What do you think?
Rate this book
Stille duisternis
Een mysterieus wolkendek verschijnt aan de hemel en hult de wereld in duisternis. De mensen in Vera's omgeving beginnen zich anders te gedragen. Nog even kan Vera genieten van dat wat ze het liefste doet: schilderen, het liefst bloemen. Maar die verwelken en de kleuren verdwijnen. En buiten dreigt gevaar.
De veranderingen in Vera's familie en vriendengroep eisen al haar aandacht op. Thuis lopen de dingen uit de hand, de wanhoop komt steeds dichterbij. En dan verschijnt de schim. Is er nog een weg terug naar het licht?
De veranderingen in Vera's familie en vriendengroep eisen al haar aandacht op. Thuis lopen de dingen uit de hand, de wanhoop komt steeds dichterbij. En dan verschijnt de schim. Is er nog een weg terug naar het licht?
- GenresFantasyYoung Adult
292 pages, Hardcover
Published November 1, 2020
28 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 19 of 19 reviews
December 2, 2020
Met het gedachte dat dit een fantasy ging zijn, was ik teleurgesteld toen ik het uit had. Dat is het namelijk niet. Ook gebeurt er echt niet zo veel waardoor er actie mist. Spijtig...
Mijn volledige recensie kan je hier vinden: https://axellesbooks.wordpress.com/20...
Mijn volledige recensie kan je hier vinden: https://axellesbooks.wordpress.com/20...
March 13, 2021
3,5*
Recensie ook op mijn blog.
In ‘Stille duisternis’ volgen we Vera. Haar thuissituatie is niet goed, en wordt enkel erger wanneer er een mysterieuze duisternis over heel de wereld zakt. De duisternis is echter niet de focus van dit boek: die ligt namelijk op Vera, die worstelt met haar persoonlijke problemen – en die van haar vriendengroep.
Deze recensie gaat misschien iets meer persoonlijk zijn dan mijn gewoonlijke recensies, so… bear with me.
Zelfs voordat ‘Stille duisternis’ uitkwam, was ik heel erg geïntrigeerd door de flaptekst. Een contemporary met toch wat fantastische elementen leek me helemaal mijn ding, zeker aangezien magisch realisme één van mijn favoriete genres is. Toen het boek uitkwam, waren de recensies nogal matig, waardoor ik toch wat terughoudend werd. Uiteindelijk heb ik een recensie-exemplaar aangevraagd, omdat ik toch echt héél benieuwd was naar het boek.
Om eerlijk te zijn denk ik dat de grootste doodsteek van dit boek de marketting is. Hoewel in de brochure wel stond dat het een contemporary is, schreeuwt ieder ander aspect dat het een urban fantasy of misschien zelfs een apocalyptisch verhaal gaat zijn. Ikzelf stapte dus in dit boek met het besef dat het een contemporary zou zijn. Was het perfect? Nee, maar ik ben oprecht heel aangenaam verrast.
Oké, nu die context er is gegeven: op naar de recensie :’)
‘Stille duisternis’ is sterk op een aantal aspecten, en waar het sterk is, vind ik het dan ook héél sterk. Eerst en vooral moet ik zeggen dat dit boek echt heel erg realistisch aanvoelde. Een groep vrienden, met allerlei problemen, die (zonder het zelf te beseffen) ook verbonden zijn door die problemen. Ik herkende mezelf hier ook zo erg in, van Vera’s moeilijke thuissituatie, tot Davids nood om onafhankelijk te zijn en Danny’s neiging om een façade van geluk op te zetten, terwijl het eigenlijk heel slecht met hem gaat.
Ik heb ergens de kritiek gelezen dat dit boek te veel issues probeert aan te kaarten en daar niet echt in slaagt. Hoewel ik zeker vind dat er nog dieper in gegaan had mogen worden op bepaalde aspecten (Joshua’s woede-probleem, Sascha’s eetstoornis), denk ik niet dat het te veel was om aan te kaarten in één boek. Mensen met mentale problemen vinden elkaar vaak, dus het is logisch dat het ook zo weergegeven wordt in dit boek.
Ik vond dat de mentale problematiek ook bijzonder goed werd aangepakt en het duidelijk is dat de auteur het zo oprecht mogelijk wilde weergeven. Wel was een content warning voor zelfmoord wel op zijn plek geweest.
De personages waren in mijn ogen ook héél sterk. Ik kon me erg vinden in Vera, die steeds probeert voor zichzelf te kiezen, maar uiteindelijk toch steeds overtuigd wordt om iets anders te doen. Ik vond het mooi hoe ze evolueerde doorheen het boek en steeds meer van zichzelf durfde te tonen. Hoewel Sascha en Joshua veel meer aandacht hadden verdiend, waren Jessica en Danny wel heel sterke personages. De dynamiek tussen Jessica en Vera was ook erg realistisch, het deed me een beetje denken aan de vriendschap met één van mijn ex-vriendinnen.
Zoals ik hierboven al zei: ‘Stille duisternis’ is jammer genoeg niet perfect. Het grootste probleem is dat sommige scènes niet helemaal binnenkwamen. Hoewel ik het idee erachter zag, misten ze toch net de impact die ze nodig hadden. Ondanks de vlotte schrijfstijl van Fenneke Zwaaneveld, denk ik dat het hier ook soms misliep. Soms lag er een vreemde focus op iedere individuele actie die de personages uitvoerden (bijvoorbeeld iedere stap die ze ondergingen om met de fiets van punt A naar punt B te gaan), soms lag er wat te weinig nadruk op de emoties en gedachten van Vera, of werden die vlug beschreven en niet getoond.
In de duisternis die over de wereld trekt, verschijnen op een gegeven moment ook een mysterieuze schim en hond-achtige wezens. Hoewel ik de metafoor snap, denk ik dat de uitwerking nog wat miste. De hond-achtige wezens voelden meer als een nutteloze manier om spanning in het verhaal te brengen, eerder dan een manier om de metafoor door te trekken. Ook vond ik het teleurstellend dat de schim op een gegeven moment tegen Vera begon te spreken. Om eerlijk te zijn denk ik dat de metafoor net zo goed had kunnen werken zonder de schim en die wezens.
