What do you think?
Rate this book
Σκοτεινά Φεγγάρια
Σκοτάδι στις ψυχές των ανθρώπων, στην απάνθρωπη άβυσσο του χάους, λαχταρώντας ζωή. Ένα κορίτσι συνάπτει συµφωνία µε µία µάγισσα για να γίνει λυκάνθρωπος, προκειµένου να αλλάξει το κορµί της και τη ζωή της µέσα από τον έρωτα. Σε ένα παλιό βιβλιοπωλείο εµφανίζεται µία µάγισσα και διεκδικεί τον κόσµο των ανθρώπων, µέχρι που ένας ιερέας στέκεται να την αντιµετωπίσει. Ένας ντελιβεράς έχει χάσει την πίστη του στους ανθρώπους και τη ζωή αφότου πέθανε η µητέρα του· τελικά, πεθαίνει σε τροχαίο δυστύχηµα και γυρίζει στον κόσµο των ζωντανών, µε το αφεντικό του να τον βασανίζει ακόµα και νεκρό. Ένα βαµπίρ ψυχαναλύεται στον καναπέ ενός ψυχιατρείου για τα εγκλήµατα που έχει διαπράξει, νοσταλγώντας ακόµη την ελευθερία. Τέσσερις µοναδικές ιστορίες οι οποίες προσεγγίζουν τα ενδόµυχα της ψυχής, σαγηνεύοντας τις αισθήσεις και εξερευνώντας όλες τις πτυχές του ανθρώπου, συνειδητές και ασυνείδητες. Είµαστε πότε δαίµονες και πότε άγγελοι. Πότε θύτες και πότε θύµατα. Αυτή είναι η ανθρώπινη ζωή στο δράµα της καθηµερινότητάς της. Μία παράσταση σε τεντωµένο σχοινί, που κάποιοι αποκαλούν "ζωή". Με την παρούσα έκδοση διηγηµάτων, ο συγγραφέας προσδοκά να ταξιδέψετε µαζί του και να εξερευνήσετε πτυχές του εαυτού σας που δεν γνωρίζετε - και ούτε φαντάζεστε πως υπάρχουν.
140 pages, Paperback
First published July 1, 2020
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 19 of 19 reviews
May 6, 2026
Ο συγγραφέας της συγκεκριμένης συλλογής έχει εκφράσει πολλές φορές δημόσια την απογοήτευσή του από τον εκδοτικό χώρο. Ευλόγως, λοιπόν, το αναγνωστικό υποκείμενο ξεκινά να διαβάζει την συλλογή διηγημάτων του με την προσδοκία πως ο συγγραφέας της έχει γράψει κάτι πολύ αξιόλογο που όμως δεν εκτιμήθηκε όπως έπρεπε.
Πράγματι, λόγω της πλειάδας των εκδόσεων κάθε έτος, δεν είναι απίθανο ένα αριστουργηματικό έργο να χαθεί και να μην ακουστεί όσο θα έπρεπε, την ίδια στιγμή που άλλοι, κακοί συγγραφείς, ή στην καλύτερη περίπτωση μέτριοι, δοξάζονται αναιτίως.
Το πρόβλημα βεβαίως ανακύπτει από το πασίδηλο γεγονός πως ο συγκεκριμένος συγγραφέας δεν έχει γράψει σε καμία περίπτωση ένα αριστούργημα, αντιθέτως, το συγκεκριμένο πόνημα αποτελεί ένα σύνολο προχειρότητας μαζί με ένα λιβάδι από σαχλαμάρες.
Το βιβλίο εκδόθηκε εν μέσω της καραντίνας του 2020, συνεπώς εικάζω πως ο συγγραφέας του ήταν ένας από τους πολλούς που θεώρησε, για δική μας κακοτυχία, πως η καραντίνα είναι μια εξαίσια ευκαιρία για να δοκιμάσει να γίνει συγγραφέας.
Η συλλογή κατατάσσεται στο είδος του "τρόμου", αλλά και χωρίς να υπήρχε αυτή η ειδολόγηση, τρομακτικά είναι σίγουρα τα συντακτικά λάθη, οι εκφραστικές ασυνέπειες, οι επαναλήψεις λέξεων και η τετριμμένη πλοκή των ιστοριών.
Αλλά ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά για ποιους λόγους το βιβλίο είναι κακογραμμένο.
Στην πρώτη ιστορία πρωταγωνίστρια είναι μια έφηβη η οποία γίνεται μέσω μιας μάγισσας λυκάνθρωπος. Και ενώ θα πίστευε κανείς πως οι λυκάνθρωποι έχουν γίνει κάπως μπανάλ μετά το Twilight και την εξαντλητική υπερχρήση τους σε wattpad fan fiction, ο συγγραφέας αφιερώνει όχι μία, όχι δύο, όχι δέκα, αλλά 64 ολόκληρες σελίδες φρικτής πρόζας στις οποίες περιγράφει με εξαντλητική επιμονή το σεξιστικό παραλήρημα της έφηβης κατά της συμμαθήτριάς της, Άννας-Μαρίας (την οποία την βρίσκει τσούλα) καθώς και κατά της μητέρας της (την οποία χαρακτήριζει αφειδώς πόρνη επειδή έχει μια σχέση)
Οι εκφραστικές επιλογές του συγγραφέα είναι αρκετά κακές ενώ το λεξιλόγιο φτωχό. Ανύπαρκτη είναι επίσης έστω μια υποτυπώδης ποικιλία εκφραστικών μέσων.
Παρακάτω ακολουθούν ορισμένα επιλεγμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα, τόσο της πρώτης όσο και των άλλων ιστοριών.
Πολλά από αυτά, όπως θα διαπιστώσετε, θυμίζουν έντονα κάτι που κυμαίνεται μεταξύ μεξικάνικου σήριαλ, ελληνικής ταινίας με πρωταγωνίστρια την Μάρθα Βούρτση και πρόζα της Ματίνας Μανταρινάκη στο επεισόδιο Viva Mexico:
"Νίκη. Η απόλυτη νίκη. Η επόμενη νύχτα θα ΄ήταν η δικιά μου νύχτα. Η νύχτα της εκδίκησης και αποθέωσης. Θα ξέσκιζα την πόρνη. Θα την εξαφάνιζα" (σελ 39)
"Πως δολοφόνησα εγώ η ίδια τον έρωτα της ζωής μου" (σελ 61)
Σημειωτέον, ως έρωτα της ζωής της κατονομάζει έναν εργαζόμενο στο σούπερ μάρκετ της γειτονιας της που είχε δει το πολύ δυο φορές.
"Τα στητά στήθη της, λόγω νιότης. Τα σφριγηλά, καλαίσθητα άκρα της. Και ένα αιδοίο που κάθε άντρας θα ονειρευόταν να εισέλθει και να το κυριέψει" (σελ 78) Βραβείο για την πιο κριντζ, ντεκαβλε και αντιλογοτεχνική έκφραση ταυτόχρονα.
"Τις έκοψα τις ρώγες με τα δόντια μου. Την ξεκοίλιασα και άρχισα να τρώω τα έντερά της. Δεν την έφαγα όμως εντελώς (....) Φόρεσα τα ρούχα της που ήταν σε σαφώς καλύτερη κατάσταση από τα δικά μου, μιας και ήταν τόσο πρόστυχα ντυμένη, που δεν είχε χρειαστεί να τα σκίσω προκειμένου να την ξεκάνω" (σελ 44)
"Είχα βρει τον έρωτα στον νεαρό, όμορφο και γλυκομίλητο υπάλληλο του σουπερμάρκετ της γειτονιάς" (σελ 50)
Αυτό το χωρίο δεν σας θυμίζει έντονα το "Επιτέλους σε βρίσκω, αγαπημένη μου, πανέμορφη, τυφλή Ελενάλντα" ;
"Να γευτώ τον έρωτα με αυτό το μελαχρινό, γλυκομίλητο, μετρίου αναστήματος αγόρι με τα γυαλιά και το σοφιστικέ ύφος"
Η Ματίνα Μανταρινάκη συνεχίζει.
