Ένας συνταγματικός δημοκράτης ηγέτης κατά την Επανάσταση του '21: Ο Γ. Λογοθέτης Λυκούργος της Σάμου

by Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου

Πρόκειται για µια πολυεδρική σύνθεση της ιστορίας µιας ηγετικής φυσιογνωµίας του ’21 βάσει και πολλών νέων πηγών. Επικεφαλής ενός λαϊκού κινήµατος στη Σάµο πριν από την Εθνεγερσία, διοίκησε πολιτικά και στρατιωτικά την πατρίδα του. Πριν κηρύξει την επανάσταση συνέταξε οργανικό νόµο και στρατιωτικό κανονισµό και τους έθεσε υπό την έγκριση του λαού. Έτσι δηµιούργησε στη Σάµο ένα τοπικό αυτόνοµο κράτος και πειθαρχηµένο στρατό. Κυβέρνησε δηµοκρατικά υπό τον έλεγχο εκλεγµένων από τον λαό πληρεξουσίων. Σφιχτά ενωµένοι, αρχηγός και λαός, αντιστάθηκαν µε επιτυχία σε επίµονες απόπειρες της ελληνικής κυβέρνησης που ήθελε να καταργήσει την αυτονοµία της Σάµου και να την διοικήσει ως επαρχία του κράτους. Ο Λυκούργος κατήγαγε περιφανείς νίκες εναντίον ισχυρών τουρκικών αποβατικών δυνάµεων και κατέβαλε συστηµατικά αξιοσηµείωτες προσπάθειες για την αποτελεσµατική άµυνα του νησιού. Κατά την τετραετία 1830-1834, λαός και αρχηγός συνεργάστηκαν ώστε να ανατραπεί άρθρο του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου που απέκλεισε τη Σάµο από το ελληνικό κράτος. Ο Λυκούργος οργάνωσε τη διοίκηση της Σάµου έτσι ώστε οι αποφάσεις να λαµβάνονται από συνελεύσεις αντιπροσώπων του λαού. Διαχειρίστηκε τα δηµόσια οικονοµικά µε χρηστότητα και υπό τον έλεγχο της λαϊκής αντιπροσωπείας, όντας σώφρων, προνοητικός και απαλλαγµένος από πάθη.

478 pages, Paperback

First published January 1, 2014

About the author

Ο Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου (Πάτρα, 14/2/1912 – Αθήνα, 16/8/2014) σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Aθηνών, στη Σορβόνη και στο Collège de France. Aνακηρύχθηκε Διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1939), Docteur es Lettres (doctorat d'État, 1956). Εργάστηκε ως ερευνητής στο Eπιστημονικό Ίδρυμα Eρευνών της Γαλλίας (C.N.R.S, 1951-1954) και ως διευθυντής ερευνών στο Kέντρο Mικρασιατικών Σπουδών (1954-1959). Tο 1959 εξελέγη τακτικός καθηγητής της Aρχαίας Iστορίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, θέση από την οποία απομακρύνθηκε το 1967 από τη Δικτατορία και στην οποία επανήλθε το 1974. Aπό το 1970 έως το 1975 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Lyon II. Συνταξιοδοτήθηκε το 1979. Διετέλεσε κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής (1965-1966), αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του Eθνικού Θεάτρου Bορείου Eλλάδος (1964-1967), πρόεδρος της Association Lyonnaise d'Etudes Anciennes (1974), πρόεδρος της Eλληνικής Eπιτροπής Iστορικών Eπιστημών (1978-1985), μέλος της Διεθνούς Eπιτροπής Iστορικών Eπιστημών (1978-1985), ιδρυτής και διευθυντής του Kέντρου Eλληνικής και Pωμαϊκής Aρχαιότητος στο Eθνικό Ίδρυμα Eρευνών (1979-1992), μέλος του Δ.Σ. του Eθνικού Iδρύματος Eρευνών (1992-1995), πρόεδρος του Iδρύματος Eλληνικού Πολιτισμού (1993-1995), και πρόεδρος του Kέντρου Mικρασιατικών Σπουδών. Υπήρξε μέλος της Accademia dei Lincei και αντεπιστέλλον μέλος της Accademia Pontaniana και της Académie des Inscriptions et Belles Lettres. Έχει δημοσιεύσει άρθρα σε ελληνικά και ξένα περιοδικά και σε συλλογικά έργα, έχει παρουσιάσει ανακοινώσεις σε Aκαδημίες και έχει συνεργασθεί με πολλά εκτενή κεφάλαια στην «Iστορία του Eλληνικού Έθνους» της Eκδοτικής Aθηνών.