What do you think?
Rate this book
Varkensribben
Marieke slaapt al dagen in een huurauto aan de vaart. Net toen ze de was wilde doen, zette haar jeugdliefde haar op straat. Ze raakte haar kleren kwijt, haar huis, en ook zichzelf.
De zomer wordt steeds warmer. Ook in het rust- en verzorgingstehuis waar ze als verpleegster de ochtenddienst doet. Door problemen bij de verhuizing van het oude naar het nieuwe, modernere gebouw, blijft Marieke alleen met de bejaarden in de hitte achter. Maar zolang ze niet teveel nadenkt, komt alles wel goed.
Niet aan gehaktballen denken. Niet aan de wegkwijnende bejaarden. Niet aan die ene bezoeker die ze naar zijn huis volgde. Niet aan hoe ze opgroeide. Niet aan worst met appelmoes. Niet aan pralines. Niet aan rauw vlees en noordzeesalade.
Dan komt alles goed. Toch?
Varkensribben is een tragikomisch verhaal over zorgzaamheid, loyaliteit, hoe herinneringen een leven beïnvloeden en hoe eten alle basisemoties kan vervangen.
De zomer wordt steeds warmer. Ook in het rust- en verzorgingstehuis waar ze als verpleegster de ochtenddienst doet. Door problemen bij de verhuizing van het oude naar het nieuwe, modernere gebouw, blijft Marieke alleen met de bejaarden in de hitte achter. Maar zolang ze niet teveel nadenkt, komt alles wel goed.
Niet aan gehaktballen denken. Niet aan de wegkwijnende bejaarden. Niet aan die ene bezoeker die ze naar zijn huis volgde. Niet aan hoe ze opgroeide. Niet aan worst met appelmoes. Niet aan pralines. Niet aan rauw vlees en noordzeesalade.
Dan komt alles goed. Toch?
Varkensribben is een tragikomisch verhaal over zorgzaamheid, loyaliteit, hoe herinneringen een leven beïnvloeden en hoe eten alle basisemoties kan vervangen.
224 pages, Paperback
First published October 2, 2020
2 people are currently reading
324 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 68 reviews
January 4, 2021
Zo van die boeken die een beetje vreemd over komen maar die je wel in je hart sluit en begrijpt wat ermee bedoeld wordt.
Mijn recensie kan je hier vinden: https://axellesbooks.wordpress.com/20...
Mijn recensie kan je hier vinden: https://axellesbooks.wordpress.com/20...
October 4, 2020
Ik moest al lachen vanaf de eerste zin ("Zo gaat het leven: je wordt het huis uit gegooid net wanneer je de was zou moeten doen.") en werd ondergedompeld in een melancholisch sfeertje vanaf de tweede. Zoals ik had verwacht, heeft dit boek de typische tristesse van een Vlaamse roman. Dat is niet slecht, integendeel. Het is tegelijk ook een heel universeel verhaal, over het 'weg eten' van emoties, over afwijzing door vaders, en over de besparingslogica in de zorgsector. Het portret dat Amarylis van de zorgsector schetst is ongemeen hard, maar - helaas - ook realistisch.
Ik heb het te snel uitgelezen (op een halve dag), waardoor sommige beelden door mijn hoofd zijn blijven spoken 's nachts. Maar wat een beelden! En ook: geuren en smaken. Ik hoorde het sissen van de boter en het 'applaudiseren' van de uien. Ik rook de gesmolten boter en het gebraden vlees. Ik waste samen met het hoofdpersonage het rauwe gehakt van tussen mijn vingers. Sommige beelden kwamen heel erg binnen, zoals de wegdrijvende chocolade en wat het hoofdpersonage daar dan bij denkt.
Op het einde bleef ik wat op mijn honger zitten (spoiler alert: je krijgt écht honger van dit boek). Ik had Marieke graag nog wat beter leren kennen. Ik had haar de 'Vlaamsigheid' graag zien ontgroeien.
