What do you think?
Rate this book
Tipusultan
കേരളചരിത്രഗതിയെ മാറ്റിതീർത്ത ചരിത്രപുരുഷനായ ടിപ്പു സുൽത്താന്റെ ജീവചരിത്രം. സൂക്ഷ്മവും യുക്തിഭദ്രവുമായ നിരീക്ഷണപടുതലയോടെ ചരിത്രത്തെ സമീപിക്കുന്ന പി. കെ. ബാലകൃഷ്ണന്റെ തനതുശൈലി ഈ കൃതിയെയും അതുല്യമാക്കുന്നു. ടിപ്പുവിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും സമൂഹികവും മതപരവുമായ നിലപാടുകളും ഇടപെടലുകളും പരിശോധിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ മൂല്യം അവതരിപ്പിക്കുകയാണ് ഈ ജീവിതചരിത്ര പഠനം.
- GenresHistoryNonfiction
208 pages, Paperback
First published January 1, 1959
14 people are currently reading
131 people want to read
About the author
P.K. Balakrishnan
14 books44 followersP. K. Balakrishnan (1926–1991) was a Malayalam novelist, critic and historian. His multifaceted interests took him through politics, journalism, public speaking and creative writing. He was a patriot who gave up his studies for the freedom of the country.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
October 6, 2021
It is not a surprise that despite being one of the rare Indian rulers to have fought valiantly against the British and company forces, Tipu Sultan is a much reviled person in present-day India. For, the progenies of those who have pledged their allegiance to the British and wrote apology letters to them cannot tolerate someone who dared to stand up to the imperial forces.
When I came to know that P.K.Balakrishnan, who had written the brilliant 'Ini Njan Urangatte' on Karna, had written a book on Tipu Sultan, I wondered how he would have looked at such a polarising figure. For a book written in 1959, it reads like a resounding rebuke to modern day sanghis. But then, it was Balakrishnan's response to the many rumoured stories of Tipu's cruelty and heartlessness that have spread over this land from the late 18th century onwards, when parts of Malabar came under Mysore's control.
He writes that the majority of those who wrote the history of that period were British military officers, who had an obvious animosity towards Tipu, for he never bowed his head before them. Balakrishnan notes how these historians had an obvious agenda in doing a disservice to him by making up stories about him. Even the Indian historians contributed to it despite his brave fight against the British. Later, the proponents of Hindutva took up the fake history written by the British officers.
It is his analysis of the Kerala historians on Tipu that makes for some interesting reading. He begins from the time when Tipu first entered Kerala, when a majority were living in pathetic conditions. One of his first steps was to implement a land tax system similar to that which existed in Mysore state. For this, he also conducted the first survey of agricultural land in the state. This led to huge losses for the jenmis, who were unquestioned authorities till then. He played a role in the social, economic and historic transformations in malabar through his interventions. He had even made adverse comments on the 'sambandham' system.
After laying out this context, Balakrishnan notes how the historians of those times were mostly nairs and nambuthiris, who had less of facts and more of anger. He also points at the possibility that the local Muslims who were angry at the oppressing nairs and nambuthiris might have also used Tipu's arrival to take revenge. "It is because these historians equated Kerala to nairs and nambuthiris that this period was only one of oppression and riots for them," he writes.
The book begins right from the early days of Tipu's father Hyder Ali. Early on, he notes how unlike Maharashtra and Hyderabad, which had the burdens of the sanatana and islamic traditions, the Mysore state under the father-son duo was a natural opponent of the British and the East India Company, never compromising with them. He writes in detail about the four British-Mysore wars, the last of which saw the death of Tipu at the hands of the British. The second Mysore-British war might have ended company rule, if not for the other Indian rulers who backstabbed, especially Maharashtra which planned to attack Mysore in alliance with the British.
Hyder Ali's growth also makes for a fascinating story, from an illiterate orphan to small-time soldier to Mysore army chief against the Maharashtrian attack in 1759. Slowly, he gained the king's seat too, with Mysore expanding four times in land area under him. Balakrishnan has some harsh words to describe Maratha ministers like Nana Fadnavis, revered as a "Statesman" by some sections. "He was someone who would put Machiavelli to shame. Only those blinded by Hindu nationalism would consider him a clever statesman. He had sided with the British against Mysore in 1790," writes Balakrishnan. The Nizam too sided with the British at times.
In the later years, Tipu did face some setbacks, being forced to cede half of Mysore and Rs.3 crore in a peace treaty after the 1792 war. Two of his sons were kept hostage until the treaty was honoured. The book also looks at the better known stories of how he spent money on the upkeep of temples within his state, although he certainly did pull down such structures while attacking other states, which has more to do with conquests for power than attacks over religion.
One can certainly accuse of being too fair to Tipu Sultan, even trying to explain away some of his obvious failings, but it still remains a much more honest and balanced account than what passes for Tipu history usually
When I came to know that P.K.Balakrishnan, who had written the brilliant 'Ini Njan Urangatte' on Karna, had written a book on Tipu Sultan, I wondered how he would have looked at such a polarising figure. For a book written in 1959, it reads like a resounding rebuke to modern day sanghis. But then, it was Balakrishnan's response to the many rumoured stories of Tipu's cruelty and heartlessness that have spread over this land from the late 18th century onwards, when parts of Malabar came under Mysore's control.
He writes that the majority of those who wrote the history of that period were British military officers, who had an obvious animosity towards Tipu, for he never bowed his head before them. Balakrishnan notes how these historians had an obvious agenda in doing a disservice to him by making up stories about him. Even the Indian historians contributed to it despite his brave fight against the British. Later, the proponents of Hindutva took up the fake history written by the British officers.
