Πώς πάνε τα πράγματα

by Θάνος Κάππας

Πρόσωπα ευάλωτα και ασταθή, μετέωρα, γυναίκες και άντρες παρόμοια διαψευσμένοι, εγκλωβισμένοι στην πνιγηρή καθημερινότητα. Στο περίπλοκο, διαρκώς ηλεκτρισμένο πεδίο των σχέσεων, η αγάπη μεταμφιέζεται στο αντίθετό της. Απελπισία και ασφυξία, καθήλωση και έλλειψη αντίδρασης, αλλά και τρυφερότητα, κατανόηση, συγχώρεση της ανθρώπινης ανεπάρκειας.
Ομόκεντρα διηγήματα, σε ορίζοντα καλοκαιρινό, για τον τρόπο των ανθρώπων, για την αμηχανία ή την αδυναμία τους να απαντήσουν πειστικά στην ερώτηση "πώς πάνε τα πράγματα".

123 pages, Paperback

First published January 1, 2020

Reviews

[Crazytourists_books · Rating 5 out of 5]

Μια πολύ ευχάριστη έκπληξη αυτό το βιβλίο, πολύ ευχάριστη. Συνήθως, δυσανασχετώ έστω και λίγο όταν ένας άνδρας συγγραφέας προσπαθεί να παρουσιάσει τι σκέφτεται και τι νιώθει μια γυναίκα, αλλά στην περίπτωση του βιβλίου αυτού, δε με ενόχλησε τίποτα. Βρήκα τις ιστορίες γλυκές, ανθρώπινες, μελαγχολικές και νοσταλγικες, ο,τι ακριβώς χρειαζόμουν για ένα βροχερό, φθινοπωρινό απόγευμα.

[Maria · Rating 4 out of 5]

Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε εσάς, αλλά το τελευταίο (ή όχι και τόσο τελευταίο) διάστημα, όταν με ρωτάνε 'τι κάνεις;', 'πώς πας;', δεν είμαι σίγουρη πώς ακριβώς να απαντήσω, γι' αυτό η αυτόματη απόκρισή μου είναι 'καλά, μια χαρά!'. Μοιάζει η πιο εύκολη επιλογή.

Ίσως για αυτό τον λόγο μου τράβηξε το ενδιαφέρον από την πρώτη στιγμή ο τίτλος του συγκεκριμένου βιβλίου - τελικά και το περιεχόμενό του δε με απογοήτευσε καθόλου!

"Καθένας μαζεύει τις δικές του διαψεύσεις. Για κανέναν δεν είναι περίπατος η ζωή."

Εφτά διηγήματα έχουμε σε τούτη τη συλλογή του Θάνου Κάππα, όλα σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, με έναν έντονα εξομολογητικό τόνο, που δίνει τη δυνατότητα στον αναγνώστη να ταυτιστεί τρόπον τινά με καθέναν από τους ήρωές του. Κοινός παρονομαστής των ιστοριών είναι η νοσταλγία για σχέσεις και συναισθήματα που βίωσαν οι ήρωες κάποτε, προτού εγκλωβιστούν σε μια καθημερινότητα μουντή και βυθιστούν στην απραξία και τη σιωπή.

Μελαγχολικό, καλοκαιρινό και βαθιά ανθρώπινο, γίνεται η ιδανική συντροφιά για να περάσετε ένα όμορφο φθινοπωρινό απόγευμα!

Τα διηγήματα που με άγγιξαν *λιγάκι* παραπάνω:
-Πώς πάνε τα πράγματα
-Λένικα
-Το παιδί που στέκεται εκεί

"...πάντως τώρα, αν με ρωτούσε κάποιος γιατί να κάνουμε θέατρο θα απαντούσα έτσι, για να μην είμαστε μόνοι, για να μπούμε κάτω από την ίδια ομπρέλα με τους άλλους μια βροχερή μέρα, να κρατηθούμε σφιχτά. [...] Όμως ούτε αυτό μου φτάνει τώρα, νομίζω πως έχω παραλύσει, σα να μην καταλαβαίνω τι ακριβώς είναι σε θέση να διορθώσει η τέχνη, ποια συστατική αδικία της ζωής να αποκαταστήσει."

[Irini 이리니 Thalassinou · Rating 4 out of 5]

Και τα φιλιά που δώσαμε και τα σώματα που κρατήσαμε στην αγκαλιά μας, κι όσα δεν καταφέραμε να αγγίξουμε κι αυτά που μας αρνήθηκαν τη ζεστασιά τους, κι όλες οι φωνές που πνίγηκαν μέσα μας κι όσες μπορέσαμε να εκφράσουμε, όλα στο τέλος γίνονται σιωπή - η δική μας, προσωπική σιωπή• και δεν υπάρχει τίποτα και κανένας να κατηγορήσεις, γιατί ξέρουμε πως κατά βάθος υπήρξαμε, ακόμα κι έτσι, από την πλευρά των ευεργετημένων.

