13 μήνες ηλιοφάνειας

by Αθηνά Δ. Κάππα

Η Ευγενία μετακομίζει με την οικογένειά της στην Αντίς Αμπέμπα, την πρωτεύουσα της Αιθιοπίας. Η ζωή της αλλάζει. Κάνει ταξίδια, γνωρίζει τους ντόπιους κι ανακαλύπτει έναν νέο κόσμο στην πόλη με τους 13 μήνες ηλιοφάνειας...

Μια ιστορία για μικρούς και μεγάλους

150 pages, Paperback

First published April 23, 2020

About the author

Η Αθηνά Δ. Κάππα γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου. Στους αγαπηµένους της λογοτέχνες συγκαταλέγονται οι Leo Tolstoy, Marcus Aurelius, Irvin D. Yalom και Naguib Mahfouz. Η σχέση της µε το γράψιµο ξεκίνησε από τα γυµνασιακά της χρόνια, µε το «13 Μήνες Ηλιοφάνειας» να είναι το πρώτο της συγγραφικό έργο. Το «UΝχάπι» είναι το δεύτερό της βιβλίο.

Reviews

[Aris K · Rating 5 out of 5]

Ψυχοπλακώθηκα αλλά το αγάπησα. Το βιβλίο με έκανε να σκεφτώ, να αναρωτηθώ, να καταπιαστώ γύρω από το θέμα του. Γενικότερα άξιζε την προσοχή μου, την ώρα μου, τον χρόνο, τα χρήματα μου και φυσικά την κάθε φορά που θα το προτείνω σε άλλο άτομο.

Μεγάλες αλήθειες έγραψε η συγγραφέας.
Αλήθειες που πρέπει να ανοίξουν μάτια. Ματιά που εδώ και πολλά χρόνια παραμένουν ερμητικά κλειστά.

Η Αθήνα ήξερε τι έγραφε όχι γιατί τα διάβασε, όχι γιατί τα άκουσε αλλά γιατί τα έζησε. Αυτό το κάνει ακόμη πιο δυνατό.

Το βιβλίο παρότι μιλάει για τη ζωή μιας έφηβης (δεν θα πω που και πως κάτσε να το διαβάσεις να μάθεις) σίγουρα δεν είναι βιβλίο που έχει ηλικιακο προσδιορισμό.

5/5

[Helen (Eleni) · Rating 5 out of 5]

Ένα πολύ όμορφο και συγκινητικό βιβλίο!!!

[Άλκης Τρυφωνόπουλος · Rating 5 out of 5]

Πρόκειται για ένα τρυφερό βιβλίο «τσέπης» που περιγράφει τις εμπειρίες ενός έφηβου κοριτσιού, το οποίο ταξιδεύει από την Ελλάδα για να ζήσει μαζί με τους γονείς του ένα χρόνο στην Αντίς Αμπέμπα.

Αξίζει να επισημανθεί ότι η συγγραφέας του, Αθηνά Κάππα, έχει ζήσει στην Αντίς Αμπέμπα ενώ όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις του βιβλίου διατίθενται για φιλανθρωπικό σκοπό. Συγκεκριμένα, διατίθενται στην ιδιαίτερα ενεργή Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία της Αιθιοπίας ώστε να βοηθηθούν Αιθίοπες σε ανάγκη.

Η γλώσσα του βιβλίου είναι απλή και κατανοητή. Οι περιγραφές του σαφείς χωρίς να κουράζουν. Το ύφος εκπέμπει μία παιδική αθωότητα, γι' αυτό και διαβάζεται άνετα από μικρούς και μεγάλους, όπως αναγράφεται και στο καλαίσθητο εξώφυλλο. Η ροή της ιστορίας πολύ όμορφη, αν και σύντομη! Η προσθήκη του ποιήματος στο τέλος κορυφώνει την ένταση.

Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι μέσα από τις σελίδες του, σου δίνεται η δυνατότητα να ταξιδέψεις σε έναν τόπο μακρινό και να γεμίσεις με νέες εικόνες, γεύσεις και μυρωδιές. Όχι πάντα ευχάριστες, μα πέρα για πέρα αληθινές. Σου δίνεται επίσης η ευκαιρία να γνωρίσεις ήθη και ανθρώπους που είναι τόσο "ξένοι" μα και τόσο ίδιοι με εσένα.