Er was ook één subplot wat voor mij héél ongemakkelijk voelde.
Ondanks die problemen kan ik niet ontkennen dat ‘Stille duisternis’ me op een persoonlijk niveau geraakt heeft – en dat ik op het einde ook wel traantjes in mijn ogen had (dat is ook waarom ik afrond naar 4 sterren in plaats van 3). ‘Stille duisternis’ is niet perfect, maar het hart van dit boek zit zeker wel op de juiste plek. Het is een ambitieus boek, dat misschien niet al zijn ambities waarmaakt, maar wel één belangrijk ding heeft gedaan: me ontroeren.
Disclaimer: Ik heb van de uitgeverij een recensie-exemplaar gekregen voor dit boek. Dit beïnvloed mijn mening niet.
Recensie ook op mijn blog.
In ‘Stille duisternis’ volgen we Vera. Haar thuissituatie is niet goed, en wordt enkel erger wanneer er een mysterieuze duisternis over heel de wereld zakt. De duisternis is echter niet de focus van dit boek: die ligt namelijk op Vera, die worstelt met haar persoonlijke problemen – en die van haar vriendengroep.
Deze recensie gaat misschien iets meer persoonlijk zijn dan mijn gewoonlijke recensies, so… bear with me.
Zelfs voordat ‘Stille duisternis’ uitkwam, was ik heel erg geïntrigeerd door de flaptekst. Een contemporary met toch wat fantastische elementen leek me helemaal mijn ding, zeker aangezien magisch realisme één van mijn favoriete genres is. Toen het boek uitkwam, waren de recensies nogal matig, waardoor ik toch wat terughoudend werd. Uiteindelijk heb ik een recensie-exemplaar aangevraagd, omdat ik toch echt héél benieuwd was naar het boek.
Om eerlijk te zijn denk ik dat de grootste doodsteek van dit boek de marketting is. Hoewel in de brochure wel stond dat het een contemporary is, schreeuwt ieder ander aspect dat het een urban fantasy of misschien zelfs een apocalyptisch verhaal gaat zijn. Ikzelf stapte dus in dit boek met het besef dat het een contemporary zou zijn. Was het perfect? Nee, maar ik ben oprecht heel aangenaam verrast.
Oké, nu die context er is gegeven: op naar de recensie :’)
‘Stille duisternis’ is sterk op een aantal aspecten, en waar het sterk is, vind ik het dan ook héél sterk. Eerst en vooral moet ik zeggen dat dit boek echt heel erg realistisch aanvoelde. Een groep vrienden, met allerlei problemen, die (zonder het zelf te beseffen) ook verbonden zijn door die problemen. Ik herkende mezelf hier ook zo erg in, van Vera’s moeilijke thuissituatie, tot Davids nood om onafhankelijk te zijn en Danny’s neiging om een façade van geluk op te zetten, terwijl het eigenlijk heel slecht met hem gaat.
Ik heb ergens de kritiek gelezen dat dit boek te veel issues probeert aan te kaarten en daar niet echt in slaagt. Hoewel ik zeker vind dat er nog dieper in gegaan had mogen worden op bepaalde aspecten (Joshua’s woede-probleem, Sascha’s eetstoornis), denk ik niet dat het te veel was om aan te kaarten in één boek. Mensen met mentale problemen vinden elkaar vaak, dus het is logisch dat het ook zo weergegeven wordt in dit boek.
Ik vond dat de mentale problematiek ook bijzonder goed werd aangepakt en het duidelijk is dat de auteur het zo oprecht mogelijk wilde weergeven. Wel was een content warning voor zelfmoord wel op zijn plek geweest.
De personages waren in mijn ogen ook héél sterk. Ik kon me erg vinden in Vera, die steeds probeert voor zichzelf te kiezen, maar uiteindelijk toch steeds overtuigd wordt om iets anders te doen. Ik vond het mooi hoe ze evolueerde doorheen het boek en steeds meer van zichzelf durfde te tonen. Hoewel Sascha en Joshua veel meer aandacht hadden verdiend, waren Jessica en Danny wel heel sterke personages. De dynamiek tussen Jessica en Vera was ook erg realistisch, het deed me een beetje denken aan de vriendschap met één van mijn ex-vriendinnen.
Zoals ik hierboven al zei: ‘Stille duisternis’ is jammer genoeg niet perfect. Het grootste probleem is dat sommige scènes niet helemaal binnenkwamen. Hoewel ik het idee erachter zag, misten ze toch net de impact die ze nodig hadden. Ondanks de vlotte schrijfstijl van Fenneke Zwaaneveld, denk ik dat het hier ook soms misliep. Soms lag er een vreemde focus op iedere individuele actie die de personages uitvoerden (bijvoorbeeld iedere stap die ze ondergingen om met de fiets van punt A naar punt B te gaan), soms lag er wat te weinig nadruk op de emoties en gedachten van Vera, of werden die vlug beschreven en niet getoond.
In de duisternis die over de wereld trekt, verschijnen op een gegeven moment ook een mysterieuze schim en hond-achtige wezens. Hoewel ik de metafoor snap, denk ik dat de uitwerking nog wat miste. De hond-achtige wezens voelden meer als een nutteloze manier om spanning in het verhaal te brengen, eerder dan een manier om de metafoor door te trekken. Ook vond ik het teleurstellend dat de schim op een gegeven moment tegen Vera begon te spreken. Om eerlijk te zijn denk ik dat de metafoor net zo goed had kunnen werken zonder de schim en die wezens.
Er was ook één subplot wat voor mij héél ongemakkelijk voelde.