"Είχαν βαλθεί να μου καταστρέψουν την ευτυχία που ένιωθα. Ήλεγχα το κτήνος. Είχε δουλέψει για μένα. Υπέρ μου. Τώρα έμενε μόνο να πάρει τηλέφωνο ο Γιάννης και τα πάντα θα ήταν ξανά υπέροχα" (σελ 52)
"Ξεχύθηκα σαν αστραπή" (σελ 55) Χύνονται οι αστραπές;
"Σταμάτα να ασχολείσαι με τσούλες. Δεν σου κάνει καλό. Σε παρατάνε και γίνεσαι κομμάτια, πίνεις και καπνίζεις" (σελ 101)
"Ονειρεύτηκα. (...) Ένα καταπράσινο λιβάδι και εμείς. Εγώ και ο Γιάννης. Ήμασταν γυμνοί. Γυμνοί και τρέχαμε. Εγώ πρώτη και αυτός πίσω μου" (σελ 31)
"Κατευθύνθηκα στο δωμάτιο μου και βυθίστηκα σε έναν ταραγμένο ύπνο. Είδα αυτή, αυτήν την πόρνη. Να τον φιλάει. Αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν ο Χρήστος, αλλά ο Γιάννης που είχα γνωρίσει στο σούπερ μάρκετ. Μου τον έπαιρνε και αυτόν" (σελ 36)
Η επαναλαμβανόμενη μίρλα της έφηβης στην πρώτη ιστορία, ακούγεται περιέργως σαν το σεξιστικό παραλήρημα μεσήλικα άνδρα: "Πάλι σκυλογαμιέται η πόρνη. σκέφτηκα" (Σελ 8)
"Από όταν χώρισε με τον πατέρα μου, αρέσκεται να παριστάνει την χειραφετημένη γυναίκα και δεν τους κρατάει ποτέ για πολύ" (σελ 9)
Το ίδιο ισχύει και για τις σωματικές περιγραφές του ανήλικου κοριτσιού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα στη σελίδα 18, όπου η γριά μάγισσα της λεει: "Θα αποκτήσεις μυϊκή δύναμη λύκου. Ενδέχεται να αυξηθούν σε όγκο πολλά, όπως το μικρό ανύπαρκτο στήθος σου"
Σύντομα άλλωστε η ιστορία καταλήγει σε απομίμηση άρλεκιν, αφού η πρωταγωνίστρια ρεμβάζει σκεπτόμενη ερωτικές σκηνές και αποκαλεί έναν τύπο που μίλησε για ένα λεπτό στο σούπερ μάρκετ ως "τον δεύτερο αληθινό έρωτα" (σελ 37) στη ζωή της.
Οι φόνοι που διαπράττει η λυκάνθρωπος/έφηβη είναι παντελώς αδιάφοροι στον αναγνώστη αφού οι χαρακτήρες παραμένουν ασχημάτιστοι.
Στο τέλος του διηγήματος, ως κερασάκι στην τούρτα της προχειρότητας, ενώ η αφηγήτρια έχει πεθάνει, συνεχίζεται η αφήγηση από την ίδια.
Τα υπόλοιπα διηγήματα κυμαίνονται ανάμεσα στα κλισέ της λογοτεχνίας του τρόμου και της ελάχιστης λογοτεχνικότητας.
Ο συγγραφέας με βάση τις ιστοριες δεν διαθέτει καμία έφεση στην αφήγηση, αλλά παραθέτει έναν ξερό και αμήχανο λόγο με πολλές άκαιρες παύσεις που δεν βγάζουν νόημα συντακτικώς:
"Το έργο άρχισε. Ήταν ικανοποιητικό. (...) Το έργο τελείωσε. Βγηκαμε από την αίθουσα και άρχισαν πάλι να φιλιούνται επιδεικτικά" (σελ 43)
Ο Δόλγυρας, δηλαδή, δεν δείχνει να συνειδητοποιεί πως στην λογοτεχνία μπορείς να παρακάμψεις τον πραγματικό χρόνο. Έτσι, καταλήγει να περιγράφει με χρονική επιπολαιότητα που αγγίζει τα όρια του φαιδρού τα χωρίς ενδιαφέρον χρονολόγια των αφίξεων και των αναχωρήσεων των χαρακτήρων, την αρχή και το τέλος των γευμάτων τους, την απέκδυση των ρούχων τους και την ένδυση με τις πιτζάμες τους. Δεν σκέφτεται πως μπορεί να διαχειριστεί διαφορετικά τις σκηνές του.
Ενδεικτικά τρία εκ των πολλών χωρίων:
"Βγήκα στον δρόμο. Έψαξα ταξί. Βρήκα" *(σελ 44)
"Ο παπάς επέστρεψε σπίτι του. Έφαγε ένα λιτό βραδινό, ελιές και λίγο ψωμί" (Σελ 84) και μετά (Σελ 85) : "Σηκώθηκε, ντύθηκε, έφαγε ένα λιτό πρωινό"
"Τράβηξε κατά το σπίτι του. Άνοιξε. Μπήκε. Έβγαλε το ράσο, Φόρεσε τις πιτζάμες του και προσπάθησε να κοιμηθεί" (σελ 92)
Πολλές και κουραστικές είναι και οι επαναλήψεις λέξεων:
"Και άστραψε ένα χαμόγελο, με αποτέλεσμα να φανούν τα σάπια δόντια της και τα κενά δόντια που είχαν σαπίσει τόσο, που πλέον είχαν πέσει σαν σάπια φρούτα από τα δέντρα" (σελ 14)
"Ελεύθερος στον δρόμο να τρέχω, πότε καβαλώντας πεζοδρόμια με ελιγμούς ανάμεσα στους πεζούς, με μερικούς να με βρίζουν. Πότε στον δρόμο με τα αυτοκίνητα με ελιγμούς ανάμεσά τους" (σελ100)
"Λύκος και άνθρωπος μαζί. Ο λύκος κυριαρχούσε στον άνθρωπο. Ωστόσο ήταν και ο άνθρωπος εκεί" (Σελ 21)
Το ίδιο ισχύει και για τις επαναλαμβανόμενες αναφορές στα ίδια πράγματα (πχ στην τελευταία ιστορία το αφεντικό λέει ότι θα απολύσει τον άλλο διανομέα για να ισοσκελίσει την αγορά νέας μηχανής. Μια σελίδα μετά το επαναλαμβάνει και ο ήρωας χωρίς λόγο)
Δεν υπάρχει, όπως γίνεται φανερό, οικονομία στο γραπτό ούτε επαρκής βαθμός δομικής διάρθρωσης.
Γενικά σε όλες τις ιστορίες παρατηρείται πανομοιότυπη αφήγηση και ύφος που δεν εναλλάσσεται από ιστορία σε ιστορία και μεταξύ των διαφορετικών αφηγητών.
Στα ελάχιστα θετικά, οφείλω να σημειώσω πως η τελευταία ιστορία με τον νεκρό ντελιβερά έχει ένα κάποιο γούστο ως καπιταλιστική σάτιρα, αλλά δυστυχώς η εκτελεση παραμένει κακή και σπαρμένη με κλισέ. Ευκταίος είναι επίσης ο μικρός αριθμός των διηγημάτων.
Πράγματι, λόγω της πλειάδας των εκδόσεων κάθε έτος, δεν είναι απίθανο ένα αριστουργηματικό έργο να χαθεί και να μην ακουστεί όσο θα έπρεπε, την ίδια στιγμή που άλλοι, κακοί συγγραφείς, ή στην καλύτερη περίπτωση μέτριοι, δοξάζονται αναιτίως.
Το πρόβλημα βεβαίως ανακύπτει από το πασίδηλο γεγονός πως ο συγκεκριμένος συγγραφέας δεν έχει γράψει σε καμία περίπτωση ένα αριστούργημα, αντιθέτως, το συγκεκριμένο πόνημα αποτελεί ένα σύνολο προχειρότητας μαζί με ένα λιβάδι από σαχλαμάρες.
Το βιβλίο εκδόθηκε εν μέσω της καραντίνας του 2020, συνεπώς εικάζω πως ο συγγραφέας του ήταν ένας από τους πολλούς που θεώρησε, για δική μας κακοτυχία, πως η καραντίνα είναι μια εξαίσια ευκαιρία για να δοκιμάσει να γίνει συγγραφέας.
Η συλλογή κατατάσσεται στο είδος του "τρόμου", αλλά και χωρίς να υπήρχε αυτή η ειδολόγηση, τρομακτικά είναι σίγουρα τα συντακτικά λάθη, οι εκφραστικές ασυνέπειες, οι επαναλήψεις λέξεων και η τετριμμένη πλοκή των ιστοριών.
Αλλά ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά για ποιους λόγους το βιβλίο είναι κακογραμμένο.
Στην πρώτη ιστορία πρωταγωνίστρια είναι μια έφηβη η οποία γίνεται μέσω μιας μάγισσας λυκάνθρωπος. Και ενώ θα πίστευε κανείς πως οι λυκάνθρωποι έχουν γίνει κάπως μπανάλ μετά το Twilight και την εξαντλητική υπερχρήση τους σε wattpad fan fiction, ο συγγραφέας αφιερώνει όχι μία, όχι δύο, όχι δέκα, αλλά 64 ολόκληρες σελίδες φρικτής πρόζας στις οποίες περιγράφει με εξαντλητική επιμονή το σεξιστικό παραλήρημα της έφηβης κατά της συμμαθήτριάς της, Άννας-Μαρίας (την οποία την βρίσκει τσούλα) καθώς και κατά της μητέρας της (την οποία χαρακτήριζει αφειδώς πόρνη επειδή έχει μια σχέση)
Οι εκφραστικές επιλογές του συγγραφέα είναι αρκετά κακές ενώ το λεξιλόγιο φτωχό. Ανύπαρκτη είναι επίσης έστω μια υποτυπώδης ποικιλία εκφραστικών μέσων.