It is his analysis of the Kerala historians on Tipu that makes for some interesting reading. He begins from the time when Tipu first entered Kerala, when a majority were living in pathetic conditions. One of his first steps was to implement a land tax system similar to that which existed in Mysore state. For this, he also conducted the first survey of agricultural land in the state. This led to huge losses for the jenmis, who were unquestioned authorities till then. He played a role in the social, economic and historic transformations in malabar through his interventions. He had even made adverse comments on the 'sambandham' system.
After laying out this context, Balakrishnan notes how the historians of those times were mostly nairs and nambuthiris, who had less of facts and more of anger. He also points at the possibility that the local Muslims who were angry at the oppressing nairs and nambuthiris might have also used Tipu's arrival to take revenge. "It is because these historians equated Kerala to nairs and nambuthiris that this period was only one of oppression and riots for them," he writes.
The book begins right from the early days of Tipu's father Hyder Ali. Early on, he notes how unlike Maharashtra and Hyderabad, which had the burdens of the sanatana and islamic traditions, the Mysore state under the father-son duo was a natural opponent of the British and the East India Company, never compromising with them. He writes in detail about the four British-Mysore wars, the last of which saw the death of Tipu at the hands of the British. The second Mysore-British war might have ended company rule, if not for the other Indian rulers who backstabbed, especially Maharashtra which planned to attack Mysore in alliance with the British.
Hyder Ali's growth also makes for a fascinating story, from an illiterate orphan to small-time soldier to Mysore army chief against the Maharashtrian attack in 1759. Slowly, he gained the king's seat too, with Mysore expanding four times in land area under him. Balakrishnan has some harsh words to describe Maratha ministers like Nana Fadnavis, revered as a "Statesman" by some sections. "He was someone who would put Machiavelli to shame. Only those blinded by Hindu nationalism would consider him a clever statesman. He had sided with the British against Mysore in 1790," writes Balakrishnan. The Nizam too sided with the British at times.
In the later years, Tipu did face some setbacks, being forced to cede half of Mysore and Rs.3 crore in a peace treaty after the 1792 war. Two of his sons were kept hostage until the treaty was honoured. The book also looks at the better known stories of how he spent money on the upkeep of temples within his state, although he certainly did pull down such structures while attacking other states, which has more to do with conquests for power than attacks over religion.
One can certainly accuse of being too fair to Tipu Sultan, even trying to explain away some of his obvious failings, but it still remains a much more honest and balanced account than what passes for Tipu history usually
May 16, 2021
ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിലെ വിവാദങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരദ്ധ്യായമാണ് മൈസൂർ സുൽത്താനായിരുന്ന ടിപ്പുവിന്റെ ഭരണകാലം. ബ്രിട്ടീഷുകാരോട് പൊരുതിമരിച്ച അദ്ദേഹത്തെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരസേനാനി എന്നുപോലും വിശേഷിപ്പിക്കുന്നവർ ഒരു വശത്ത്. എന്നാൽ ബ്രിട്ടീഷ്-ഫ്രഞ്ച് സാമ്രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിൽ യൂറോപ്പിൽ നിലനിന്നിരുന്ന കലഹം ഇന്ത്യയിലേക്കും വ്യാപിച്ചപ്പോൾ ഫ്രഞ്ചുകാരുമായി സഖ്യമുണ്ടാക്കി ബ്രിട്ടീഷുകാരെ എതിർത്ത ടിപ്പു എങ്ങനെ ദേശീയസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ മുന്നണിപ്പടയാളിയാകും എന്ന ചോദ്യം മറുവശത്ത്. മുസ്ലിം സുൽത്താന്മാരിൽപോലും അധികമൊന്നും കാണാത്ത മതാന്ധതയും അന്യമതധ്വംസനവും ടിപ്പു സുൽത്താൻ പതിവാക്കിയിരുന്നു എന്നതിനും തെളിവുകളുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ചും മലബാറുമായി സമ്പർക്കത്തിൽ വന്നപ്പോഴെല്ലാം കേരളത്തിന് അക്രമത്തിന്റെ ഭാഷയിലാണ് ടിപ്പുവിൽനിന്ന് മറുപടി ലഭിച്ചിട്ടുള്ളത്. എന്നിരിക്കിലും സുൽത്താന്റെ ഭരണ-സൈനികതലങ്ങളിൽ നിരവധി ഹിന്ദുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നും മൈസൂരിലെ നിരവധി ക്ഷേത്രങ്ങൾക്ക് അദ്ദേഹം സഹായങ്ങൾ ചെയ്തുവെന്നുള്ളതും വസ്തുതയാണ്. ഈയൊരു സന്ദിഗ്ദ്ധഘട്ടത്തിൽ പ്രമുഖ നോവലിസ്റ്റും പത്രപ്രവർത്തകനുമായ പി. കെ. ബാലകൃഷ്ണൻ ടിപ്പുവിനെ എങ്ങനെ വിലയിരുത്തുന്നു എന്നു മനസ്സിലാക്കാനാണ് ഈ കൃതി വായിച്ചത്. 1957-ൽ പ്രസിദ്ധീകൃതമായ ഇത് ടിപ്പുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള മലയാളത്തിലെ ആദ്യപുസ്തകമാണെന്ന് ഗ്രന്ഥകാരൻ അവകാശപ്പെടുന്നു.
