O φιλόσοφος της επιστήμης Paul Feyerabend έγινε γνωστός για την αποκαλούμενη «αναρχική» του θεώρηση της νεωτερικής επιστήμης, λόγω της απόρριψης εκ μέρους του της αξίας καθολικών μεθοδολογικών κανόνων και της θέσης του ότι η επιστήμη πρέπει να διαχωρίζεται αυστηρά από το κράτος. Στο δοκίμιό του «Ανορθολογικότητα ή ποιος φοβάται τον αράπη;» ο Feyerabend υποστηρίζει προκλητικά ότι στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, σε αντίθεση με το χειραφετητικό πρόταγμα του Διαφωτισμού που ήθελε τους ανθρώπους να κατακτούν την έξοδό τους από μια κατάσταση κηδεμονίας του νου τους, οι άνθρωποι παραμένουν κηδεμονευόμενοι στον τρόπο σκέψη τους, διότι, αν τολμήσουν να αμφισβητήσουν την κυρίαρχη επιστημονική ορθολογικότητα, τους επισείεται ως «μπαμπούλας» η μομφή του «ανορθολογισμού». Κατά τον Feyerabend, η θλιβερή αυτή κατάσταση, που συνδέεται όχι μόνο με την επιστήμη αλλά και με το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων, θα πρέπει να μας κάνει να αναρωτηθούμε μήπως οι δυτικές κοινωνίες αποτίναξαν την τυραννία της θρησκείας μόνο και μόνο για να την αντικαταστήσουν με την τυραννία της επιστήμης.
Paul Karl Feyerabend was an Austrian-born philosopher of science best known for his work as a professor of philosophy at the University of California, Berkeley, where he worked for three decades (1958–1989).
His life was a peripatetic one, as he lived at various times in England, the United States, New Zealand, Italy, Germany, and finally Switzerland. His major works include Against Method (published in 1975), Science in a Free Society (published in 1978) and Farewell to Reason (a collection of papers published in 1987). Feyerabend became famous for his purportedly anarchistic view of science and his rejection of the existence of universal methodological rules. He is an influential figure in the philosophy of science, and also in the sociology of scientific knowledge.
Μετανιώνω που το αγόρασα επειδή στα δικά μου μάτια - ενδεχομένως και λόγω της μαζικής συνωμοσιολογίας που επικρατεί τον τελευταίο 1,5 χρόνο- πρόκειται και μια παρωχημένη μπουρδολογία υπεργενίκευσης. Γράφτηκε το 1981 και δεν μπορεί να σταθεί το 2021 ούτε καν σαν λογικό επιχείρημα.
Ένα συνοθύλευμα συγκρίσεων πλατωνικών ιδεών και αναγεννησιακών πρακτικών, αναγόμενα σε κακούς επιστήμονες της ιατρικής του περασμένου αιώνα, τα οποία οδηγούνε τον «φιλόσοφο» σε συμπεράσματα που όχι απλά δεν ευσταθούν, αλλά παραμένουν εν πολλοίς γελοία.
Εξαίρεση λαμπρή η αντιπαραβολή του παραδειγματος της διαιτολογίας (άρα και πρόληψης) απέναντι σε κάποια γενικευμένη ιατρική θεραπεία.