Ondanks die problemen kan ik niet ontkennen dat ‘Stille duisternis’ me op een persoonlijk niveau geraakt heeft – en dat ik op het einde ook wel traantjes in mijn ogen had (dat is ook waarom ik afrond naar 4 sterren in plaats van 3). ‘Stille duisternis’ is niet perfect, maar het hart van dit boek zit zeker wel op de juiste plek. Het is een ambitieus boek, dat misschien niet al zijn ambities waarmaakt, maar wel één belangrijk ding heeft gedaan: me ontroeren.
Disclaimer: Ik heb van de uitgeverij een recensie-exemplaar gekregen voor dit boek. Dit beïnvloed mijn mening niet.
February 12, 2021
Een bijzonder debuut dat verschillende genres samenbrengt. Zeker een auteur om in de gaten te houden!
January 11, 2021
Een super idee voor een boek! Jammer miste ik wat extra uitwerking. Ik zou dieper op de kleuren zijn ingegaan. Er zitten hele goede stukken in waardoor het zeker de moeite waard is om te lezen!
December 9, 2020
Ik had andere verwachtingen en helaas viel het boek daardoor een beetje tegen. Lees er alles over in mijn recensie: https://lisalovestoreadcom.wordpress....
June 8, 2021
Als kind was ik zo iemand die een boek weglegde als het me niet meteen kon boeien. Soms las ik maar 2o pagina's en besloot ik al dat een boek niets voor mij was. Ondertussen heb ik geleerd dat het regelmatig wel echt loont om vol te houden en door te lezen. Sommige boeken hebben tijd nodig om hun wereld op te bouwen. Of ze bouwen op naar een prachtige conclusie, zonder dat je dat doorhebt in het begin. Dit boek was een voorbeeld van die laatste categorie.
Op het eerste zicht is dit boek niet wat ik op basis van de achterflap ervan verwachtte. Ik ben een fantasy liefhebber. Ik hou van een vleugje magie of paranormaal. Ik heb vaak behoefte aan net dat beetje anders. En dat beetje anders zit wel in dit boek, dat kan je ook opmaken uit de tekst op de achterflap, maar het is niet zo dominant aanwezig als ik verwachtte. Het is ook eigenlijk niet waar dit boek uiteindelijk om draait.
Voor mij betekende dat dat ik in mijn hoofd toch een bepaalde omslag moest maken, maar toen ik halverwege begon door te krijgen waar dit boek om ging en wat nu echt belangrijk was om op te merken en om op te letten, begon ik het eigenlijk steeds leuker, interessanter en ook mooier te vinden. Ik wil natuurlijk niet te veel spoilers weggeven, want juist het ontdekken van het punt en doel van dit verhaal maakt dit boek zo bijzonder, maar de symboliek in dit boek is zo mooi!
Dat komt met name omdat dit boek gaat over echte mensen. Wie mij kent weet dat ik daar fan van ben. Karakters hoeven niet perfect te zijn, ik hoef ze niet allemaal aardig te vinden, als ze maar interessant zijn. En alle personages in dit boek zijn dat. Van onze hoofdrolspeelster tot de leden van haar gezin tot alle verschillende vrienden in haar vriendenkring, iedereen heeft ruwe randjes en slechte kanten en iedereen heeft zijn eigen rugzak aan verleden, heden en toekomst.
Een verhaal dat wellicht niet zo paranormaal is als je zou verwachten, maar misschien juist daardoor wel heel persoonlijk wordt en hard binnenkomt!
Op het eerste zicht is dit boek niet wat ik op basis van de achterflap ervan verwachtte. Ik ben een fantasy liefhebber. Ik hou van een vleugje magie of paranormaal. Ik heb vaak behoefte aan net dat beetje anders. En dat beetje anders zit wel in dit boek, dat kan je ook opmaken uit de tekst op de achterflap, maar het is niet zo dominant aanwezig als ik verwachtte. Het is ook eigenlijk niet waar dit boek uiteindelijk om draait.
Voor mij betekende dat dat ik in mijn hoofd toch een bepaalde omslag moest maken, maar toen ik halverwege begon door te krijgen waar dit boek om ging en wat nu echt belangrijk was om op te merken en om op te letten, begon ik het eigenlijk steeds leuker, interessanter en ook mooier te vinden. Ik wil natuurlijk niet te veel spoilers weggeven, want juist het ontdekken van het punt en doel van dit verhaal maakt dit boek zo bijzonder, maar de symboliek in dit boek is zo mooi!
Dat komt met name omdat dit boek gaat over echte mensen. Wie mij kent weet dat ik daar fan van ben. Karakters hoeven niet perfect te zijn, ik hoef ze niet allemaal aardig te vinden, als ze maar interessant zijn. En alle personages in dit boek zijn dat. Van onze hoofdrolspeelster tot de leden van haar gezin tot alle verschillende vrienden in haar vriendenkring, iedereen heeft ruwe randjes en slechte kanten en iedereen heeft zijn eigen rugzak aan verleden, heden en toekomst.
Een verhaal dat wellicht niet zo paranormaal is als je zou verwachten, maar misschien juist daardoor wel heel persoonlijk wordt en hard binnenkomt!
December 13, 2020
Stille duisternis - Fenneke Zwaaneveld (HamleyBooks)
Een mysterieus wolkendek verschijnt aan de hemel en hult de wereld in duisternis. De mensen in Vera's omgeving beginnen zich anders te gedragen. Nog even kan Vera genieten van dat wat ze het liefste doet: schilderen, het liefst bloemen. Maar die verwelken en de kleuren verdwijnen. En buiten dreigt gevaar. De veranderingen in Vera's familie en vriendengroep eisen al haar aandacht op. Thuis lopen de dingen uit de hand, de wanhoop komt steeds dichterbij. En dan verschijnt de schim. Is er nog een weg terug naar het licht?
Iets in deze cover trok mij zo ongelooflijk aan. Is het de titel? Is het de cover zelf? De kleuren die gebruikt zijn? De flaptekst die al heel dubbel aanvoelt? Wat het ook was, ik werd naar het boek toe gezogen en heb het ook in een ruk uitgelezen.