Για εμένα ήταν ένα σκούντημα στην πλάτη το συγκεκριμένο βιβλίο. Ήταν μια φωνή που μου είπε: «Το ότι γεννήθηκες στην Ελλάδα και όχι κάπου αλλού είναι απλώς θέμα τύχης. Τίποτα από όσα ζεις δεν είναι δεδομένα…».

Συγχαρητήρια στη συγγραφέα για το σπουδαίο μήνυμα του βιβλίου και για τον φιλανθρωπικό του χαρακτήρα!

[Zorzio Kalakis · Rating 5 out of 5]

Πολύ ωραίο, γλυκό, ουσιαστικό και διδακτικό βιβλίο! Καλογραμμένο με σαφείς περιγραφές. Και με ένα ποίημα στο τέλος που καθηλώνει!

[Doros Grigoropoulos · Rating 4 out of 5]

Με ένα συμπαθέστατο μικρό βιβλιαράκι με διαστάσεις μόλις 10Χ15 ξεκίνησε η αναγνωστική νέα χρονιά. Ένα βιβλιαράκι 150 σελίδων που διαβάζεται πολύ ευχάριστα. Σε κάποια ψαχτική μου για την Αιθιοπία, είχα πέσει τυχαία πάνω του και από την πρώτη στιγμή μου έκανε το κλικ.

Η μικρή συγγραφέας αφηγείται με έναν παιδιάστικο, με την καλή έννοια, τρόπο την εμπειρία της στη χώρα με τους 13 μήνες ηλιοφάνειας. Η αθώα και με γρήγορες εναλλαγές γραφή σε μπάζει κατευθείαν στο κλίμα της χώρας αλλά και στην ψυχοσύνθεση ενός κοριτσιού που δεν άλλαξε απλά σχολικό περιβάλλον αλλά ολόκληρη ήπειρο. Και ποια ήπειρο. Αφρική!

Η μικρή Ευγενία, παιδί δασκάλων (τη συμπάθησα πολύ ως πάσχων και 'γω) ακολουθεί τους γονείς της που διορίστηκαν στο σχολείο της ελληνικής κοινότητα της Αντίς Αμπέμπα. Και μάλλον αν κρίνουμε από την αφήγηση της, τα βλέπει όλα.
Εικόνες σκληρές, εικόνες άδικες, εικόνες γλυκές, χαρούμενες και στενάχωρες με κοινό παρονομαστή, την ψυχρή πραγματικότητα. Έτσι είναι η ζωή και πως να την αλλάξεις που λέει και το λαϊκό άσμα.

Όμως η Ευγενία μέσα από αυτή την περιπέτεια, νομίζω ότι άλλαξε, έμαθε, και μέσα από τους στοχασμούς της, μας προτρέπει να αλλάξουμε και 'μεις και να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Και οφείλουμε να ακούμε τα παιδιά, που μιλάνε μια γλώσσα ανεπιτήδευτη, αθώα και γνήσια. Που δεν ξεχωρίζουν τον άνθρωπο από το χρώμα του δέρματος του, την εξωτερική εμφάνιση ή από το βάθος της τσέπης του.

Στα συν του βιβλίου οι ταξιδιωτικές πινελιές τύπου tips για την Αιθιοπία. Θα ήθελα κι άλλες όμως. Όπως θα ήθελα τουλάχιστον άλλο τόσο βιβλίο. Στιγμές στιγμές ζητούσα κι άλλο από την ιστοριούλα που διάβαζα ή την πληροφορία που μου έδινε η Ευγενία. Αλλά είπαμε έτσι είναι τα νιάτα. Τρέχουν και άντε να τα φτάσεις.

Οι 13 μήνες ηλιοφάνειας, μια ιστορία για μικρούς και μεγάλους όπως λέει το εξώφυλλο είναι αυτό ακριβώς που λέει. Και ως τέτοια τη φαντάστηκα διαβάζοντας το βιβλιαράκι. Σαν να πίνω το φρέσκοκαβουρδισμένο μου καφέ Αιθιοπίας και απέναντι μου να έχω τη μικρή Ευγενία να αφηγείται την εμπειρία της στη χώρα. Μου άρεσε. Αλλά, είπαμε, ήθελα κι άλλο..