Dit is niet het zoveelste boek van een kanker-overlever. Dit is het verhaal van Fien, die zo dicht bij de dood kwam dat het leven daarna knap ingewikkeld werd. Ze ontdekte dat je een levensbedreigende ziekte nooit alleen krijgt en dat hij nooit echt overgaat Ð ook niet als je weer gezond bent verklaard. Met humor en diepgang en volledig schaamteloos beschrijft Fien in dit boek haar leven als jonge vrouw. Liefde, carrire, vriendschap, seks en jezelf ontdekken horen daarbij. Net als Ð in haar geval dan - een kale kop, poepen in een teiltje en ineens BNÕer zijn. Het is een verhaal over knokken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Niet omdat je een held bent, maar gewoon omdat je leven het waard is. ÔEen survivor gaat keer op keer op zÕn muil. Bouwt een kampvuur, brandt het op en doet het de dag erna opnieuw. Weet steeds op te krabbelen om zÕn taakjes weer te doen. Niks heldendaad, gewoon broodnodig om de volgende dag te halen.Õ
Ik heb het luisterboek geluisterd. Ingesproken door Fien Vermeulen zelf, en zij heeft een fijne stem om naar te luisteren. Dit is een eerlijk verhaal over een jonge vrouw die kanker heeft gehad. We horen over de periode tijdens de kanker maar ook wat er daarna is gebeurd. Hoe kanker verweven raakt in je leven, en dat van anderen. Een indrukwekkend verhaal.
Een review voor zo'n soort boek is altijd lastig. Er wordt vooral een heel persoonlijk verhaal verteld en de auteur slaagt er echt goed in om je daarin mee te nemen.
In dit boek beschrijft Fien Vermeulen haar strijd tegen kanker, maar vooral de periode daarna. Voor je omgeving is het misschien klaar; je hebt de dood in de ogen gekeken, je leeft nog, het leven hoort een groot feest te zijn. Maar zo is het niet. Je hebt een hoop te verwerken, bent lichamelijke en geestelijk uitgeput, hoe (her)ken je je grenzen en pak je het leven weer op. Fien weet dit mooi te omschrijven in haar boek. Dit boek is waardevol voor iedereen die kanker heeft gehad, maar misschien nog wel waardevoller voor de omgeving.
Als ik het complete verhaal van Fien wist, had zij van mij Robison mogen winnen, maar voor mij heeft zij dat eigenlijk sowieso. Met zo'n achterstand, zo'n avontuur aangaan. Een ware inspiratie.
In dit boek lees je over Fien Vermeulen. Zij krijgt de diagnose kanker en je leest tijdens de behandeling en daarna hoe het met haar gaat. Ze ontdekte dat je kanker niet alleen krijgt en dat het nooit meer overgaat; ook al ben je genezen verklaard. Het is een mooi boek, eerlijk geschreven en met humor. Respect hoe ze dat allemaal gedaan heeft en ook hoe ze daarna weer haar leven heeft opgepakt, met ook de nodige tegenslagen.
Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.
Ik had de naam Fien Vermeulen wel al eens gehoord, maar kon mij er niet meteen een gezicht bij plaatsen, maar toen ik de cover zag kwam het gezicht me wel ergens bekend van voor, maar waarvan? Dat zal beslist van tv of radio zijn, maar dat maakt ook niet zo veel uit. De cover zorgde ervoor dat ik wilde weten waar het boek over ging. En nadat ik dat gelezen had kon ik niet wachten om dit boek te gaan lezen.
Omdat wij de boeken altijd zo veel mogelijk op volgorde lezen, waren er nog enkele boeken voor die eerst gelezen zouden worden. Maar ik zag dit boek steeds dichter bij komen. Wat mij meteen op viel tijdens het lezen is dat Fien ontzettend positief ingesteld is. En dit boek gaat inderdaad niet alleen over iemand die kanker heeft, maar nog veel meer over iemand die kanker heeft gehad. Dan te horen heeft gekregen dat ze niet lang meer te leven heeft en vervolgens van het ene uiterste naar het andere gaat en gezond verklaard wordt. En dat dit impact heeft op je, dat kan denk ik iedereen zich wel voorstellen... Want hoe pak je je leven weer op, als je leven net nog opgegeven was?
Fien heeft dit gevecht op een mooie en positieve manier omschreven. Ze probeert haar leven op zo'n goed mogelijke manier weer op te pakken, maar komt zich zelf regelmatig weer tegen. Iedereen gaat er vanuit dat ze weer beter is, maar zij zelf voelt zich niet beter. Ze mist de energie en heeft vaak een tweestrijd. Dit is een uniek inkijkje wat de gevolgen van zo'n diagnose is als blijkt dat je dan toch het geluk hebt om te mogen blijven leven.