Ik wist enkel dat dit een young adult is. Geen idee welk genre YA en dat maakte dat ik zonder ook maar enige verwachting aan dit boek kon beginnen. Fenneke Zwaaneveld zorgt door middel van korte hoofdstukken en haar schrijfstijl voor een vlotte lees.
Vera heeft het niet altijd zo makkelijk thuis, strenge ouders die op iedereen neerkijken, een broer die meer lijkt te zijn dan zij. Een beste vriendin die de nodige struggles met zich meebrengt, zowel voor Vera als voor haarzelf. Ondanks dit alles heeft Vera wel een passie. Kleur, schilderen, foto’s maken van bloemen en ze daarna op doek zetten met al hun kleurenpracht is Vera’s passie.
Wanneer duisternis over de wereld valt en daglicht verdwijnt en plaats maakt voor de donkerte, neemt de duisternis ook figuurlijk bezit van mensen. Dat is wat ik uit deze lees haal. De focus ligt echt op de personages en hun struggles. Zowel de problemen waarmee Vera worstelde, maar ook die van haar vriendenkring, haar ouders,...
Voor mij voelde die duisternis die letterlijk het leven van de mensen donker maakt vooral figuurlijk aan. Geen idee of de auteur dat had willen bereiken met haar verhaal maar dat maakte ik ervan en ik hield ervan. Het is een iets tragere lees doordat er niet echt veel actiefs gebeurd maar er gebeurd qua gedachten wel enorm veel.
Dit is de auteur haar debuut en ik vind het wel best sterk hoor. Hoe ik het boek ervaren heb, hoe het voor mij aanvoelde, hoe de schrijfstijl mij beviel. Een pluim voor Fenneke Zwaaneveld. Benieuwd wat deze debuterende auteur voor ons nog in petto heeft.
Een mysterieus wolkendek verschijnt aan de hemel en hult de wereld in duisternis. De mensen in Vera's omgeving beginnen zich anders te gedragen. Nog even kan Vera genieten van dat wat ze het liefste doet: schilderen, het liefst bloemen. Maar die verwelken en de kleuren verdwijnen. En buiten dreigt gevaar. De veranderingen in Vera's familie en vriendengroep eisen al haar aandacht op. Thuis lopen de dingen uit de hand, de wanhoop komt steeds dichterbij. En dan verschijnt de schim. Is er nog een weg terug naar het licht?
Iets in deze cover trok mij zo ongelooflijk aan. Is het de titel? Is het de cover zelf? De kleuren die gebruikt zijn? De flaptekst die al heel dubbel aanvoelt? Wat het ook was, ik werd naar het boek toe gezogen en heb het ook in een ruk uitgelezen.
Ik wist enkel dat dit een young adult is. Geen idee welk genre YA en dat maakte dat ik zonder ook maar enige verwachting aan dit boek kon beginnen. Fenneke Zwaaneveld zorgt door middel van korte hoofdstukken en haar schrijfstijl voor een vlotte lees.
Vera heeft het niet altijd zo makkelijk thuis, strenge ouders die op iedereen neerkijken, een broer die meer lijkt te zijn dan zij. Een beste vriendin die de nodige struggles met zich meebrengt, zowel voor Vera als voor haarzelf. Ondanks dit alles heeft Vera wel een passie. Kleur, schilderen, foto’s maken van bloemen en ze daarna op doek zetten met al hun kleurenpracht is Vera’s passie.
Wanneer duisternis over de wereld valt en daglicht verdwijnt en plaats maakt voor de donkerte, neemt de duisternis ook figuurlijk bezit van mensen. Dat is wat ik uit deze lees haal. De focus ligt echt op de personages en hun struggles. Zowel de problemen waarmee Vera worstelde, maar ook die van haar vriendenkring, haar ouders,...
Voor mij voelde die duisternis die letterlijk het leven van de mensen donker maakt vooral figuurlijk aan. Geen idee of de auteur dat had willen bereiken met haar verhaal maar dat maakte ik ervan en ik hield ervan. Het is een iets tragere lees doordat er niet echt veel actiefs gebeurd maar er gebeurd qua gedachten wel enorm veel.
Dit is de auteur haar debuut en ik vind het wel best sterk hoor. Hoe ik het boek ervaren heb, hoe het voor mij aanvoelde, hoe de schrijfstijl mij beviel. Een pluim voor Fenneke Zwaaneveld. Benieuwd wat deze debuterende auteur voor ons nog in petto heeft.
November 27, 2020
Stille duisternis is een mysterieus en intrigerend verhaal. Ik miste daarentegen wel de actie, maar dat komt voornamelijk doordat de nadruk wordt gelegd op de personages en niet op de duisternis zelf. Voor mijn part had er wel wat meer aandacht aan de duisternis mogen worden besteed. Want op het einde wordt er wel aandacht aan de duisternis besteed, maar dit wordt dan in een rap tempo gedaan. --> Vanaf 28 november is de hele recensie te lezen op mijn blog: www.elinebooks.com
December 1, 2025
Leuk boek. Het las vlot, maar ondanks heb ik er van genoten!
December 15, 2020
Als de kleur uit de wereld verdwijnt.
Vera is een meisje dat erg op zichzelf is. Haar kamer is haar privéplekje waar ze zich terug kan trekken als de wereld om haar heen vervelend aanvoelt en waar ze de mogelijkheid heeft om tijdens het schilderen van met name bloemen nergens aan te denken. Het loopt thuis niet allemaal lekker. Haar ouders liggen niet op één lijn en met haar broer David kan Vera niet goed opschieten. Ze laat haar werk echter aan niemand zien, ze heeft het gevoel dat ze niet goed genoeg is. Volgens haar vriendin Jessica zal ze haar werk toch eens zal moeten laten zien als ze ooit aangenomen wil worden aan de kunstacademie.