Παρακάτω ακολουθούν ορισμένα επιλεγμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα, τόσο της πρώτης όσο και των άλλων ιστοριών.
Πολλά από αυτά, όπως θα διαπιστώσετε, θυμίζουν έντονα κάτι που κυμαίνεται μεταξύ μεξικάνικου σήριαλ, ελληνικής ταινίας με πρωταγωνίστρια την Μάρθα Βούρτση και πρόζα της Ματίνας Μανταρινάκη στο επεισόδιο Viva Mexico:
"Νίκη. Η απόλυτη νίκη. Η επόμενη νύχτα θα ΄ήταν η δικιά μου νύχτα. Η νύχτα της εκδίκησης και αποθέωσης. Θα ξέσκιζα την πόρνη. Θα την εξαφάνιζα" (σελ 39)
"Πως δολοφόνησα εγώ η ίδια τον έρωτα της ζωής μου" (σελ 61)
Σημειωτέον, ως έρωτα της ζωής της κατονομάζει έναν εργαζόμενο στο σούπερ μάρκετ της γειτονιας της που είχε δει το πολύ δυο φορές.
"Τα στητά στήθη της, λόγω νιότης. Τα σφριγηλά, καλαίσθητα άκρα της. Και ένα αιδοίο που κάθε άντρας θα ονειρευόταν να εισέλθει και να το κυριέψει" (σελ 78) Βραβείο για την πιο κριντζ, ντεκαβλε και αντιλογοτεχνική έκφραση ταυτόχρονα.
"Τις έκοψα τις ρώγες με τα δόντια μου. Την ξεκοίλιασα και άρχισα να τρώω τα έντερά της. Δεν την έφαγα όμως εντελώς (....) Φόρεσα τα ρούχα της που ήταν σε σαφώς καλύτερη κατάσταση από τα δικά μου, μιας και ήταν τόσο πρόστυχα ντυμένη, που δεν είχε χρειαστεί να τα σκίσω προκειμένου να την ξεκάνω" (σελ 44)
"Είχα βρει τον έρωτα στον νεαρό, όμορφο και γλυκομίλητο υπάλληλο του σουπερμάρκετ της γειτονιάς" (σελ 50)
Αυτό το χωρίο δεν σας θυμίζει έντονα το "Επιτέλους σε βρίσκω, αγαπημένη μου, πανέμορφη, τυφλή Ελενάλντα" ;
"Να γευτώ τον έρωτα με αυτό το μελαχρινό, γλυκομίλητο, μετρίου αναστήματος αγόρι με τα γυαλιά και το σοφιστικέ ύφος"
Η Ματίνα Μανταρινάκη συνεχίζει.
"Είχαν βαλθεί να μου καταστρέψουν την ευτυχία που ένιωθα. Ήλεγχα το κτήνος. Είχε δουλέψει για μένα. Υπέρ μου. Τώρα έμενε μόνο να πάρει τηλέφωνο ο Γιάννης και τα πάντα θα ήταν ξανά υπέροχα" (σελ 52)
"Ξεχύθηκα σαν αστραπή" (σελ 55) Χύνονται οι αστραπές;
"Σταμάτα να ασχολείσαι με τσούλες. Δεν σου κάνει καλό. Σε παρατάνε και γίνεσαι κομμάτια, πίνεις και καπνίζεις" (σελ 101)
"Ονειρεύτηκα. (...) Ένα καταπράσινο λιβάδι και εμείς. Εγώ και ο Γιάννης. Ήμασταν γυμνοί. Γυμνοί και τρέχαμε. Εγώ πρώτη και αυτός πίσω μου" (σελ 31)
"Κατευθύνθηκα στο δωμάτιο μου και βυθίστηκα σε έναν ταραγμένο ύπνο. Είδα αυτή, αυτήν την πόρνη. Να τον φιλάει. Αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν ο Χρήστος, αλλά ο Γιάννης που είχα γνωρίσει στο σούπερ μάρκετ. Μου τον έπαιρνε και αυτόν" (σελ 36)
Η επαναλαμβανόμενη μίρλα της έφηβης στην πρώτη ιστορία, ακούγεται περιέργως σαν το σεξιστικό παραλήρημα μεσήλικα άνδρα: "Πάλι σκυλογαμιέται η πόρνη. σκέφτηκα" (Σελ 8)
"Από όταν χώρισε με τον πατέρα μου, αρέσκεται να παριστάνει την χειραφετημένη γυναίκα και δεν τους κρατάει ποτέ για πολύ" (σελ 9)
Το ίδιο ισχύει και για τις σωματικές περιγραφές του ανήλικου κοριτσιού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα στη σελίδα 18, όπου η γριά μάγισσα της λεει: "Θα αποκτήσεις μυϊκή δύναμη λύκου. Ενδέχεται να αυξηθούν σε όγκο πολλά, όπως το μικρό ανύπαρκτο στήθος σου"
Σύντομα άλλωστε η ιστορία καταλήγει σε απομίμηση άρλεκιν, αφού η πρωταγωνίστρια ρεμβάζει σκεπτόμενη ερωτικές σκηνές και αποκαλεί έναν τύπο που μίλησε για ένα λεπτό στο σούπερ μάρκετ ως "τον δεύτερο αληθινό έρωτα" (σελ 37) στη ζωή της.
Οι φόνοι που διαπράττει η λυκάνθρωπος/έφηβη είναι παντελώς αδιάφοροι στον αναγνώστη αφού οι χαρακτήρες παραμένουν ασχημάτιστοι.
Στο τέλος του διηγήματος, ως κερασάκι στην τούρτα της προχειρότητας, ενώ η αφηγήτρια έχει πεθάνει, συνεχίζεται η αφήγηση από την ίδια.
Τα υπόλοιπα διηγήματα κυμαίνονται ανάμεσα στα κλισέ της λογοτεχνίας του τρόμου και της ελάχιστης λογοτεχνικότητας.
Ο συγγραφέας με βάση τις ιστοριες δεν διαθέτει καμία έφεση στην αφήγηση, αλλά παραθέτει έναν ξερό και αμήχανο λόγο με πολλές άκαιρες παύσεις που δεν βγάζουν νόημα συντακτικώς:
"Το έργο άρχισε. Ήταν ικανοποιητικό. (...) Το έργο τελείωσε. Βγηκαμε από την αίθουσα και άρχισαν πάλι να φιλιούνται επιδεικτικά" (σελ 43)
Ο Δόλγυρας, δηλαδή, δεν δείχνει να συνειδητοποιεί πως στην λογοτεχνία μπορείς να παρακάμψεις τον πραγματικό χρόνο. Έτσι, καταλήγει να περιγράφει με χρονική επιπολαιότητα που αγγίζει τα όρια του φαιδρού τα χωρίς ενδιαφέρον χρονολόγια των αφίξεων και των αναχωρήσεων των χαρακτήρων, την αρχή και το τέλος των γευμάτων τους, την απέκδυση των ρούχων τους και την ένδυση με τις πιτζάμες τους. Δεν σκέφτεται πως μπορεί να διαχειριστεί διαφορετικά τις σκηνές του.
Ενδεικτικά τρία εκ των πολλών χωρίων:
"Βγήκα στον δρόμο. Έψαξα ταξί. Βρήκα" *(σελ 44)
"Ο παπάς επέστρεψε σπίτι του. Έφαγε ένα λιτό βραδινό, ελιές και λίγο ψωμί" (Σελ 84) και μετά (Σελ 85) : "Σηκώθηκε, ντύθηκε, έφαγε ένα λιτό πρωινό"
"Τράβηξε κατά το σπίτι του. Άνοιξε. Μπήκε. Έβγαλε το ράσο, Φόρεσε τις πιτζάμες του και προσπάθησε να κοιμηθεί" (σελ 92)
Πολλές και κουραστικές είναι και οι επαναλήψεις λέξεων:
"Και άστραψε ένα χαμόγελο, με αποτέλεσμα να φανούν τα σάπια δόντια της και τα κενά δόντια που είχαν σαπίσει τόσο, που πλέον είχαν πέσει σαν σάπια φρούτα από τα δέντρα" (σελ 14)
"Ελεύθερος στον δρόμο να τρέχω, πότε καβαλώντας πεζοδρόμια με ελιγμούς ανάμεσα στους πεζούς, με μερικούς να με βρίζουν. Πότε στον δρόμο με τα αυτοκίνητα με ελιγμούς ανάμεσά τους" (σελ100)
"Λύκος και άνθρωπος μαζί. Ο λύκος κυριαρχούσε στον άνθρωπο. Ωστόσο ήταν και ο άνθρωπος εκεί" (Σελ 21)
Το ίδιο ισχύει και για τις επαναλαμβανόμενες αναφορές στα ίδια πράγματα (πχ στην τελευταία ιστορία το αφεντικό λέει ότι θα απολύσει τον άλλο διανομέα για να ισοσκελίσει την αγορά νέας μηχανής. Μια σελίδα μετά το επαναλαμβάνει και ο ήρωας χωρίς λόγο)
Δεν υπάρχει, όπως γίνεται φανερό, οικονομία στο γραπτό ούτε επαρκής βαθμός δομικής διάρθρωσης.
