Τα δεκαέξι γράμματα

by Μένιος Σακελλαρόπουλος

Γιε μου,
Πονάει η ψυχή μου τώρα που σου γράφω ξεχασμένος σε ένα καταθλιπτικό δωμάτιο ενός γηροκομείου, αποκομμένος από όλους. Πιο πολύ όμως υποφέρω που δε σε βλέπω. Ξέρω, έχεις τις δουλειές σου και τα τρεχάματά σου, αλλά η μοναξιά πληγώνει πολύ, δεν αντέχεται. Και τι δε θα έδινα για να σε δω! Κι ο χρόνος μου δεν είναι πια πολύς. Μακάρι να είναι όλα καλά στη ζωή σου και να είσαι χαρούμενος και ευτυχισμένος.
Σε σκέφτομαι και σ’ αγαπώ πολύ,
ο πατέρας σου

Ο συνταξιούχος πυροσβέστης Αργύρης Φαρμάκης, τσακισμένος από τη ζωή. Ο γιος του Άρης, με ροπή σε κάθε είδους μπλέξιμο. Τους χωρίζει άβυσσος. Τους ενώνει όμως μια συγκλονιστική εξέλιξη, μέσα από δεκαέξι σπαρακτικά γράμματα.
Μια αληθινή ιστορία πατέρα και γιου που βουτάει ως τα τρίσβαθα της ψυχής και φέρνει δάκρυα στα μάτια…

408 pages, Paperback

First published October 8, 2020

About the author

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος γεννήθηκε ανήσυχος, ήρεμο Σεπτέμβρη, απέναντι από μια θάλασσα, που του πέρασε τα κύματά της στο κεφάλι. Από πολύ μικρός ήθελε να πετάξει. Τα κατάφερε γρήγορα, όταν άνοιξε τα χέρια του σαν πουλί κι απογειώθηκε από την ταράτσα του σπιτιού του, σκάζοντας με το κεφάλι στο πεζούλι. Έσπασαν και τα δύο...
Από παιδάκι είχε μανία με τα σπορ, δραπετεύοντας για χάρη τους από το σπίτι. Σε κάποια από τις αποδράσεις του, τρύπωσε στο γήπεδο της Λεωφόρου και μαγεύτηκε για πάντα.
Του άρεσε πάντα να παίζει με τις λέξεις, να τις ζωγραφίζει. Ήταν η τέχνη του. Μ αυτήν έμαθε να πορεύεται. Και πριν τελειώσει το Λύκειο, τις δύσκολες μέρες του 1979, βρέθηκε στην εφημερίδα "Φως", για να προκαλέσει την αδιανόητα σιωπηλή και αναπάντεχα εμφανιζόμενη τύχη. Κι ακόμα την προκαλεί, στο ίδιο μετερίζι.
Ο πατέρας του ονειρευόταν να τον δει εισαγγελέα. Μπήκε στη Νομική Θράκης, κι ανεβοκατέβαινε πέντε χρόνια για να δουλεύει στις εφημερίδες. Είχε αποφασίσει τι θέλει στη ζωή του. Τη μαγική μυρωδιά του πιεστηρίου, αυτή που τον γοήτευε αφάνταστα.
Πέρασε ένα μικρό φεγγάρι στη "Βραδυνή", κι από το 1983 και για 12 χρόνια, ως το 1944, εργάστηκε στο "΄Εθνος" και τις "Εικόνες". Το 1992 μοίρα καλή τον οδήγησε στο MEGA (όπου παραμένει ακόμα), για να κάνει τρελή εικόνα τα κείμενά του.
Γνώρισε ακόμα τη μαγεία των ερτζιανών (ΕΡΑ, Sport FM) και το ιλουστρασιόν των περιοδικών (Active, Τριφύλλι), ενώ τα τελευταία τέσσερα χρόνια είχε την τύχη να πει τις ιστορίες του σε σπουδαστές (ΙΕΚ Ακμή).
Συνεχίζει να γράφει και να μοντάρει, να χαμογελάει και να σαρκάζει, να ταξιδεύει και να ονειρεύεται...

Reviews

[Skorofido Skorofido · Rating 3 out of 5]

Με τις αληθινές ιστορίες έχω ένα θέμα γιατί πως να τις κράξω όταν είναι η ζωή ενός ανθρώπου… πως να πω «τι λες ρε φίλε, αυτά δεν γίνονται…» εάν ο άλλος διαρρηγνύει τα ιμάτια του πως τα έζησε… τέλος πάντων τα δικά μου φιλοσοφικοηθικά προβλήματα προφανώς και δεν σας ενδιαφέρουν…
«Τα δεκαέξι γράμματα» του Μένιου Σακελλαρόπουλου είναι μία αληθινή ιστορία όπως ο ίδιος αναφέρει…. η ζωή του συνταξιούχου πυροσβέστη Αργύρη Φαρμάκη και του γιου του Άρη… με κάποιους κύκλους, με κάποια flash backs και με κάποια γραμμική ροή, η ζωή των δύο αντρών…
Δεν θα την έλεγα λογοτεχνική γραφή, ο Σακελλαρόπουλος δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να αποβάλλει το δημοσιογραφικό dna του… όμως σ’αυτού του στυλ τις ιστορίες ίσως να είναι και καλύτερα έτσι… who knows?
Ο Αργύρης μεγαλώνει μόνος τον γιο του, όλα τα χατίρια μην του λείψει τίποτα και μάντεψε, γίνεται κωλοπαιδαράκι… και τα χρόνια περνούν, λάθος επιλογές, dolce vita, γυναίκες και χρήμα, κι ο Άρης αφήνει τον πατέρα του να ρημάζει όπως το πατρικό σπίτι στου «Ψυρρή»… και τα χρόνια κυλούν κι ο Αργύρης Φαρμάκης καταρρέει κι η μόνη επαφή με τον γιο «δεκαέξι γράμματα» που δεν θα σταλούν ποτέ… και όχι δεν φταίνε αυτή τη φορά οι απεργίες των ΕΛΤΑ…
Εάν και έχω τις προσωπικές μου ενστάσεις τόσο για τη συμπεριφορά του Αργύρη όσο και για τη συμπεριφορά του Άρη (ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί όλης αυτής της απομάκρυνσης – να ‘χαμε να λέγαμε – είπαμε κωλοπαιδαρίαση είναι η αιτία), ωστόσο δίνω credit στον συγγραφέα γιατί μετά από πάρα πολύ καιρό με έκανε κι έκλαψα… εμένα το άσπλαχνο… και ναι, εγώ έμαθα από τη γιαγιά μου να κλαίω με τις ταινίες του Ξανθόπουλου και της Μάρθας Βούρτση και να το ευχαριστιέμαι… κι έκλαψα και το ευχαριστήθηκα και μ’έπιασε κι ένα ψυχοπλάκωμα γιατί όσο βαδίζεις, εάν δεν τον έχεις ήδη καβατζάρει τον κάβο της τρίτης ηλικίας, βλέπεις πως στο βάθος του τούνελ δεν υπάρχει πάντα φως…
3.5 / 5 για τη συγκίνηση που μου προσέφερε (goodreads θέλω τα μισά μου αστεράκια τώρα…)

[Μαρία · Rating 4 out of 5]

Αφήνει το στίγμα του με το δικό του τρόπο τούτο το βιβλίο. Η μοναξιά αποτελεί το κεντρικό θέμα μέσα από το οποίο ξεδιπλώνεται η ζωή του ήρωα και είναι αλήθεια ότι το στίγμα της μοναξιάς, δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο σήμερα. Ο συγγραφέας το αναδεικνύει καλά. Άλλοτε συγκινητικό, άλλοτε ακραίο, παραμένει μέχρι τέλους βαθιά ανθρώπινο...γιατί τι άλλο είναι η ζωή αν όχι η υπερ-καταβάλλουσα προσπάθεια του ανθρώπου να ευτυχήσει, με όποιο τίμημα.