'ഇനി ഞാൻ ഉറങ്ങട്ടെ' എന്ന വിഖ്യാതമായ നോവലിൽ ഒരു വലിയ കഥയെ വ്യക്തിപരമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളിലൂടെ മനോഹരമായി അവതരിപ്പിച്ച ഗ്രന്ഥകർത്താവ് ഏതാണ്ടിതേ നിലപാടുതന്നെയാണ് ചരിത്രമെന്ന പേരിലും കാഴ്ച വെക്കുന്നത്. അലിഗഡ് മുസ്ലിം സർവകലാശാലയിലും ദില്ലി ജാമിയ മിലിയയിലും അദ്ധ്യാപകനായിരുന്ന മൊഹീബുൽ ഹസൻ ഖാന്റെ 'History of Tipu Sultan' എന്ന കൃതിയുടെ മാത്രം അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ഈ പുസ്തകം രചിച്ചിരിക്കുന്നത്. തീർത്തും ഏകപക്ഷീയമായ ഇതിനെ 'സമഗ്രമായ ആധികാരികഗ്രന്ഥം' എന്നാണ് ബാലകൃഷ്ണൻ വിലയിരുത്തുന്നത്. ഉപ്പും എരിവും കൂട്ടുന്നതിനായി ടിപ്പുവിന്റെ കൊട്ടാരത്തിലെ അന്തേവാസിയായിരുന്ന ഏതോ ഒരു കിർമാനിയുടെ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ തർജ്ജമയേയും ഇടയ്ക്കിടെ ആശ്രയിക്കുന്നു. എന്നാൽ 'ഒരു വലിയ ഇസ്ലാം മതഭ്രാന്തൻ' എന്നാണ് കിർമാനിയെ അദ്ദേഹം തന്നെ അളന്നിരിക്കുന്നത്. ടിപ്പുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ബ്രിട്ടീഷ് രചനകളിൽ സുൽത്താനെ പ്രകീർത്തിക്കുന്ന ഭാഗങ്ങളും ധാരാളമായി സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇത്തരത്തിൽ നിഷ്പക്ഷമായ ചരിത്രരചനയുടെ ബാലപാഠങ്ങൾ പോലും ഈ കൃതി സ്വാംശീകരിച്ചിട്ടില്ല എന്നു കാണാം. ദേശീയതയെ ഈ പുസ്തകം നിശിതമായി കടന്നാക്രമിക്കുന്നു. 'ഇസ്ലാമിക സാഹസികതയുടേയും ഭരണവൈഭവത്തിന്റേയും ഭാരം ചുമന്നുചുമന്നു മരവിച്ച സനാതനത്തിന്റെ പൃഷ്ഠം മുതുകിലിരുപ്പുകാരൻ മരണാലസ്യത്തിലായപ്പോൾ അറിയാപ്പുറത്തൊന്നു മൂരിനിവർന്നതാണ് ശിവജി എന്ന മനുഷ്യൻ' എന്ന നിരീക്ഷണത്തോടൊപ്പം 'ഹൈദർ പാശ്ചാത്യ സംഘർഷത്തിൽ പാറിയ തീപ്പൊരിയാണെന്നും' ഉള്ള കാഴ്ചപ്പാടും ചേർത്തുവെക്കുമ്പോൾത്തന്നെ ബാലകൃഷ്ണന്റെ വസ്തുനിഷ്ഠബോധം വേണ്ടപോലെ വെളിവാകും.
സൂഫിവര്യൻ ടിപ്പു മസ്താൻ ഓലിയയുടെ സ്മരണാർത്ഥമാണ് ഹൈദർ തന്റെ മകന് ആ പേരു നൽകിയത്. പലരും കരുതുന്നതുപോലെ ടിപ്പുവും പുലിയുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല. സുൽത്താൻ എന്നത് പേരിന്റെ ഭാഗമാണ്, അല്ലാതെ സ്ഥാനാരോഹണത്തിനുശേഷം ചാർത്തിക്കൊടുത്ത പദവിയല്ല. ഖരീം സുൽത്താൻ എന്നായിരുന്നു ടിപ്പുവിന്റെ അനുജന്റെ പേര്. ഇത്തരം സൂചനകൾ നല്കുന്നുവെങ്കിലും ചരിത്രരചനയിൽ പാലിക്കേണ്ട സമതുലനം ഈ പുസ്തകത്തിൽ ഒരിടത്തും കാണുന്നില്ല. ശിവജി കൊള്ളക്കാരനാണെന്നു സ്ഥാപിക്കുന്നതിൽ ഒരു പ്രത്യേക ആനന്ദം തന്നെ അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തുന്നു. എന്നാൽ അതേ പ്രവൃത്തി തന്നെ ഹൈദരാലിയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. തക്കം കിട്ടിയപ്പോഴെല്ലാം, പ്രത്യേകിച്ചും നൈസാം കിരീടാവകാശിയായ നാസർ ജംഗിനുവേണ്ടി യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾപോലും ജംഗ് ചതിപ്രയോഗത്താൽ വധിക്കപ്പെട്ടതോടെ ഹൈദറും കൂട്ടാളികളും തന്റെ മരിച്ച സുഹൃത്തിന്റെ ഖജനാവ് കൊള്ളയടിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്! (പേജ് 23). 'എന്തും എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണമെന്നറിയാമായിരുന്ന ഹൈദറിന്റെ ജീവിതസൗഭാഗ്യങ്ങളുടെ അസ്ഥിവാരമായിരുന്നു ആ നിധി' എന്നാണീ കൊള്ളയെ ന്യായീകരിച്ചുവെക്കുന്നത്. കൊള്ളമുതൽ 'നിധി' ആകുന്നതു ശ്രദ്ധിക്കുക. ഹൈദരുടെ തോൽവി പോലും വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത് 'എപ്പോൾ പത്തി ചുരുട്ടണമെന്ന് ഹൈദർക്ക് നിശ്ചയമുണ്ടായിരുന്നു' എന്നാണ് (പേജ് 36).
