Acteur Stefaan Degand (1978) groeide op in het West-Vlaamse Wevelgem, een dorp dat hij ontgroeide in de grootstad Antwerpen, waar het leven zich verder ontspon.
In een bezwerend en intens proza verhaalt hij over dat leven tot op heden. Over hoe de liefde in zijn leven kwam, en ook weer ging. En terugkwam. Over hoe leven ook maar wat klungelen is. En over eten, lekker, gulzig en veel.
Dag liefje, met Mila gaat het goed en ik klungel lekker verder is een middelvinger naar de dood, een ode aan het leven, en een boek dat tegelijk oorverdovend luid en ontroerend stil is.
Ik huil. Ik had kippenvel. Ik voelde. Ik voelde dit verhaal zo hard, tot in het binnenste van mijn botten. Een puur verhaal, een verhaal die zegt waar het op staat zonder enige verbloeming. Meer woorden heb ik er niet voor, behalve: lees dit.
Een indrukwekkend boek, dan nog van iemand die betwijfelde of hij wel in staat was een boek te schrijven.
De vorm – elke zin is een paragraaf, zonder leestekens – werkt, de tekst blijft maar doordenderen. Maar vooral de inhoud kluistert je vast aan dit boek. Op de ene pagina doet Stefaan Degand je schuddebuiken van het lachen, een pagina verder knijpt hij je strot helemaal toe. En nog een paar pagina’s verder voel je zijn woede in je eigen aderen.
Zelfs al schrijft Stefaan Degand nooit nog een ander boek, dan nog is zijn schrijverscarrière nu al meer dan geslaagd.
Wat een eerlijk en oprecht portret. Geschreven als één lange stream of consciousness, waarin humor en rauwe realiteit elkaar afwisselen als de dag en de nacht. Maar nooit verliest hij de hoop dat het leven weer de moeite waard wordt. Ik heb gelachen en gehuild en opnieuw gelachen.
In 2017 verliest Stefaan Degand zijn vrouw en ongeboren kind, geheel onverwacht, en blijft alleen achter met zijn driejarige dochter, een hoop vraagtekens en nog veel meer gevoelens. Wanneer Degand hierover een boek schrijft, is het resultaat een adembenemend relaas dat je niet anders kan dan in een ruk uitlezen. Punten noch komma's aanwezig, enkel een nooit eindigende gedachtenstroom die de lezer meeneemt van de grootste euforie naar het diepste dal langs alle schakeringen tussenin. Intriest en humoristisch tegelijkertijd, je moet het maar doen. Wie zo een verlies op zo een manier kan neerschrijven is een meesterlijk auteur. ongelofelijk knap.
Eén van de meest ontroerende en eerlijke boeken die ik ooit al heb gelezen. Als lezer stroom je mee op de woorden van Stefaan Degand en ervaar je op intieme - maar vaak hartverscheurende - wijze het helse en hemelse leven dat de acteur al heeft moeten én mogen ervaren.
Een boek dat je doet stilstaan bij het leven, om het vervolgens weer in je gezicht te gooien.
Maar toch moeten we door, altijd. Of zoals Stefaan zegt:
op 1 dag uitgelezen echt super vlot en een mooie combinatie van grappig en triestig, ik heb hardop gelachen en gehuild en soms hardop gelachen terwijl ik nog aan het huilen was kan je ook even tussendoor lezen
Dag liefje, met Mila gaat het goed en ik klungel lekker verder - Stefaan Degand (Borgerhoff & Lamberigts)
Acteur Stefaan Degand (1978) groeide op in het West-Vlaamse Wevelgem, een dorp dat hij ontgroeide in de grootstad Antwerpen, waar het leven zich verder ontspon. In een bezwerend en intens proza verhaalt hij over dat leven tot op heden. Over hoe de liefde in zijn leven kwam, en ook weer ging. En terugkwam. Over hoe leven ook maar wat klungelen is. En over eten, lekker, gulzig en veel.
Dag liefje, met Mila gaat het goed en ik klungel lekker verder is een middelvinger naar de dood, een ode aan het leven, en een boek dat tegelijk oorverdovend luid en ontroerend stil is.
Vele mensen, vooral uit België, zullen Stefaan Degand kennen en dus ook zijn verhaal over hoe hij op enkel uren tijd de liefde van zijn leven verloor. Stefaan Degand is ook een mens dat fascineert, elk programma waar je hem al mens en niet enkel als acteur kan zien is boeiend.
Wat een zoektocht was het al om dit boek in handen te krijgen dus het zal niet verbazen dat het boek, meer dan terecht, al aan zijn derde druk toe is. Te bedenken dat hij dit boek bijna niet schreef, het zou een ongelooflijk gemis geweest zijn.
‘Ik leef nu In het hier en nu De toekomst is oninteressant, onvoorspelbaar en grillig’
Geen leestekens en korte zinnen. Een speciale manier van schrijven maar het werkt en het past. Dit boek is Stefaan Degand die je meeneemt vanaf zijn jeugd tot nu. Zijn jeugd, zijn school, zijn werk, zijn Julie...
Dit boek is rauw, pijnlijk, mooi, oprecht en heel intens, net zoals de auteur zelf. Er mag en moet gelachen worden maar ook alle eerlijke gedachten komen ook aan bod. Dit boek is zo puur en so far ongetwijfeld mijn favoriete boek van 2020.
‘Een rouwboek kan maar een titel hebben Los het op’
Een klein groot meesterwerk, ruw, woest, ongelikt, ongekuist... maar vooral liefde. Altijd liefde.