[Δήμητρα Κότογλου · Rating 2 out of 5]

Είναι μερικοί συγγραφεις που μόνο που παίρνεις το βιβλιο τους εισαι σίγουρος τι θα διαβάσεις,ετσι λοιπον πηρα και αυτο,ετοιμη να βιώσω έντονα συναισθηματα,χμ..δεν με έπεισε αυτη τη φορά ο συγγραφέας,πολλες φορές επαναλαμβανοταν και η ιστορία δεν με άγγιξε ιδιαίτερα,δεν είχε αυτο το κάτι,ένα δάκρυ πηγε προς το τέλος να βγει και αυτο δεν κύλησε.. τη επόμενη φορα..

[Ioanna Xristodoyloy · Rating 2 out of 5]

νοσταλγώ τον Σακελλαροπουλο του λιβανη ....

[Xadel Δελλή · Rating 4 out of 5]

Μια αληθινή ιστορία πατέρα και γιου που βουτάει ως τα τρίσβαθα της ψυχής και φέρνει δάκρυα στα μάτια…
Ένα βιβλίο μοναξιάς, έλλειψης προσμονής κι ελπίδας, αποξένωσης, χάσματος νέων και γονέων. Δεν στοχεύει σε εντυπωσιασμό, δεν έχει ανατροπές. Αποφθέγματα ανθρωπιάς και ήθους, μαθήματα ζωής για όσους λησμονούν τις ρίζες τους, όταν το αμετάκλητο τέλος ζυγώνει. Μόνο τότε αντιλαμβάνεσαι ξεκάθαρα πού κρυβόταν η αληθινή αγάπη, καθώς τα χρόνια φεύγουν, καθώς οι άσχημες κι εγωιστικές συμπεριφορές υπερτερούν, αλλά ο σπαραγμός δε μπορεί να αναστρέψει κάτι. Σχέσεις που κλονίζονται, αισθήματα που θάβονται, λόγια που κρύβονται, αλήθειες που δεν ομολογούνται, δυσκολίες, λάθος επιλογές και προστριβές που διατηρούνται και συνηθίζονται σαν θεσμός. Λάθη αγάπης και μετάνοιες εκ των υστέρων.
Έρωτας, φιλία, οικογένεια, μέσα σε παιχνίδια του νου, στο παιχνίδι που λέγεται ζωή…
Μια αληθινή, γλυκόπικρη ιστορία. Η ζωή του συνταξιούχου πυροσβέστη Αργύρη Φαρμάκη και του γιου του Άρη σε flash back… Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που πραγματεύεται τις σχέσεις των γονέων και παιδιών. Ένας ύμνος αγάπης, ελευθερίας, αξιοπρέπειας. Για την ανθρώπινη αξία και τις οικογενειακές αξίες.
Ο καθένας πληρώνει τις επιλογές του.
Σύγχρονο θέμα, πλήθος συναισθημάτων, απλός λόγος, μεστή και πλούσια γραφή με αξιοπρέπεια προσέγγισης, πάντρεμα αλήθειας και μυθιστορίας, άρτιο σύνολο για το ουσιαστικό περιεχόμενο των σχέσεων και των δεσμών αίματος. Με παράλληλη αφήγηση κι απ’ τους δυο κεντρικούς ήρωες, με ικανοποιητική σκιαγράφηση χαρακτήρων, με λόγο περιεκτικό και στρωτό, κάπου ηπιότερο, κάπου καταρρακτώδη, με ζωντανές εικόνες και ποικίλα συναισθήματα. Σαν τη ζωή. Ο συγγραφέας δείχνει ένα πιο ευάλωτο πρόσωπό του, πάντα με αξιοπρέπεια, αρκετά εξομολογητικό, που με όπλο του μια απλή ιστορία χτυπά πάντα κέντρο εκεί όπου ακούγεται ο αναγνωστικός παλμός.
Αγάπη ή δηλητήριο; Στοργή ή φαρμάκι;
Στο στόχαστρο αυτή τη φορά ο δεσμός πατέρας-γιου. Υπό το πρίσμα εσωτερικής και ψυχικής απογύμνωσης, με ειλικρίνεια, με ψυχή, δίχως μελοδραματισμούς, ανατροπές ή υπερβολές. Θίγονται οι ανθρώπινες απώλειες κι οι επιπτώσεις τους, οι νεανικές ανευθυνότητες και καλοπεράσεις, οι ψευδαισθήσεις των ναρκωτικών, του μαύρου χρήματος.
Η μοναξιά των γηρατειών και της λήθης. Το βόλεμα της εγκατάλειψης. Η εκτίμηση μετά την απόλυτη απώλεια.
Ο Αργύρης Φαρμάκης, πυροσβέστης, χήρος, στην προσπάθεια να αναθρέψει τον δύσκολο μοναχογιό του, τον Άρη. Στο πέρασμα των χρόνων, τραβούν χωριστούς τρόπους και αποξενώνονται. Σας θυμίζει κάτι;
Μεγαλώνω, πατέρα. Μέσα στον καθρέφτη δε βλέπω πια εμένα… Εσένα αντικρίζω. Και σε σκέφτομαι…
Ένας είναι ο κανόνας για να νικήσεις στο παιχνίδι. Πόσο νωρίς συνειδητοποιήσεις ότι η ζωή περνάει και χάνεται και μόνο η αγάπη μένει… Αγάπη και αλήθεια, οι μόνες πραγματικές αξίες. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Μια στιγμή αρκεί για να χάσεις τα πάντα και τότε θα είναι αργά. Καλύτερα δεν είναι ν’ αγκαλιάζεις και να δείχνεις την αγάπη σου σ’ ένα άτομο παρά σε μία φωτογραφία;
Αλλά δεν έχει τόσο σημασία ένα δωμάτιο όσο η αγάπη που κρύβει μέσα. Αγάπη είναι η ομορφιά της ψυχής. Κι αν υπάρχει κάτι πιο όμορφο από το να σε αγαπούν είναι να αγαπάς…
Ο Έλληνας ψοφάει για μούρη. Να νιώθει σημαντικός, αναβαθμισμένος, αφεντικό. Δεν του αρέσει να περνά απαρατήρητος. Στην Ελλάδα, βάζεις μέσο ακόμα και για μια ομπρέλα στην παραλία. Ο Άρης, ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, ανέκαθεν ήταν τέτοιος άνθρωπος. Του ρίσκου. Εξωτερικά, τουλάχιστον. Γιατί μέσα του, ο φαινομενικά σκληρός και άτρωτος αυτός άντρας, θελκτικός και γοητευτικός παρόλ’ αυτά, ένιωθε τεράστια μοναξιά κι αιμορραγούσε διαλυμένος. Χωρισμένος, ξένος σε νέο τόπο όπου έπρεπε να ξαναρχίσει απ’ το μηδέν, μοναδικός υπεύθυνος για τον γιο του. Ορφανός από μητέρα. Εμμονικός, εκρηκτικός κι εγωιστής από μικρός. Οξύθυμος και ιδιόρρυθμος. Κακομαθημένος, με ροπή στην ατασθαλία και την κακή διαχείριση των πάντων. Ευθύς, μονοκόμματος, απότομος. Καθόλου διπλωμάτης. Ακραίος. Γεμάτος εύκολο θυμό και γρήγορη οργή. Αντιδραστικός και αυτοκαταστροφικός, μαγνήτης για τα μπλεξίματα. Η επιθετικότητα κι ο εγωισμός του οδήγησαν τη σχέση με τον Αργύρη σε αδιέξοδο.
Τώρα βρήκε να πεθάνει, γαμώτο; Αύγουστο μήνα, που προσπαθούμε να μαζέψουμε κανένα φράγκο; Τώρα, γαμώ την τρέλα μου; Καταραμένος είμαι; Τίποτα δε μου πάει καλά; σκέφτηκε, θάβοντας ωστόσο μέσα του λέξεις και συναισθήματα.
Αργύρης. Η άλλη όψη του νομίσματος. Πατέρας, μόνος κι έρμος, νωρίς χηρεύσας. Δεν πρόλαβε να χαρεί την Ασπασία του. Δε γεύτηκε τόσες χαρές όσες προσπαθούσε να προσφέρει, όσο μαχόταν για τη σωτηρία κάθε συνανθρώπου του σε ανάγκη. Περήφανος, προνοητικός, συναισθηματικός, δοτικός. Μια χρυσή καρδιά και ψυχή. Τυλιγμένος στη μοναξιά, να ζει με αναμνήσεις, χωρίς διέξοδο, με σκέψεις θανάτου. Απαισιόδοξος πια, στην τελευταία δεκαετία της ζωής του, με έλλειψη γαλήνης και ψυχή σε τρικυμία.
Την ερωτεύτηκε παράφορα, ένιωσε ότι μαζί της θα γινόταν καλύτερος άνθρωπος, ότι θα βελτιωνόταν ώστε να στέκεται άξια δίπλα της, να την κάνει χαρούμενη κι ευτυχισμένη. Το ίδιο κι εκείνη, που είδε στο πρόσωπό του τον ιδανικό σύζυγο και τον τέλειο πατέρα, αυτόν που θα ανέθρεφε με αξίες το παιδί τους, τα παιδιά τους, θα στήριζε τη φαμίλια τους. Ένωσαν τα όνειρά τους για τη ζωή, περπάτησαν χέρι χέρι για να τα ανταμώσουν και να τα γιγαντώσουν, απολάμβαναν την πυρκαγιά στις καρδιές τους κι αυτό το πέλαγος της αγάπης που τους πλημμύριζε.
