33 διηγήματα, 33 ιστορίες ανθρώπων που στάθηκαν κάτω από την ίδια ομπρέλα για να προστατευθούν από το ψιλόβροχο της πεζής καθημερινότητας που μουλιάζει τα όνειρά μας. Η ζωή, ο έρωτας και ο θάνατος συνυπάρχουν αρμονικά στις σελίδες αυτού του βιβλίου, διαπλέκονται και εναλλάσσονται για να μας υπενθυμίσουν ότι υπάρχουμε γιατί υπάρχουν και το αντίθετο…
Ουαου, ένα βιβλίο που η πολυδιαφημισμένη μετριότητα του πεζογραφικου λόγου του Γκεζου δεν είναι το χειρότερο στοιχείο της συλλογής. Ηρθα για πρώτη φορά σε επαφή με κάποιον "Δεγαμινιωτη" που αυτοαποκαλείται συγγραφέας και η ανύπαρκτη επιμέλεια των κειμένων μάς έδειξε την αμέριστη αγάπη του για την αχρειαστη επιλογή των αποσιωπητικων και τον φρικτό, γεμάτο κλισέ λόγο του. Δεν μου είναι ξεκάθαρο τι ακριβώς συνιστά αυτή η συλλογή, αν δηλαδή ήταν τα νικητήρια διηγήματα κάποιου διαγωνισμού χωρίς θέμα, αλλά σίγουρα είναι μια κακή συλλογή (με κάποιες εξαιρέσεις φυσικά μεταξύ των κειμένων) που τουλάχιστον χαρίζει απλόχερα το γέλιο για την ερασιτεχνικοτητα της.