Op een dag komen er overdag plotseling donkere wolken, die alsmaar dikker worden. De zon verdwijnt achter de wolken en het wordt alsmaar donkerder buiten en de sfeer wordt grimmig. Uiteindelijk wordt het volledig duister overdag en de duisternis trekt niet meer weg. Niemand heeft er een verklaring voor. Vera krijgt steeds meer het gevoel dat er iets mis is, vooral als ze in contact komt met een donkere, dreigende schim. Haar emoties worden heftiger en Vera vraagt zich af of de schim er mee te maken heeft. Niet alleen Vera’s emoties worden heviger, ook de mensen om haar heen, haar familie en vrienden, gaan zich steeds anders gedragen.
Stille duisternis is het debuut van Fenneke Zwaaneveld. Het verhaal begint mysterieus. De schrijfster wist mij met name te boeien met de geheimzinnige duisternis die opkomt en de gedragsveranderingen en emoties van de verschillende personages. Ik vroeg mij steeds af wat er toch aan de hand zou kunnen zijn. Helaas gaat het grootste deel van het verhaal daarna over de onderlinge relaties tussen de diverse personages en de gevoelens waarmee zij worstelen. Er zijn enkele spannende en mysterieuze momenten, maar minder dan ik van te voren had verwacht. Het feit dat het donker is en dat er vreemde zaken aan de hand zijn wordt meerdere malen genoemd. Ik had verwacht dat het verhaal meer zou gaan over de geheimzinnige duisternis en de schim die Vera ziet. Het verhaal had wat meer spanning kunnen gebruiken, er is niet veel diepgang op dat gebied. Ook zou het fijn geweest zijn als er meer balans was tussen het mysterie van de duisternis aan de ene kant en de emoties van de personages en de problemen waar zij persoonlijk mee te maken hebben aan de andere kant. Het mysterie krijgt te weinig aandacht naar mijn mening. Pas tegen het einde van het verhaal komt Vera achter de betekenis van de duisternis en de schim en hebben deze twee zaken een grotere rol.
Ik begrijp wat de schrijfster wil zeggen met de duisternis en de daarbij behorende uiteenlopende emoties, echter vond ik dit niet goed uit de verf komen. Ondanks deze punten heb ik het boek wel met plezier gelezen. Fenneke Zwaaneveld heeft namelijk een aangename schrijfstijl. Zij beschrijft de belevenissen van Vera gedetailleerd en je leeft enorm met haar mee. Om deze reden heb ik besloten om Stille duisternis van Fenneke Zwaaneveld toch 3 sterren te geven.
Vera is een meisje dat erg op zichzelf is. Haar kamer is haar privéplekje waar ze zich terug kan trekken als de wereld om haar heen vervelend aanvoelt en waar ze de mogelijkheid heeft om tijdens het schilderen van met name bloemen nergens aan te denken. Het loopt thuis niet allemaal lekker. Haar ouders liggen niet op één lijn en met haar broer David kan Vera niet goed opschieten. Ze laat haar werk echter aan niemand zien, ze heeft het gevoel dat ze niet goed genoeg is. Volgens haar vriendin Jessica zal ze haar werk toch eens zal moeten laten zien als ze ooit aangenomen wil worden aan de kunstacademie.
Op een dag komen er overdag plotseling donkere wolken, die alsmaar dikker worden. De zon verdwijnt achter de wolken en het wordt alsmaar donkerder buiten en de sfeer wordt grimmig. Uiteindelijk wordt het volledig duister overdag en de duisternis trekt niet meer weg. Niemand heeft er een verklaring voor. Vera krijgt steeds meer het gevoel dat er iets mis is, vooral als ze in contact komt met een donkere, dreigende schim. Haar emoties worden heftiger en Vera vraagt zich af of de schim er mee te maken heeft. Niet alleen Vera’s emoties worden heviger, ook de mensen om haar heen, haar familie en vrienden, gaan zich steeds anders gedragen.
Stille duisternis is het debuut van Fenneke Zwaaneveld. Het verhaal begint mysterieus. De schrijfster wist mij met name te boeien met de geheimzinnige duisternis die opkomt en de gedragsveranderingen en emoties van de verschillende personages. Ik vroeg mij steeds af wat er toch aan de hand zou kunnen zijn. Helaas gaat het grootste deel van het verhaal daarna over de onderlinge relaties tussen de diverse personages en de gevoelens waarmee zij worstelen. Er zijn enkele spannende en mysterieuze momenten, maar minder dan ik van te voren had verwacht. Het feit dat het donker is en dat er vreemde zaken aan de hand zijn wordt meerdere malen genoemd. Ik had verwacht dat het verhaal meer zou gaan over de geheimzinnige duisternis en de schim die Vera ziet. Het verhaal had wat meer spanning kunnen gebruiken, er is niet veel diepgang op dat gebied. Ook zou het fijn geweest zijn als er meer balans was tussen het mysterie van de duisternis aan de ene kant en de emoties van de personages en de problemen waar zij persoonlijk mee te maken hebben aan de andere kant. Het mysterie krijgt te weinig aandacht naar mijn mening. Pas tegen het einde van het verhaal komt Vera achter de betekenis van de duisternis en de schim en hebben deze twee zaken een grotere rol.
Ik begrijp wat de schrijfster wil zeggen met de duisternis en de daarbij behorende uiteenlopende emoties, echter vond ik dit niet goed uit de verf komen. Ondanks deze punten heb ik het boek wel met plezier gelezen. Fenneke Zwaaneveld heeft namelijk een aangename schrijfstijl. Zij beschrijft de belevenissen van Vera gedetailleerd en je leeft enorm met haar mee. Om deze reden heb ik besloten om Stille duisternis van Fenneke Zwaaneveld toch 3 sterren te geven.
December 12, 2020
Een mysterieus wolkendek hult de wereld in duisternis en stuk voor stuk beginnen de mensen in Vera’s omgeving zich anders te gedragen. Al snel verwelken alle bloemen en wordt het steeds moeilijker voor Vera om te genieten van wat ze het liefste doet namelijk schilderen.
Dan verschijnt er een schim en moet Vera op zoek een manier om het licht terug te halen.
“Soms keek ze naar buiten door haar raam, maar de lucht klaarde niets op. En ze kon maar niet het gevoel van zich af schudden dat er iets mee was.”