Κι ήρθε ξεδιάντροπα ο χάρος στο αποκορύφωμα της ευτυχίας τους και τους διέλυσε και τους δυο, μ’ εκείνη στο χώμα κι εκείνον ένα περιφερόμενο φάντασμα στη ζωή.
(…)
Κι ήταν ευχή και κατάρα -έτσι ένιωθε κάποιες φορές- που εκείνη έφυγε νέα, άφθαρτη, κι έτσι νέα, σαν οπτασία κι ανθισμένο λουλούδι, έμεινε στον νου και τη θύμησή του.
Μοναχός στα νιάτα του με ένα παιδί, έτοιμος να θυσιάσει τα πάντα για να μεγαλώσει εκείνο χωρίς τη βοήθεια της μάνας, παραγκωνίζοντας κάθε δικό του θέλω.
Αγάπη, φροντίδα, θυσίες, τύψεις, ενοχές, σιωπή, φόβοι συναισθηματικής ήττας, καταπίεση, εγωισμός, δεδομένα, μεταμέλεια σ’ ένα μαγικό γαϊτανάκι που καθηλώνει.
Η αγάπη που μας έδεσε, πόνο δε θα γνωρίσει, είμαστε 2 σταλαγματιές…
Ο Άρης εξελίχθηκε σε έναν άντρα εγωιστή κι αντιδραστικό, να νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του. Εκεί εισβάλλει στη ζωή του η Ουκρανή Νίνα. Οι ενστάσεις του Αργύρη οδηγούν σε άσχημα λόγια, σε λάθος χειρισμούς καταστάσεων που μελλοντικά θα θελήσει να πάρει πίσω, αλλά θα είναι αργά. Η ρήξη πατέρα-γιου μεγαλώνει και πρώτο ρόλο παίζει ο έρωτας και ο εγωισμός.
Οι συνθήκες ή η μοίρα τον φέρνουν κι εκείνον μόνο με το παιδί του και μόνο τότε συνειδητοποιεί πως ο μόνος τρόπος για να υπάρξει το όποιο μέλλον είναι η πάλη, ο αγώνας σε ό, τι σκληρό του παρουσιαστεί απ’ τη ζωή. Εγωιστικά όμως, το τείχος που τον κρατά χωριστά απ’ τον πατέρα του δε γκρεμίζεται, αλλά θεριεύει.
Άρης και Αργύρης. Με τα δίκια τους και με τα άδικά τους. Καθείς απ’ την σκοπιά του. Χτυπημένοι από τη μοίρα που τους στέρησε νωρίς τη σύζυγο και τη μητέρα, αγωνίζονται κάνοντας λάθη, καθένας με τις επιλογές του και τις ευθύνες του. Τελικά, όμως όλοι λογοδοτούμε στον αδέκαστο Χρόνο…
Χάσμα γενεών κι άβυσσος ανάμεσά τους. Θα ενωθούν; Θα προλάβουν να επουλωθούν οι πληγές τους; Έχει πραγματικά σημασία ποιος πονάει πιο πολύ; Βαραίνουν διαφορετικά τα άλγη; Θα διαγράψουν τα όποια δεδομένα; Ο συγγραφέας θίγει έντονα ζητήματα του σήμερα, ρεαλιστικά αφουγκραζόμενος τον παλμό της κοινωνίας, διεισδύοντας πάντα επιτυχημένα στον ψυχισμό των ηρώων του και των αναγνωστών του. Συγκινεί, λειαίνει, πετυχαίνει τη μέθεξη. Συγκίνηση, σπαραγμός και βαθύς πόνος.
Δεν ντράπηκε για τα δάκρυά του και τ’ άφησε να κυλήσουν μπροστά της. Ο καιρός της ντροπής είχε περάσει πια. Κι έπειτα, τον παρηγορούσε μια γυναίκα που ήταν παρατημένη από τα ίδια της τα παιδιά, αλλά δε βαρυγκομούσε, δεν πενθούσε μέσα της, δεν έψαχνε να βυθιστεί στο σκοτάδι της, στεκόταν με αξιοπρέπεια, όπως ακριβώς έζησε τη ζωή της.
Πολλοί άνθρωποι συνειδητοποιούν αργά την ανελέητη πραγματικότητα. Στην ουσία, το μόνο που χρειάζεται να κάνουν είναι να στέκονται δίπλα σε όσους αγαπούν για όσο μπορούν να τους απολαμβάνουν. Ξεχνάμε πώς να είμαστε άνθρωποι, χάνουμε το σεβασμό και την εκτίμηση στον διπλανό μας. Ένα ταξίδι η ζωή, ένα πέρασμα. Άμμος ανάμεσα στα δάχτυλά μας. Ας το κάνουμε ν’ αξίζει. Ανθρώπινα τα λάθη, αρκεί να αναγνωρίζονται και να γίνονται μαθήματα στην ώρα τους. Πάντα θα είμαστε άνθρωποι. Με γονείς. Με λάθη και πάθη. Θέλει εσωτερική δύναμη η παραδοχή της ευθύνης κι η αναθεώρηση των δεδομένων. Είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας και τις παραλείψεις μας.
Ο άνθρωπος αντέχει πολλά. Περισσότερα από όσα νομίζει. Κι όλα περνάνε, δύσκολα και πιο δύσκολα.
Εύκολα ορθώνονται μικρότητες και εγωισμοί ανάμεσα στους ανθρώπους, ειδικά μέσα σε οικογένειες όπου όλα -ακόμα κι η αγάπη- θεωρούνται δεδομένα. Συνήθεια γίνεται η αναβολή, το προσωρινό μόνιμο. Κάποιες φορές ανεπιστρεπτί. Ο χρόνος δεν γυρνά πίσω, γεμίζει μόνο με αν… και γιατί… αναπάντητα. Ας τον βιώνουμε σαν τελεσίδικο, χωρίς την “καβάτζα” του αύριο. Οι στιγμές χάνονται, όσο τετριμμένα λόγια ανάμεσα σε στενές σχέσεις δεν λέγονται. Λόγια που δεν προλαβαίνουν να ειπωθούν, σκέψεις που δεν προλαβαίνουν να μοιραστούν, συναισθήματα να κοινωνηθούν. Κι οι αναμνήσεις χαράζονται στην ψυχή…
Σχέσεις ξεφτισμένες, αξιακές πορείες ζωής και παρακαταθήκες.
Παρά το ολοκληρωτικό δόσιμο του Αργύρη στον γιο του, την αγάπη, τις θυσίες, ο Άρης συνήθιζε να μοιράζει πίκρα και πόνο. Με αποτέλεσμα την αποξένωση, τη λησμονιά, την εγκατάλειψη, τη μοναξιά και τη φυσιολογική ανημποριά των ηλικιωμένων στο σκληρό κάθε μέρα. Ελάχιστοι φίλοι που τον σκέφτονταν, η μόνη του παρηγοριά του πατέρα, όταν το ίδιο του το αίμα αδιαφορούσε. Σανίδα σωτηρίας που θα διανθίσει το μοναχικό μαρτύριό του με ρανίδες χαράς ένα αδέσποτο γατάκι, η Αυγούλα, που σαν να μυρίστηκε τη θλίψη του και βάλθηκε να την ξελαφρώσει.
«Τώρα που η ζωή έσβησε κι έγινε ηλιοβασίλεμα, η ζωή αυτού του ανθρώπου που βάδισε στην ομορφιά, κάνε τον να βλέπει πάντα άλικα και μαβιά ηλιοβασιλέματα, δέξου το πνεύμα του χωρίς ντροπή, κράτα τον μακριά από κάθε πόνο…»
Τα χατίρια που δε χαλάστηκαν έγιναν λάθος επιλογές για τον Άρη, γυναίκες, χρήμα, νύχτα, dolce vita δηλαδή, με τον Αργύρη να καταρρέει σ’ ένα ετοιμόρροπο, σχεδόν κατεδαφιστέο, σπίτι στου Ψυρρή, εκεί όπου είχε αναστήσει τον μοναχογιό του, με συντροφιά δεκαέξι εξομολογητικά γράμματα -παρελθόντος κι αναμνήσεων- στην ουσία χωρίς παραλήπτη… Σκέψεις και παράπονα που μεταμορφώνονται σε λέξεις, που ουρλιάζουν μοναξιά.
Γιε μου…
Οι βράχοι λειαίνονται, μαλακώνουν, δίχως να διώχνουν το παράπονο…
Ο Αργύρης βουλιάζει σε ερεβώδη κατάθλιψη, με ελάχιστες αναλαμπές τις φροντίδες και τις συζητήσεις της κυρία Νίτσας μετά από ένα ατύχημα. Όταν η Αυγούλα σβήνει, με πόνο ψυχής εκείνος παίρνει αποφασίζει να πάει σε ένα γηροκομείο. Φευ! Τα τραύματα ψυχής δεν κουράρονται εκεί. Χωρίς λέξη από τον Άρη, για να τον νιώθει κοντά του, του γράφει συχνά, φυλάγοντας τα γράμματα όπως τις θύμησές του.
Στα λιμάνια των φάρων οι ριπές, ανάψανε φωτιές, αχ, μην κλαις…
Ένα γλυκό ανάγνωσμα γεμάτο συναισθήματα. Πιέζεσαι, αναθεωρείς, σκέφτεσαι. Προλαβαίνεις; Με διακυμάνσεις και εντάσεις, χωρίς ανατροπές. Η γλαφυρή αφήγηση ξετυλίγεται από το τώρα προς τα πίσω. Με σκληρά νοήματα, ρεαλιστικό και τραγικό.