[Stella · Rating 4 out of 5]

Τώρα αν εγώ πω πως αυτά τα διηγήματα μου άρεσαν πολύ περισσότερο από αυτά του Ρέιμοντ Κάρβερ που διάβασα πριν λίγες μέρες θα είμαι πολύ ιερόσυλη; Δεν με νοιάζει, το λέω!

"Νομίζω πως δεν είμαστε μόνο όσα λέμε για μας τόση ώρα, έτσι δεν είναι; Δεν είμαστε μόνο οι έρωτές μας και το επάγγελμά μας, ούτε καν τα παιδιά μας και οι γονείς μας και όσα μας κληροδότησαν· υπάρχουμε κι εμείς ανάμεσα στις γραμμές αυτές που υποτίθεται πως μας περιγράφουν. Έχουμε την τάση, όταν μιλάμε για τη ζωή μας, να θεωρούμε πως ολοκληρώθηκε - όχι, η ζωή είναι τώρα και ξεκινάει διαρκώς από την αρχή."

[Anastasia Ts. · Rating 5 out of 5]

Η άποψή μου βρίσκεται στο βιβλίο της Δευτερας στο Spotify

https://open.spotify.com/episode/7Cra...

[Ο σιδεράς · Rating 5 out of 5]

"Φέρνω το ποτήρι στα χείλη και αναρωτιέμαι πόσον καιρό έχω να μεθύσω, προσπαθώ να θυμηθώ πώς είναι να συνταράσσεσαι από πάθη, να ερωτεύεσαι πρόσωπα, να προδίδεις και να σε προδίδουν, σκέφτομαι τη ζωή πριν και μετά, θυμάμαι τη θέση των πραγμάτων, τη θέση των συναισθημάτων, αλλά μου είναι δύσκολο να ταυτίσω τις εικόνες.." σ. 50
 
 Κρυπτογραφημένες χειρονομίες, βλέμματα που διασταυρωνονται μόνο για όσο απαιτείται από το πρωτόκολλο συμβίωσης. Χαρακτήρες που γνωρίζουν τα πάντα, αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτε. Φωτογραφίες στερεωμένες με μαγνητάκι, ασφαλή λιμάνια, ρετουσαρισμένα. Για αυτά γράφει, ή αυτά είδα εγώ.. 

Με συγκίνησε ο Θάνος Κάππας, συγγραφέας με ενσυναίσθηση και εκείνη την  πυκνότητα λόγου που απαιτεί η μικρή φόρμα. Ίσως λίγο περισσότερο ταυτισμένος με τους χαρακτήρες του απ' ότι θα ήθελα, όμως  είναι αναμφίβολα  ένας αφηγητής με ιδιαίτερη φωνή, όσο και σταθερά υψηλή ποιότητα λογοτεχνικού λόγου σε όλα τα διηγήματα της συλλογής. Μ' έκανε να αποδεχτώ - επιτέλους - ότι τα εγχώρια λογοτεχνικά πράγματα μπορεί και να πηγαίνουν καλά, τελικά..

Stereo Nova: Ένας μεγάλος κόσμος - YouTube https://m.youtube.com/watch?v=LQs_uKR...

[Angeliki Floraki · Rating 4 out of 5]

Μια συλλογή διηγημάτων τρυφερή, ειλικρινής, ενδόμυχη και βαθιά ανθρώπινη. Μια άκρως καλοκαιρινή αύρα στην αρχή της άνοιξης.

Μόλις τελείωσα την ανάγνωση, σκέφτηκα: να ένα βιβλίο που θα μπορούσα να κάνω δώρο στον οποιοδήποτε, είτε τον γνωρίζω καλά είτε όχι.

[Themis Papandreou · Rating 5 out of 5]

Το λάτρεψα αυτό το βιβλίο. Διαμαντάκια που λάμπουν πάνω από την καθημερινότητα που περιγράφουν.
Από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα φέτος.

[Alkibiades · Rating 4 out of 5]

Στο δεύτερο βιβλίο του ο Θάνος Κάππα κάνει μια βουτιά στον εσωτερικό κόσμο ανδρών και γυναικών που βιώνουν με ένταση τις σχέσεις τους και παλεύουν με τα συναισθήματά τους. Πρόσωπα που αγωνίζονται μέσα στην απελπισία, τη μοναξιά, την ασφυξία της καθημερινότητας, πονούν, συγχωρούν κι αναρωτιούνται "πώς πάνε τα πράγματα".