Fenneke Zwaaneveld heeft een prettige, vlotte schrijfstijl waardoor je makkelijk door het verhaal komt. Helaas zitten er ondanks deze fijne schrijfstijl verschillende elementen in het verhaal die niet zo lekker lopen. Zo gaat het verhaal op sommige momenten heel snel, waardoor je het gevoel hebt dat je wat mist, en op andere momenten weer net iets te langzaam, maar over het algemeen is de schrijfwijze pluspunt aan dit boek.
De personages daarentegen zijn vaak te vlak gebleven om je als lezer echt te kunnen raken, ook mis ik hierin de karakterontwikkelingen van de hoofdpersonages, waardoor ze nog extra diepgang missen. Helaas was dit zelfs bij hoofdpersoon Vera af en toe het geval, niet alleen maakt zij zelf ontzettend moeilijke dingen mee waarbij ze zichzelf niet, of in ieder geval te weinig, ontwikkelt waardoor ik me op bepaalde momenten zelfs enigszins aan haar irriteerde, maar ook haar liefde voor schilderen komt net te weinig naar voren om een belangrijk onderdeel van het boek te worden.
Er is door Fenneke veel moeite gedaan om verschillende voorkomende problemen, waaronder depressie en huiselijk geweld, in haar boek te verwerken en hierdoor de lezer nieuwsgierig te maken maar in de meeste gevallen kwamen de situaties te kort in het boek voor om je echt mee te nemen en te kunnen meeleven met de karakters die te maken hadden met het probleem.
Stille duisternis heeft ook verschillende fantasy elementen in het verhaal zitten en dat punt heeft Fenneke op een goede manier beschreven, je mist soms wat details, maar over het algemeen zorgen juist deze momenten ervoor dat je blijft doorlezen en benieuwd bent naar hoe het verhaal eindigd.
Ik vond het erg jammer dat het verhaal mij, ondanks de vlotte schrijfstijl, niet echt kon raken maar Fenneke laat met Stille duisternis wel zien dat ze potentie heeft en daardoor blijf ik toch benieuwd naar haar volgende verhaal.
Fenneke Zwaaneveld leest en schrijft al sinds jongs af aan. Fenneke is daarnaast ook kunstenaar, wat ook naar voren komt in haar debuut Stille duisternis.
Dan verschijnt er een schim en moet Vera op zoek een manier om het licht terug te halen.
“Soms keek ze naar buiten door haar raam, maar de lucht klaarde niets op. En ze kon maar niet het gevoel van zich af schudden dat er iets mee was.”
Fenneke Zwaaneveld heeft een prettige, vlotte schrijfstijl waardoor je makkelijk door het verhaal komt. Helaas zitten er ondanks deze fijne schrijfstijl verschillende elementen in het verhaal die niet zo lekker lopen. Zo gaat het verhaal op sommige momenten heel snel, waardoor je het gevoel hebt dat je wat mist, en op andere momenten weer net iets te langzaam, maar over het algemeen is de schrijfwijze pluspunt aan dit boek.
De personages daarentegen zijn vaak te vlak gebleven om je als lezer echt te kunnen raken, ook mis ik hierin de karakterontwikkelingen van de hoofdpersonages, waardoor ze nog extra diepgang missen. Helaas was dit zelfs bij hoofdpersoon Vera af en toe het geval, niet alleen maakt zij zelf ontzettend moeilijke dingen mee waarbij ze zichzelf niet, of in ieder geval te weinig, ontwikkelt waardoor ik me op bepaalde momenten zelfs enigszins aan haar irriteerde, maar ook haar liefde voor schilderen komt net te weinig naar voren om een belangrijk onderdeel van het boek te worden.
Er is door Fenneke veel moeite gedaan om verschillende voorkomende problemen, waaronder depressie en huiselijk geweld, in haar boek te verwerken en hierdoor de lezer nieuwsgierig te maken maar in de meeste gevallen kwamen de situaties te kort in het boek voor om je echt mee te nemen en te kunnen meeleven met de karakters die te maken hadden met het probleem.
Stille duisternis heeft ook verschillende fantasy elementen in het verhaal zitten en dat punt heeft Fenneke op een goede manier beschreven, je mist soms wat details, maar over het algemeen zorgen juist deze momenten ervoor dat je blijft doorlezen en benieuwd bent naar hoe het verhaal eindigd.
Ik vond het erg jammer dat het verhaal mij, ondanks de vlotte schrijfstijl, niet echt kon raken maar Fenneke laat met Stille duisternis wel zien dat ze potentie heeft en daardoor blijf ik toch benieuwd naar haar volgende verhaal.
Fenneke Zwaaneveld leest en schrijft al sinds jongs af aan. Fenneke is daarnaast ook kunstenaar, wat ook naar voren komt in haar debuut Stille duisternis.
December 26, 2020
Laten we voorop stellen dat dit een boek is over sociale thema's en daar is het sterk in.
De 18-jarige Vera heeft gekozen om een tussenjaar te nemen. Ze wil dolgraag naar een kunstschool want ze schildert graag. Maar daar zit het probleem: ze durft haar werk aan niemand te laten zien. Wanneer haar vriendin Jessica uit huis gezet wordt door diens vader en bij haar wil komen logeren, gebeurt er wat raars. Donkere wolken bestrijken de hemel en dag lijkt nacht geworden. Slecht nieuws dus voor de bloemen die Vera het liefste schildert.
Het verhaal focust zich vooral op Vera en diens vriendengroep. Ieder van haar vrienden heeft zo zijn of haar eigen problemen: o.a. rookverslaving, woedeaanvallen, een relatie die misloopt, anorexia, depressie. En bij Vera thuis gaat het niet al te beter. Haar ouders kijken neer op anderen en willen haar vrienden liever niet binnen zien. Haar vader is erg neerkijkend op vrouwen en haar moeder komt niet voor zichzelf op. Met de duisternis krijgen Vera en haar broer huisarrest omdat het buiten te gevaarlijk is. En dan loopt haar broer weg.
