De beschrijving van de kerk die Rik Torfs in ‘De kerk is fantastisch’ geeft, is niet altijd mooi. Vaak wel. Maar de kerk is ook een plaats van verrotting, een angstige hoedster van de absolute waarheid en een zedenmeesteres die het zelf met de moraal niet altijd even nauw neemt. Dat weerhoudt Rik Torfs er niet van haar zeer te waarderen. Hij kiest acht invalshoeken om naar de kerk te kijken. De kerk als gebouw. Als pleisterplaats voor ongelovigen. Als oase. Als hospitaal. Als bron van humor. Als plek van schoonheid en als waakvlam voor de verrijzenis. Acht perspectieven die proberen iets van haar te tonen zonder haar helemaal te willen vatten. De kerk blijft ongrijpbaar. Niemand kent haar. Ook de paus niet.
Henri Maria Dymphna André Laurent "Rik" Torfs (born 16 October 1956) is a Belgian canon law scholar and media personality. He is a former Senator for the Christian Democratic and Flemish party in the Belgian Federal Parliament and a former Rector of the Catholic University of Leuven.
50 ct bij de boekenverkoop van het Rode Kruis. Hoewel ik Torfs door zijn spervuur van paradoxen en omkeringen eerder irritant vind (het is het spervuur dat me irriteert niet de inhoud van wat hij zegt) ben ik toch tamelijk enthousiast over dit boek. Hij zegt allerlei op moeiteloze wijze dat ik al hortend en stotend denk en zeg. Vooral heel blij met zijn afkeer van moralisme ten koste van transcendentie in de prediking, communicatie en mentaliteit van de kerk. Dat had ik zelf wel precies geformuleerd. Dat hij niet alleen een gedicht van Gerard Reve religieus duidt maar ook diens stelling dat alle kunst ten diepste religieus is verdedigt doet me plezier. Enfin, een heel fijn boek voor alle mensen die van de kerk houden. Het is met lucide liefde geschreven.
Dit boek heeft een provocerende titel die doet denken dat het onder invloed is geschreven. Alleen Amerikanen en RT kunnen iets « fantastic » vinden. In Vlaanderen is fantastisch normaal een woord met lage woordfrequentie. Tenzij misschien als adjectief zoals in « fantastische literatuur » waarmee bedoeld wordt dat de verhaal stof weinig met de werkelijkheid te maken heeft. Misschien is dit laatste hier ook het geval? Toch heb ik het boekje gekocht in De Standaard boekhandel in Brussel. Gedreven door een Corona dip om eens iets positief te lezen of misschien uit nostalgie naar mijn jaren op het College, wie zal het zeggen? Ik heb het boekje graag gelezen.
Ik had lage verwachtingen toen ik dit boek uit de bibliotheek meenam. De titel overdrijft en Rik Torfs verkneukelt zich meestal in zijn eigen originele ideeën. Ik was blij verrast te lezen dat hij zijn pleidooi voor de kerk aangenaam onderbouwt en de moraliteit met de vinger wijst. Aanrader voor wie geïnteresseert is in de verhouding tussen christendom en Kerk.
An inspiring and surprisingly deep and thoughtful reflection on the qualities and the value of the (Catholic) church, despite her shortcomings and the obvious flaws of her members.
Op een conferentie waar Rik Torfs sprak werd dit boek mij getipt door iemand die hem net had gehoord. Ik was wel benieuwd en de titel triggerde mij. Ik had iets beter door moeten hebben van tevoren dat het Rik Torfs katholiek is, waardoor er zo nu en dan wel wat ruis op de lijn zit: bij 'de kerk' denk ik meestal aan de verzamelde kerken, en Rik denkt meestal aan 'de RKK'. Dat is geen min of pluspunt, maar gewoon iets om te weten wat wel zijn boek kleurt. Bij tijd en wijle doet de schrijfstijl en humor me erg aan Godfried Bomans denken, en dat is uiteraard een groot compliment. Daarnaast geeft dit boek een mooi inkijkje hoe de RKK functioneert, of niet functioneert. De schrijver is eerlijk en geeft ook allerlei perspectieven en informatie die ik niet wist. Ik heb daarom mijn tijd absoluut niet verspilt. Toch ben ik niet onverdeeld enthousiast. Sommige argumentaties lijken me vooral excuses voor 'we gaan door zoals we het gewend zijn'. Zoals een hele verhandeling over de saaiheid van de mis. Nu is saaiheid uiteraard subjectief, maar om een lofzang op de saaiheid te schrijven.... Het is het excuus dat ik mijn hele leven van dominees met een suffe muzieksmaak en weinig spreektalent heb gehoord. Ditzelfde zou ik ook zeggen over de rol van kerkgebouwen. Leuk dat je die mooi vindt, maar het komt op mij uiteindelijk over als een verkapte vorm om een tempel in stand te houden die de weduwe met haar twee muntjes moet zien te betalen. Geef mij dan maar de afgetrapte garage en een levende gemeenschap. (maar ik geef toe dat verschil protestants-katholiek een rol speelt in mijn oordeel hier) Ook verdwijnt geregeld de humor die in het begin een grotere rol speelt dan in later hoofdstukken. Conclusie: ja, de moeite waard. maar niet helemaal wat ik zocht en ik denk eerlijk gezegd ook niet dat de toekomst van de kerk zoals Rik Torfs die ziet een goede weg is voor mijn kerkgenootschap.