En hier bij merk je meteen dat dit inderdaad geen boek is over iemand die kanker heeft. Het is een boek met een dikke plus. En ik denk dat dit niet alleen een boek is voor iedereen, zoals mij, die gewoon interesse heeft in dit soort boeken, maar nog veel meer voor mensen die net als Fien, hetzelfde meemaken, maar ook voor hun familie en/of vrienden. Want ik denk dat dit gevoel voor veel mensen onbegrijpelijk is. Maar ik denk ook dat dit een boek is voor familie/vrienden van iemand die chronisch ziek is. Ik heb zelf polymyositis (ziekte waarbij de spieren veelvuldig ontsteken) en ook ik moet toch vaker aan mezelf denken en hierdoor egoïstisch zijn. Maar dit is niet voor iedereen te begrijpen en dat geeft een innerlijke tweestrijd. Dus ik herkende wel een aantal dingen in het boek.
Het enige kleine minpuntje wat ik heb... Ik bleef na het dichtklappen van dit boek wel een beetje met een vraag zitten. Hoe gaat het met de moeder van Fien? Dit was wel een los eindje wat ik een beetje miste in het verhaal. Maar ik kan me ook voorstellen dat Fien dit persoonlijk vind, en het niet in het boek vindt horen. Ik kan iedereen, maar vooral de mensen die in hun omgeving te maken hebben met iemand die chronisch ziek is of langdurig ziek is geweest, aanraden om dit boek te lezen.
Fien Vermeulen krijgt vlak na haar afstuderen te maken met kanker aan haar lymfestelsel. Ze ondergaat een heftige periode van behandelingen en bijna opgeven, maar komt er aan de andere kant toch weer uit. Helaas niet bepaald onbeschadigd. Lichamelijk niet én geestelijk niet.
Ze vertelt in dit boek vooral over de jaren erna. Ze werd nieuwslezer bij QRadio en deed o.a. mee aan Expeditie Robinson en werd dus een bekende Nederlander. Daar ligt ook best wat nadruk op.
Ik kende haar niet en heb ook niks met het wereldje en de soort programma's waarin zij verkeert. Haar prestatiedrangerige persoonlijkheid staat aardig ver van de mijne af, dus ik kon me niet echt in haar verplaatsen. Iemand die een ecstasy pil neemt om te kijken of ze klaar is voor deelname aan een overlevingsprogramma met andere BN'ers. Tja, het zal wel.
Alleen in het begin van het verhaal had ik iets van: "och, meisje toch".
Ze praat veel over 'vechten' en 'overwinnen' en dat zijn termen die ik niet graag hoor in de context van kanker. Maar iedere persoon is weer anders en put kracht uit andere dingen. Ik hou ook niet van woorden als 'mensonterend' als het om verzorging of behandeling gaat, hoe zwaar ook.
Dit is geen 'kankerverhaal' waar ik veel in herken, behalve de medische mallemolen en dat je nooit klaar bent en het altijd met je meedraagt.
Ik denk dat het een oprecht geschreven boek is door iemand met wie ik dus gewoon niet veel overeenkomsten heb en dus niet echt in kan voelen.
Wauw, wat heeft Fien haar verhaal mooi beschreven. Ik lees normaal gesproken nooit non-fictie, dat komt bij mij altijd te heftig binnen. Voor dit boek wilde ik een uitzondering maken. Ik heb een aantal nachten slecht geslapen door de eerste helft van het boek en heb met grote ogen van verbazing en herkenning het tweede deel gelezen. De levenslessen die ze beschrijft, lieten vele kwartjes vallen. Ik ben Fien ontzettend dankbaar voor dit boek.
Het boek Het regent zonnestralen geschreven door Fien Vermeulen heb ik gelezen via Storytel. Het is een pakkend verhaal zonder poespas en een eerlijk kijkje in het leven van iemand die ernstig ziek wordt. Vooral het stuk na het schoon verklaard te zijn en het leven weer oppakken vond ik interessant om te lezen. Zo jong en nog volop in het leven en hoe deal je dan met een lichaam wat je in de steek laat? Ik heb met plezier het boek gelezen en heb Fien Vermeulen zo een beetje beter leren kennen dan enkel de dame van de radio.
Het is mooi om te zien hoe Fien je mee neemt in haar strijd, leven en gedachtes. Ik was al onder de indruk van haar persoonlijkheid maar nu ook van haar mindset. Hele fijne schrijfstijl.