Het verhaal lees je vooral om uit te pluizen wat er met wie loos is en om te zien hoe dit wordt opgelost. De duisternis, de mysterieuze wezens, dat is allemaal meer op de achtergrond. En daar slaat de ontknoping wat mij betreft net niet raak... want het voelt allemaal te simpel in een boek vol zware (en herkenbare) thematiek. Ik zie het als een symbolische strijd meer dan als fysieke, maar het valt daardoor ietwat uit de toon met de rest van het verhaal. Lees het boek daarom niet als fantasy, maar lees het voor de sociale thema's. Die maken het de moeite waard en dan kan je vrede hebben met het einde van het boek.
Dit boek liet zich moeilijk wegleggen en voelde aan als een heerlijk lezen zo tijdens de grauwe corona dagen waarbij we toch binnen moeten zitten (en ons goed kunnen identificeren met de hoofdpersoon en haar huisarrest). Pluspuntjes voor de hints dat Vera introvert én aseksueel lijkt te zijn. Al zijn dat interpretaties.
De 18-jarige Vera heeft gekozen om een tussenjaar te nemen. Ze wil dolgraag naar een kunstschool want ze schildert graag. Maar daar zit het probleem: ze durft haar werk aan niemand te laten zien. Wanneer haar vriendin Jessica uit huis gezet wordt door diens vader en bij haar wil komen logeren, gebeurt er wat raars. Donkere wolken bestrijken de hemel en dag lijkt nacht geworden. Slecht nieuws dus voor de bloemen die Vera het liefste schildert.
Het verhaal focust zich vooral op Vera en diens vriendengroep. Ieder van haar vrienden heeft zo zijn of haar eigen problemen: o.a. rookverslaving, woedeaanvallen, een relatie die misloopt, anorexia, depressie. En bij Vera thuis gaat het niet al te beter. Haar ouders kijken neer op anderen en willen haar vrienden liever niet binnen zien. Haar vader is erg neerkijkend op vrouwen en haar moeder komt niet voor zichzelf op. Met de duisternis krijgen Vera en haar broer huisarrest omdat het buiten te gevaarlijk is. En dan loopt haar broer weg.
Het verhaal lees je vooral om uit te pluizen wat er met wie loos is en om te zien hoe dit wordt opgelost. De duisternis, de mysterieuze wezens, dat is allemaal meer op de achtergrond. En daar slaat de ontknoping wat mij betreft net niet raak... want het voelt allemaal te simpel in een boek vol zware (en herkenbare) thematiek. Ik zie het als een symbolische strijd meer dan als fysieke, maar het valt daardoor ietwat uit de toon met de rest van het verhaal. Lees het boek daarom niet als fantasy, maar lees het voor de sociale thema's. Die maken het de moeite waard en dan kan je vrede hebben met het einde van het boek.
Dit boek liet zich moeilijk wegleggen en voelde aan als een heerlijk lezen zo tijdens de grauwe corona dagen waarbij we toch binnen moeten zitten (en ons goed kunnen identificeren met de hoofdpersoon en haar huisarrest). Pluspuntjes voor de hints dat Vera introvert én aseksueel lijkt te zijn. Al zijn dat interpretaties.
November 30, 2020
Stille duisternis is het Young Adult debuut van de jonge Brabantse Fenneke Zwaaneveld. Hoofdpersoon in het boek is Vera. Ze is een lief, maar ook onzeker meisje dat het anderen vooral graag naar de zin maakt. Haar passie is schilderen en het liefst zou ze dan ook naar de kunstacademie gaan; uit angst om afgewezen te worden durft ze zich echter niet aan te melden. Haar leven en dat van de mensen in haar omgeving verandert volledig wanneer van de een op de andere dag de wereld donker wordt. Na een heftige storm blijft er een donker wolkendek hangen dat langzaam al het daglicht opzuigt. Het gebrek aan kleur en licht krijgt langzaam vat op iedereen en alsof dat al niet erg genoeg is lijken er ook nog vreemde dingen rond te waren in het Duister.
Het boek heeft een prachtige cover waar de blauwachtige tinten en kale takken perfect aansluiten bij de gebeurtenissen in het boek. Zonder de zon en het daglicht kunnen de bloemen waar Vera zo van houdt niet langer groeien. Geen zonlicht, geen kleur en alleen maar elektrisch licht maakt natuurlijk ook dat mensen niet meer kunnen opbloeien. Vera ziet met lede ogen aan hoe haar ouders, haar broer en ook haar vrienden steeds een beetje meer veranderen. Ze worden angstiger, verdrietig en in zichzelf gekeerd. Waar de plotselinge duisternis vandaan komt weet niemand, uiteindelijk komen de wetenschappers ook niet verder dan dat het een paranormaal verschijnsel moet zijn.
De hele recensie is te lezen op mijn blog: http://www.deboekenfabriek.eu/
Het boek heeft een prachtige cover waar de blauwachtige tinten en kale takken perfect aansluiten bij de gebeurtenissen in het boek. Zonder de zon en het daglicht kunnen de bloemen waar Vera zo van houdt niet langer groeien. Geen zonlicht, geen kleur en alleen maar elektrisch licht maakt natuurlijk ook dat mensen niet meer kunnen opbloeien. Vera ziet met lede ogen aan hoe haar ouders, haar broer en ook haar vrienden steeds een beetje meer veranderen. Ze worden angstiger, verdrietig en in zichzelf gekeerd. Waar de plotselinge duisternis vandaan komt weet niemand, uiteindelijk komen de wetenschappers ook niet verder dan dat het een paranormaal verschijnsel moet zijn.