ബാലകൃഷ്ണന്റെ ചരിത്രാവബോധത്തിലെ വീഴ്ചകളുടെ ഏതാനും ഉദാഹരണങ്ങൾ കൂടി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാം. ടിപ്പുവിന്റെ ആശ്രിതനെന്ന വിധത്തിൽ നട്ടെല്ലു വളച്ചും മുട്ടുകുത്തിയുമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നില. ബ്രിട്ടീഷ് സൈനികമേധാവി 'ശുംഭനാ'യിരുന്നുവത്രേ! മറാത്താ സേനാനായകരെ അയാൾ, ഇയാൾ എന്നൊക്കെയാണ് സംബോധന ചെയ്യുന്നത്. പണത്തിനോടുള്ള ആർത്തി മറാത്തകളുടെ ജന്മസ്വഭാവമാണെന്ന് അടച്ചാക്ഷേപിക്കുന്ന ഇദ്ദേഹം എവിടുത്തെ ചരിത്രകാരനാണ്? മറാത്താ നേതാവ് നാനാ ഫദ്നാവീസ് 'കലർപ്പില��ലാത്ത സ്വാർത്ഥിയും, ഭീരുവായ തട്ടിപ്പറിക്കാരനും, ലൈംഗിക അസാന്മാർഗിയുമാണ്' (പേജ് 59). മറാത്താ സൈന്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ടിപ്പുവിന്റെ പുച്ഛത���തിനു തുല്യമായി എന്തെങ്കിലുമുണ്ടെങ്കിൽ അത് സ്വന്തം ശക്തിയിലുള്ള വിശ്വാസം മാത്രമായിരുന്നുവത്രേ. ടിപ്പു അന്യസ്ത്രീകളുടെ മുഖത്തുനോക്കാത്ത സന്മാർഗിയായിരുന്നുവെന്നൊക്കെ ബാലകൃഷ്ണൻ അടിച്ചുവിടുന്നുണ്ട്. ടിപ്പുവിന്റെ സ്വഭാവത്തിലെ അഹംഭാവം ഇങ്ങനെ ന്യായീകരിക്കുന്നു - 'ഫലത്തിൽ അഹംഭാവം തന്നെയെങ്കിലും ആത്മാർത്ഥതാജന്യമായ ഒരു നൈസർഗ്ഗികത അതിന്റെ കൂർത്ത മുനകളെ മിനുസപ്പെടുത്തുന്നു' (പേജ് 114). നിന്ദ്യമായ പ്രവൃത്തികളെ വെള്ളപൂശുന്നിടത്താണ് ഗ്രന്ഥകാരന്റെ ആത്മവഞ്ചന പ്രകടമാകുന്നത്. സമാധാനസന്ധി ലംഘിച്ച് കീഴടങ്ങിയവരെ ടിപ്പു ചങ്ങലയിടീച്ചതിനെ സാധൂകരിക്കുന്നത് 'സാമന്തനെ മാതൃകാപരമായി ശിക്ഷിച്ചതാണെന്നാണ്' (പേജ് 54). ഹൈദർ യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റ് കപ്പം നൽകിയതിനെ 'പണം കണ്ടാൽ ശത്രുക്കൾ മുന്നോട്ടു നീങ്ങില്ലെന്ന ബുദ്ധി പ്രയോഗിച്ചതായി' വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു (പേജ് 50).
ബ്രിട്ടീഷുകാരെ എതിർത്തതിന്റെ പേരിൽ ടിപ്പുവിനെ വിമോചനപ്പോരാളി എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് ചരിത്രപരമായ വീണ്ടുവിചാരമില്ലായ്മയും പ്രായോഗികമായി ശുദ്ധ ഭോഷ്കുമാണ്. ബ്രിട്ടനും ഫ്രാൻസും തങ്ങളുടെ സാമ്രാജ്യങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുന്നതിനായി പരസ്പരസംഘട്ടനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടതിന്റെ ഭാഗമായി ഇന്ത്യയിലും തമ്മൽ പോരടിച്ചു. ഇന്ത്യൻ നാട്ടുരാജാക്കന്മാർ ഈ രണ്ടുചേരികളിലുമായി നിലയുറപ്പിച്ചു. ടിപ്പു സുൽത്താൻ പരാജിതരായ ഫ്രഞ്ച് ചേരിയിലായിരുന്നു നിലകൊണ്ടത്. ഫ്രാൻസ് ജയിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ ഇന്ത്യ അവരുടെ കാൽക്കീഴിൽ അമർന്നുപോയേനെ. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ടിപ്പുവിന്റെ യുദ്ധങ്ങൾ അവസരവാദപരമായ തന്ത്രങ്ങളായി അധഃപതിക്കുന്നു. ഫ്രഞ്ച് സേനാനായകനായിരുന്ന ലാലിയുടെ സൈന്യം മൈസൂർ പടയെ പല യുദ്ധങ്ങളിലും സഹായിച്ചിരുന്നതായും നാം കാണുന്നു. മാത്രവുമല്ല, സൈനികസഹായം തേടി 1785-ലും 87-ലും പാരീസിലേക്ക് നിവേദകസംഘത്തെ അയക്കുന്നുമുണ്ട്. ഇന്ത്യയിൽ പിടിച്ചെടുക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങൾ തുല്യമായി പങ്കിടാം എന്നതായിരുന്നു വ്യവസ്ഥ. ഇതാണോ സ്വദേശാഭിമാനം? എന്നാൽ 'ആ നിർദേശങ്ങളിലെ അന്തസ്സും കാര്യക്ഷമതയും പ്രശംസിക്കാതെ തരമില്ല' എന്നാണ് ഗ്രന്ഥകാരന്റെ വിലയിരുത്തൽ! ഇതുകൂടാതെ തുർക്കി, അഫ്ഗാനിസ്ഥാൻ എന്നിവിടങ്ങളിലെ സുൽത്താന്മാരുമായും സഖ്യശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായി ടിപ്പു നിരവധി തവണ ജിഹാദ് ആഹ്വാനങ്ങൾ നൽകിയിരുന്നു. ഇത് മതഭ്രാന്തല്ല, രാജ്യതന്ത്രജ്ഞതയത്രേ!