Maar kortom, een veelbelovend debuut! Ik kijk al uit naar het volgende boek van Amarylis De Gryse.
Ik heb het te snel uitgelezen (op een halve dag), waardoor sommige beelden door mijn hoofd zijn blijven spoken 's nachts. Maar wat een beelden! En ook: geuren en smaken. Ik hoorde het sissen van de boter en het 'applaudiseren' van de uien. Ik rook de gesmolten boter en het gebraden vlees. Ik waste samen met het hoofdpersonage het rauwe gehakt van tussen mijn vingers. Sommige beelden kwamen heel erg binnen, zoals de wegdrijvende chocolade en wat het hoofdpersonage daar dan bij denkt.
Op het einde bleef ik wat op mijn honger zitten (spoiler alert: je krijgt écht honger van dit boek). Ik had Marieke graag nog wat beter leren kennen. Ik had haar de 'Vlaamsigheid' graag zien ontgroeien.
Maar kortom, een veelbelovend debuut! Ik kijk al uit naar het volgende boek van Amarylis De Gryse.
October 7, 2020
Amarylis schrijft zo beeldend, zo zonder tierlantijntjes, echt sterk!!!! Zo een grote betrokkenheid, reflectie!!! Het ontroerde me soms, deed me lachen, zette me aan het denken, ..... .
En zo mooie taal, zo mooie metaforen, ik ben zooooo fan!
En zo mooie taal, zo mooie metaforen, ik ben zooooo fan!
November 17, 2020
*** 3,5 ***
January 30, 2021
Mooi debuut maar het miste iets.
Het kon me maar matig boeien.
Het kon me maar matig boeien.
November 20, 2020
Varkensribben. Door Amarylis De Gryse.
Varkensribben gaat over Marieke die in plaats van bij haar jeugdliefde Blok , de slagerszoon, in haar huurauto langs de vaart slaapt. Overdag wast ze met een halve liter water bejaarden in het rust- en verzorgingstehuis, dat maar niet naar de overkant van de straat verhuist raakt. Daarnaast is het warm, héél warm.
Op het eerste zicht lijkt dit boek te gaan over gehakt (van bij dé slager, natuurlijk) en appelmoes (elke dag, in het RVT) maar eigenlijk gaat Varkensribben over een gat in je hart en daaruit volgend kronkels in je geheugen hebben. Over je best doen maar nooit goed genoeg zijn en over je leven lijden maar niet leiden, zoiets.
Dit is een debuut dat langzaamaan op gang komt, onderweg meer smaak krijgt en je op het einde op je honger laat zitten. Niet omdat je niet genoeg gegeten hebt; je ogen zijn groter dan je buik en je wil meer lezen. Je raakt verknocht aan Marieke en wil verder lezen hoe het haar vergaat… Ideetje voor een vervolg?
Varkensribben gaat over Marieke die in plaats van bij haar jeugdliefde Blok , de slagerszoon, in haar huurauto langs de vaart slaapt. Overdag wast ze met een halve liter water bejaarden in het rust- en verzorgingstehuis, dat maar niet naar de overkant van de straat verhuist raakt. Daarnaast is het warm, héél warm.
Op het eerste zicht lijkt dit boek te gaan over gehakt (van bij dé slager, natuurlijk) en appelmoes (elke dag, in het RVT) maar eigenlijk gaat Varkensribben over een gat in je hart en daaruit volgend kronkels in je geheugen hebben. Over je best doen maar nooit goed genoeg zijn en over je leven lijden maar niet leiden, zoiets.
Dit is een debuut dat langzaamaan op gang komt, onderweg meer smaak krijgt en je op het einde op je honger laat zitten. Niet omdat je niet genoeg gegeten hebt; je ogen zijn groter dan je buik en je wil meer lezen. Je raakt verknocht aan Marieke en wil verder lezen hoe het haar vergaat… Ideetje voor een vervolg?
August 12, 2022
De hittegolf paste perfect bij de sfeer van dit boek. Het boek leest vlot en aangenaam. Toch liet het einde me op de honger zitten (en ook dat past eigenlijk bij het boek).