https://www.youtube.com/watch?v=PT_Lh...

«Το κράνος και η στολή του! Νόμιζα ότι τα είχα ξεχάσει. Αυτά είναι η προίκα μου, ο θησαυρός μου, μέχρι να μεγαλώσει ο Άλεξ και να τα πάρει εκείνος. Αυτό ήθελε ο παππούς, έτσι θα γίνει.» Τα ακούμπησε σαν να ήταν άνθρωποι, αλλά εκείνη τη στιγμή ήταν. «Αυτά με μεγάλωσαν, σ’ αυτά χρωστάω την ύπαρξή μου, ό, τι είμαι, καλό ή κακό… Τότε δεν τους έδινα καμία σημασία, τώρα όμως…»
Μετά το Πικρό γάλα, ο κύριος Σακελλαρόπουλος είχε ανεβάσει πολύ πολύ υψηλά τον πήχη των προσδοκιών μου για το τι περίμενα να διαβάσω. Βρήκα κάπου τραβηγμένη την απομάκρυνση των δυο κυρίαρχων φιγούρων. Θα ήθελα κι άλλες κοινές σκηνές τους. Δεν ένιωσα να με αγγίξει όσο θα ήθελα να το κάνει. Ίσως να είμαι αναίσθητη, ίσως σκληρή, ίσως…
Θα λατρεύω, όμως, πάντα την πένα του γιατί σέβεται κάθε ιστορία πριν την οδηγήσει στο φως της λύτρωσης. Χωρίς ωραιοποιήσεις ή κριτική διάθεση, με αποστάσεις, χωρίς εκβιασμούς στο συναίσθημα.

[Eva Maraki · Rating 5 out of 5]

<<ΤΑ ΔΕΚΑΕΞΙ ΓΡΑΜΜΑΤΑ >>


Ο συγγραφέας που μέσω των βιβλίων του σκιαγραφει την κοινωνία , φωτίζει όλες τις πτυχές της και χαϊδεύει τις ψυχές μας , ο Μενιος Σακελλαρόπουλος επέστρεψε φέτος στα λογοτεχνικά δρωμενα με ένα μυθιστόρημα που με συγκίνησε βαθιά ,γιατί μίλησε στην ψυχή μου . Μετά το <<πικρό γάλα>> με τον αγαπημένο ήρωα Φώτη με την αδάμαστη θέληση , ήταν δύσκολο εγχείρημα να καταγράψει μια ιστορία που θα αφήσει αποτύπωμα στον αναγνώστη . Τελικά , όμως , για μια ακόμα φορά κατόρθωσε κάτι που φαντάζει σχεδόν αδύνατο . <<Τα δεκαέξι γράμματα >> ήταν για μένα βιβλίο δυναμίτης από αυτά , που δύσκολα ξεχνάς και ανήκουν στη βιβλιοθήκη της καρδιάς μου .
Ο Αργύρης Φαρμακης , πυροσβεστης ,προσπαθεί μόνος να μεγαλώσει το μοναχογιό του τον Άρη , γιατί δυστυχώς έμεινε χήρος . Ένα εγχείρημα γολγοθάς , γιατί ο Άρης δεν είναι και το πιο εύκολο παιδί του κόσμου . Όσο περνάνε τα χρόνια μεγαλώνει η αποξένωση μεταξύ τους και τα γράμματα του πατέρα αποτυπώνουν όσα θέλει να εξομολογηθεί στο γιο του . Άραγε θα φτάσουν στον παραλήπτη τους ;
Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα ως το μεδούλι που στο κέντρο βάρους του διαπραγματεύεται τις σχέσεις των γονέων με τα παιδιά τους από όλες τις οπτικές είναι <<τα δεκαέξι γράμματα >> . Στο μικροσκόπιο του Μενιου Σακελλαρόπουλου είναι τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς τη μητρική φιγούρα, παρά μόνο την πατρική και πως αυτά αναπτύσσονται συναισθηματικά και ψυχολογικά . Με όπλο στη φαρέτρα του την μεστη και τόσο παραστατική πενα του σκιαγραφει διεισδυτικά πρόσωπα και καταστάσεις χωρίς διάθεση ωραιοποίησης . Πλάι τους ο Σακελλαρόπουλος προσπαθεί να κρατήσει ίσες αποστάσεις , ούτε αθωώνοντας ούτε δικαζοντας τους , χωρίς παράλληλα να προκαλέσει στον αναγνώστη εκβιαστικά το συναίσθημα . Οι σκέψεις των δυο ηρώων καθώς μεγαλωνουν περνούν εναλλάξ μπροστά από τα μάτια του και τον ωθούν να πιστέψει πως είναι ο τρίτος παρατηρητης που συναισθάνεται το προσωπικό τους Δράμα . Τόσο ο Αργύρης όσο και ο Άρης έχουν δίκιο αλλά παράλληλα και άδικο . Είναι και οι δυο θύματα της απώλειας της γυναίκας και της μητέρας αντίστοιχα . Αυτή η οδύνη τους έκανε θύματα της τραγικής τους μοιρας και τους αποξένωσε . Βέβαια, οι άνθρωποι φέρουμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης , σαν τους δυο πρωταγωνιστες μας . Κύριος ,όμως, κριτής όλων είναι ο ίδιος ο χρόνος που δε γυρνά πίσω και είναι πάντα αμείλικτος , αδέκαστος .
Οι σελίδες του μυθιστορηματος πάλλονται από συναισθήματα . Αυτά παίρνουν διάφορες μορφές , έχουν ποικίλες διακυμάνσεις και εντάσεις . Ξεκινά η αφήγηση της ιστοριας από το σημερα, σιγά σιγά ξετυλίγεται το παρελθόν και όσο προχωράς στην πλοκή γίνεσαι δέσμιος της οικογενειακής αυτής ιστοριας . Σε αρκετά σημεία νευρίασα με τους ήρωες , αλλού τους συναισθάνθηκα και στο τέλος ειδικότερα έκλαψα παρά πολύ . Ποταμός δακρύων που δεν έφεραν την λύτρωση, αλλά πολλά αναπάντητα γιατί . Συνήθως φωνάζουμε όλοι μας εκ των υστέρων για τα όσα δε προλάβαμε να πούμε σε αυτούς που αγαπάμε . Εκεινοι δεν πρόφτασαν να μάθουν τις μύχιες σκέψεις μας . Γι αυτό τέτοια βιβλία έχουν ιδιαίτερη αξία . Με τα σκληρά τους νοήματα , το ρεαλισμό και τα τραγικά τους πρόσωπα σε οδηγούν να καταλάβεις πως πρέπει να μην αφήνεις τίποτα για αύριο . Να βιώνεις το χρόνο σαν να μην υπάρχει το άμεσο μέλλον , για να μην γίνονται τα αγαπημένα σου πρόσωπα φωτογραφίες που γεννούν αναμνήσεις , γιατί αυτές πάντα σχεδόν θα είναι γλυκόπικρες.
Μπράβο , στο συγγραφέα που με τις βαθιά ανθρώπινες ιστοριες του υμνεί με αξιοπρέπεια τη ζωή , τη φιλία , τον έρωτα αλλά κυρίως τον δαιδαλώδη μας νου .

