162 ฝนในปีนั้น

by 孫瑋廷 (WILLIS SUN)

เมืองแห่งนี้มีฝนตกหนึ่งร้อยหกสิบสองวันต่อปี และไม่รู้ว่ามันเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สายฝนเปรียบเหมือนคำอธิฐานขอพรในวันเกิด ผมจึงเฝ้ารอวันที่สายฝนโปรยปรายลงมา ฝนตกแปลว่านายจะปรากฏตัวฝนไม่ตกก็แปลว่านายไม่ปรากฏตัว แต่ฉันไม่รู้จะทำยังไงนอกจากคิดถึงและภาวนาให้สายฝนเทลงมาจากฟากฟ้า ผมมีความคิดเช่นนี้หลังจากเกิดเรื่องราวขึ้น ก็เหมือนที่มนุษย์ไม่เคยสนใจว่าดวงอาทิตย์แขวนอยู่มุมไหนของท้องฟ้าและในช่วงเวลาหนึ่ง ทันใดนั้นผมก็หวังว่ามันจะสามารถรักษารูปร่างบางอย่างและคงอยู่เช่นนี้ต่อไป

แต่น่าเสียดายที่ไม่ว่าฝนตกหรือแดดออก มันก็อยู่ไกลเกินกว่ามนุษย์จะขอพรให้ได้รับของขวัญที่มีความสุข ดังนั้นทุกครั้งที่มีความคิดเช่นนี้ ในใจของผมก็จะไม่รู้สึกเจ็บปวด เพราะความคิดที่จะเปลี่ยนแปลงการโคจรของจักรวาล หรือชีวิตมนุษย์อันยาวนานนั้น ถือว่าเป็นความเจ็บปวดที่มีเหตุมีผล ดวงอาทิตย์คือผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนที่ผมไม่ควรชอบเขา เพราะตามหลักแล้วเขาคงไม่ชอบคนอย่างผมเหมือนกัน บางครั้งผมก็แอบรู้สึกลึกๆ ว่าความรักนั้นยากกว่าสภาพอากาศเสียอีก

256 pages, Paperback

Published July 1, 2020

Reviews

[Jayjay · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องสั้นๆ อ่านจบภายใน 2 ชม. เรื่องนี้ให้ความรู้สึกย้อนวันวาน บรรยากาศในห้องเรียน ฮอร์โมนที่พุ่งพล่านตอนเป็นวัยรุ่น และความสัมพันธ์กับคนรอบตัว เป็นนิยายที่มี 7 ตอนที่ดีมากๆเลยค่ะ ประทับใจ ขอหัก 1 ดาวเพราะทั้งเรื่องพระนายยังไม่ได้จูบกันเลย แต่มีฉากพระเอกจูบสาวค่ะ! ถึงเค้าจะไม่จูบกันแต่เค้าก็รักกันมาก แต่ก็ชอบค่ะ ไม่เสียดายที่ซื้อมา

[Ottoshi Intel · Rating 5 out of 5]

162 ฝนในปีนั้น นิยายวาย(Yaoi) อ่านแล้วเหมือนย้อนชีวิตกลับไปมัธยม โรงเรียนสหฯกับความรัก ผูกพันธ์ แบบที่ไม่มีคำอธิบาย บรรยากาศเมืองตันสุ่ย ไทเป ที่ฝนเฉลี่ยตก 162 วันต่อปี กับความรัก ชาย-ชาย-หญิง อ่านแล้วแอบอิจฯ ความหล่อของนายเอก

[Jessada Karnjana · Rating 3 out of 5]

หยิบเพราะปก ชอบปก ปกสวย พล็อต coming of age แบบธรรมดา ๆ เพื่อนรัก รักเพื่อน แล้วตัวละครชอบมโนไปเองว่าทำแบบนี้ดีกับทุกฝ่าย ถึงแม้จะไม่น่าเบื่อ แต่ก็ไม่มีอะไรให้ประทับใจ