April 6, 2022
Knap debuut. Niet aan te raden bij honger. Zelfs zin gekregen in koteletten (al 25 jaar niet meer gegeten).
November 8, 2020
‘Marieke slaapt al dagen in een huurauto aan de vaart. Net toen ze de was wilde doen, zette haar jeugdliefde haar op straat. Ze raakte haar kleren kwijt, haar huis, en ook zichzelf. De zomer wordt steeds warmer. Ook in het rust- en verzorgingstehuis waar ze als verpleegster de ochtenddienst doet. Door problemen bij de verhuizing van het oude naar het nieuwe, modernere gebouw, blijft Marieke alleen met de bejaarden in de hitte achter. Maar zolang ze niet teveel nadenkt, komt alles wel goed. Niet aan gehaktballen denken. Niet aan de wegkwijnende bejaarden. Niet aan die ene bezoeker die ze naar zijn huis volgde. Niet aan hoe ze opgroeide. Niet aan worst met appelmoes. Niet aan pralines. Niet aan rauw vlees en noordzeesalade. Dan komt alles goed. Toch?
Varkensribben is een tragikomisch verhaal over zorgzaamheid, loyaliteit, hoe herinneringen een leven beïnvloeden en hoe eten alle basisemoties kan vervangen.’
Het boek had mijn volle aandacht vanaf de eerste zinnen en dat is doorheen het verhaal niet anders geweest. In dit verhaal schuilt een soort van tristesse, maar evengoed liet het me ook af en toe lachen.
Eten is de rode draad in dit verhaal, en alle herinneringen die er aan vasthangen. In de eerste paar hoofdstukken overheerste vooral melanchonie. Ik voelde veel empathie voor het hoofdpersonage Marieke maar het einde liet mij gelukkig tevreden achter.
Een mooi debuut en een auteur om in de gaten te houden, en oh ja; neem ook af en toe iets te eten bij de hand. Dankzij dit boek vaak zin gehad in onder andere balletjes in tomatensaus, ribbetjes, varkenswangetjes en chocolade, heel veel chocolade.
Varkensribben is een tragikomisch verhaal over zorgzaamheid, loyaliteit, hoe herinneringen een leven beïnvloeden en hoe eten alle basisemoties kan vervangen.’
Het boek had mijn volle aandacht vanaf de eerste zinnen en dat is doorheen het verhaal niet anders geweest. In dit verhaal schuilt een soort van tristesse, maar evengoed liet het me ook af en toe lachen.
Eten is de rode draad in dit verhaal, en alle herinneringen die er aan vasthangen. In de eerste paar hoofdstukken overheerste vooral melanchonie. Ik voelde veel empathie voor het hoofdpersonage Marieke maar het einde liet mij gelukkig tevreden achter.
Een mooi debuut en een auteur om in de gaten te houden, en oh ja; neem ook af en toe iets te eten bij de hand. Dankzij dit boek vaak zin gehad in onder andere balletjes in tomatensaus, ribbetjes, varkenswangetjes en chocolade, heel veel chocolade.
November 7, 2020
Ik heb net Varkensribben van Amarylis Degryse gelezen. Ik vond het een schitterend boek. Voor wie een beetje empathisch is ingesteld (en ik ben dat misschien een beetje te veel, voor zover je dat te veel kan zijn ) toch een zeer zware binnenkomer, hoor… Een lach en een traan, met toch wel een overwicht van het laatste.
Read
December 9, 2020Er volgt een bespreking, maar helaas was dit boek (en met name de schrijfstijl) niet voor mij.
February 18, 2021
Geen slecht debuut, met een interessant uitgangspunt en niet slecht geschreven. Maar naar mijn gevoel zit de balans nog niet helemaal juist. Het teert heel hard op een nostalgisch gevoel met veel beschrijvingen van bereidingen. Daarnaast lees ik er ook een aanklacht naar de besparingen in de woonzorgcentra in, maar dat is misschien mijn beroepsmisvorming. Tenslotte zit er ook een familie drama in, maar dat raakt wat onder gesneeuwd onder al de rest...