സുൽത്താന്റെ ചരിത്രം ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ഏതാണ്ട് പകുതി ഭാഗം മാത്രമേയുള്ളൂ. ബാക്കി പകുതി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മലബാർ ആക്രമണത്തിന്റെ കാരണങ്ങളും ഫലങ്ങളുമാണ് വിശദീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. ടിപ്പുവിന്റെ ആക്രമണം മലബാറിനെ രാഷ്ട്രീയമായി തകർത്തു. ഇന്നും മലബാറിന്റെ പിന്നോക്കാവസ്ഥയ്ക്ക് ഒരു കാരണം ഈ രാഷ്ട്രീയമായ സന്ദിഗ്ധാവസ്ഥ തുടർന്നുള്ള മലബാർ ചരിത്രത്തിൽ വഹിച്ച പങ്കാണ്. ഏതാനും റോഡുകൾ നിർമ്മിച്ചത് ദീർഘദൃഷ്ടിയോടെയുള്ള നടപടിയാണെന്നു വ്യാഖ്യാനിക്കാമെങ്കിലും ക്ഷേത്രധ്വംസനം, മതപരിവർത്തനം മുതലായ അക്രമങ്ങളെ അത് നീതീകരിക്കില്ല. എന്നാൽ ഇവയെ ബാലകൃഷ്ണൻ തികഞ്ഞ ലാഘവത്തോടെ തള്ളിക്കളയുന്നു. കുറ്റിപ്പുറത്ത് 2000 ഹിന്ദുക്കളെ വളഞ്ഞുപിടിച്ച് കൊല്ലുമെന്നു ഭീഷണിപ്പെടുത്തി മാർക്കം കൂട്ടിയ ഹീനമായ സംഭവത്തെപ്പോലും 'വലിയ ക്രൂരതയായി ഗണിക്കാൻ കടുത്ത മതഭ്രാന്തന്മാർക്കേ കഴിയൂ' എന്ന വിചിത്രമായ നിരീക്ഷണത്തോടെയാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത് (പേജ് 103).
ചരിത്രപരമായ യാതൊരു ലക്ഷ്യങ്ങളും നിറവേറ്റാത്തതും മൂല്യങ്ങൾക്ക് നിരക്കാത്തതുമായ ഈ കൃതി ശുപാർശ ചെയ്യുന്നില്ല.
'ഇനി ഞാൻ ഉറങ്ങട്ടെ' എന്ന വിഖ്യാതമായ നോവലിൽ ഒരു വലിയ കഥയെ വ്യക്തിപരമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളിലൂടെ മനോഹരമായി അവതരിപ്പിച്ച ഗ്രന്ഥകർത്താവ് ഏതാണ്ടിതേ നിലപാടുതന്നെയാണ് ചരിത്രമെന്ന പേരിലും കാഴ്ച വെക്കുന്നത്. അലിഗഡ് മുസ്ലിം സർവകലാശാലയിലും ദില്ലി ജാമിയ മിലിയയിലും അദ്ധ്യാപകനായിരുന്ന മൊഹീബുൽ ഹസൻ ഖാന്റെ 'History of Tipu Sultan' എന്ന കൃതിയുടെ മാത്രം അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ഈ പുസ്തകം രചിച്ചിരിക്കുന്നത്. തീർത്തും ഏകപക്ഷീയമായ ഇതിനെ 'സമഗ്രമായ ആധികാരികഗ്രന്ഥം' എന്നാണ് ബാലകൃഷ്ണൻ വിലയിരുത്തുന്നത്. ഉപ്പും എരിവും കൂട്ടുന്നതിനായി ടിപ്പുവിന്റെ കൊട്ടാരത്തിലെ അന്തേവാസിയായിരുന്ന ഏതോ ഒരു കിർമാനിയുടെ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ തർജ്ജമയേയും ഇടയ്ക്കിടെ ആശ്രയിക്കുന്നു. എന്നാൽ 'ഒരു വലിയ ഇസ്ലാം മതഭ്രാന്തൻ' എന്നാണ് കിർമാനിയെ അദ്ദേഹം തന്നെ അളന്നിരിക്കുന്നത്. ടിപ്പുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ബ്രിട്ടീഷ് രചനകളിൽ സുൽത്താനെ പ്രകീർത്തിക്കുന്ന ഭാഗങ്ങളും ധാരാളമായി സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇത്തരത്തിൽ നിഷ്പക്ഷമായ ചരിത്രരചനയുടെ ബാലപാഠങ്ങൾ പോലും ഈ കൃതി സ്വാംശീകരിച്ചിട്ടില്ല എന്നു കാണാം. ദേശീയതയെ ഈ പുസ്തകം നിശിതമായി കടന്നാക്രമിക്കുന്നു. 'ഇസ്ലാമിക സാഹസികതയുടേയും ഭരണവൈഭവത്തിന്റേയും ഭാരം ചുമന്നുചുമന്നു മരവിച്ച സനാതനത്തിന്റെ പൃഷ്ഠം മുതുകിലിരുപ്പുകാരൻ മരണാലസ്യത്തിലായപ്പോൾ അറിയാപ്പുറത്തൊന്നു മൂരിനിവർന്നതാണ് ശിവജി എന്ന മനുഷ്യൻ' എന്ന നിരീക്ഷണത്തോടൊപ്പം 'ഹൈദർ പാശ്ചാത്യ സംഘർഷത്തിൽ പാറിയ തീപ്പൊരിയാണെന്നും' ഉള്ള കാഴ്ചപ്പാടും ചേർത്തുവെക്കുമ്പോൾത്തന്നെ ബാലകൃഷ്ണന്റെ വസ്തുനിഷ്ഠബോധം വേണ്ടപോലെ വെളിവാകും.
