Pierwszy, wysokiej próby artystycznej, utwór w literaturze polskiej, który w pełni wyrósł z inspiracji franciszkańskich. W dogłębny sposób docieka istoty tej duchowości. Jest to piękna i mądra opowieść o meandrach życia i rozpaczy, z której wyprowadzić może nadzieja. W opowieści tej jest mowa o heroizmie życia i zaufaniu do Boga. To jeden z utworów, odczytujących istotę chrześcijaństwa z wyjątkową wnikliwością.
Eliza Orzeszkowa was a Polish novelist and a leading writer of the Positivism movement during foreign Partitions of Poland. In 1905, together with Henryk Sienkiewicz she was nominated for the Nobel Prize in Literature.
Boże, jak ja kocham Orzeszkową! Nie byłam w stanie tego czytać, ale nie dlatego że to zła książka, ale dlatego że otwierała we mnie dawno zalepione ranki i odblokowywała wspomnienia z czasów, kiedy sama chodziłam do szkoły prowadzonej przez zakonnice. Bardzo mocne opowiadanie, polecam!