January 24, 2021
Heerlijke mix van droge humor, mijmering, ontroering én troostrijk eten. Uitgelezen in één namiddag.
January 5, 2021
Varkensribben van Amarylis de Gryse.
Tijdens één van de lunchdates met mijn lieve babooshka Bea viel mijn blik op haar boekenkast (ok, mijn blik viel altijd op haar immens grote boekenkast, maar dat doet er even niet toe). Ondanks dat ik de inhoud van bepaalde planken ondertussen echt wel kende, was ik altijd op zoek naar iets nieuws. "Huh, Varkensribben? Wat is dat voor vreemde titel voor een boek?!" zei ik. Bea grinnikte en benoemde dat dit dus eigenlijk JUIST de kracht was van een boek want was ik nu nieuwsgierig? Ja. Zou ik het boek nu kopen? Die kans was groot. Dus toen Bea nog geen week later overleed, zonder zelf de kans gekregen te hebben om Varkensribben te lezen, wist ik zeker dat ik dit boek moest lezen. Voor Bea. ❤️📚
'Zo gaat het leven: je wordt het huis uit gegooid net wanneer je de was zou moeten doen'. Varkensribben gaat over Marieke, die in plaats van bij haar jeugdliefde, de slagerszoon, in een huurauto aan de vaart slaapt. Overdag wast ze bejaarden in het rust- en verzorgingshuis, dat maar niet naar de nieuwbouw aan de overkant van de straat verhuist. Daarnaast is het hartje zomer en warm, het is belachelijk warm. ☀️
Het boek gaat over ovenschotels, appelmoes, vanillepudding en worst, maar ook over schrijnende werk-, familie- en relatie-omstandigheden. Het verhaal bevat hartverscheurende herinneringen van een klein meisje dat zo verlangt naar liefde, geborgenheid en een "normaal" gezin. Daarnaast brengen de ouderen dagelijks een lichtpuntje in het leven van Marieke. Marieke is gevoelig en zorgzaam, geliefd bij de ouderen, maar blijft over met de allerzwaksten tot de verhuizing dan eindelijk plaatsvindt.... Of toch niet...
Het debuut van Amarylis de Gryse is beeldend geschreven. Meeslepend, emotioneel en grappig tegelijkertijd. Door de cover van het boek had ik andere verwachtingen, maar achteraf gezien zijn zowel de titel als de cover passend bij de inhoud van het boek. Toch had ik Marieke graag wat beter willen leren kennen, ik voel wel wat voor een vervolg. 😏
Na dit debuut is in elk geval één ding zeker: Amarylis de Gryse is een auteur om in de gaten te houden... 👌🏼
Tijdens één van de lunchdates met mijn lieve babooshka Bea viel mijn blik op haar boekenkast (ok, mijn blik viel altijd op haar immens grote boekenkast, maar dat doet er even niet toe). Ondanks dat ik de inhoud van bepaalde planken ondertussen echt wel kende, was ik altijd op zoek naar iets nieuws. "Huh, Varkensribben? Wat is dat voor vreemde titel voor een boek?!" zei ik. Bea grinnikte en benoemde dat dit dus eigenlijk JUIST de kracht was van een boek want was ik nu nieuwsgierig? Ja. Zou ik het boek nu kopen? Die kans was groot. Dus toen Bea nog geen week later overleed, zonder zelf de kans gekregen te hebben om Varkensribben te lezen, wist ik zeker dat ik dit boek moest lezen. Voor Bea. ❤️📚
'Zo gaat het leven: je wordt het huis uit gegooid net wanneer je de was zou moeten doen'. Varkensribben gaat over Marieke, die in plaats van bij haar jeugdliefde, de slagerszoon, in een huurauto aan de vaart slaapt. Overdag wast ze bejaarden in het rust- en verzorgingshuis, dat maar niet naar de nieuwbouw aan de overkant van de straat verhuist. Daarnaast is het hartje zomer en warm, het is belachelijk warm. ☀️
Het boek gaat over ovenschotels, appelmoes, vanillepudding en worst, maar ook over schrijnende werk-, familie- en relatie-omstandigheden. Het verhaal bevat hartverscheurende herinneringen van een klein meisje dat zo verlangt naar liefde, geborgenheid en een "normaal" gezin. Daarnaast brengen de ouderen dagelijks een lichtpuntje in het leven van Marieke. Marieke is gevoelig en zorgzaam, geliefd bij de ouderen, maar blijft over met de allerzwaksten tot de verhuizing dan eindelijk plaatsvindt.... Of toch niet...