De hele recensie is te lezen op mijn blog: http://www.deboekenfabriek.eu/
March 25, 2022
Stille duisternis wekte bij mij verkeerde verwachtingen op. Achteraf kwam ik er pas achter dat het een contemporary boek is, terwijl ik juist fantasy verwachtte op basis van de titel, flaptekst en cover. Ik dacht dat het zou lijken op Under the dome of Gone, maar dat was niet het geval helaas. Pas in hoofdstuk 31 begon Stille duisternis echt iets van fantasy weg te hebben, maar dan heb je het boek dus al bijna uit. Dit debuut behandelt tienerdrama die ik als fantasyliefhebber niet interessant vond. Het bleek dat ik totaal niet in de doelgroep zat. Ik ben volgens mij te oud, de schrijfstijl ligt me niet en er zat veel te weinig fantasy in voor mijn smaak. Daarnaast kon ik geen likable personages vinden helaas. Mijn volledige review verschijnt binnenkort op Geekish.nl.
November 30, 2020
Het geweldige debuut van Fenneke Zwaaneveld. Dit verhaal heeft een behoorlijke indruk op mij persoonlijk gemaakt door de thematiek. Mijn gevoel zegt dat depressie het grootste thema is, iets waar ik zelf helaas ook bekend mee ben. Fenneke weet mooi gebruik te maken van symboliek, vooral die van de duisternis. Het verhaal blijft tot de laatste letter. Het verhaal is ook wel heel actueel als je de situatie van angst voor het onbekende lot neemt. De angst voor de duisternis en niet naar buiten willen/kunnen. Dit is een mooi boek dat iedereen zeker gelezen moet hebben.
December 30, 2020
Vera is een rustig meisje. Ze schildert graag en ze wil het allerliefst naar de kunstacademie. Er is alleen één klein probleem Vera wil niet dat anderen haar schilderwerk zien.
Vera woont thuis met haar vader, moeder en broer. Haar vader bepaalt alles in huis en haar moeder gehoorzaamt. Haar broer is degene die tegen de regels van zijn ouders ingaat.
Vera heeft ook een hechte vriendengroep. Haar ouders zijn minder blij met deze vrienden en vinden dat zij een slechte invloed op Vera hebben.
De personages die ik het leukst vond waren Danny en de moeder van Vera.
Danny maakt veel mee en daardoor leef je erg met hem mee.
De moeder van Vera komt tot persoonlijk inzicht, waardoor ik haar steeds leuker begon te vinden in het verhaal.
Na het zien van de cover en het lezen van de flaptekst dacht ik een fantasie te gaan lezen, maar tijdens het lezen bleek dat niet het geval. Stille duisternis is een Contemporary. Na het lezen begrijp ik de keuze voor de cover wel, al is het misschien wat misleidend.
Aan het einde van het verhaal gebeurt heel veel. Een aantal dingen zie je echt wel aankomen. Maar door de hoeveelheid bleef ik toch verrast. Er gebeurde ook een aantal dingen waar verder in het boeken niet echt over gesproken werd, maar wel af en toe naar verwezen.
De schrijfstijl van Fenneke Zwaaneveld vond ik zelf wel heel prettig. Het zijn niet al te lange hoofdstukken. En de gebeurtenissen volgen elkaar in een fijn tempo op. Ook tussen de gebeurtenissen in, zijn de dialogen fijn geschreven.
Ondanks dat ik een fantasie had verwacht en ik daardoor even in de war was, vond ik dit een heel fijn boek. Het leest heel vlot en heeft daarnaast ook een hele mooie boodschap.
Vera woont thuis met haar vader, moeder en broer. Haar vader bepaalt alles in huis en haar moeder gehoorzaamt. Haar broer is degene die tegen de regels van zijn ouders ingaat.
Vera heeft ook een hechte vriendengroep. Haar ouders zijn minder blij met deze vrienden en vinden dat zij een slechte invloed op Vera hebben.
De personages die ik het leukst vond waren Danny en de moeder van Vera.
Danny maakt veel mee en daardoor leef je erg met hem mee.
De moeder van Vera komt tot persoonlijk inzicht, waardoor ik haar steeds leuker begon te vinden in het verhaal.
Na het zien van de cover en het lezen van de flaptekst dacht ik een fantasie te gaan lezen, maar tijdens het lezen bleek dat niet het geval. Stille duisternis is een Contemporary. Na het lezen begrijp ik de keuze voor de cover wel, al is het misschien wat misleidend.
Aan het einde van het verhaal gebeurt heel veel. Een aantal dingen zie je echt wel aankomen. Maar door de hoeveelheid bleef ik toch verrast. Er gebeurde ook een aantal dingen waar verder in het boeken niet echt over gesproken werd, maar wel af en toe naar verwezen.
De schrijfstijl van Fenneke Zwaaneveld vond ik zelf wel heel prettig. Het zijn niet al te lange hoofdstukken. En de gebeurtenissen volgen elkaar in een fijn tempo op. Ook tussen de gebeurtenissen in, zijn de dialogen fijn geschreven.
Ondanks dat ik een fantasie had verwacht en ik daardoor even in de war was, vond ik dit een heel fijn boek. Het leest heel vlot en heeft daarnaast ook een hele mooie boodschap.
January 8, 2022
Met pijn in mijn hart kan ik Stille Duisternis van Fenneke Zwaaneveld helaas niet hoger beoordelen dan met twee sterren. Hoewel de onderwerpen (depressie, angst, boosheid) en het plot op zichzelf heel interessant zijn, komt het verhaal niet goed tot uiting. Door verschillende elementen (veel vrouwonvriendelijkheid, focus op verkeerde onderwerpen) blijft Stille Duisternis oppervlakkig en mist het de spanning om door te willen blijven lezen. Het verhaal heeft veel potentie, maar mist de juiste uitwerking.
January 3, 2021
Dit boek was niet helemaal wat ik er van verwacht had, maar toch las ik het in één stuk uit. In mijn mening hadden sommige aspecten van het verhaal nog wat meer uitgewerkt kunnen worden, bijvoorbeeld de emoties van de personages. Maar aangezien dit Zwaanevelds debuut is ben ik zeker benieuwd wat haar toekomst ons nog zal brengen.
Lees een uitgebreide recensie op mijn website .
Lees een uitgebreide recensie op mijn website .
Displaying 1 - 19 of 19 reviews