Aanklacht tegen een van de laatste taboes: medicatieverslaving bij ouderen
Karin Jacobs hield tijdens de laatste vier levensjaren van haar moeder een dagboek bij. Deze fragmenten vormen de basis van het autobiografische verhaal waarin de actrice openhartig vertelt over de tijd dat ze geklemd zat tussen haar BV-kinderen Jelle en Clara Cleymans en haar hypochondrische moeder. Dat leverde soms hilarische toestanden op, met vaak ook een schrijnend randje. Tegelijk is dit boek een zoektocht naar de mogelijke oorzaken waarom haar moeder van een vrolijke vrouw veranderde in een dramaqueen, verslaafd aan pillen en aandacht.
Moederpijn is een geestige, wrange, ontroerende en herkenbare getuigenis, en tegelijk een aanklacht tegen een van de laatste taboes in onze samenleving: medicatiemisbruik en -verslaving bij ouderen. Karin Jacobs weet als geen ander hoe zo’n verslaving banden met naasten kan verstoren en zelfs volledig ontwrichten.
Intriest verhaal over een verslaafde en narcistische moeder. Hoe is het mogelijk dat iemand zo makkelijk aan al die medicatie komt? Daar word je echt kwaad en depri van!
In dit boek verwoord en omschrijft Karin Jacobs prachtig wat een medicatieverslaving doet met een persoon en haar naaste omgeving. Het boek leest erg vlot doordat je het levensverhaal krijgt van Karin haar moeder aangevuld met dagboekfragmenten die Karin bijhield over bezoeken aan en gesprekken met haar moeder. Het verhaal wordt verteld op zowel een emotionele als op een wrange manier. De dagboekfragmenten brengen soms wat humor in het boek. Dit verhaal heeft me erg geraakt en ik kan me voorstellen hoe zwaar dit voor Karin, als enige kind, moet geweest zijn. Het is nodig en erg goed dat de schrijfster via dit boek aandacht wil vragen voor het taboe rond medicatieverslaving bij ouderen.
In “Moederpijn” kaart Karen Jacobs medicatiemisbruik en -verslaving bij ouderen aan. En ze weet waarover ze het heeft want haar eigen moeder was jarenlang verslaafd aan pillen, en ook verslaafd aan aandacht.
Het is het schrijnend verhaal, gebracht in de vorm van een dagboek, over de laatste vier jaar van haar moeder, een verhaal dat is doorspekt met humor en liefde, de constante bezorgdheid van een dochter voor haar moeder. Een verhaal met een lach en een traan, uit het leven gegrepen en daardoor heel herkenbaar.
De moeder van Karen is een hypochonder, die ten onder gaat aan psychosomatische pijnen. Ze eist en krijgt voortdurend hulp en aandacht, maar de oplossingen die haar worden aangereikt wijst ze meestal resoluut af. Ze drijft constant haar eigen zin door, waar ze als manipulator dan ook meestal mee wegkomt. Ze manipuleert ook haar dokters, waardoor ze over een heel arsenaal aan medicatie beschikt en ze alles door elkaar slikt. Het liefst vertoeft ze in het ziekenhuis, waar ze van de constante aandacht en verzorging geniet. Maar de opnames duren meestal niet lang. En dan herbegint telkens het stalken van haar dochter.
Karen Jacobs brengt een openhartige getuigenis over de zorg voor haar moeder tijdens haar laatste levensjaren. Jaren vol onrust, boosheid, machteloosheid. De flashbacks geven de lezer een inkijkje in het verleden, waar het misbruik van medicatie reeds begon.
Karin Jacobs is een actrice die gevoelens perfect weet te vertolken. Ze weet ze ook perfect neer te schrijven.
Ik heb dit boek heel graag gelezen. Vaak worden moeders voorgesteld als lieve, warme zorgende figuren, een veilige haven, maar het kan ook anders. Merci Karin, om dit verhaal te delen.