[Agapi Nikolaou · Rating 5 out of 5]

Με πονο ψυχής θα πω ποσο βαθια με συγκίνησε.. έκλαψα, μου θύμισε τον δικο μου παππου και για αλλη μια φορα καταλαβα πως η αγάπη συγχωρει.. ας μην ξεχνάμε τους ανθρώπους που μας στήριξαν και μας αγάπησαν πιο πολυ και απο τον εαυτό τους! Υπέροχο βιβλίο.. Υ ΠΕ ΡΟ ΧΟ..

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 4 out of 5]

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι εξαιρετικά δύσκολες και περίπλοκες. Τις περισσότερες φορές, μάλιστα, τα περισσότερα εμπόδια έχουμε να τα αντιμετωπίσουμε στις σχέσεις με τους πιο κοντινούς σε εμάς ανθρώπους, τους γονείς μας, τα αδέρφια μας, τα παιδιά μας, ίσως γιατί κάπου βαθιά μέσα μας πιστεύουμε πως η αγάπη τους είναι δεδομένη, ή θα έπρεπε να είναι, ό,τι και να κάνουμε, ό,τι και να πούμε, χωρίς καν να προσπαθήσουμε για να την συντηρήσουμε και να την θρέψουμε. Όμως, όπως αποδεικνύει η ίδια η ζωή, τα πράγματα δεν είναι έτσι, όχι απαραίτητα γιατί ο άλλος έχει ανάγκη από κάποιου είδους επιβεβαίωση, αλλά γιατί οι σχέσεις είναι όπως τα λουλούδια, χρειάζονται φροντίδα για ν' ανθίσουν και ακόμα μεγαλύτερη για να παραμείνουν φρέσκα, ζωντανά και όμορφα, διαφορετικά μαραίνονται και πεθαίνουν. Και όσο κι αν δεν είναι απίθανο να τα αναστήσεις, ο αγώνας σου θα πρέπει να είναι δύο φορές μεγαλύτερος.

Μια τέτοια ανθρώπινη σχέση πραγματεύεται το νέο κοινωνικό μυθιστόρημα του Μένιου Σακελλαρόπουλου, που λόγω προσωπικής γνωριμίας μαζί του μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως είναι ένα υπέροχος πατέρας και πως τα παιδιά του τα έχει πάνω απ' όλα. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος, λοιπόν, που στο βιβλίο του αυτό βλέπουμε την πιο ευαίσθητη και ευάλωτη απ' όλες τις πλευρές του, μέσα από ένα εξομολογητικό και συνάμα απολογητικό, σε πολλά σημεία, κείμενο, που καταφέρνει να συγκινήσει βαθιά τον αναγνώστη και ν' αγγίξει τις πιο ευαίσθητες χορδές του, γιατί σαν τους ήρωές του έχουμε υπάρξει όλοι μας, είτε στον έναν ρόλο είτε στον άλλον, ή ακόμα και στους δύο.

Ο Αργύρης Φαρμάκης, συνταξιούχος πυροσβέστης και βαριά λαβωμένος από την ίδια τη ζωή, στη δύση αυτής κοιτάζει πίσω, στο παρελθόν του, στη σχέση του με τον γιο του Άρη, με τον οποίο έχει χάσει κάθε επαφή εδώ και χρόνια, πράγμα το οποίο δεν οφείλεται μόνο στην ροπή του Άρη προς τους μπελάδες, αλλά γιατί και ο ίδιος έχει πάραι πολλές αποφάσεις που ίσως να μην ήταν σωστές και αντιμετώπισε καταστάσεις με τρόπο που δεν εξυπηρέτησαν, τελικά, ποτέ κανέναν. Μέσα από δεκαέξι σπαρακτικά γράμματα, λοιπόν, ο Αργύρης αποφασίζει να βουτήξει στις αναμνήσεις του, να επαναφέρει μνήμες, γεγονότα, καταστάσεις, συναισθήματα, να τα δει από μια άλλη σκοπιά, να προσπαθήσει να τα καναοήσει βαθύτερα, να αναθεωρήσει τις αλήθειες και τα δεδομένα του, φτάνοντας τελικά να παραδεχθεί το δικό του μερίδιο ευθύνες σε κάτι τι που πήγε λάθος, προκαλώντας παράλληλα τον γιο του να κάνει το ίδιο, γιατί μόνο μέσα από την παραδοχή μπορεί να έρθει η συγχώρεση και η λύτρωση.

Με λόγο απλό, βαθιά συναισθηματικό, σχεδόν βελούδινο θα έλεγε κανείς, ο Μένιος Σακελλαρόπουλος βουτάει στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής, μα και σε εκείνη ενός πατέρα που καλείται να αντιμετωπίσει τα λάθη και τους δαίμονές του, τον εγωισμό και την ενοχή του, μα πάνω απ' όλα την αγάπη εκείνη που νιώθει βαθιά μέσα του και του κατασπαράζει την ψυχή, όχι γιατί είναι ορμητική και βίαιη, αλλά γιατί καταπιέστηκε για χρόνια ολόκληρα και εκφράστηκε με τρόπους που δεν έπρεπε, ακολουθώντας μονοπάτια που την έβγαλαν έξω από την πορεία που θα έπρεπε να έχει ακολουθήσει μέχρι και το τέλος της ζωής του, μα και σε εκείνα ενός γιου που όσα λάθη κι αν έχει κάνει, ακόμα κι αν δεν το παραδέχεται φανερά, τα γνωρίζει, όπως γνωρίζει και το βάρος που αυτά φέρουν μαζί τους και από το οποίο θα ήθελε να απαλλαγή, όχι μόνο γιατί πληγώνουν εκείνον αλλά και όσους αγαπάει.