Γενικά σε όλες τις ιστορίες παρατηρείται πανομοιότυπη αφήγηση και ύφος που δεν εναλλάσσεται από ιστορία σε ιστορία και μεταξύ των διαφορετικών αφηγητών.
Στα ελάχιστα θετικά, οφείλω να σημειώσω πως η τελευταία ιστορία με τον νεκρό ντελιβερά έχει ένα κάποιο γούστο ως καπιταλιστική σάτιρα, αλλά δυστυχώς η εκτελεση παραμένει κακή και σπαρμένη με κλισέ. Ευκταίος είναι επίσης ο μικρός αριθμός των διηγημάτων.
February 28, 2021
Αρκετα καλο πρωτο βημα. Εχει τα θεματακια του, αλλα διαβαζεται ευχαριστα. Στο πρωτο διηγημα ας πουμε, γινεται μια ανακριση ανηλικου, χωρις την παρουσια κηδεμονα. Στο δευτερο, ενω ειναι τριτοπροσωπη αφηγηση, αλλαζει στο τελος και γινεται πρωτοπροσωπη. Και αλλα μικρα τετοια.
Στο τριτο μου αρεσε πολυ, το μαυρο χιουμορ. Σιγουρα θα παρω και το δευτερο βιβλιο του συγγραφεα(οταν και αν βγει), γιατι θεωρω πως αν εχει διαθεση για δουλεια, θα βελτιωθει παρα πολυ.
Στο τριτο μου αρεσε πολυ, το μαυρο χιουμορ. Σιγουρα θα παρω και το δευτερο βιβλιο του συγγραφεα(οταν και αν βγει), γιατι θεωρω πως αν εχει διαθεση για δουλεια, θα βελτιωθει παρα πολυ.
November 18, 2020
Λυκάνθρωποι, μάγισσες, νεκροζωντανοι, βαμπίρ με κάνουν να κατατάσσω το βιβλίο στα νεανικά αναγνώσματα χωρίς ωστόσο να κατατάσσω τον εαυτό μου στους νεανικους αναγνώστες.
Μου άρεσε που σε όλους τους ήρωες υπήρχε μια εσωτερική μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό και μια σύγχυση ανάμεσα στο θύτη και στο θύμα.
Θα τολμήσω όμως να πω πως εντόπισα αστοχίες στην πλοκή που πιθανόν να οφείλονται στην απειρία του συγγραφέα, καθότι είναι η πρώτη του συγγραφική απόπειρα.
Μου άρεσε που σε όλους τους ήρωες υπήρχε μια εσωτερική μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό και μια σύγχυση ανάμεσα στο θύτη και στο θύμα.
Θα τολμήσω όμως να πω πως εντόπισα αστοχίες στην πλοκή που πιθανόν να οφείλονται στην απειρία του συγγραφέα, καθότι είναι η πρώτη του συγγραφική απόπειρα.
Read
May 28, 2022Θέλει δουλειά.
September 29, 2020
Ένα βιβλίο με πολύ φαντασία από έναν νέο συγγραφέα !!! Είναι χωρισμένο σε 4 μικρές ιστορίες . Αυτή που μου άρεσε ποιο πολύ είναι η δεύτερη . Άμα το διαβάσεις θα καταλάβεις !
Ο συγγραφέας έχει άστυ ρευστή πηγή έμπνευσης και πιστεύω ότι θα υπάρχει συνέχεια στην συγγραφική του καριέρα .
Ο συγγραφέας έχει άστυ ρευστή πηγή έμπνευσης και πιστεύω ότι θα υπάρχει συνέχεια στην συγγραφική του καριέρα .
May 19, 2022
Τα Σκοτεινά Φεγγάρια είναι μια συλλογή διηγημάτων, που συνδυάζουν τη φαντασία, το μεταφυσικό και τον τρόμο. Στις σελίδες του ο αναγνώστης θα βρει λυκάνθρωπους, νεκροζώντανους, βρικόλακες και νεκρομάντες, οι οποίοι θολώνουν τα όρια μεταξύ καλού και κακού, θύματος και θύτη. Αυτό θα έλεγα πως ήταν και το κοινό χαρακτηριστικό των πρωταγωνιστών: Όλοι είχαν δύο εαυτούς, που συγκρούονταν διαρκώς. Άλλοτε έβγαινε ο καλός, άλλοτε ο κακός, που έσπερνε την καταστροφή και τους γέμιζε τύψεις, αμφιβολίες και ενοχές. Θέματα όπως το bullying, η μοναξιά, η γονική παραμέληση, η πίστη στον Θεό και η εργασιακή εκμετάλλευση θίγονται με διάφορους τρόπους και "καταδικάζονται" από τον συγγραφέα.
Συνολικά, τα Σκοτεινά Φεγγάρια, παρά τις όποιες αστοχίες, ήταν ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα, με ωραία στοιχεία τρόμου, το οποίο έθιξε σημαντικά ζητήματα και πάντρεψε πολλά είδη.
Συνολικά, τα Σκοτεινά Φεγγάρια, παρά τις όποιες αστοχίες, ήταν ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα, με ωραία στοιχεία τρόμου, το οποίο έθιξε σημαντικά ζητήματα και πάντρεψε πολλά είδη.
October 26, 2020
3.8⭐
Ένας λόγος που επέλεξα αυτή τη συλλογή είναι το εξώφυλλό του. Με έναν περίεργο τρόπο το έβλεπα να κοσμεί την βιβλιοθήκη μου. Νέος συγγραφέας, διηγήματα κι όμως, δεν φοβόμουν μήπως δεν μου αρέσει. Λίγο πριν το ξεκινήσω και διαβάζοντας, ξανά, το οπισθόφυλλο, έφτιαξα μια συγκεκριμένη playlist στο YouTube. Τα λίγα λόγια για το κάθε διήγημα μου έβγαλαν συγκεκριμένα τραγούδια που ήθελα να ακούσω κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης. Και τελικά, έδεσαν πολύ καλά.
Τέσσερα διηγήματα που τα ενώνει ένα μόνο χαρακτηριστικό των πρωταγωνιστών. Σε όλους βγαίνει κι ο άλλος εαυτός τους, ο δεύτερος που παίρνει τα ηνία και πράττει.
Και τα τέσσερα με ταξίδεψαν και με έκαναν να σκεφτώ. Ένιωθα σε κάθε πρωταγωνιστή το πιο έντονο συναίσθημά του. Τι γίνεται όταν φέρεσαι υπερβολικά, όταν η πίστη σου είναι το μόνο που έχεις στη ζωή σου, όταν νιώθεις ότι αδικείσαι, όταν το μόνο που έχεις στο μυαλό σου είναι η ελευθερία σου. Όλα αυτά ο συγγραφέας τα τύλιξε σε μία σκοτεινή ατμόσφαιρα, και επέλεξε να θίξει θέματα όπως το bullying, η μοναξιά, η εργασιακή εκμετάλλευση. Ένα πράγμα που με παραξένεψε είναι ότι
Αυτό που δεν περίμενα όταν το τελείωσα ήταν ότι δεν μπορούσα να αποφασίσω ποιο μου άρεσε περισσότερο. Είμαι ανάμεσα στο δεύτερο και στο τρίτο.
"Τριαντάφυλλα και νύχια": Ένα κορίτσι που βιώνει την αδιαφορία της μητέρας του και το bullying από τους συμμαθητές της, κάνει μια συμφωνία με μία γριά μάγισσα ώστε να καλυτερέψει η ζωή της. Αυτή η απόφαση της φαίνεται εύκολη στην αρχή, μα στη συνέχεια θα προβληματιστεί.
"Παλαιό βιβλιοπωλείο": Εκεί θα κάνει την εμφάνισή της μια μάγισσα που θα τρομάξει τον ιδιοκτήτη. Μόνο ο παπάς θα μπει στη διαδικασία να την αντιμετωπίσει. Θα ζητήσει την βοήθεια ενός επιστήμονα, ο οποίος όμως θα αρνηθεί.
