Το βιβλίο ανατέμνει έναν αιώνα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, με σκοπό να καταδείξει ότι οι εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις και οι διπλωματικοί προσανατολισμοί του ελληνικού κράτους υπήρξαν δοχεία συγκοινωνούντα και, κατά συνέπεια, πεδία όχι απλώς αλληλοεπηρεαζόμενα, αλλά απολύτως αλληλεξαρτώμενα. Το αίτημα της εδαφικής επέκτασης του μικροσκοπικού ελληνικού κράτους υπήρξε σε τελική ανάλυση καθοριστικό για τη φυσιογνωμία του, για την τοποθέτησή του στο διεθνές περιβάλλον, για την ίδια την ύπαρξή του.