[L'amante des livres · Rating 4 out of 5]

Πολυ διεισδυτικος ο τροπος γραφης του Θανου Καππα, πολυ οικειοι οι ηρωες του. Ολες οι αφηγησεις ειναι πρωτοπροσωπες, ολες εχουν τη μορφη της εξομολογησης των αφηγητων πρωτα στον ιδιο τους τον εαυτο και μετα στους αναγνωστες. Τα διηγηματα εκπεμπουν μια απροσδιοριστη θλιψη, μια γκριζα αποχρωση. Ξαφνικα μια αναμνηση του παρελθοντος εισβαλλει στο παρον και διαταρασσει τη ρουτινα της καθημερινοτητας με τη μορφη ενος ειδους απολογισμου της ζωης. Κατανοεις τους ηρωες και συμπασχεις μαζι τους. "Καθενας μαζευει τις δικες του διαψευσεις, για κανεναν δεν ειναι περιπατος η ζωη". Εχεις μαλλον ερθει κι εσυ αντιμετωπος με τη διαψευση, ο συγγραφεας μοιαζει να εχει τοποθετησει στο χαρτι τις δικες σου σκεψεις και συναισθηματα. Η διαψευση αποτελει κοινο παρανομαστη στα περισσοτερα διηγηματα, όπως και οι σχεσεις αναμεσα στους ανθρωπους, ειτε προκειται για συντροφους, ειτε προκειται για τη σχεση γονεων-παιδιων. Αν επελεγα να κρατησω μια φραση αυτη θα ηταν: "ο ανθρωπος ειναι παντα το δωρο".

[Konstantinos · Rating 4 out of 5]

μικρή φόρμα...7 ιστορίες για το "πώς πάνε τα πράγματα" ...με ύφος που δημιουργεί μια γλυκιά μελαγχολία... κάνοντας σε να περνάς με έναν ανάλαφρο γοργό ρυθμό από την μία ιστορία στην επόμενη, για να μην χάσεις αυτή την αίσθηση της χαρμολύπης που σου άφησε το τέλος της προηγούμενης...

[George Makridakis · Rating 4 out of 5]

Εφτά μικρά διηγήματα με παρόμοιο ύφος αφήγησης, με έμφαση στις μικρές λεπτομέρειες των εικόνων και τον εσωτερικό κόσμο των ηρώων. Το σκηνικό επίσης έχει αρκετές ομοιότητες μεταξύ των ιστοριών, καλοκαιρινό ελληνικό τοπίο, και είναι ευχάριστο και οικείο. Σπάνια επιτυχία του συγγραφέα η απόδοση ηρώων και από τα 2 φύλα.

Τα πρώτα δύο διηγήματα μου φάνηκαν flat από άποψη πλοκής (ειδικά το Λένικα), οπότε ως εκείνο το σημείο είχα προιδεαστεί για ένα χαλαρό, αν και ευχάριστο, ανάγνωσμα. Αντιθέτως όμως, από εκείνο το σημείο κι έπειτα όλες οι ιστορίες μου φάνηκαν εντυπωσιακά αληθινές και "προσιτές" με αποκορύφωμα τις 2 τελευταίες (Τα δώρα των ανθρώπων, Η δική μου μέρα).

Συνολικά πολύ ευχάριστη έκπληξη, και ιδανικό για καλοκαίρι (χωρίς αρνητική έννοια).

[Saphire · Rating 4 out of 5]

« Καταλαβαίναμε, νομίζω, πως σ´αυτό το μέρος πρωταγωνιστές δεν ήμασταν εμείς αλλά το τοπίο, δεν μπορούσες να μείνεις ίδιος εδώ, δεν μπορούσες να χαίρεσαι ή να υποφέρεις με τον ίδιο τρόπο εδώ, σ´αυτό το αέναο λουτρό από φως και νερό που έκανε τα πράγματα να μοιάζουν αβαρή και διαυγή, επιπλέοντα.»


αυτή η αναπάντεχα καλοκαιρινή συλλογή με αιχμαλώτισε πιο αποτελεσματικά και από το πάπλωμα μου αυτό το χειμωνιάτικο απόγευμα ✨

[Michaela · Rating 5 out of 5]

πανεμορφο!

[Dkeemye · Rating 5 out of 5]

foveγo foveγo

[luv · Rating 5 out of 5]

Πολύ ευανάγνωστο και τρυφερό βιβλίο, χαρακτήρες βγαλμένοι από την καθημερινότητα και ενδιαφέρουσες περιγραφές. Το συστήνω ανεπιφύλακτα