"Το μηχανάκι": Ένας ντελιβεράς χάνει τη πίστη του για τη ζωή όταν, εκτός από τον πατέρα του, χάνει τη μητέρα του. Έχει ένα πολύ κακό αφεντικό κι όταν πάει να παραδώσει μια πίτσα, γίνεται ένα τροχαίο και χάνει τη ζωή του. Γυρίζει στον κόσμο των ζωντανών θέλοντας να βασανίσει το αφεντικό του, μα τελικά γίνεται το αντίθετο. Αγαπημένη φράση που υπογράμμισα "Όσοι ζουν πραγματικά την κάθε στιγμή τους δεν φοβούνται και να πεθάνουν".
"Θηλιά στον λαιμό": Στον καναπέ ενός ψυχαναλυτή κάθεται ένα βαμπίρ. Μιλάει για τα εγκλήματα που έχει κάνει, ενώ νοσταλγεί την ελευθερία του.
Μια συλλογή διηγημάτων 134 σελίδων η οποία κρύβει σκέψεις πίσω από τις λέξεις της και σε βάζει να σκεφτείς τι θα έκανες εσύ στη θέση των ηρώων της. Εσείς, πώς θα αντιδρούσατε;
Ο Γιώργος Δόλγυρας έδωσε ένα αρκετά καλό πρώτο δείγμα της γραφής του.
Ένας λόγος που επέλεξα αυτή τη συλλογή είναι το εξώφυλλό του. Με έναν περίεργο τρόπο το έβλεπα να κοσμεί την βιβλιοθήκη μου. Νέος συγγραφέας, διηγήματα κι όμως, δεν φοβόμουν μήπως δεν μου αρέσει. Λίγο πριν το ξεκινήσω και διαβάζοντας, ξανά, το οπισθόφυλλο, έφτιαξα μια συγκεκριμένη playlist στο YouTube. Τα λίγα λόγια για το κάθε διήγημα μου έβγαλαν συγκεκριμένα τραγούδια που ήθελα να ακούσω κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης. Και τελικά, έδεσαν πολύ καλά.
Τέσσερα διηγήματα που τα ενώνει ένα μόνο χαρακτηριστικό των πρωταγωνιστών. Σε όλους βγαίνει κι ο άλλος εαυτός τους, ο δεύτερος που παίρνει τα ηνία και πράττει.
Και τα τέσσερα με ταξίδεψαν και με έκαναν να σκεφτώ. Ένιωθα σε κάθε πρωταγωνιστή το πιο έντονο συναίσθημά του. Τι γίνεται όταν φέρεσαι υπερβολικά, όταν η πίστη σου είναι το μόνο που έχεις στη ζωή σου, όταν νιώθεις ότι αδικείσαι, όταν το μόνο που έχεις στο μυαλό σου είναι η ελευθερία σου. Όλα αυτά ο συγγραφέας τα τύλιξε σε μία σκοτεινή ατμόσφαιρα, και επέλεξε να θίξει θέματα όπως το bullying, η μοναξιά, η εργασιακή εκμετάλλευση. Ένα πράγμα που με παραξένεψε είναι ότι
Αυτό που δεν περίμενα όταν το τελείωσα ήταν ότι δεν μπορούσα να αποφασίσω ποιο μου άρεσε περισσότερο. Είμαι ανάμεσα στο δεύτερο και στο τρίτο.
"Τριαντάφυλλα και νύχια": Ένα κορίτσι που βιώνει την αδιαφορία της μητέρας του και το bullying από τους συμμαθητές της, κάνει μια συμφωνία με μία γριά μάγισσα ώστε να καλυτερέψει η ζωή της. Αυτή η απόφαση της φαίνεται εύκολη στην αρχή, μα στη συνέχεια θα προβληματιστεί.
"Παλαιό βιβλιοπωλείο": Εκεί θα κάνει την εμφάνισή της μια μάγισσα που θα τρομάξει τον ιδιοκτήτη. Μόνο ο παπάς θα μπει στη διαδικασία να την αντιμετωπίσει. Θα ζητήσει την βοήθεια ενός επιστήμονα, ο οποίος όμως θα αρνηθεί.
"Το μηχανάκι": Ένας ντελιβεράς χάνει τη πίστη του για τη ζωή όταν, εκτός από τον πατέρα του, χάνει τη μητέρα του. Έχει ένα πολύ κακό αφεντικό κι όταν πάει να παραδώσει μια πίτσα, γίνεται ένα τροχαίο και χάνει τη ζωή του. Γυρίζει στον κόσμο των ζωντανών θέλοντας να βασανίσει το αφεντικό του, μα τελικά γίνεται το αντίθετο. Αγαπημένη φράση που υπογράμμισα "Όσοι ζουν πραγματικά την κάθε στιγμή τους δεν φοβούνται και να πεθάνουν".
"Θηλιά στον λαιμό": Στον καναπέ ενός ψυχαναλυτή κάθεται ένα βαμπίρ. Μιλάει για τα εγκλήματα που έχει κάνει, ενώ νοσταλγεί την ελευθερία του.
Μια συλλογή διηγημάτων 134 σελίδων η οποία κρύβει σκέψεις πίσω από τις λέξεις της και σε βάζει να σκεφτείς τι θα έκανες εσύ στη θέση των ηρώων της. Εσείς, πώς θα αντιδρούσατε;
Ο Γιώργος Δόλγυρας έδωσε ένα αρκετά καλό πρώτο δείγμα της γραφής του.
November 13, 2021
Σκοτεινά Φεγγάρια
Γιώργος Δόλγυρας
Εκδόσεις Πηγή
Τα Σκοτεινά Φεγγάρια αποτελείται από τέσσερα διηγήματα φαντασίας και ο συγγραφέας μας καλεί να γνωρίσουμε το σκοτάδι και φως που κρύβει ο καθένας στην ψυχή του..
Στη πρώτη ιστορία συναντάμε μια έφηβη κοπέλα που ζει την απόλυτη δυστυχία και την χειρότερη απόρριψη που μπορεί να βιώσει κάποιος...Ώσπου στο δρόμο της θα βρεθεί μια μάγισσα και θα της προτείνει μια αλλόκοτη συμφωνία ..Να γίνει λυκάνθρωπος και να αλλάξει η ζωή της για πάντα..
Στη δεύτερη ιστορία, σε ένα παλιό βιβλιοπωλείο εμφανίζεται μια μάγισσα και απειλεί μέσω ενός βιβλίου να εξουσιάσει τους ανθρώπους...Ένας ιερέας όμως αποφασίζει να της αντισταθεί με κάθε τίμημα...Θα τα καταφέρει άραγε; ;
Στην τρίτη ιστορία, ένας νέος άνδρας που δουλεύει ως διανομέας πίτσας, χάνει το ενδιαφέρον του για τα πάντα όταν χάνει και τη μητέρα του, τη μοναδική σταθερή αξία στη ζωή του,που όμως την χάνει και αυτή σε ένα δυστύχημα...Η ψυχή του όμως για κάποιο λόγο δεν βρίσκει ησυχία και επιστρέφει στον κόσμο των ζωντανών, με το αφεντικό του να τον παιδεύει ακόμα και νεκρό..
Στη τέταρτη ιστορία γνωρίζουμε ένα ιδιαίτερο βαμπίρ να βρίσκεται σε ένα ψυχιατρείο και να μιλάει για τα εγκλήματα του, ονειροπολώντας ωστόσο την ελευθερία του..
Τέσσερις διαφορετικές ιστορίες με διαφορετικά μηνύματα η καθεμία, που μέσα από αυτές βλέπουμε καθημερινά προβλήματα και ανησυχίες συνδυασμένα με μεγάλη δόση φαντασίας.
Όλοι έχουμε μέσα μας έναν καλό και έναν κακό εαυτό...Όλοι μπορούμε να γίνουμε θύτες ή θύματα...Το θέμα είναι οι επιλογές που κάνουμε και που μας οδηγούν αυτές..
Θα ήθελα να αναφέρω ότι για μένα είναι η δεύτερη φορά που διαβάζω διηγήματα, γιατί μου αρέσει να ανακαλύπτω διάφορα είδη και ειδικά από νέους συγγραφείς..
Προσωπικά μου άρεσαν πιο πολύ οι δυο πρώτες ιστορίες ,ήταν πιο κοντά στα δικά μου γούστα..
Σίγουρα ο συγγραφέας έχει πολλά να προσφέρει ακόμα στην φανταστική λογοτεχνία!!
Γιώργος Δόλγυρας
Εκδόσεις Πηγή
Τα Σκοτεινά Φεγγάρια αποτελείται από τέσσερα διηγήματα φαντασίας και ο συγγραφέας μας καλεί να γνωρίσουμε το σκοτάδι και φως που κρύβει ο καθένας στην ψυχή του..
