beginnen/Thomas Verbogt

De Nederlander Thomas Verbogt is een veelschrijver die bijna vier decennia lang in de luwte werkte, tot hij plots genomineerd werd voor de Libris Literatuurprijs 2016. Hoewel Zijn Als de winter voorbij is het uiteindelijk niet haalde, kon het boek rekenen op heel wat lof en hoge verkoopcijfers. “Vreemd,” aldus Verbogt, “ik heb nooit anders geschreven”. ‘Hoe alles moest beginnen (2017) werd zijn volgende roman, even dromerig als de vorige, even melancholisch achteromkijkend naar wat is geweest of misschien wel zou kunnen geweest zijn. En net daar neep het schoentje voor nogal wat leesgroepers. Sommige hadden het over zweverige en onwerkelijke zinnen, overbodig gedroom, gedram en herhalingen. Andere voelden zich niet goed bij het steevast door elkaar gooien van tijd, werkelijkheid en fantasie. Daartegenover stonden de bewonderaars van het boek die dweepten met de stijl van de Nederlander en de wijze waarop hij autobiografische elementen aanwendt. Eenstemmigheid was er wel over het standpunt dat Verbogt toch wel een meester is in het scheppen van atmosfeer. Ook leest het boek vlot, misschien wel wat te vlot. Je huppelt zowaar over de zinnen, tot je struikelt omdat je een en ander oversloeg. En dat is jammer, want er staan parels in deze roman, aldus de Verbogt-supporters. Warme zinnen over een jeugd in de vijftiger jaren met een hartsvriendinnetje waarmee het hoofdpersonage Thomas de dagen doorheen droomt. Sierlijk verwoorde overpeinzingen van een afgewezen terugblikkende oudere Thomas die probeert lijnen en betekenissen te ontdekken, of ze zo nodig zelf bedenkt. En toch klonk de kritiek luider: ”Onnatuurlijk en geforceerd,” aldus de meerderheid. Ook was er veelvuldig wenkbrauwengefrons over het trauma van de twee hoofdpersonages en vond men het volstrekt onnodig, zelfs ongepast, dat politieke fenomenen als de Baader Meinhoffgroep en de Rode Brigades zomaar aan het verhaal werden gelinkt. Eensgezindheid was er dan weer wel omtrent de keuze van het volgende te bespreken boek. Tussen april en september van de Noor Tomas Espedal wordt op woensdag 29 augustus volledig gefileerd. Afspraak om 19u.

[Saskia · Rating 2 out of 5]

Eigenlijk vind ik Verbogt meer een dichter dan een romanschrijver. Hij kan heel goed een sfeer oproepen, met zinnen waarin hij de zintuigen mengt. “De geur van het natte watje dat over mijn huid wrijft”. En dan zijn er nog van die zinnen met veel herhaling en een tegenstelling, zoals: “We zijn er alleen maar om afscheid te nemen, we zijn er alleen maar om te proberen te snappen dat voorbijgaat wat je niet wilt dat voorbijgaat maar toch voorbijgaat”. Ik vind het nogal een draak van een zin (en zo zijn er vele, maar andere lezers zullen het vast poëtisch of diepzinnig vinden). Deze zinnen verwarren je als lezer, of houden je bij de les, het hangt ervan af of je zoiets waardeert of niet, maar ze passen wel bij de dromerige en twijfelende hoofdpersoon. Toch voelt het soms wel een beetje als een trucje. Herinneringen, mijmeringen, het gevoel van verlies en onbereikbaarheid. Dat komt er goed uit en blijft hangen na lezing.

Maar een roman heeft natuurljk ook een verhaal, een plot. Eerlijk gezegd vind ik dat Verbogt daarin ernstig tekortschiet. Het boek bevat wat onverwachte wendingen, maar die zijn ongeloofwaardig en worden ook afgeraffeld gebracht. Het is alsof de schrijver er niet in geïnteresseerd is. Ze verklaren wel iets, maar voegen niets toe aan het verhaal. Hoofdpersoon en ook schrijver Thomas wil niet werkelijk weten wie Licia is en hoe het haar verder is vergaan, hij vult plichtmatig wat traumatische ervaringen in, maar is alleen bezig met zijn eigen herinnering aan die “gouden jeugd”. Ik las eerder “Perfecte stilte” van deze auteur en daarbij had ik dezelfde leeservaring. Voor mij genoeg Verbogt.

[Dolf Patijn · Rating 5 out of 5]

Dit boek gaat over een hechte kindervriendschap tussen Thomas en zijn overbuurmeisje Licia, waarin zij gedeeltelijk een verzonnen leven leiden dat zij allebei instinctief aanvoelen en die voor hen geen uitleg nodig heeft maar onbegrijpelijk is voor iedereen om hen heen. Dan vertrekt het gezin van Licia naar Italië en stopt de vriendschap na een paar brieven abrupt.

Het is een boek in vier delen, gerelateerd aan de leeftijd van Thomas op het moment dat het deel begint. In die delen duikt Thomas terug in het verleden maar laat ook de situtatie op dat moment zien en hoe het verlangen terug naar die inmiddels zwaar geïdealiseerde vriendschap doorspeelt in wie hij is geworden. Ook Licia lijkt er sterk door te zijn beïnvloed en lijkt nooit helemaal grip op haar leven te hebben gekregen.

Het is weer een schitterend boek van Thomas Verbogt, met mooie zinnen en bespiegelingen. Er zijn een paar stukjes in het boek die wat minder zijn (de brief aan zijn vader had hij er wat mij betreft uit mogen laten. Het gedeelte in Duitsland vind ik sowieso het zwakste deel van het boek), maar ondanks die kleine aanmerking toch voor mij een vijf-sterren-boek. Ten zeerste aanbevolen.

[Laurens · Rating 3 out of 5]

'Fragmentarisch' en 'associatief' zijn de twee woorden die in me opkomen na het lezen van dit boek. Verbogt graaft diep in de herinneringen, strooit kwistig met anekdotes, laat heden en verleden moeiteloos in elkaar vloeien. Dat maakt het een rijke, zij het af en toe verwarrende leeservaring. Er is nog een derde woord dat in me opkomt: teder. Door pareltjes van zinnen als 'Het is een stem die haar zacht en trots vasthoudt.' (p.32) voel je Verbogts teerhartigheid tot je spreken. Zou hij ineens voor je deur staan, dan zou je hem in huis willen uitnodigen, hem voor de haard plaats laten nemen en een kop thee aanbieden, of iets sterkers.

[Reader · Rating 3 out of 5]

Mooi melancholisch verhaal over een jongen die zijn grote liefde op 12-jarige leeftijd al verliest en zijn hele leven naar haar blijf smachten. Het meisje heeft daar ogenschijnlijk minder last van, althans in eerste instantie. Zo elke 20 jaar ontmoeten ze elkaar. Het verhaal betreft alleen deze ontmoetingen, de tussenliggende periodes komen nauwelijks aan bod. Hierdoor heeft het boek een continue melancholische sfeer, en daar werd ik snel moe van. Je snapt wel het verlangen van de jongen, je leeft ook mee als op het eind de aap uit de mouw komt. Maar de aapjes die daarna nog tevoorschijn komen, zijn echt teveel.

[Yan · Rating 4 out of 5]

Dit is een verstild boek. Een boek zoals ik was tot aan de vierde klas middelbare school. Vanaf dat moment keek ik steeds minder toe. Ik koos ervoor de regie te nemen, te gaan regelen, te gaan ondernemen. Toch is dat stille jongetje nooit uit mij verdwenen. Ik sta nog steeds graag op het mooie stille plekje aan de rand van de stad.
Thomas en Licia, de hoofdpersonen van dit boek, maken weinig mee, maar wat ze meemaken maken ze heel intens mee. Ik kan dat wel waarderen.
Ook leuk dat er best wat Nijmegen in zit.

[Anton Segers · Rating 2 out of 5]

Rare gast, die Verbogt. Dit boek start prachtig, het deel over de innige band met Licia in zijn jeugd is zintuiglijk impressionistisch, sfeervol, gevoelig, vol prachtige melancholie...
Van dan af loopt het plots snel in het honderd: Licia wordt onvolgbaar en irritant, Thomas zeurderig en egocentrisch. Je verliest tegen een rotvaart je betrokkenheid met het duo en de 4 sterren smelten, tot je er de brui aan geeft.
Niet de eerste keer dat Verbogt me dat lapt. Misschien moet hij vanaf nu systematisch met schrijven stoppen na honderd pagina's..?

[Elszwa · Rating 3 out of 5]

Na 'Als de winter voorbij is' een lichte teleurstelling. De plot is iets sterker aanwezig, maar de nadruk op het gevoelsleven van de hoofdpersoon is hier wat koket en minder overtuigend. Zelfde elementen keren terug: prachtige jeugdvriendchap (-liefde?) die abrupt wordt afgebroken waardoor de hoofdpersoon zijn hele leven worstelt met een tekort. Wel weer mooi en licht geschreven. Dus... een lichte aanrader.

[Renske · Rating 5 out of 5]

Ik heb dit boek absoluut in mijn hart gesloten.

Een aandoenlijk verhaal, met veel filosofische teksten.
Ik had in het begin wat moeite om in het verhaal te komen omdat ik wat moeilijk kon plaatsen of het om een herinnering ging wat er verteld werd, of dat het hier en nu was.
Maar langzaam begon ik mij steeds meer te hechten aan de personages en wilde ik meer en meer weten hoe het zou aflopen.
Tegen het einde wordt het hartverscheurend, een ontzettend schokkende ontdekking!

[Kyrie · Rating 4 out of 5]

Dit is de derde roman die ik lees van Thomas Verbogt. Ik hou van zijn schrijfstijl, zijn thema’s en het schrijvend zoeken naar het verwoorden van gevoelens en gebeurtenissen die zich moeilijk laten verwoorden.

Ik krijg tijdens het lezen van zijn boeken altijd zin om zelf te schrijven. Door de mooie zinnen maar ook omdat in elk boek weer iets staat dat zo treffend en herkenbaar is, zonder dat het enorm uitgelegd wordt.

[Karel · Rating 3 out of 5]

Net zoals in “Als de winter voorbij is” wentelt Thomas Verborgt zich in dit boekje in verscheurende melancholie. Het gelijknamige hoofdpersonage mijmert in korte hoofdstukjes over hoe anders zijn (liefdes)leven hadden kunnen zijn. De slimme opbouw en de aarzelende, suggestieve zinnen maken de trip down memory lane compleet.