Heerlijk eerlijk verteld. Alsof Stefaan naast je in de zetel zit. Je hoort hem, voelt hem,... Een lach, een traan, alle gevoelens in een minimum aan woorden... Gewoonweg prachtig Voor mij een 10* waard... Het beste boek uit 2020
/Vanuit de buik geschreven en wat een authentieke buik ... een lach en een traan... Super originele vorm. Leest supervlot. Heel knap gedaan.. Geleend van mijn goeie vriendin Sigrid. Eén van de trouwe (vrouw enkelvoud) lezers van mijn verslagjes :). Merci voor de tip darling.
Dit boek is een echte achtbaan aan emoties. Het gaat naadloos over van blijdschap in verdriet en net daarom komt het nog eens zo hard binnen. Het was aan het begin even wennen aan de schrijfstijl van Degand, maar eens je enkele pagina's ver bent merk je dat bijna niet meer. Deze stijl past ook perfect bij het boek, het maakt de inhoud alleen maar sterker. Ik kan iedereen alleen maar aanmoedigen om dit boek te lezen, want je zal het je niet beklagen. Het is een boek dat je niet snel vergeet eens je het gelezen hebt.
Dat het leven een proces is van vallen en opstaan, dat is voor Stefaan wel duidelijk. Hij neemt je mee in een oase van liefde, troost en gemis. Tegelijkertijd opbeurend en triest.
“Beton wordt ingeruild voor water en zand Gezondere lucht in hun longen Ze wandelen zij aan zij tot het verste punt in zee Ze kunnen nooit verdrinken”
Ik zat net een beetje vast in een ander boek dus toen dit boek (na 2 weken wachten) eindelijk in de brievenbus viel ben ik direct beginnen lezen ... en ik ben niet meer gestopt, in één keer uit.
Dat dit boek mijn hart zou breken, daar was ik op voorbereid. De stijl is uniek, de persoon erachter is dat ook. Of je nu fan bent van Stefaan of niet, dit boek kruipt onder je huid, in je hoofd en daar blijft het een tijdje zitten, bij mij althans. Ik heb gelukkig ook vaak gelachen tijdens het lezen, geen paniek.
Stefaan was (ik geloof vorig jaar) aanwezig in een aflevering van ‘Het Huis’, een programma op de Vlaamse televisie waarin Eric Goens zijn bezoekers interviewt over het leven, hun jeugd en werk en herinner mij dat ik onder de indruk was van Stefaan, hoe hij omgaat met zijn verlies (in juli 2017 verloor Stefaan zijn vrouw en ongeboren tweede kind ten gevolge van hersenvliesontsteking). De aflevering was puur, onverbloemd, rauw, rechtuit, net zoals dit boek.
De onafgebroken en ongexcuseerde manier waarop Degand schrijft is zowel grappig als ontwapenend. Een open en eerlijke kijk op het leven. Dit boek kan niet anders dan indruk maken bij de lezer.
2de keer lezen: Uniek in zijn soort. Grijpt naar de keel en het hart.
Ik kan me voorstellen dat het soms zo knettert in Stefaan Degands hoofd als ik dit boek. Zonder leestekens. Alles na elkaar. Het boek getuigt van liefde, hoop, aanvaarding, verdriet. Van houden van het leven. En dat is er mooi aan. Ik had verwacht dat er meer taalvirtuoos in SD zat. Maar dat is misschien iets wat beter weerklinkt in zijn muziek. Ik vind het een fantastische man en ik heb vooral veel zin om (eindelijk opnieuw) naar een theaterstuk te gaan kijken. En naast die fantasiewereld kunnen we misschien beter allemaal iets minder geremd zijn, net als hij.
Stefaan, voor jou zet ik me neer. Ik heb tijd en zal die ook nemen. Door jou krijg ik honger, maar wat zullen we eten? Ingrediënten hebben we genoeg. Je hebt ze verzameld, van de bovenste, stoffige plank van je jeugd, en kersvers van de markt van het heden. Food for thought, want dat is het. Je woorden weerklinken als een recept dat ik altijd al heb gekend, maar nooit heb klaargemaakt. Ze zijn rauw, en toch laat je ze sudderen. Het vet van je studentenpan laat je in het rond spatten. Meisjes, drank, tekortkomen en uitblinken, je wast alle genoten van je jaren 20 schoon. Je wist niet wanneer je het hoofdgerecht uit de oven zou halen, je liefje, maar je liet me meegenieten van al haar smaken. De passie en liefde spat ervan af. Beste Stefaan, je proza raakt me. Je laat geen pitje over in de punt-paprika van je ziel. Het is door jou dat ik met eigen woorden koken wil. Je dwingt me een keukenschort in de handen. De oven stond al langer aan, maar ik wist niet wat erin moest. Ik wil je bedanken, voor je eerlijkheid, je lust, tederheid, de kak aan je enkels. Ik zal genoeg mayonaise maken, dat ik altijd een tip kan geven aan de boosdoeners. Je flatteert me met je ongeremd toevertrouwen van je lijdensweg, dat ik m’n dank ooit moge delen in vorme een heerlijke steak tartaar. Je snijdt diep, beste Stefaan, maar je wonden doen helen. Je leerde me het prozaïsche buffet genieten en verorberen. Nu laat ik je genieten van je dessert, ik kook lekker verder.
Na het zien van een tekenfilm zie je that’s all folks! Na het zien van een film staar je wezenloos naar het scherm naar de aftiteling. Na het lezen van dit boek staar ik nu naar het halve gezicht van Stefaan. Yess YOU did it. Deze stijl, jouw aparte stijl heeft ervoor gezorgd dat ik na een paar uur nu staar naar jouw indringende blik. Je liet geen ruimte tot onderbreking. Geen leesteken als even er onderuit. Jouw stijl deed mij rauw genieten van de eenvoud van gevoel en emotie! Knap