Het debuut van Amarylis de Gryse is beeldend geschreven. Meeslepend, emotioneel en grappig tegelijkertijd. Door de cover van het boek had ik andere verwachtingen, maar achteraf gezien zijn zowel de titel als de cover passend bij de inhoud van het boek. Toch had ik Marieke graag wat beter willen leren kennen, ik voel wel wat voor een vervolg. 😏
Na dit debuut is in elk geval één ding zeker: Amarylis de Gryse is een auteur om in de gaten te houden... 👌🏼
December 7, 2020
Boeiend verhaal, helaas in ondermaats Nederlands. Uitgeverij Prometheus, wat voeren de redacteurs uit?
February 15, 2022
Af en toe sterke beschrijvingen en observaties, maar het wist me nergens echt te raken of boeien. (Behalve de treurnis met bijna-stervende-ouderen, maar daar heb ik los van dit boek ook al gewoon een zwak voor.) Achteraf is er na het lezen niks overgebleven dat echt blijft hangen of indruk heeft gemaakt. Ik had het idee dat er voor mij misschien te veel verschillende lijntjes, verhalen, mensen, tijdsperioden en plekken door elkaar werden opgevoerd, waardoor ook niets echt de kans kreeg eruit te springen en ook geen ruimte kreeg om iets onder oppervlak aan te raken.
February 24, 2025
Ze brengt verschillende vormen van eenzaamheid op een mooie manier samen zonder dat zo te benoemen en weet daarbij een kritische lens te werpen op de zorg. Mooie levendige omschrijvingen. Op een bepaalde manier merkte ik aan de manier van schrijven wel dat het een eerste roman is, maar ik kan er niet helemaal de vinger opleggen wat dat is, dus niet storend.
March 28, 2021
Sterk debuut. Leest erg vlot, op enkele uren tijd uitgelezen. In het begin moest ik mijn weg wat zoeken in het verhaal. Wie is wie en wanneer zijn we nu? Het voelde soms ook wat te vluchtig aan en mocht meer uitgediept worden. Uiteindelijk werd ik meegezogen in het verhaal en kon ik niet stoppen met lezen. Meer van dat.
July 20, 2021
Subliem, vol emoties, hartverscheurend en schrijnend soms en dan bij momenten weer erg grappig. Zeker en vast een aanrader!
August 29, 2021
Heel sterk verhaal over een vrouw die ondanks de miserie en lijden die ze ondergaat, zich nog elke dag vol met liefde inzet voor de mensen die echt van haar houden. Echt wel een topper!
March 6, 2024
Lekker vlaams. Met veel plezier gelezen 😃
March 25, 2024
In het begin leest het verhaal poëtisch, maar ik merkte dat ik de stijl halverwege vermoeiend begon te vinden. Ik heb mezelf aangemoedigd toch door te blijven lezen, omdat ik graag wou weten hoe het verder zou gaan met Marieke.
Lees verder op mijn blog
Lees verder op mijn blog
July 12, 2024
"Der berühmte Tiefpunkt" erzählt in wunderschöner und berührender Weise vom Pflegenotstand und einer schwierigen Familiengeschichte.