Στη πρώτη ιστορία συναντάμε μια έφηβη κοπέλα που ζει την απόλυτη δυστυχία και την χειρότερη απόρριψη που μπορεί να βιώσει κάποιος...Ώσπου στο δρόμο της θα βρεθεί μια μάγισσα και θα της προτείνει μια αλλόκοτη συμφωνία ..Να γίνει λυκάνθρωπος και να αλλάξει η ζωή της για πάντα..
Στη δεύτερη ιστορία, σε ένα παλιό βιβλιοπωλείο εμφανίζεται μια μάγισσα και απειλεί μέσω ενός βιβλίου να εξουσιάσει τους ανθρώπους...Ένας ιερέας όμως αποφασίζει να της αντισταθεί με κάθε τίμημα...Θα τα καταφέρει άραγε; ;
Στην τρίτη ιστορία, ένας νέος άνδρας που δουλεύει ως διανομέας πίτσας, χάνει το ενδιαφέρον του για τα πάντα όταν χάνει και τη μητέρα του, τη μοναδική σταθερή αξία στη ζωή του,που όμως την χάνει και αυτή σε ένα δυστύχημα...Η ψυχή του όμως για κάποιο λόγο δεν βρίσκει ησυχία και επιστρέφει στον κόσμο των ζωντανών, με το αφεντικό του να τον παιδεύει ακόμα και νεκρό..
Στη τέταρτη ιστορία γνωρίζουμε ένα ιδιαίτερο βαμπίρ να βρίσκεται σε ένα ψυχιατρείο και να μιλάει για τα εγκλήματα του, ονειροπολώντας ωστόσο την ελευθερία του..
Τέσσερις διαφορετικές ιστορίες με διαφορετικά μηνύματα η καθεμία, που μέσα από αυτές βλέπουμε καθημερινά προβλήματα και ανησυχίες συνδυασμένα με μεγάλη δόση φαντασίας.
Όλοι έχουμε μέσα μας έναν καλό και έναν κακό εαυτό...Όλοι μπορούμε να γίνουμε θύτες ή θύματα...Το θέμα είναι οι επιλογές που κάνουμε και που μας οδηγούν αυτές..
Θα ήθελα να αναφέρω ότι για μένα είναι η δεύτερη φορά που διαβάζω διηγήματα, γιατί μου αρέσει να ανακαλύπτω διάφορα είδη και ειδικά από νέους συγγραφείς..
Προσωπικά μου άρεσαν πιο πολύ οι δυο πρώτες ιστορίες ,ήταν πιο κοντά στα δικά μου γούστα..
Σίγουρα ο συγγραφέας έχει πολλά να προσφέρει ακόμα στην φανταστική λογοτεχνία!!
January 17, 2022
Τα σκοτεινά φεγγάρια του ανερχόμενου συγγραφέα Γιώργου Δόλγυρα, ειναι ένα βιβλίο που μου προκάλεσε μεγάλη έκπληξη ως προς τη φαντασία του συγγραφέα και τη χρήση της τέχνης της γραφής. Με εντυπωσίασε πάρα πολύ θετικά και μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις.
Πρόκειται για τέσσερα διηγήματα τα οποία κατά τη δική μου αναγνωστική άποψη εστιάζουν στο γεγονός ότι εμείς οι άνθρωποι δεν ζούμε απλά επιβιώνουμε, δεν μετράμε τις στιγμές αλλά τα υλικά αγαθά, δεν υπολογίζουμε τα συναισθήματα του άλλου παρα τα ποδοπατάμε χωρίς ενοχές… Θίγεται, το φαινόμενο του Bulling και πως μπορεί το θύμα να γίνει θύτης, έρευνες τις προσωπικές ανασφάλειες που κάθε ένας μας αισθάνεται, στη λάθος διαπαιδαγώγηση των παιδιών από ανάξιους η εγωιστές γονείς, στην προσήλωση μας στα υλικά αγαθά και όχι στην ουσία της ζωής και στα απλά και λιτά πράγματα που μας κάνουν αληθινά ευτυχισμένους. Μεταδίδει ηθικά διδάγματα όπως το να ζούμε την ζωή μας και να μην αναβάλλουμε τίποτα για την επόμενη μέρα, να είμαστε αυτάρκης και να μη�� αφήνουμε κανέναν να μας εξουσιάζει γιατί άπαξ και γίνει συνήθεια δεν αλλάζει ούτε στην άλλη ζωή! Οφείλουμε να διασφαλίζουμε την προσωπικότητα μας και την εσωτερική ηρεμία μας, την ζωντανή γαλήνη, αυτή που αγγίζει την ευτυχία στις στιγμές μας. Ένα στοιχείο που κυριαρχεί είναι πως μόνο η αγάπη θεραπευθεί και απελευθερώνει. Η αληθινή και ανιδιοτελής αγάπη που απλώνεται στην καρδιά του άλλου σαν βελούδο και εξαπλώνει ερωτικά κύτταρα σε ολάκερη την ύπαρξη του ανθρώπου. Στα τρία διηγήματα, οι πρωταγωνιστές έχουν την ίδια κατάληξη, το τέταρτο αντικατοπτρίζει την ανθρωπότητα των τελευταίων δεκαετιών. Νιώθω πως δίνει μία ελπίδα για τον άνθρωπο και για την πορεία του αλλά έμμεσα και πολύ διακριτικά.
Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανένα από τα τέσσερα, γιατί πραγματικά το καθένα μου έδωσε ξεχωριστά μηνύματα και με έκανε να το ζήσω σαν κινηματογραφική ταινία η σειρά που παρακολουθώ.
Ένιωσα πως υπήρχαν επιρροές του συγγραφέα, από ταινίες και σειρές τις οποίες έχουμε όλοι δει. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο οφείλω να συγχαρώ τον νεοφερμένο συγγραφέα επειδή μπορεί να μένει επιρροές του να ήταν κινηματογραφικές αλλά το ίδιο το πόνημα του ήταν τόσο ξεχωριστό που κάλυψε κάθε πιθανό σύνδεσμο μεταξύ τους.
Σαν λάτρης των βιβλίων, η δεύτερη ιστορία με "μάγεψε"! Ένιωσα πως ζούσα εκεί μαζί με τους πρωταγωνιστέςιστορία και πως ήμουν μέρος της προσπάθειας τους να αλλάξουν κάποια πράγματα έτσι ώστε να ελευθερωθούν κάποιοι άνθρωποι.
Είναι το απόλυτο Page Turner αφού το ολοκλήρωσα μέσα σε μιάμιση ώρα.
Το συνιστώ σε όλους τους ''σκοτεινούς'' φίλους της γκόθικ λογοτεχνίας και όχι μόνο.
Απλά μετά την ανάγνωση του… ίσως να φοβηθειτε να διανύσετε ένα δρομάκι νύχτα με ολόγιομο φεγγάρι…
Καλοτάξιδο φίλε μου Γιώργο. Σε ευχαριστώ για αυτό το μαγικό ταξίδι στην dark πλευρά της γραφής. Σου εύχομαι καλή πορεία.
Πρόκειται για τέσσερα διηγήματα τα οποία κατά τη δική μου αναγνωστική άποψη εστιάζουν στο γεγονός ότι εμείς οι άνθρωποι δεν ζούμε απλά επιβιώνουμε, δεν μετράμε τις στιγμές αλλά τα υλικά αγαθά, δεν υπολογίζουμε τα συναισθήματα του άλλου παρα τα ποδοπατάμε χωρίς ενοχές… Θίγεται, το φαινόμενο του Bulling και πως μπορεί το θύμα να γίνει θύτης, έρευνες τις προσωπικές ανασφάλειες που κάθε ένας μας αισθάνεται, στη λάθος διαπαιδαγώγηση των παιδιών από ανάξιους η εγωιστές γονείς, στην προσήλωση μας στα υλικά αγαθά και όχι στην ουσία της ζωής και στα απλά και λιτά πράγματα που μας κάνουν αληθινά ευτυχισμένους. Μεταδίδει ηθικά διδάγματα όπως το να ζούμε την ζωή μας και να μην αναβάλλουμε τίποτα για την επόμενη μέρα, να είμαστε αυτάρκης και να μη�� αφήνουμε κανέναν να μας εξουσιάζει γιατί άπαξ και γίνει συνήθεια δεν αλλάζει ούτε στην άλλη ζωή! Οφείλουμε να διασφαλίζουμε την προσωπικότητα μας και την εσωτερική ηρεμία μας, την ζωντανή γαλήνη, αυτή που αγγίζει την ευτυχία στις στιγμές μας. Ένα στοιχείο που κυριαρχεί είναι πως μόνο η αγάπη θεραπευθεί και απελευθερώνει. Η αληθινή και ανιδιοτελής αγάπη που απλώνεται στην καρδιά του άλλου σαν βελούδο και εξαπλώνει ερωτικά κύτταρα σε ολάκερη την ύπαρξη του ανθρώπου. Στα τρία διηγήματα, οι πρωταγωνιστές έχουν την ίδια κατάληξη, το τέταρτο αντικατοπτρίζει την ανθρωπότητα των τελευταίων δεκαετιών. Νιώθω πως δίνει μία ελπίδα για τον άνθρωπο και για την πορεία του αλλά έμμεσα και πολύ διακριτικά.
Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανένα από τα τέσσερα, γιατί πραγματικά το καθένα μου έδωσε ξεχωριστά μηνύματα και με έκανε να το ζήσω σαν κινηματογραφική ταινία η σειρά που παρακολουθώ.
Ένιωσα πως υπήρχαν επιρροές του συγγραφέα, από ταινίες και σειρές τις οποίες έχουμε όλοι δει. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο οφείλω να συγχαρώ τον νεοφερμένο συγγραφέα επειδή μπορεί να μένει επιρροές του να ήταν κινηματογραφικές αλλά το ίδιο το πόνημα του ήταν τόσο ξεχωριστό που κάλυψε κάθε πιθανό σύνδεσμο μεταξύ τους.
Σαν λάτρης των βιβλίων, η δεύτερη ιστορία με "μάγεψε"! Ένιωσα πως ζούσα εκεί μαζί με τους πρωταγωνιστέςιστορία και πως ήμουν μέρος της προσπάθειας τους να αλλάξουν κάποια πράγματα έτσι ώστε να ελευθερωθούν κάποιοι άνθρωποι.
Είναι το απόλυτο Page Turner αφού το ολοκλήρωσα μέσα σε μιάμιση ώρα.
Το συνιστώ σε όλους τους ''σκοτεινούς'' φίλους της γκόθικ λογοτεχνίας και όχι μόνο.
Απλά μετά την ανάγνωση του… ίσως να φοβηθειτε να διανύσετε ένα δρομάκι νύχτα με ολόγιομο φεγγάρι…
Καλοτάξιδο φίλε μου Γιώργο. Σε ευχαριστώ για αυτό το μαγικό ταξίδι στην dark πλευρά της γραφής. Σου εύχομαι καλή πορεία.
October 31, 2021
Ένα απογοητευμένο -κιόλας- από τη ζωή έφηβο κορίτσι, ένας τυπικός μα αφελής κατά βάθος υπάλληλος βιβλιοπωλείου, ένας απηυδισμένος διανομέας πίτσας και ένα διψασμένο βαμπίρ πρωταγωνιστούν σε καθεμία από τις τέσσερις αυτοτελείς ιστορίες. Το όνειρο μιας καλύτερης ζωής, διαφορετικής, απαλλαγμένης από το φορτίο που είναι αναγκασμένοι να κουβαλούν καθημερινά είναι το κοινό τους χαρακτηριστικό.
Τα διηγήματα του Γιώργου Δόλγυρα είναι ιδιαίτερα ατμοσφαιρικά ενώ πίσω από τις ιστορίες του φανταστικού κρύβεται ένας έντονος κοινωνικός προβληματισμός καθώς απεικονίζεται η κοινωνία μας και η περιθωριοποίση που αυτή επιβάλλει συχνά στο διαφορετικό.
✒ Είμαστε πότε δαίμονες και πότε άγγελοι. Πότε θύτες και πότε θύματα. Αυτή είναι η ανθρώπινη ζωή στο δράμα της καθημερινότητας. Μια παράσταση σε τεντωμένο σχοινί που κάποιοι αποκαλούν ζωή.
Τα διηγήματα του Γιώργου Δόλγυρα είναι ιδιαίτερα ατμοσφαιρικά ενώ πίσω από τις ιστορίες του φανταστικού κρύβεται ένας έντονος κοινωνικός προβληματισμός καθώς απεικονίζεται η κοινωνία μας και η περιθωριοποίση που αυτή επιβάλλει συχνά στο διαφορετικό.
✒ Είμαστε πότε δαίμονες και πότε άγγελοι. Πότε θύτες και πότε θύματα. Αυτή είναι η ανθρώπινη ζωή στο δράμα της καθημερινότητας. Μια παράσταση σε τεντωμένο σχοινί που κάποιοι αποκαλούν ζωή.
May 11, 2022
Ένα βιβλίο - βουτιά στα βαθύτερα στρώματα της ψυχής του ανθρώπου. Για τους ανθρώπους που αποζητούν την ελευθερία. Για όσα κουβαλάμε μέσα μας και γινονται "το κτήνος" που κρύβουμε πίσω από προσωπεία. Ένα βιβλίο που ενθουσιάζει και παράλληλα δημιουργεί υπαρξιακά ερωτήματα.
May 26, 2022
Τα “Σκοτεινά Φεγγάρια” είναι μια συλλογή σκοτεινών διηγημάτων φαντασίας και παράλληλα η πρώτη συγγραφική προσπάθεια του Γιώργου Δόλγυρα. Αρχικά, θα ήθελα να τονίσω πως προσωπικά λατρεύω τα διηγήματα. Δεν υπάρχει καλύτερο μέσο στη συγγραφή ώστε να περαστεί ένα μήνυμα και να προξενήσει δυνατά συναισθήματα από ένα καλό διήγημα, τόσο λόγω της αμεσότητάς του όσο και λόγω της αποστασιοποίησης πολλές φορές του αναγνώστη από λεπτομέρειες.
Τα διηγήματα των “Σκοτεινών Φεγγαριών” είναι τέσσερα. Τέσσερις μοναδικές ιστορίες οι οποίες όμως έχουν μια κοινή θεματική στο σύνολό τους και χρησιμοποιούν ως σημείο αναφοράς διάφορα γνωστά πλάσματα της φαντασίας. Λυκάνθρωποι, δαίμονες, βαμπίρ και νεκροί-ζωντανοί κάνουν την εμφάνιση τους στις 134 σελίδες του βιβλίου, όλα με το γνώριμο και αγαπημένο στυλ που έχουμε συνηθίσει στην ποπ κουλτούρα. Όμως, ο κύριος άξονας των ιστοριών των “Σκοτεινών Φεγγαριών” είναι η ψυχολογική και κυριολεκτική πτώση του ανθρώπου στο σκοτάδι. Στα συναισθήματα αυτά που οδηγούν κάποιο να παραστρατήσει, να πράξει όπως δε φανταζόταν ποτέ. Να πληγώσει και να πληγωθεί.
Η κοινή αυτή θεματική είναι και το χαρακτηριστικό που με κέρδισε περισσότερο στο βιβλίο. Μέσω αυτής, γίνεται εμφανής νύξη σε κοινωνικά και ψυχολογικά θέματα όπως ο εκφοβισμός, η πίστη, η μοναξιά και η ελευθερία του σώματος και του πνεύματος. Το βιβλίο διαβάζεται εύκολα και γρήγορα. Όλες οι ιστορίες έχουν γρήγορη εξέλιξη γεγονότων και ομαλή γραφή, με μικρά θεματάκια εδώ και εκεί που είναι αναμενόμενα από πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα. Η περιγραφή γίνεται άλλοτε σε πρώτο και άλλοτε σε τρίτο πρόσωπο, ενώ τα κίνητρα και ο μόχθος των ηρώων είναι σαφέστατα και κερδίζουν τον αναγνώστη. Ορισμένα διηγήματα, βέβαια, θεωρώ πως προχώρησαν λίγο βιαστικά, γεγονός που αποτελεί μια εύκολη παγίδα – αναγκαίο κακό για το είδος, και οδήγησαν σε μικροαστοχίες στην πλοκή που όμως δεν επηρέασαν προσωπικά τη συνολική εμπειρία μου από την ανάγνωση.
Σε γενικές γραμμές, τα “Σκοτεινά Φεγγάρια” αποτελούν ένα μικρό και δυνατό ανάγνωσμα που προτείνεται σε λάτρεις του είδους. Ένα καλό πρώτο συγγραφικό δείγμα από τον Γιώργο Δόλγυρα, από τον οποίο περιμένω τις επόμενες δουλειές του, οι οποίες πιστεύω πως θα είναι ακόμα πιο συγκλονιστικές.
Τα διηγήματα των “Σκοτεινών Φεγγαριών” είναι τέσσερα. Τέσσερις μοναδικές ιστορίες οι οποίες όμως έχουν μια κοινή θεματική στο σύνολό τους και χρησιμοποιούν ως σημείο αναφοράς διάφορα γνωστά πλάσματα της φαντασίας. Λυκάνθρωποι, δαίμονες, βαμπίρ και νεκροί-ζωντανοί κάνουν την εμφάνιση τους στις 134 σελίδες του βιβλίου, όλα με το γνώριμο και αγαπημένο στυλ που έχουμε συνηθίσει στην ποπ κουλτούρα. Όμως, ο κύριος άξονας των ιστοριών των “Σκοτεινών Φεγγαριών” είναι η ψυχολογική και κυριολεκτική πτώση του ανθρώπου στο σκοτάδι. Στα συναισθήματα αυτά που οδηγούν κάποιο να παραστρατήσει, να πράξει όπως δε φανταζόταν ποτέ. Να πληγώσει και να πληγωθεί.
