Heb jij de krant al drie keer uit en je mail bijgewerkt voor je afspraak arriveert? Of ben jij juist degene die anderen altijd laat wachten omdat je weer eens te laat van huis bent gegaan? Wat zegt het eigenlijk over jou als je te laat of juist te vroeg bent?
Vera Spaans schreef hier voor Het Parool een artikel over, maar kwam er algauw achter: het volledige verhaal over te vroeg of te laat komen gaat nooit in één stuk passen. Want het zegt niet alleen iets over de psychologie van mensen, maar ook over onze cultuur. Hoe dit allemaal precies in elkaar steekt, onderzoekt Vera Spaans in dit boek.
Zijn mensen die op tijd komen totale neuroten of controlfreaks, of gewoon mensen die er gelukkig van worden om niet bezweet ergens aan te komen? Klopt het dat mensen die vroeg komen vaak aardiger worden gevonden en dat laatkomers sneller worden vergeven naarmate ze aantrekkelijker zijn? En waarom komen mensen eigenlijk te laat? Voelen ze zich dan verheven boven de persoon met wie ze een afspraak hebben, of kunnen ze gewoon niet anders? En waarom missen notoire laatkomers toch maar zelden een vliegtuig?
Naast de psychologie kijkt Spaans ook naar de culturele aspecten. Hoe werkt het bij zakendeals en in het diplomatieke verkeer: waarom komen wereldleiders graag te laat? Hoe vaak mag je te laat komen voordat je ontslagen wordt? En hoe Duits is het woord pünktlich eigenlijk?
Ik vreesde voor een boek waarin vooral uit de doeken wordt gedaan hoe slecht te laat komen is, maar niets is minder waar. Schrijfster Vera Spaans belicht het onderwerp van alle kanten en doet dat met allerlei verschillende experts. Mega interessant.
Iets wat me bij is gebleven, is hoe Spaans te laat komt bij een interviewkandidaat van haar boek en diegene iets in de trant zegt van "Er verandert iets in jouw leven, dus verander je ook iets in mijn leven." Dat vond ik als notoire telaatkomer (sorry) een eye-opener. Maar ook hoe het in andere culturen onbeleefd is om juist te vroeg te komen. Of hoe politici (on)bewust te laat/te vroeg komen inzetten als een machtsmiddel.
Soms komt er wel heel veel informatie op de lezer van dit boek af, maar ik vind het mega leerzaam en ik vind het knap hoe Spaans überhaupt een heel boek heeft weten te schrijven over dit onderwerp.
Inzichtelijk boek. Vrij vlot geschreven (al moest ik sommige woorden en gezegden even opzoeken; iets met een generatiekloof, denk ik.)
Bevat handige tips en grappige weetjes (zoals het feit dat Axl Rose een anagram is voor ‘oral sex’) en een kleine dosis intercultureel feminisme (ook altijd zeer welkom). Bovendien is het boek mooi vormgegeven.
