Anton heeft een ontwenningskuur achter de rug voor zijn alcoholverslaving. Hij is vast van plan om aan zijn vrouw Esther, van wie hij gescheiden leeft, te bewijzen dat hij terug op het rechte pad is. Tot Benno en Charlie, twee drugsgebruikers die hij heeft leren kennen in de kliniek, besluiten om het negenjarige zoontje van Antons stiefzus te ontvoeren. Zal men geloven dat hij niets met de ontvoering te maken heeft, nu het duo hem niet meer loslaat en hij getuige is van een moord? Oude wonden worden opengereten, onverwerkte geheimen komen boven water. Met scherpe observaties toont Bettie Elias dat een familie zonder geheimen niet bestaat. En dat geheimen dodelijk kunnen zijn.
Flinterdun verhaal over een ontvoering waar een sausje van oude geheimen wordt overgegoten. Het verhaal verloor halverwege en zeker op het einde zijn schwung. Teveel clichés voor mij. Je merkt dat de schrijfster uit de jeugdboeken komt met karikaturen van personages.
Na zijn ontslag uit de ontwenningskliniek neemt Anton de draad weer op. Het monster alcohol blijft op de loer liggen, maar tegenover zijn vrouw en dochter wil hij bewijzen dat hij afgekickt is. Hij gaat terug aan de slag als medisch vertegenwoordiger en woont in een klein appartement.
Op een avond staan Benno en Charlie, twee drugsverslaafden die hij leerde kennen in de kliniek, hem op te wachten. Met hen bracht hij menig avondje door en hij ziet hen als ‘vrienden’, ondanks dat ze zijn wie ze zijn. Tijdens hun talloze avonden en gesprekken heeft Anton hen onder andere verteld over Sofia, zijn stiefzus, haar zoontje Vik en hoe rijk zij en haar man Marnix zijn.
Benno en Charlie hebben dit goed onthouden. Met een drugsdealer die hen op de hielen zit en waar ze op korte tijd een gigantisch bedrag aan moeten betalen, besluiten ze Vik, het zoontje van de rijke stiefzus te ontvoeren. Wat kan hen gebeuren? Een nachtje maar, losgeld ophalen en klaar is kees. Gezien het tweetal geen auto heeft vragen ze die van Anton. Tegen beter weten in stemt hij toe. Vanaf dan verandert zijn leven in een rollercoaster.
Voor mij zijn er in Bloedbanden te veel gemiste kansen, zaken die beter uitgewerkt hadden kunnen worden, zoals – zonder spoilers weg te geven - het verleden van Sofia. Daar had veel meer ingezeten dan die enkele zinnen die je nu meekrijgt. Zo zijn er verschillende geheimen die je al lezend ontdekt, maar ook met deze wordt weinig of niets gedaan. Elias gooit meerdere bommetjes, maar de verwachte explosies blijven uit. En dat is sneu, want dat had het verhaal naar een veel hoger niveau getild.
Alles blijft nu te oppervlakkig. Qua personages weet je wie wie is en hun rol in het geheel, maar voor de rest is er weinig vooruitgang. En omdat de emoties niet behoorlijk worden uitgediept is het moeilijk om sympathie te voelen voor een van hen. Het ‘pakt’ je niet. Een kind dat ontvoerd wordt, een hel voor iedere ouder! Dat is nogal een bom die valt… maar vervolgschade in de vorm van ouderlijke emoties miste ik in het gehele verhaal.
Misschien had de auteur zich beter gefocust op minder verhaallijnen? Nu heb je naast de ontvoering van Vik de problemen die Marnix heeft met een verkeerd gelopen belegging. Anton die worstelt met zijn ‘verslaving’, zijn verleden en het terug rechttrekken van zijn relatie. Benno en Charlie met een dealer die zijn geld wil. Het verleden van Sofia… Die verhaallijnen zijn op zich niet mis en dit alles samen zou een zinderende thriller kunnen opleveren, maar helaas niet in Bloedbanden.
Niettegenstaande leest het verhaal vlotjes weg, maar ondanks dat je nieuwsgierig bent naar de plot is er van echte spanning echter geen moment sprake. Hoewel die plot mij enigszins verrast heeft – althans de afloop - is deze erg simplistisch neergezet.
De flaptekst beloofd heel wat en alle ingrediënten voor een spannend boek zijn aanwezig, enkel de juiste kruiden ontbreken. Jammer! Ik kom voor Bloedbanden niet verder dan 2 sterren.
Op p. 9 las ik: "Hij weet dat Esthers ogen er voortdurend naartoe gezogen zal worden." Op p. 13: "Charlie voelt hoe zijn kaakspieren zich gespannen zijn waardoor zijn mond in een bijtgreep komt." Daarna heb ik het opgegeven. Dit boek zou eerst nog eens goed moeten nagelezen worden door de uitgever...
Zoveel clichés en zo ongeloofwaardig, vond het moeilijk om mijn aandacht erbij te houden, hoewel het een boek is dat (erg) gemakkelijk wegleest. Niet mijn genre.
Anton is ontslagen uit de ontwenningskliniek en wilt zijn leven weer opbouwen. Hij komt Benno en Charlie tegen die bij hem in de kliniek hebben gezeten. Anton heeft het in de kliniek gehad over zijn stiefzus die rijk is. Benno en Charlie hebben een schuld en besluiten het zoontje van Sofia, de stiefzus van Anton te ontvoeren.
Het is een leuk verhaal maar ik miste wel de spanning. Het duurde allemaal erg lang en het bleef een beetje oppervlakkig. De schrijfstijl is wel erg prettig en het boek leest makkelijk.