Η κοινή αυτή θεματική είναι και το χαρακτηριστικό που με κέρδισε περισσότερο στο βιβλίο. Μέσω αυτής, γίνεται εμφανής νύξη σε κοινωνικά και ψυχολογικά θέματα όπως ο εκφοβισμός, η πίστη, η μοναξιά και η ελευθερία του σώματος και του πνεύματος. Το βιβλίο διαβάζεται εύκολα και γρήγορα. Όλες οι ιστορίες έχουν γρήγορη εξέλιξη γεγονότων και ομαλή γραφή, με μικρά θεματάκια εδώ και εκεί που είναι αναμενόμενα από πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα. Η περιγραφή γίνεται άλλοτε σε πρώτο και άλλοτε σε τρίτο πρόσωπο, ενώ τα κίνητρα και ο μόχθος των ηρώων είναι σαφέστατα και κερδίζουν τον αναγνώστη. Ορισμένα διηγήματα, βέβαια, θεωρώ πως προχώρησαν λίγο βιαστικά, γεγονός που αποτελεί μια εύκολη παγίδα – αναγκαίο κακό για το είδος, και οδήγησαν σε μικροαστοχίες στην πλοκή που όμως δεν επηρέασαν προσωπικά τη συνολική εμπειρία μου από την ανάγνωση.
Σε γενικές γραμμές, τα “Σκοτεινά Φεγγάρια” αποτελούν ένα μικρό και δυνατό ανάγνωσμα που προτείνεται σε λάτρεις του είδους. Ένα καλό πρώτο συγγραφικό δείγμα από τον Γιώργο Δόλγυρα, από τον οποίο περιμένω τις επόμενες δουλειές του, οι οποίες πιστεύω πως θα είναι ακόμα πιο συγκλονιστικές.
October 27, 2021
Σαν λάτρεις τω διηγημάτων που είμαι διάβασα τα " Σκοτεινά Φεγγάρια " 1ον για το εξώφυλλο και 2ον για το τίτλο και έγινα ένα με τους ήρωες του.
''Ένα κορίτσι κάνει συμφωνία με μια μάγισσα να γίνει λυκανθρωπος ( αυτό μου άρεσε λίγο περισσότερο. Ε τι να κανουμε οτι εχει λυκανθρωπο του εχω αδυναμία ), μια μάγισσα εμφανίζεται στο κόσμο των ανθρώπων μέχρι που ένας ιερέας στέκεται να την αντιμετωπίσει. Ένας ντελιβερας έχοντας χάσει τη πίστη του στους ανθρώπους, πεθαίνει σε τροχαίο και γυρίζει στο κόσμο των ζωντανών που το αφεντικό του το βασανίζει ακόμα και νεκρό 🤔. Τέλος ένα βαμπίρ κάθετε στη πολυθρόνα ενός ψυχιάτρου για τα εγκλήματα που εχει κάνει νοσταλγώντας ακόμα και την ελευθερία. Τέσσερις μοναδικές ιστορίες που μας παρουσιάζουν το δράμα της καθημερινότητας πάνω σε τεντωμένο σχοινί.''
Τέσσερις μοναδικές ιστορίες οι οποίες αξίζουν να διαβαστούν.
Μου άρεσε η ροή. Δεν θα σταθώ αν έχει αστοχίες ή όχι, αυτή είναι δουλειά του επιμελητή.Ο συγγραφέας φαίνεται να έχει πολλά ακόμα να μας δώσει και ελπίζω σύντομα να διαβάσουμε βιβλίο ή διηγήματα του.
''Ένα κορίτσι κάνει συμφωνία με μια μάγισσα να γίνει λυκανθρωπος ( αυτό μου άρεσε λίγο περισσότερο. Ε τι να κανουμε οτι εχει λυκανθρωπο του εχω αδυναμία ), μια μάγισσα εμφανίζεται στο κόσμο των ανθρώπων μέχρι που ένας ιερέας στέκεται να την αντιμετωπίσει. Ένας ντελιβερας έχοντας χάσει τη πίστη του στους ανθρώπους, πεθαίνει σε τροχαίο και γυρίζει στο κόσμο των ζωντανών που το αφεντικό του το βασανίζει ακόμα και νεκρό 🤔. Τέλος ένα βαμπίρ κάθετε στη πολυθρόνα ενός ψυχιάτρου για τα εγκλήματα που εχει κάνει νοσταλγώντας ακόμα και την ελευθερία. Τέσσερις μοναδικές ιστορίες που μας παρουσιάζουν το δράμα της καθημερινότητας πάνω σε τεντωμένο σχοινί.''
Τέσσερις μοναδικές ιστορίες οι οποίες αξίζουν να διαβαστούν.
Μου άρεσε η ροή. Δεν θα σταθώ αν έχει αστοχίες ή όχι, αυτή είναι δουλειά του επιμελητή.Ο συγγραφέας φαίνεται να έχει πολλά ακόμα να μας δώσει και ελπίζω σύντομα να διαβάσουμε βιβλίο ή διηγήματα του.
October 11, 2024
Ας ξεκινήσω λέγοντας πως υπό κανονικές συνθήκες δεν είναι το είδος που με τραβάει εκτός από κάτι σκόρπιες επιλογές εδώ κι εκεί.. κι όμως έχει κάτι που αξίζει. Θες το ότι είναι 4 διηγήματα και όχι ένα story που τραβάει? Θες το ότι είναι πρωτοεμφανιζόμενος ο συγγραφέας και έχει κάνει πολύ καλή δουλειά? Το διάβασα σε ένα απόγευμα υπό το φως του ηλιοβασιλέματος στο μπαλκόνι. Αγαπημένες ιστορίες : « Παλαιό βιβλιοπωλείο» + «Θηλιά στο λαιμό».
Είναι για εφήβους ή για ενήλικες ? Είναι και για τους δυο γιατί εκφράζει αυτό που κρύβουμε στην ψυχή μας και μας βάζει σε ένα φανταστικό κόσμο όπου όλα είναι φυσικά και αποδεκτά. Παίρνεις το ρόλο του κάθε ήρωα, με τα δικά σου χαρακτηριστικά και ζεις τις ιστορίες τους.
Το προτείνω ανεπιφύλακτα και για όσους είναι μυημένοι στο είδος αλλά και ειδικά σε όσους δεν είναι!
Είναι για εφήβους ή για ενήλικες ? Είναι και για τους δυο γιατί εκφράζει αυτό που κρύβουμε στην ψυχή μας και μας βάζει σε ένα φανταστικό κόσμο όπου όλα είναι φυσικά και αποδεκτά. Παίρνεις το ρόλο του κάθε ήρωα, με τα δικά σου χαρακτηριστικά και ζεις τις ιστορίες τους.
Το προτείνω ανεπιφύλακτα και για όσους είναι μυημένοι στο είδος αλλά και ειδικά σε όσους δεν είναι!
April 4, 2022
Το πρώτο βιβλίο με διηγήματα που παίρνω στα χέρια μου και μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασε η σκοτεινή πλευρά του. Δεν ήταν ένα γλυκανάλατο όπως το περίμενα. Ήταν αυτό που ήθελα για να με ταρακουνήσει και να με προβληματίσει. Μέσα από τις τέσσερις ιστορίες, περνά διάφορα μηνύματα.
Τελικά μπορείς να ελέγξεις το σκοτάδι που κρύβεται μέσα σου ή σε ελέγχει αυτό;
Τελικά μπορείς να ελέγξεις το σκοτάδι που κρύβεται μέσα σου ή σε ελέγχει αυτό;
March 15, 2022
Υπέροχο εξώφυλλο και συγγραφεας
June 16, 2022
Φανταστικό!!!
June 20, 2025
Το δανείστηκα από φίλη, δεν μου άρεσε καθόλου. Φλυαρία και ουσία μηδέν.
July 31, 2025
Η πένα του Γιώργου είναι καλή. Τα θέματα του βιβλίου ενδιαφέροντα. Γνωρίζει πως να χτίζει χαρακτήρες και να σε κάνει να μπαίνεις μέσα στην ιστορία, όμως έχει πολλές επαναλήψεις που με κούρασαν και το στυλ ήταν πιο πολύ δημοσιογραφικό, παρά συγγραφικό. Θεωρώ πως με λίγη εξάσκηση, θα γίνει εξαιρετικός συγγραφέας.
Displaying 1 - 19 of 19 reviews