Μέσω της αμφίδρομης αφήγησης, μπορούμε και "ακούμε" τις φωνές τόσο του Αργύρη όσο και του Άρη, πράγμα που μας επιτρέπει να δούμε πιο σφαιρικά τα γεγονότα, μα και να κατανοήσουμε καλύτερα τα συναισθήματα που κρύβει ο καθένας μέσα στην καρδιά του, μα και τις ανομολόγητες αλήθειες τους. Και μπορεί να μην πρόκειται για μια ιστορία που δεν έχουμε ξανακούσει, αλλά μέσα στην απλότητά της, καταφέρνει ακριβώς αυτό που είναι ο σκοπός της, το να "μιλήσει" στις καρδιές μας. Χωρίς να καταφεύγει σε φτηνούς μελοδραματισμούς, χωρίς υπερβολές και δακρύβρεχτες εκρήξεις, μα με απόλυτη ειλικρίνεια, εσωτερική και ψυχική απογύμνωση, στοχεύοντας στην σημασία και στην ουσία της σχέσης ανάμεσα σε πατέρα και γιο, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται.

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 3 out of 5]

https://dominicamat.blogspot.com/2020...

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι αντικειμενικά πολύ δύσκολο να χτιστούν καί να διατηρηθούν ανεπηρέαστες από τις όποιες δυσκολίες καί επιλογές των εμπλεκόμενων σε αυτές. Ακόμη κι ανάμεσα σε γονείς με τα παιδιά τους παρατηρούνται χάσματα καί προστριβές που κλονίζουν τους δεσμούς που τους ενώνουν. Κάποιοι καταφέρνουν να αποκαταστήσουν τις σχέσεις τους κι άλλοι,δυστυχώς,διαγράφουν με μία μονοκοντυλιά τους πιο αγαπημένους τους ανθρώπους. Το αν μετανιώνουν γι'αυτήν τους την επιλογή,μόνο ο χρόνος μπορεί να το φανερώσει.

Κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ψυχογιός το νέο κοινωνικό μυθιστόρημα του συγγραφέα κυρίου Μένιου Σακελλαρόπουλου,με τίτλο ''Τα δεκαέξι γράμματα'' το οποίο βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Μία ιστορία που κάλλιστα θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει πολλούς αναγνώστες εκεί έξω. Ένα βιβλίο που με πλημμύρισε με συναισθήματα από την στιγμή που αποφάσισα να διαβάσω το σημείωμα του συγγραφέα,το οποίο περιέχεται στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου,πρίν να ξεκινήσω την ανάγνωση του βιβλίου από την αρχή. Δεν ξέρω τι με οδήγησε σε αυτήν την απόφαση,μα θεωρώ ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο για το πως να προσεγγίσω το βιβλίο.

Πόσα λόγια δεν έχουν ειπωθεί; Πόσα συναισθήματα δεν έχουν εκφραστεί καί έχουμε αποφασίσει να τα καταπνίξουμε καί να τα κρύψουμε βαθειά μέσα μας; Πόσους ανθρώπους θεωρούμε δεδομένους κι αν τυχόν τους χάσουμε από την ζωή μας,η απώλειά τους θα μοιάζει σαν μία πληγή που αιμορραγεί ανεξέλεγκτα καί δεν πρόκειται να επουλωθεί ποτέ; Γιατί επιλέγουμε να πληγώνουμε καί να μας πληγώνουν οι αγαπημένοι μας άνθρωποι; Πώς φτάσαμε,άραγε,σε αυτό το σημείο; Το έχετε αναρωτηθεί ποτέ,ή,επιλέγετε να θεωρείτε πως εσείς έχετε πάντα δίκιο καί ο δικός σας πόνος είναι μεγαλύτερος; Προφανώς ο εγωϊσμός παίζει άσχημα παιχνίδα εις βάρος μας.

Ήταν η πρώτη μου γνωριμία με την πένα του συγγραφέα καί δηλώνω πολύ ικανοποιημένη με τον τρόπο που επέλεξε να συνδυάσει την αλήθεια με την μυθοπλασία καί εντέλει να προσφέρει στο ανα��νωστικό ένα ουσιαστικό καί άρτιο κείμενο που εστιάζει στο ''είναι'' καί όχι στο ''φαίνεσθαι'' των ανθρώπινων σχέσεων καί στους δεσμούς αίματος που μπορούν να μετατραπούν σε φαρμάκι που δηλητηριάζει όσους ενώνονται από αυτούς.

Ο λόγος του συγγραφέα είναι αδιάκοπος καί στρωτός. Σε κάποια σημεία της αφήγησης είναι πιο ήπιος καί σε άλλα μοιάζει σαν ένας ορμητικός χείμαρρος που παρασύρει τα πάντα γύρω του. Τα κεφάλαια είναι μικρά καί περιεκτικά,γεμάτα από άφθονο λεξιλόγιο καί περιγραφικές εικόνες που ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια των αναγνωστών καί ξυπνούν ποικίλα συναισθήματα. Από πολλή χαρά κι ενθουσιασμό για ένα όμορφο μέλλον έως την απόλυτη απόγνωση καί πόνο. Βλέπετε,έτσι είναι καί η ίδια η ζωή.

Ένα στοιχείο που μου άρεσε πάρα πολύ,κατά την διάρκεια της ανάγνωσης,ήταν ο τρόπος που εξιστορούνται τα γεγονότα μέσα στο βιβλίο. Η παράλληλη αφήγηση από τους δύο κύριους πρωταγωνιστές της ιστορίας -τον πατέρα καί τον γιό- όχι μόνο βοηθούν να έχουμε μία άριστη σκιαγράφηση των χαρακτήρων τους,μα να μας δοθούν όλες οι απαντήσεις καί οι απαραίτητες πληροφορίες για να έχουμε μία σφαιρική εικόνα των γεγονότων. Δεν βρήκα κανένα στοιχείο που θα ήθελα να παρέμβω καί να το αλλάξω. Επέλεξα να αποδεχθώ τους ήρωες με τα καλά καί τα αρνητικά τους χαρακτηριστικά. Αυτά τους κάνουν αυτό που είναι...

''Γιε μου,

Πονάει η ψυχή μου τώρα που σου γράφω ξεχασμένος σε ένα καταθλιπτικό δωμάτιο ενός γηροκομείου, αποκομμένος από όλους. Πιο πολύ όμως υποφέρω που δε σε βλέπω. Ξέρω, έχεις τις δουλειές σου και τα τρεχάματά σου, αλλά η μοναξιά πληγώνει πολύ, δεν αντέχεται. Και τι δε θα έδινα για να σε δω! Κι ο χρόνος μου δεν είναι πια πολύς. Μακάρι να είναι όλα καλά στη ζωή σου και να είσαι χαρούμενος και ευτυχισμένος.

Σε σκέφτομαι και σ’ αγαπώ πολύ,

ο πατέρας σου

Ο συνταξιούχος πυροσβέστης Αργύρης Φαρμάκης, τσακισμένος από τη ζωή. Ο γιος του Άρης, με ροπή σε κάθε είδους μπλέξιμο. Τους χωρίζει άβυσσος. Τους ενώνει όμως μια συγκλονιστική εξέλιξη, μέσα από δεκαέξι σπαρακτικά γράμματα.

Μια αληθινή ιστορία πατέρα και γιου που βουτάει ως τα τρίσβαθα της ψυχής και φέρνει δάκρυα στα μάτια…'' (Περίληψη οπισθοφύλλου)

Εν ολίγοις,μπορούμε να πούμε ότι ο συγγραφέας κύριος Μένιος Σακελλαρόπουλος μέσα από το νέο του βιβλίο ''Τα δεκαέξι γράμματα'' θίγει με απόλυτο σεβασμό,σοβαρότητα καί προσοχή την σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε έναν πατέρα με τον γιό του. Προσέξτε! Δεν έχουμε να κάνουμε με ένα μυθιστόρημα γραφικό που σκοπό καί μόνο έχει να εντυπωσιάσει σαν άλλο πυροτέχνημα. Κι επειδή όπως έχει αποδείξει η ζωή,η ιστορία αρέσκεται στο να επαναλαμβάνεται,μάθετε από τα λάθη καί τις πράξεις τόσο τα δικά σας,όσο καί των γύρω σας. Εκτός κι αν θέλετε κι εσείς να φτάσετε στο σημείο που δεν έχει γυρισμό καί να ειπωθούν όλα μέσω γραμμάτων καί τίποτα να μην μπορεί πια να διορθωθεί.

