Afscheid

by Cherry Duyns

Op een dag wordt hij gebeld. Of hij wil komen. Hij rijdt van Nederland naar Duitsland, naar de stad in het dal, waar zij al die tijd gewoond heeft en waar ze nu haar laatste dagen doorbrengt in een bejaardenhuis. In Afscheid blikt Cherry Duyns terug op het leven van zijn moeder. Een leven dat werd getekend door de oorlog, toen zij een charmante Nederlandse jongeman leerde kennen, Cherry’s vader. Met hem vormde ze een succesvol duo in het variété; samen traden ze op voor volle zalen en samen kregen ze een zoon, in die meedogenloze tijd. Met haar man en haar kind belandde ze in Nederland, in een vijandige omgeving, waar het huwelijk geen stand hield. Duyns vertelt het levensverhaal van een eigenzinnige vrouw die altijd ongrijpbaar bleef. Het is het verhaal van een moeder en haar zoon, maar ook het verhaal van een tijdperk. Een teder portret, even aangrijpend als liefdevol.

224 pages, Hardcover

Published October 1, 2020

Reviews

[Petra · Rating 5 out of 5]

Mooi en liefdevol boek, dat zowel een kijkje in het Duits-Nederlandse verleden als in dat van Cherry Duijns geeft.

[Anton Segers · Rating 4 out of 5]

Heel ontroerend, dit relaas van een zoon-moeder relatie, tegen de achtergrond van de Duitse geschiedenis. Aangrijpend, net omdat de auteur er niet op mikt. Door de soberheid, kernachtige eerlijkheid.
Hoe je als kind door je ouders van de waarheid wordt afgeschermd. Hoe moeilijk die afstand te overbruggen is. Hoeveel liefde een zoon desondanks voelen kan. Hoe zwaar een afscheid om dragen is, hoe oud je moeder ook is. Herenleed.

[Nannini · Rating 4 out of 5]

Cherry Duyns heeft een monument voor zijn moeder gemaakt, een theatrale vrouw met een enorme Ausdauer. De werkelijkheid overtreft de fictie. Deed me qua thematiek denken aan De stadhouder van Alexander Munninghoff.

[Els · Rating 4 out of 5]

Prachtig boek. Niet alleen vanwege de tijd en plaats waarin het zich afspeelt, afwisselend Wuppertal en Haarlem vanaf 1944 tot 2016, maar vooral vanwege de liefdevolle beschrijving van het leven van moeder en haar zondagskind, zoals ze hem noemde.

Cherry's ouders probeerden eerst samen maar later ieder afzonderlijk in de schrale wederopbouwjaren een bestaan op te bouwen als variete-artiest. De directe zorg en opvoeding van de kleine Cherry werd grotendeels overgelaten aan de grootmoeders, eerst in Duistland en later in Nederland. In Nederland gepest als Moffenkind en in Duitsland vanwege zijn gebrekkige Duits. Zijn vader, een moederskind, had nauwelijks tijd en aandacht voor hem. Maar haalde hem, nadat zijn vrouw met kind terug naar Duitsland was gegaan, wel terug om hem vervolgens bij zijn eigen moeder onder te brengen.

Cherry's moeder verwende hem tijdens de vakanties in Duitsland in de hoop zo iets goed te kunnen maken van alle verloren, niet gedeelde tijd. Ook leerde zij hem op jonge leeftijd voor zichzelf op te komen. Ze was een overlever, hoopte in haar opeenvolgende relaties steun en liefde te vinden en slaagde daar uiteindelijk ook in.

Van jongs af aan is Cherry een buitenstaander in haar leven. Vlak na haar overlijden als hij bezig is de woning van zijn moeder leeg te halen en haar spullen uit te zoeken schrijft hij: 'Tijden die ik nauwelijks heb gekend in het leven van mijn moeder vind ik in de plastic tassen met brieven, krantenknipsels, foto's en boeken die ik na het opruimen van haar huis in de Kreuzstrasse heb meegenomen.
En toch ondanks dit alles geven moeder en zoon veel om elkaar. Het is alsof het lot het zo voor hen heeft beslist, er is bij geen van beiden verzet, woede of zichtbaar verdriet. Beiden ondergaan dit alles gelaten in het besef geen andere keus te hebben. Maar bij ieder bezoek neemt hij marshmallows voor haar mee. En als zij sterft wordt ze omringd door foto's van haar optredens met haar eerste man, Cherry's vader, haar laatste man Peter, foto's van haar zoon, zijn vrouw Joke en kleinkinderen en achterkleinkinderen en molens en tulpen.
Hoe bijzonder is het als je ondanks de gescheiden levens zo liefdevol kan schrijven over je moeder?

[Robin · Rating 4 out of 5]

Een intense doorkijk, terugblik in het leven van Cherry Duyns, door persoonlijke, geen blad voor de mond nemende gesprekjes met zijn moeder. Nooit sentimenteel, wel gevoelig. Mooi melancholisch.

[Agnes · Rating 4 out of 5]

Liefdevol, melancholisch, confronterend.

[Francis · Rating 5 out of 5]

Warme herinneringen aan de tragiek van een mensenleven, in dit geval zijn moeder.

[Twan Vet · Rating 4 out of 5]

Ontroerende vertelling in de sobere, maar daardoor altijd oprechte stijl die Duyns' werk kenmerkt.