Het was heerlijk om door dit boek heen te lezen: goed en vooral ook vermakelijk geschreven. Had het dan ook snel uit. Spaans geeft veel voorbeelden en dat leest prettig in afwisseling met gesprekken die ze heeft gevoerd met (ex-)te laat komers zoals een buurvrouw en experts. Op een gegeven moment zoek ik naar die paar zinnen die mij maken tot een niet meer te laatkomer. Altijd maar dat racen tegen de klok in en bezweet aankomen... Helaas worden de schamele hoeveelheid tips verzameld in een nederig laatste hoofdstuk. het zijn geen slechte tips, maar dan had Spaans net zo goed een boekJE kunnen schrijven met de tips alleen. Het zou echt leuker zijn als de tips meer waren verweven in het boek. En dan kan je prima achterin een samenvatting voegen. Wat was ook alweer die regel? Geef nooit nieuwe informatie in de conclusie. Dat is precies wat Spaans wel doet en dat stelt mij teleur. Spaans geeft hele interessante informatie over de ervaring van tijd. Voornamelijk het stuk over culturele verschillen is voor mij als antropoloog erg interessant gebleken :). Die feitjes over verschillende tijdseenheden van wat 'te laat' inhoud heb ik toch maar mooi opgeslagen. Op een gegeven moment slaat Spaans de kant op van ongelijkheid in de boete die men moet betalen voor te laat komen. Mensen met een gekleurde huidskleur worden in de westerse maatschappij harder aangepakt dan hun witte collega's. Ze ging diep in op deze ongelijkheid en interviewde ook mensen. Dat vond ik lichtelijk te ver gaan, omdat het de rode draad van de tekst ervoor uit het oog verloor. Het is niet niet interessant, maar het had van mij beter in een ander boek mogen worden geplaatst. De quote "te laat komen is een keuze" zal ik niet snel vergeten, de volgende keer dat ik die warme douche nét te lekker vind.
P.s. slechte boekbinding want de eerste 30 pagina's vielen uit elkaar. We geven corona wel even de schuld.
Het boek leest lekker weg en bevat veel leuke anekdotes. Met dit boek krijg je een stuk meer begrip voor je medemens. Er is een genuanceerde stellingname tussen de merites van optijdkomen en te laat komen.
Wat wel echt een iritatiepunt was voor mij is de korreligheid van de kaft. Hartstikke leuk een zandloper maar ik wil gewoon een normaal boek vasthouden. Maar als het grootste probleem met een boek de kaft is dan zegt dat genoeg over de inhoud.
Wat oppervlakkig en zelfs simplistisch. Veel herhalingen, samenvattingen en losse anekdotes zonder dat er (nieuwe) verbanden gelegd worden. Als het dan toch interessant wordt met links naar psychologie, interculturele communicatie, etc., wordt die potentiële extra laag snel afgerammeld. Jammer.
In het begin is het even grappig en interessant, maar verder is het vooral herhaling. Daarnaast was ik benieuwd naar het verhaal achter te vroeg komen (ondertitel: ‘waarom je nooit zomaar te vroeg of te laat bent’). Maar 98 % gaat over verhalen van mensen die te laat zijn.
Te laat van Vera Spaan werd getipt door mijn favoriete podcast. Het is een verfrissend en interessant essay naar waarom sommige mensen altijd te laat komen en anderen nooit. Het boek gaat verder dan het simpele ‘te laat zijn’ en duikt diep in de culturele, politieke en sociologische betekenissen erachter. Spaan laat zien hoe te laat komen verbonden is met machtsverhoudingen, stigma’s en culturele normen, en hoe dit gedrag verschillend wordt ervaren en beoordeeld afhankelijk van afkomst en achtergrond.
Het boekje leest prettig en biedt mooie invalshoeken, maar af en toe vond ik het wat langdradig/herhalend en had het wat strakker gemogen. Toch is het een waardevolle toevoeging aan discussies over cultuur, identiteit en sociale dynamiek.
Een aanrader voor wie geïnteresseerd is in de verborgen betekenissen achter ogenschijnlijk alledaags gedrag.
Niet zo aangenaam om lezen. Voelt als een heel persoonlijke weerslag / zoektocht naar het aspect tijd, eerder dan een uitzoomen op tijd. Alhoewek het boek zich wel zo profileert. Het zit vol van de specifieke voorvallen en cases, wat heel verrijkend is, maar het voelt als een aaneenrijging van gebeurtenissen zonder gefundeerde conclusies. Ik mis een kritisch sociaal wetenschappelijke noot.
Bevat zeker ook eye openers en leuke inzichten, maar het gaat verloren door de opbouw en aanpak.
Het begon veelbelovend, maar de tweede helft van het boek boeide echt niet meer. Ik onthoud vooral dat er weinig excuses zijn om echt te laat te komen lel