Επειδή το βιβλίο δεν έχει πολύ καιρό που κυκλοφόρησε,κάπου εδώ θα κλείσω την κριτική μου,προτρέποντας σας να το αναζητήσετε καί να το διαβάσετε. Θεωρήστε το σαν ένα άλλο χρήσιμο μάθημα για την ζωή σας καί την αξία που έχουν για εσάς οι αγαπημένοι σας άνθρωποι καί πιο συγκεκριμένα οι γονείς καί τα παιδιά σας.

Καλές σας αναγνώσεις!

[BloomyMommy · Rating 5 out of 5]

"Τα δεκαέξι γράμματα" από εκδόσεις Ψυχογιός. Άργησα πολύ να ανεβάσω κριτική για το συγκεκριμένο βιβλίο ενώ το τελείωσα μέσα στις γιορτές. Τα γιατί είναι δύο. Δεν ήθελα να σας προτείνω κάτι "βαρύ" μέσα στις μέρες χαράς και γιατί ακόμη το δούλευα μέσα μου. Έκλαψα αρκετά διαβάζοντας το δε θα το κρύψω. Είναι η πρώτη φορά, που δεν μπορούσα να λυπηθώ τον πρωταγωνιστή ούτε στάλα, παρόλα τα βάσανα του. Ούτε μία στιγμή δεν πήρα το μέρος του Άρη. Και ας γνώριζα ότι είναι ένα παιδί που δε γνώρισε μάνα, που τον κυνήγησε η ίδια η ζωή λες και της χρωστούσε, που στερήθηκε πολλά για να μεγαλώσει το δικό του γιο. Ήμουν από την αρχή και απόλυτα με το μέρος του πατέρα, του πυροσβέστη Αργύρη Φαρμάκη. Πού μόνο φαρμάκια δέχτηκε από το μοναχοπαίδι του. Και δεν είναι λόγω του ότι πλέον έγινα και εγώ γονιός. Πάντα ένιωθα μία ιδιαίτερη ευαισθησία για την τρίτη ηλικία. Δεν μπορώ να σας πω το πόση πίκρα και θυμό με γέμισε αυτό το "καλόπαιδο". Μία αληθινή ιστορία από τις πολλές η αλήθεια είναι. Από τις καθημερινές. Μία ιστορία όμως που με την πένα του κ.Σακελαρόπουλου πήρε ζωή μέσα από το βιβλίο και με ταξίδεψε από την Αθήνα στην Καλαμάτα και τα Χανιά. Σφίξιμο, ναι σφίξιμο στην καρδιά. Αυτό με κυρίευε όσο προχωρούσαν οι σελίδες...ήθελα δικαίωση για τον γέρο Αργύρη και ανησυχούσα για το αν θα τη βρει τελικά. Ένα μυθιστόρημα που εμβαθύνει στις ανθρώπινες σχέσεις, στις σχέσεις γονέα με παιδί. Ένα βιβλίο που θα σας βάλει σε σκέψεις και για τις δικές σας σχέσεις. Ένα βιβλίο που θα αγγίξει κάθε ευαίσθητη χορδή σας και ας μην έχει ανατροπές. Ένα βιβλίο που μιλάει για ξεχασμένες ελπίδες, αγάπες και... ανθρώπους. Η ιστορία ζωής του Άρη και του Αργύρη. Του λατρεμένου γιου και του πατέρα. Που η ζωή τους πήρε πολλά, αφήνοντας τους άδειους, μισούς και ρημαγμένους.

[Nick S. · Rating 2 out of 5]

Αρχικά είμαστε σίγουροι ότι δεν το έγραψε γυναίκα συγγραφέας τύπου Μαντά, Δημουλίδου κτλ;🧐
Πραγματικά είχα καιρό να διαβάσω τόσο προβλέψιμο, μίζερο, παλιομοδίτικο & ψευτο-μελό βιβλιο.
Αντιπαθητικοι χαρακτήρες-καρικατουρες,τρύπες στη ροη της ιστορίας, cringe περιγραφές, σκηνές σεξ που προκαλούν γέλιο, κουφά ονόματα χαρακτήρων (Υπαπαντή,Σταυριανή... αλήθεια τώρα;) & συνεχής εκβιασμος συναισθημάτων,αποτυχημένος αν με ρωτάτε.
Γενικώς ένα μετριοτατο βιβλιο που μπάζει από παντού!
Το μόνο θετικό ότι διαβάζεται γρήγορα & σου προκαλεί ωρες ωρες μια κάποια νοσταλγική διάθεση... 1.5/5

[Ευαγγελια Μπιλικαιδη · Rating 3 out of 5]

Έχω διαβάσει πολύ καλύτερα του όπως το πικρό γάλα.

[Eyri Ioannidis · Rating 4 out of 5]

Ένα βιβλίο ανθρώπινο, γεμάτο αλήθειες, για τις οποίες, στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας γνωρίζουμε, αλλά για κάποιο πολύ περίεργο λόγο, αγνοούμε. Το τέλος, ενώ ουσιαστικά το γνωρίζεις εξαρχής, με το που εισχωρείς σε αυτό, νιώθεις μια σουβλιά στην καρδιά.
Ιδιαίτερο βιβλίο. Από αυτά που σε πλημυρίζουν με εικόνες και συναισθήματα.

[Lamprine · Rating 4 out of 5]

Πολύ καλο. Λίγο παραπάνω μελό απ'οσο ήθελα.

[Valentini Georgopoulou · Rating 5 out of 5]

Ο πυροσβέστης Αργύρης Φαρμάκης είναι ένας άνθρωπος αγνός, ανιδιοτελής, που μόνο αγάπη έχει να προσφέρει. Η ζωή τού χαμογελά και ζει την απόλυτη ευτυχία με την Ασπασία του, η οποία και ολοκληρώνεται με τον ερχομό του γιου τους, Άρη. Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια και έτσι ο Αργύρης μένει μόνος του προσπαθώντας να μεγαλώσει σωστά το παιδί του. Βάζοντας στην άκρη την προσωπική του ευτυχία, τον εαυτό, τον πόνο και τις δικές του ανάγκες, ο Αργύρης στέκεται μάνα και πατέρας ταυτόχρονα.

«Τώρα είμαστε μόνο οι δυο μας. Σου υπόσχομαι ότι θα κάνω τα πάντα για σένα, θα δώσω και τη ζωή μου, αν χρειαστεί….»

Παρά τις όποιες θυσίες και την αστείρευτη αγάπη που έδωσε ο Αργύρης, το μόνο που εισέπραξε από τον εγωιστή και αλαζόνα Άρη ήταν πίκρες και λόγια βαριά που του μαχαίρωναν την καρδιά. Ο Αργύρης, γέρος πια και ανήμπορος, μένει μόνος του κάτω από άθλιες συνθήκες, αφού ο γιος του τον εγκατέλειψε και έριξε μαύρη πέτρα πίσω του. Μοναδική συντροφιά του είναι η γάτα του η Αυγούλα, οι γείτονες που του φέρνουν από κανένα πιάτο φαγητό και οι αναμνήσεις του. Αναμνήσεις που πονάνε και φέρνουν δάκρυα στα μάτια. Αναμνήσεις που αποτυπώνονται σε μια κόλα χαρτί.

16 σπαρακτικά γράμματα.

16 γράμματα που στάζουν αγάπη, πόνο και παράπονο . Κάθε τους λέξη σαν γροθιά στο πρόσωπο.
Εγκατάλειψη, αποξένωση, γηρατειά, μοναξιά… Πόσο πολύ πονάει η μοναξιά. Θεριό που σου τρώει την ψυχή, σε καταπίνει.

