Onder het motto ‘nooit meer honger’ transformeerde de Nederlandse landbouwsector na de Tweede Wereldoorlog in slechts enkele decennia tot een innovatieve en productieve koploper. Maar met de oplossing van gisteren zaaiden we ook het probleem van morgen. Want dat efficiënte en productieve voedselsysteem dat we nodig hadden, draagt bij aan de opwarming van de aarde, tast de bodemkwaliteit aan en gaat ten koste van biodiversiteit.
Er is wederom een transitie nodig, naar kringlooplandbouw. Nederland en de agrarische sector hebben eerder laten zien dat ze een grote transitie aankunnen en ook nu is dat mogelijk. Korte ketens zijn een katalysator voor kringlooplandbouw. In Nederland voedselparadijs roept Barbara Baarsma op om meer in de korte ketens te produceren en te eten. En het goede nieuws is dat we veel vers voedsel binnen handbereik hebben. Nederlanders wonen in een voedselparadijs.
Prima betoog voor korte voedselketens, hoewel het soms gebaat zou zijn bij wat uitgebreidere voorbeelden (en ajb iets anders dan Amsterdam) en meer show en minder tell. Ook wordt iets te vaak verwezen naar vorige en volgende hoofdstukken: het hoofdstuk dat ik nu lees heeft toch hoop ik wel een punt op zich? Tot slot resteerde voor mijn gevoel een beetje de vraag wie precies die korte ketens op touw moet gaan zetten. Gaat de markt dit doen, de overheid, het maatschappelijk middenveld...?