സൂഫിവര്യൻ ടിപ്പു മസ്താൻ ഓലിയയുടെ സ്മരണാർത്ഥമാണ് ഹൈദർ തന്റെ മകന് ആ പേരു നൽകിയത്. പലരും കരുതുന്നതുപോലെ ടിപ്പുവും പുലിയുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല. സുൽത്താൻ എന്നത് പേരിന്റെ ഭാഗമാണ്, അല്ലാതെ സ്ഥാനാരോഹണത്തിനുശേഷം ചാർത്തിക്കൊടുത്ത പദവിയല്ല. ഖരീം സുൽത്താൻ എന്നായിരുന്നു ടിപ്പുവിന്റെ അനുജന്റെ പേര്. ഇത്തരം സൂചനകൾ നല്കുന്നുവെങ്കിലും ചരിത്രരചനയിൽ പാലിക്കേണ്ട സമതുലനം ഈ പുസ്തകത്തിൽ ഒരിടത്തും കാണുന്നില്ല. ശിവജി കൊള്ളക്കാരനാണെന്നു സ്ഥാപിക്കുന്നതിൽ ഒരു പ്രത്യേക ആനന്ദം തന്നെ അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തുന്നു. എന്നാൽ അതേ പ്രവൃത്തി തന്നെ ഹൈദരാലിയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. തക്കം കിട്ടിയപ്പോഴെല്ലാം, പ്രത്യേകിച്ചും നൈസാം കിരീടാവകാശിയായ നാസർ ജംഗിനുവേണ്ടി യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾപോലും ജംഗ് ചതിപ്രയോഗത്താൽ വധിക്കപ്പെട്ടതോടെ ഹൈദറും കൂട്ടാളികളും തന്റെ മരിച്ച സുഹൃത്തിന്റെ ഖജനാവ് കൊള്ളയടിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്! (പേജ് 23). 'എന്തും എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണമെന്നറിയാമായിരുന്ന ഹൈദറിന്റെ ജീവിതസൗഭാഗ്യങ്ങളുടെ അസ്ഥിവാരമായിരുന്നു ആ നിധി' എന്നാണീ കൊള്ളയെ ന്യായീകരിച്ചുവെക്കുന്നത്. കൊള്ളമുതൽ 'നിധി' ആകുന്നതു ശ്രദ്ധിക്കുക. ഹൈദരുടെ തോൽവി പോലും വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത് 'എപ്പോൾ പത്തി ചുരുട്ടണമെന്ന് ഹൈദർക്ക് നിശ്ചയമുണ്ടായിരുന്നു' എന്നാണ് (പേജ് 36).
ബാലകൃഷ്ണന്റെ ചരിത്രാവബോധത്തിലെ വീഴ്ചകളുടെ ഏതാനും ഉദാഹരണങ്ങൾ കൂടി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാം. ടിപ്പുവിന്റെ ആശ്രിതനെന്ന വിധത്തിൽ നട്ടെല്ലു വളച്ചും മുട്ടുകുത്തിയുമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നില. ബ്രിട്ടീഷ് സൈനികമേധാവി 'ശുംഭനാ'യിരുന്നുവത്രേ! മറാത്താ സേനാനായകരെ അയാൾ, ഇയാൾ എന്നൊക്കെയാണ് സംബോധന ചെയ്യുന്നത്. പണത്തിനോടുള്ള ആർത്തി മറാത്തകളുടെ ജന്മസ്വഭാവമാണെന്ന് അടച്ചാക്ഷേപിക്കുന്ന ഇദ്ദേഹം എവിടുത്തെ ചരിത്രകാരനാണ്? മറാത്താ നേതാവ് നാനാ ഫദ്നാവീസ് 'കലർപ്പില��ലാത്ത സ്വാർത്ഥിയും, ഭീരുവായ തട്ടിപ്പറിക്കാരനും, ലൈംഗിക അസാന്മാർഗിയുമാണ്' (പേജ് 59). മറാത്താ സൈന്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ടിപ്പുവിന്റെ പുച്ഛത���തിനു തുല്യമായി എന്തെങ്കിലുമുണ്ടെങ്കിൽ അത് സ്വന്തം ശക്തിയിലുള്ള വിശ്വാസം മാത്രമായിരുന്നുവത്രേ. ടിപ്പു അന്യസ്ത്രീകളുടെ മുഖത്തുനോക്കാത്ത സന്മാർഗിയായിരുന്നുവെന്നൊക്കെ ബാലകൃഷ്ണൻ അടിച്ചുവിടുന്നുണ്ട്. ടിപ്പുവിന്റെ സ്വഭാവത്തിലെ അഹംഭാവം ഇങ്ങനെ ന്യായീകരിക്കുന്നു - 'ഫലത്തിൽ അഹംഭാവം തന്നെയെങ്കിലും ആത്മാർത്ഥതാജന്യമായ ഒരു നൈസർഗ്ഗികത അതിന്റെ കൂർത്ത മുനകളെ മിനുസപ്പെടുത്തുന്നു' (പേജ് 114). നിന്ദ്യമായ പ്രവൃത്തികളെ വെള്ളപൂശുന്നിടത്താണ് ഗ്രന്ഥകാരന്റെ ആത്മവഞ്ചന പ്രകടമാകുന്നത്. സമാധാനസന്ധി ലംഘിച്ച് കീഴടങ്ങിയവരെ ടിപ്പു ചങ്ങലയിടീച്ചതിനെ സാധൂകരിക്കുന്നത് 'സാമന്തനെ മാതൃകാപരമായി ശിക്ഷിച്ചതാണെന്നാണ്' (പേജ് 54). ഹൈദർ യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റ് കപ്പം നൽകിയതിനെ 'പണം കണ്ടാൽ ശത്രുക്കൾ മുന്നോട്ടു നീങ്ങില്ലെന്ന ബുദ്ധി പ്രയോഗിച്ചതായി' വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു (പേജ് 50).