Το βιβλίο αυτό είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα, μια αληθινή γλυκόπικρη ιστορία πατέρα – γιου που φτάνει μέχρι τα βάθη της ψυχής και συγκλονίζει. Ο λόγος απλός, άλλωστε σε μια τέ��οια ιστορία δεν ταιριάζουν φιοριτούρες και η γραφή μεστή και πλούσια. Σχέσεις που περνάνε δια πυρός και σιδήρου, που δοκιμάζονται, αισθήματα που θυσιάζονται στον βωμό του υπερφίαλου εγωισμού, λόγια που δεν ειπώθηκαν, αλήθειες που δεν φανερώθηκαν.

Μια ιστορία που έχει να μας δώσει μαθήματα αξιοπρέπειας, ανωτερότητας, ήθους και άδολης αγάπης. Μια ιστορία που μας διδάσκει πως τίποτα στη ζωή δεν πρέπει να το θεωρούμε δεδομένο και πόσο μάλλον τους ανθρώπους και πως ο θυμός και ο εγωισμός οδηγούν σε λάθος μονοπάτια.
Θερμά συγχαρητήρια στον κ. Σακελλαρόπουλο για το εξαιρετικό του έργο!!

[Hara Labropoulou · Rating 5 out of 5]

16 γράμματα , 16 μαχαιριές.. και αυτή η καθημερινή αναβολή που κάποια στιγμή γίνεται μόνιμη...και μη αναστρέψιμη και τότε πονάει,  και πονάει πολύ..  πονάει που ο χρόνος δεν θα γυρίσει πίσω αλλά πάντα θα σε βασανίζει ένα  "αν" και ένα "γιατί".....

Ένα βιβλίο δεν θα πω "μάθημα ζωής" γιατί είναι μια έκφραση που βλέπω να χρησιμοποιείται συχνά για βιβλία και χωρίς λόγο για μένα... θα πω όμως ότι αυτό το βιβλίο είναι μια υπενθύμιση ζωής.. μια υπενθύμιση να μην ξεχνάμε να είμαστε ΆΝΘΡΩΠΟΙ, να εκτιμάμε αυτά που μας κάνουν να νιώθουμε και να σεβόμαστε αυτό που μας δίνουν... η ζωή είναι ένας αγώνας επιβίωσης,  είναι όμως και ενα όμορφο ταξίδι με ανθρώπους γύρω μας που αγαπάμε και μας αγαπούν,και αυτο  το ταξιδι δεν διαρκεί για πάντα... για αυτο πρέπει να το απολαμβάνουμε κατά την διάρκεια του και κάθε λεπτό...

Ένας Μένιος Σακελλαρόπουλος καλύτερος από ποτέ..
❤

[Maria Komelidou · Rating 3 out of 5]

Το βιβλίο αναφέρεται σε μια αληθινή ιστορία. Την ιστορία του Αργύρη Φαρμάκη και του γιου του Άρη. Οι δυσκολίες της ζωής, η απώλεια της μητέρας στιγματίζουν τον χαρακτήρα των δύο ηρώων και τη σχέση τους. Η ιστορία πηγαινοέρχεται από το παρόν στο παρελθόν και σκιαγραφεί τον ψυχισμό των δύο ηρώων. Αρκετά συγκινητικό προς το τέλος.
Ένα βιβλίο χωρίς αποφθέγματα σοφίας για τις σχέσεις. Πεντακάθαρο από τσιτατα καθοδήγησης.
Δυστυχώς όμως είναι και ένα βιβλίο χωρίς λογοτεχνική χροιά. Αρκετές επαναλήψεις και διάλογοι καθημερινότητας με μια τάση υπερβολής.
Επειδή έχω διαβάσει και άλλα του κυρίου Σακελλαρόπουλου, μπορώ να πω ότι θα μπορούσε να έχει περισσότερες λογοτεχνικές αξιώσεις.

[ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΣ · Rating 5 out of 5]

Κοινωνικό, Συγκινητικό, Αληθινό
Ο συγγραφέας μέσα από αυτό το εξαιρετικό βιβλίο μας δείχνει την περιπετειώδη και δύσκολη ζωή ενός άνδρα αλλά και την εντελώς παραμελημένη σχέση με τον πατέρα του. Μέσα από την ζωντανή του γραφή ο Μένιος Σακελλαρόπουλος προκαλεί συναισθήματα αγωνίας και συγκίνησης στον αναγνώστη. Όσο το προχωρούσα αδημονούσα για το τι πρόκειται να ακολουθήσει (το βιβλίο είναι εμπνευσμένο από αληθινή ιστορία). Ναι είναι ένα βιβλίο που σας προτείνω ανεπιφύλακτα να το διαβάσετε.

[Marsi93 · Rating 4 out of 5]

Πρώτη επαφή με τον Σακελλαρόπουλο. Το βιβλίο μου άρεσε πολύ, δεν έκανε «κοιλιά» και ήταν πολύ ευκολοδιαβαστο για τα δικά μου δεδομένα.
Με συγκίνησε πολύ (το ‘χουν αυτό οι αληθινές ιστορίες) και πραγματικά σε κάνει να συνειδητοποιήσεις και να αναθεωρήσεις τις σχέσεις με τους ανθρώπους σου πριν να είναι αργά..

[Μιχάλης Ρούσσος · Rating 5 out of 5]

5 αστέρια για μια πολύ πονεμένη ιστορία, γραμμένη από την υπέροχη πένα του Μενιου! Άκρως συγκινητικό βιβλίο, μια ιστορία βγαλμένη από τη ζωή! Καλό είναι να το διαβάσουμε και να αναλογιστουμε κάποια πράγματα για τη ζωή μας

[Martha Sakka · Rating 4 out of 5]

Δεν ξέρω αν μου άρεσε τελικά ή όχι. Ήταν σε αρκετά σημεία συγκινητικό, σε έβαζε σε σκέψεις αλλά από την μέση κι έπειτα η ιστορία κυλούσε θα έλεγα αρκετά αργά και ανακυκλώνοντας τα ίδια και τα ίδια.
Εν κατακλείδι, ένα χαλαρό ανάγνωσμα.

[Marion · Rating 1 out of 5]

Το συγκεκριμένο βιβλίο δεν θα έπρεπε να έχει γίνει published ποτέ. Είναι ρατσιστικό και σεξιστικό.

[Georgia Karagianni · Rating 4 out of 5]

Μια αληθινή συγκινητική ιστορία ενός πατέρα και γιού που βιώνουν ο καθένας την δική του μοναξιά! Να αγαπάμε και να το δείχνουμε στους γονείς μας πρίν γίνουν μονάχα μια ανάμνηση!

[Eleni Bantouvani · Rating 3 out of 5]

Αληθινή μελαγχολική ιστορία αλλά θεωρώ πως από την μέση και έπειτα έκανε «κοιλιά»

[Eria Daiou · Rating 4 out of 5]

Μου άρεσε πολύ αλλά πραγματικά με ψυχοπλάκωσε.

[Νατάσσα Καραμανλή · Rating 4 out of 5]

Μια πολύ συγκινητική ιστορία που θα αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τη σχέση πατέρα-γιου.

[Eleni · Rating 5 out of 5]

Υπέροχος και αγαπημένος κύριος Σακελλαρόπουλους.
Δεν ξέρω μωρέ αλλά είναι καποιοι συγγραΦΕΊς που παίρνουν το δορύ και με την γραφή σε χτυπάνε τσάκ αμέσως στην καρδιά. Καλά το κόλλημα το δικό μου είναι να μου μεταφέρει συνασθήματα. Να αισθάνομαι το δάκρυ, απο το αριστερό ή το δεξί δεν έχει σημασία, να τρέχει. Εκεί ναι. Το βιβλίο με άγγιξε.

Πατέρας και γιός. Δύο άγνωστοι τελικά που τους συνδέει μονάχα το αίμα. Είναι φορές που μόνο όταν χάνουμε κάποιον εκτιμάμε περισσότερο. Μπράβο στον αγαπημένος μας κύριο Σακελλαρόπουλο!