Dieses Buch hat mich durch seine ungewöhnliche und bruchstückehafte Erzähstruktur in seinen Bann gezogen. Die reichhaltige und sehr bildhafte Sprache hat mir gut gefallen. Ein wiederkehrendes Thema in dieser Geschichte ist Essen und nach dem einem das einmal aufgefallen war, hat es auf einmal alles in einer meisterhaft gekonnten Art miteinander verbunden. Gerade für ein Debut sehr beeindruckend. Die Hauptfigur Marieke ist mir irgendwie echt ans Herz gewachsen. Dieses überraschend berührende Buch ist eine echte Empfehlung!
Dieses Buch hat mich durch seine ungewöhnliche und bruchstückehafte Erzähstruktur in seinen Bann gezogen. Die reichhaltige und sehr bildhafte Sprache hat mir gut gefallen. Ein wiederkehrendes Thema in dieser Geschichte ist Essen und nach dem einem das einmal aufgefallen war, hat es auf einmal alles in einer meisterhaft gekonnten Art miteinander verbunden. Gerade für ein Debut sehr beeindruckend. Die Hauptfigur Marieke ist mir irgendwie echt ans Herz gewachsen. Dieses überraschend berührende Buch ist eine echte Empfehlung!
March 6, 2021
Heel wat moois gelezen, maar het geheel was - ondanks alle smakelijke passages - toch wat te licht verteerbaar.
January 22, 2021
Veel eten, weinig diepgang
March 6, 2021
Enorme honger wel door dit boek.
January 29, 2022
Een klein, fijn, rustig maar toch wel bijzonder boekje. Met smakelijk eten als rode draad door het ontwrichte leven van Marieke. Graag gelezen!
January 11, 2021
Heerlijk om zo meegezogen te worden in de wereld van Marieke & Jozef. Twee dagen genieten van je verhaal. Het boek was al in twee dagen uitgelezen. Merci voor dit vloeiend verhaal.
October 28, 2020
‘Varkensribben’ – Amarylis de Gryse
Marieke is verpleegster in een verzorgingshuis en doet haar werk met hart en ziel. Ze is geliefd bij de bejaarden, gevoelig en zorgzaam en ook de leiding beseft zich dat ze het met Marieke getroffen hebben. Maar Marieke slaapt in een gehuurde auto, zonder geld, schone kleren of überhaupt een plan. Het enige wat we weten is dat ze het huis uit is gezet door haar man. Waarom? Dat is volstrekt onduidelijk.
Wat wel duidelijk wordt, middels flashbacks, is dat er iets grondig mis is gegaan in Marieke’s jeugd en dat dit van grote invloed is geweest op haar huidige situatie. En hoewel Marieke eerst nog dieper moet zinken, blijft ze elke dag naar haar werk gaan om ‘haar’ senioren te helpen en ze de aandacht te geven waar ze zelf zo naar snakt. Totdat ze gedwongen wordt eens goed naar haar eigen leven te kijken. En naar de herinneringen waar ze eerder nooit aan twijfelde.
Amarylis de Gryse heeft een originele schrijfstijl die af en toe naar proza neigt, maar tegelijk ook heel aards blijft. Omdat Varkensribben in de ik-vorm is geschreven krijg je direct een helder beeld van Marieke en leef je enorm met haar mee. Ze onderneemt twijfelachtige acties en doet juist niet wat ze beter wel had kunnen doen. Ze schaamt zich voor haar hachelijke situatie en doet er alles aan om die te verbergen voor iedereen, zelfs als ze hierdoor hulp misloopt.
Maar vooral door haar zorg voor de bejaarden en de hartverscheurend beschreven herinneringen van een klein meisje dat zo verlangt naar een ‘normaal’ gezin maakt dat je hart naar haar uitgaat. De Gryse pakt ogenschijnlijk onopvallende momenten uit het leven van Marieke, maakt ze zichtbaar en rijgt ze aan elkaar tot een ketting van pareltjes.