ബ്രിട്ടീഷുകാരെ എതിർത്തതിന്റെ പേരിൽ ടിപ്പുവിനെ വിമോചനപ്പോരാളി എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് ചരിത്രപരമായ വീണ്ടുവിചാരമില്ലായ്മയും പ്രായോഗികമായി ശുദ്ധ ഭോഷ്കുമാണ്. ബ്രിട്ടനും ഫ്രാൻസും തങ്ങളുടെ സാമ്രാജ്യങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുന്നതിനായി പരസ്പരസംഘട്ടനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടതിന്റെ ഭാഗമായി ഇന്ത്യയിലും തമ്മൽ പോരടിച്ചു. ഇന്ത്യൻ നാട്ടുരാജാക്കന്മാർ ഈ രണ്ടുചേരികളിലുമായി നിലയുറപ്പിച്ചു. ടിപ്പു സുൽത്താൻ പരാജിതരായ ഫ്രഞ്ച് ചേരിയിലായിരുന്നു നിലകൊണ്ടത്. ഫ്രാൻസ് ജയിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ ഇന്ത്യ അവരുടെ കാൽക്കീഴിൽ അമർന്നുപോയേനെ. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ടിപ്പുവിന്റെ യുദ്ധങ്ങൾ അവസരവാദപരമായ തന്ത്രങ്ങളായി അധഃപതിക്കുന്നു. ഫ്രഞ്ച് സേനാനായകനായിരുന്ന ലാലിയുടെ സൈന്യം മൈസൂർ പടയെ പല യുദ്ധങ്ങളിലും സഹായിച്ചിരുന്നതായും നാം കാണുന്നു. മാത്രവുമല്ല, സൈനികസഹായം തേടി 1785-ലും 87-ലും പാരീസിലേക്ക് നിവേദകസംഘത്തെ അയക്കുന്നുമുണ്ട്. ഇന്ത്യയിൽ പിടിച്ചെടുക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങൾ തുല്യമായി പങ്കിടാം എന്നതായിരുന്നു വ്യവസ്ഥ. ഇതാണോ സ്വദേശാഭിമാനം? എന്നാൽ 'ആ നിർദേശങ്ങളിലെ അന്തസ്സും കാര്യക്ഷമതയും പ്രശംസിക്കാതെ തരമില്ല' എന്നാണ് ഗ്രന്ഥകാരന്റെ വിലയിരുത്തൽ! ഇതുകൂടാതെ തുർക്കി, അഫ്ഗാനിസ്ഥാൻ എന്നിവിടങ്ങളിലെ സുൽത്താന്മാരുമായും സഖ്യശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായി ടിപ്പു നിരവധി തവണ ജിഹാദ് ആഹ്വാനങ്ങൾ നൽകിയിരുന്നു. ഇത് മതഭ്രാന്തല്ല, രാജ്യതന്ത്രജ്ഞതയത്രേ!
സുൽത്താന്റെ ചരിത്രം ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ഏതാണ്ട് പകുതി ഭാഗം മാത്രമേയുള്ളൂ. ബാക്കി പകുതി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മലബാർ ആക്രമണത്തിന്റെ കാരണങ്ങളും ഫലങ്ങളുമാണ് വിശദീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. ടിപ്പുവിന്റെ ആക്രമണം മലബാറിനെ രാഷ്ട്രീയമായി തകർത്തു. ഇന്നും മലബാറിന്റെ പിന്നോക്കാവസ്ഥയ്ക്ക് ഒരു കാരണം ഈ രാഷ്ട്രീയമായ സന്ദിഗ്ധാവസ്ഥ തുടർന്നുള്ള മലബാർ ചരിത്രത്തിൽ വഹിച്ച പങ്കാണ്. ഏതാനും റോഡുകൾ നിർമ്മിച്ചത് ദീർഘദൃഷ്ടിയോടെയുള്ള നടപടിയാണെന്നു വ്യാഖ്യാനിക്കാമെങ്കിലും ക്ഷേത്രധ്വംസനം, മതപരിവർത്തനം മുതലായ അക്രമങ്ങളെ അത് നീതീകരിക്കില്ല. എന്നാൽ ഇവയെ ബാലകൃഷ്ണൻ തികഞ്ഞ ലാഘവത്തോടെ തള്ളിക്കളയുന്നു. കുറ്റിപ്പുറത്ത് 2000 ഹിന്ദുക്കളെ വളഞ്ഞുപിടിച്ച് കൊല്ലുമെന്നു ഭീഷണിപ്പെടുത്തി മാർക്കം കൂട്ടിയ ഹീനമായ സംഭവത്തെപ്പോലും 'വലിയ ക്രൂരതയായി ഗണിക്കാൻ കടുത്ത മതഭ്രാന്തന്മാർക്കേ കഴിയൂ' എന്ന വിചിത്രമായ നിരീക്ഷണത്തോടെയാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത് (പേജ് 103).
