کتاب حاضر دعوت به جهان اندیشهی دو فیلسوف و جامعه شناس نام آور معاصری است که همه چیز اعم از سن، شرح حال و تعهدات احتماعی و سیاسی شان آنان را از یکدیگر متمایز ساخته است. تقارن چاپ دو کتابی که امروزه در حوزه ی خود کلاسیک محسوب می شوند یعنی «مراحل اساسی سیر اندیشه در جامعه شناسی» رمون آرون، و «الفاظ و اشیا»ی میشل فوکو بهانه ای شد تا این دو متفکر، بنیادهای فکری یکدیگر را به بحث بگذارند. خوانشی که آنان از مفاهیم و رویدادهای تاریخی (خاصه متفکرین مرتبط با آن ها) دارند و در این منازعه به روشنی ارائه می دهند، تحلیل و تبیینی ژرف از آن چیزی است که به قول برگر و لوکمان «ساخت اجتماعی واقعیت» می نامیم.
Raymond-Claude-Ferdinand Aron (French: [ʁɛmɔ̃ aʁɔ̃]; 14 March 1905 – 17 October 1983) was a French philosopher, sociologist, journalist, and political scientist. He is best known for his 1955 book The Opium of the Intellectuals, the title of which inverts Karl Marx's claim that religion was the opium of the people – Aron argues that in post-war France, Marxism was the opium of intellectuals. In the book, Aron chastised French intellectuals for what he described as their harsh criticism of capitalism and democracy and their simultaneous defense of Marxist oppression, atrocities, and intolerance. Critic Roger Kimball[2] suggests that Opium is "a seminal book of the twentieth century." Aron is also known for his lifelong friendship, sometimes fractious, with philosopher Jean-Paul Sartre.[3] He is also known for his 1973 book, The Imperial Republic: The United States and the World 1945-1973, which influenced Zbigniew Brzezinski and Henry Kissinger, among others. Aron wrote extensively on a wide range of other topics. Citing the breadth and quality of Aron's writings, historian James R. Garland[4] suggests, "Though he may be little known in America, Raymond Aron arguably stood as the preeminent example of French intellectualism for much of the twentieth century."
خواندن این کتاب که در واقع گفتوگوی دو فیلسوف مهم معاصر است، بدون اطلاع و اشراف از نظریات آرون و فوکو چندان راهگشا نخواهد بود. ولی با این اوصاف برای ورود به جهان فکری این دو _دست کم در حوزهی نسبت اندیشه و قدرت_ قدم مفیدی است. آنچه خواندن متن گفتوگوهای متفکرین را واجد اهمیت میکند، عموماً تبیین سادهتر و قابلفهمتر ایدههایی است که در کتابهایشان تحریر کردهاند. این کتاب علاوه بر گفتگوی کوتاه آرون و فوکو، حاوی تحلیلی از ژان-فرانسوار بِر است که به درک محل نزاع این دو متفکر در گفتوگوی مذکور کمک میکند. نکتهی آخر اینکه ویراستاری کتاب چندان حرفهای نیست و به جز ایرادهای تایپی معدود، در یکی دو مورد ایرادهای نگارشی فاحش دارد.
کتاب مختصر و جالبی که نیمی از آن به مصاحبه و گفتگوی آرون و فوکو با موضوع: «منتسکیو؛ خاستگاهها، ماهیت و روح جامعهشناسی در ارتباط با اثر رمون آرون تحت عنوان مراحل اساسی سیر اندیشه در جامعهشناسی.» اختصاص دارد و نیمی دیگر به تجزیه و تحلیل مسائل بیان شده در گفتگو توسط ژان-فرانسوا بِر میپردازد.