Dit verhaal is zo beeldend opgeschreven dat je er makkelijk een film van zou kunnen maken, een beetje in de stijl van ‘De honderdjarige man die uit het raam klom en verdween’. Het is meeslepend, verdrietig en grappig ineen. Door de unieke cover had ik heel andere verwachtingen over hoe dit boek zou zijn, maar achteraf gezien is zowel de cover als de titel passend. Ik heb genoten van dit boek en als dit haar debuutroman is, kunnen we nog heel wat moois verwachten van Amarylis de Gryse. Vier sterren voor Varkensribben.
Carlita
Perfecte Buren
Marieke is verpleegster in een verzorgingshuis en doet haar werk met hart en ziel. Ze is geliefd bij de bejaarden, gevoelig en zorgzaam en ook de leiding beseft zich dat ze het met Marieke getroffen hebben. Maar Marieke slaapt in een gehuurde auto, zonder geld, schone kleren of überhaupt een plan. Het enige wat we weten is dat ze het huis uit is gezet door haar man. Waarom? Dat is volstrekt onduidelijk.
Wat wel duidelijk wordt, middels flashbacks, is dat er iets grondig mis is gegaan in Marieke’s jeugd en dat dit van grote invloed is geweest op haar huidige situatie. En hoewel Marieke eerst nog dieper moet zinken, blijft ze elke dag naar haar werk gaan om ‘haar’ senioren te helpen en ze de aandacht te geven waar ze zelf zo naar snakt. Totdat ze gedwongen wordt eens goed naar haar eigen leven te kijken. En naar de herinneringen waar ze eerder nooit aan twijfelde.
Amarylis de Gryse heeft een originele schrijfstijl die af en toe naar proza neigt, maar tegelijk ook heel aards blijft. Omdat Varkensribben in de ik-vorm is geschreven krijg je direct een helder beeld van Marieke en leef je enorm met haar mee. Ze onderneemt twijfelachtige acties en doet juist niet wat ze beter wel had kunnen doen. Ze schaamt zich voor haar hachelijke situatie en doet er alles aan om die te verbergen voor iedereen, zelfs als ze hierdoor hulp misloopt.
Maar vooral door haar zorg voor de bejaarden en de hartverscheurend beschreven herinneringen van een klein meisje dat zo verlangt naar een ‘normaal’ gezin maakt dat je hart naar haar uitgaat. De Gryse pakt ogenschijnlijk onopvallende momenten uit het leven van Marieke, maakt ze zichtbaar en rijgt ze aan elkaar tot een ketting van pareltjes.
Dit verhaal is zo beeldend opgeschreven dat je er makkelijk een film van zou kunnen maken, een beetje in de stijl van ‘De honderdjarige man die uit het raam klom en verdween’. Het is meeslepend, verdrietig en grappig ineen. Door de unieke cover had ik heel andere verwachtingen over hoe dit boek zou zijn, maar achteraf gezien is zowel de cover als de titel passend. Ik heb genoten van dit boek en als dit haar debuutroman is, kunnen we nog heel wat moois verwachten van Amarylis de Gryse. Vier sterren voor Varkensribben.
Carlita
Perfecte Buren
April 6, 2021
De relatie van Marieke stopt en haar ex-vriend zet haar op straat. Ze gaat een auto huren waar ze in gaat wonen. Ze werkt als verpleegster in een verzorgingstehuis. Daar zouden ze gaan verhuizen naar een nieuw gebouw maar dat loopt niet helemaal soepel.
Ik kwam erg moeilijk in het verhaal. Ik vond de schrijfstijl niet fijn. Vaak werden er lange zinnen gebruikt. Het verhaal was prima maar niet mijn ding. Sommige stukken heel gedetailleerd beschreven, over eten, wat weinig toevoegt aan het verhaal.
Ik kwam erg moeilijk in het verhaal. Ik vond de schrijfstijl niet fijn. Vaak werden er lange zinnen gebruikt. Het verhaal was prima maar niet mijn ding. Sommige stukken heel gedetailleerd beschreven, over eten, wat weinig toevoegt aan het verhaal.
Displaying 1 - 30 of 68 reviews