ചരിത്രപരമായ യാതൊരു ലക്ഷ്യങ്ങളും നിറവേറ്റാത്തതും മൂല്യങ്ങൾക്ക് നിരക്കാത്തതുമായ ഈ കൃതി ശുപാർശ ചെയ്യുന്നില്ല.
April 2, 2018
Tipu sultan is one person who is thought to be a cruel, Muslim ruler who did a lot of atrocities against the people of other religion. This book tries to look at Tipu's life from another angle, taking into account various social and economic as well as religious situations of that time. It examines why Tipu is painted as a tainted ruler in history. It helps u to understand Tipu more in addition to why he could have been given the status of a villain... Worth a read for those who love history
September 12, 2019
It is one more account of how we, the people of India, had tarnished the image of an extremely righteous son of the soil. Those of us from Malabar should stop our vehicle at the start of all major highways to remember the man who invested in those infrastructure when no one had the vision on capacity. As usual, PKB is in his excellent form when he removes layer by layer the dirt contemporary historians had thrown on Tippu Sultan to unravel the persona of an unusually humane ruler. If a Malayalee wish to know the true history of Kerala, read PKB's books. Really they are sufficient to poke you and make you feel we had darker age before the much publicised Dark Age brought in by the Empire. If selective reading of history is a crime, we are all criminals. But what can we say about a people who do not read at all?
September 3, 2021
ടിപ്പുസുൽത്താന്റെ ജീവചരിത്രം ആണിത്. ജീവചരിത്രം എന്നതിലുപരി ഒരു പഠനമായി ഇതിനെ കാണാക്കാക്കാം. ചരിത്രത്തിലെ ചില തെറ്റുകളെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയും ചില പൊള്ളയായ വാദങ്ങളുടെ ശരിയായ വശം തെളിവുകളെ ആധാരമാക്കി സമർത്ഥിക്കുന്നുമുണ്ട്. എന്നാലും ക്രമരഹിതമായിയാണ് കാര്യങ്ങളെല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് എന്നുള്ളത് ആസ്വാദനത്തെ ബാധിക്കുന്നുണ്ട്. ടിപ്പുവിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും സമൂഹികവും മതപരവുമായ നിലപാടുകളും ഇടപെടലുകളും പരിശോധിക്കുന്നു ഈ പുസ്തകം. ടിപ്പുവിന്റെ കാലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന മലബാർ, കൊച്ചി രാജാക്കന്മാരോടുള്ള ബന്ധവും ബ്രിട്ടീഷുകാരോട് നടത്തിയ കത്തിടപാടുകളിലെ ഭാഷയും യുക്തിഭദ്രമായി ഈ പുസ്തകത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ജനനം മുതൽ മരണം വരെ ക്രമമായി പറയാത്തതാണ് ഒരു അപര്യാപ്തമായി തോന്നിയത്.
April 21, 2019
An interesting take on tipu sultan, where the author carefully deconstruct the popular myths about legendary Tipu Sultan. The author brings out the good sides of the person as a ruler and his successful defense against British east India for many decades along with his father Hyder Ali.
March 3, 2024
Manipulator balakrishnan
One must have a Hippo / Rhino skin to manipulate and present the truths in such a manner. Tipu was a cruel, ruthless bigot, and malabar is well aware of that without the help of balakrishnan's history.
One must have a Hippo / Rhino skin to manipulate and present the truths in such a manner. Tipu was a cruel, ruthless bigot, and malabar is well aware of that without the help of balakrishnan's history.
January 10, 2018
History of India and Kerala combined with terrific logical reasoning.
February 6, 2020
One must read dis book... the unsung hero tippu... author has done a magnificent work..
This entire review has been hidden because of spoilers.
Read
September 29, 2018"ചരിത്രകാരന്മാർ വ്യക്തമായ രേഖയൊന്നുമില്ലാതെ പറഞ്ഞുണ്ടാക്കിയ ഒരു ഭയങ്കര സത്വമാണ് നമുക്കിന്നു കേട്ടറിവുള്ള ടിപ്പു സുൽത്താൻ.
അനേകം തവണ അനേകം പേര് ചേർന്ന് അന്ധമായി ആവർത്തിച്ചാൽ എന്തും പ്രചാരപ്പെടുമെന്നും കുറേയേറെപുലരുമെന്നും ടിപ്പുവിനുള്ള 'ദുഷ്ടതാപദവി' തെളിയിക്കുന്നു. ആത്മനാശത്തിനുമുന്നിൽ ടിപ്പു സുൽത്താൻ കാണിച്ച ധീരതയെക്കുറിച് അഭിമാനം തോന്നാത്തവർ സ്വന്തം സഹതാപമെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിനർപ്പിക്��േണ്ടിവരും.
ചരിത്രം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്ക് വായിച്ചിരിക്കാൻ പറ്റിയ ബുക്ക്.
അനേകം തവണ അനേകം പേര് ചേർന്ന് അന്ധമായി ആവർത്തിച്ചാൽ എന്തും പ്രചാരപ്പെടുമെന്നും കുറേയേറെപുലരുമെന്നും ടിപ്പുവിനുള്ള 'ദുഷ്ടതാപദവി' തെളിയിക്കുന്നു. ആത്മനാശത്തിനുമുന്നിൽ ടിപ്പു സുൽത്താൻ കാണിച്ച ധീരതയെക്കുറിച് അഭിമാനം തോന്നാത്തവർ സ്വന്തം സഹതാപമെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിനർപ്പിക്��േണ്ടിവരും.
ചരിത്രം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്ക് വായിച്ചിരിക്കാൻ പറ്റിയ ബുക്ക്.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews