Jak wykryć kłamstwo. Profilerka Natalia Hofman radzi, jak widzieć więcej niż inni

by Natalia Hofman

Czy wiesz, że dobry kłamca będzie długo patrzył ci w oczy?
Naukowcy udowodnili, że każdego dnia jesteśmy okłamywani ponad dwieście razy! Podświadomie umiemy wyczuć fałsz, jednak intuicja to za mało. Zwłaszcza gdy trafimy na patologicznego kłamcę…
Na co zwracać uwagę w trakcie rozmowy? Czy wiesz, że tatuaż na lewym przedramieniu mówi o relacjach z kobietami? Dlaczego na randce lepiej odsłaniać nadgarstki niż przygryzać wargi? Jak kłamią mężczyźni, a jak kobiety?
Profilerka Natalia Hofman jest uczennicą samego Paula Ekmana, najwybitniejszego na świecie eksperta wykrywania kłamstw. Współpracuje z policją i prywatnymi detektywami, pomaga w śledztwach gospodarczych, uczy rekruterów. Jest certyfikowaną ekspertką odczytywania mowy ciała, rozpoznawania mikroekspresji i psychografologii. Na jej szkolenia trzeba zapisywać się z wielomiesięcznym wyprzedzeniem.
W swojej pierwszej książce w przystępny i skuteczny sposób nauczy cię, jak widzieć więcej niż inni.
JUŻ NIE DASZ SIĘ OSZUKAĆ!

352 pages, Paperback

First published October 7, 2020

Reviews

[Lea]

Książka jest jedną z niewielu dostępnych o tej tematyce, dlatego po nią sięgnęłam. Mam wrażenie, że autorka miała świetną wizję książki, jednak realizacją ją przerosła. Zdecydowanie nie były konieczne cytaty na całą stronę i wielkie marginesy. To drobnostki, najbardziej poruszył mnie jednak brak konsekwencji w przypadku opinii autorki nt. stereotypów i odgórnych założeń. Na początku powiedziane jest, że by wykrywać kłamstwo należy wyzbyć się wspomnianych stereotypów itd. po czym autorka przywołuje sytuację kiedy to oceniła pewną osobę po koszulce. Koszulka osoby była we wzory, dlatego autorka założyła, że jest to "kobieta o zdecydowanie niepokornej duszy". Ta sama osoba miała bardzo krótką fryzurę, dlatego autorka założyła, że jest to kobieta nie akceptująca swojej kobiecości lub jest od razu co po rozstaniu z mężczyzną i potrzebuje zmian. Nie miałam zamiaru tak bardzo się rozpisać, jednak przez te fragmenty książki autorka całkowicie straciła wiarygodność w moich oczach. Ostatecznie książka jest w miarę zadowalająca, chociaż niektóre rozdziały sprawiały wrażenie podręcznika dla osób ze spektrum autyzmu, wyjaśniające, że unoszące się kąciki ust oznaczają radość. (Oczywiście z całym uszanowaniem dla osób ze spektrum autyzmu).

[Anna Potok]

Pierwszy raz cokolwiek tutaj piszę, ale sposób wypowiadania się tej autorki jest wybitnie irytujący.

[Dariusz]

Bardzo się zawiodłem. Książka jest mało przemyślana. Większość tematów jest ledwie poruszona (by nie powiedzieć "liźnięta"), stwierdzenia są bardo ogólne. Wielokrotnie miałem wrażenie, że autorka chce poruszyć jakiś temat, ale nie wie co napisać poza kilkoma górnolotnymi hasłami, banałami. Właściwe tak mógłbym podsumować całą książkę – pomysł był bardzo dobry, ale realizacja przerosła autorkę. Niektóre rozdziały (!) mają po kilkanaście zdań. Książka nie jest w mojej ocenie ani naukowa, ani nawet popularnonaukowa – jest po prostu nijaka; brakuje w niej tak naukowego zgłębienia temat (choćby poprzez podanie konkretnych danych, wskazanie źródeł), jak i lekkiego, ale dokładnego wyjaśnienia tematu. Nie dajcie się też zwieść liczbą stron – wiele miejsca zajmują frazy wyliczane od myślników/punktów (autorka lubuje się w takiej hasłowej formie przekazywania wiedzy), ogromne marginesy i cytaty na pół strony (albo nawet na całą stronę jak w czasopismach dla młodzieży).

[Natalia]

Oczekiwałam smaczków, ciekawostek a tymczasem wieje nudą