Kızıl Çiçek-Seçme Öyküler

by Vsevolod Garshin, Esra Arı (Translator)

Şiddet, insan ruhunda bıraktığı derin yaralarla zamanın ve mekânın ötesindedir. Savaşın şiddeti ise ruhun dipsiz derinliklerinde nasıl yankılanıyor bilmek zor. Nice büyük yazarın cevabını aradığı bu sorunun peşine düşüyor Çehov’un öncülü olarak değerlendirilen Vsevelod Mihayloviç Garşin. Üstelik kederini en ince ayrıntısına kadar okuyucusuna ustalıkla hissettirerek. Çoğunluğu 19. yüzyılın ikinci yarısında Osmanlı-Rusya Savaşı’nın gölgesinde geçen öyküler; savaşı, yaşamı, vicdanı, adaleti ve ölümü derinlemesine irdeliyor. Garşin’in 33 yıllık kısa ömrüne sığan seçme öyküleri ilk kez kendi dilinden Türkçeye kazandırıldı.

“Bu savaş uzun süre devam etmese bile başka savaş başlayacak. Neden savaşmayalım ki? Neden bu ulvi işi yerine getirmeyelim? Bana kalırsa şu anki savaş sadece benim değil, küçük kardeşimin de, ağzı süt kokan yeğenimin de kaçamayacağı, gelecek savaşların başlangıcı. Ve benim sıram çok yakında gelecek.”

(Tanıtım Bülteninden)

204 pages, Paperback

Published January 1, 2020

About the author

Vsevolod Garshin (Russian: Всеволод Михайлович Гаршин) is considered one of Russia's masters of short fiction. The son of a wealthy army officer, he served in the last of the Russo-Turkish Wars (1877 to 1878) and wrote his first story, "Four Days" (1877), while recovering from battle wounds. His subsequent stories, which were praised by Ivan Turgenev and Anton Chekhov, often dealt with the subject of evil. Garshin suffered from recurring bouts of mental illness and his masterpiece, "The Scarlet Flower" (1883), was based on his confinement in an asylum. He committed suicide at 33. His collected works were translated into English as The Signal and Other Stories (1912).

Reviews

[Memduh Er · Rating 5 out of 5]

Yıllar önce (pek müze sever biri olmadığım için) eşimin zoruyla gittiğim Metropolitan Sanat Müzesi'nde bir tabloya hayran kalmıştım. Ne tabloya ne de ressama dair bir fikrim vardı önceden. Onca büyük ressamın, onca ünlü tablonun arasında, ben gidip o tablonun başında çakılı kalmıştım.

Tablodaki genç adamın gözlerinde öyle bir hüzün görmüştüm ki uzun süre ayrılamadım tablonun önünden. Ertesi gün tekrar gittim müzeye ve tekrar seyrettim. Çok sevmiştim, belki de hayatım boyunca ilk defa bir resmi, çok çok sevmiştim.

Ressam Ilya Repin (1844-1930), resmi yapılan genç de Ukraynalı/Rus yazar Vsevolod Garshin'miş. Daha sonra ikisini de araştırdım, gördüm ki Garshin, 33 yaşında hayatına son vermiş. Ben hep o gözlerdeki hüznün bu intiharın ipucu olduğuna inandım. Çok üzüldüm, hassas bir ruh daha dayanamamıştı belli ki bu hayata...

Aradan yıllar geçti, bir gün aklıma düştü Garshin, acaba Türkçe'ye çevrilmiş midir diye. Baktım, çevrilmiş, sevinçten deli oldum. Hemen aldım, tane tane okudum.

O hassas ruhu her satırda gördüm, kardeşçe bir duyguyla (ki ben o kadar hassas bir ruh olduğumu ima etmiyorum. Hassas bir kardeş, dangıl dungul bir ağabey modeli diyelim biz :))) içim yaralandı.

Genellikle savaş ağırlıklı, savaşın ağırlığını hissettiren hikayeler. Ama en çok Ayı hikayesi içimi yaktı, hem ayılar için hem çingeneler için. Çok severek okudum. Ama kimse bu kitaba 5 yıldız vermez bence. Oysa benim kendi hikayem 5 yıldızın altına izin vermedi.

[raShit · Rating 4 out of 5]

"Seni yiyip bitiren talih değil, insanlardır. Dünyada insandan daha yırtıcı ve öfke dolu bir yaratık yoktur. Kurt, kurdu yemez ama nefes alan insan, insanı yer yutar."