Það hefur rignt linnulaust í marga daga þegar skógurinn rennur niður hlíðina og setur allt af stað í lífi landeigandans og fjölskylduföðurins Magnúsar. Litlu seinna koma sprengjurnar í ljós.
Dauði skógar er launfyndin og margræð saga um það þegar hversdagurinn fer á hvolf og dauðinn ber að dyrum. Fyrri skáldsögur Jónasar Reynis Gunnarssonar, Millilending og Krossfiskar, vöktu mikla athygli og var sú fyrri tilnefnd til Menningarverðlauna DV. Fyrir ljóðabókina Stór olíuskip hlaut hann Bókmenntaverðlaun Tómasar Guðmundssonar og Maístjörnuna fyrir Þvottadag.
Bizony szeretem a Polar könyveket, na meg az izlandi szerzőkkel is gyakran és igen kedvtelve barátkozom, de ez a vékony kis kötet most elég gyengén muzsikált. Még csak nem is a (szájbarágósra sikerült) háború- és klímaszorongós metaforákkal volt gondom, hanem magával a stílussal. Pont az északi irodalomra jellemző minimalista szikárság ellentéte volt ez a minden mozdulatot, oldalpillantást, tüsszentést és cipőfűzőbekötést kínosan rögzítő elbeszélés, amely a narrátor belső világáról is olyan részletekbe menően és pontosan adott számot, hogy mindez már nem sok teret hagyott az olvasó képzeletének. Nem tudom, nekem ez így nem volt túl érdekes.
Þetta er fyrsta bókin sem ég les eftir Jónas Reynir, en verður örugglega ekki sú síðasta. Þetta er virkilega áhugaverð skáldsaga sem er alls ekki öll þar sem hún er séð. Á yfirborðinu er hún um mann sem er í einhvers konar krísu með lífið. Hann er búinn að missa foreldrana, búinn að selja fyrirtækið og virðist ekki alveg vita hvert hann á að stefna, hvorki í einkalífinu, né hvað hann á að fara að vinna við. En undir því er þetta líka saga af því hvernig við komum fram við náttúruna. Ég var ekki alveg viss um endan á bókinni, en það er samt ákveðin samhljómur á milli endans og þess sem á undan er komið. Að minnsta kosti held ég verði að kíkja á bækurnar sem hann hefur gefið út áður.
Var ekkert sérstaklega hrifin af þessari bók og skil ekk alveg fyrir minn smekk af hverju hún fékk verðlaun. Fannst hún frekaar ruglingsleg í byrjun og ekki hvort hún skeði á Spáni eða íslandi en það skýrðist. Fannst hún á köflum hálfstaglkennd semsagt ekki fyrir minn smekk en kláraði hana nú samt.
Snjöll og fín. Jónas er ófyrirsjáanlegur sem er æðislegt. Saup hveljur þegar ég hélt að þetta myndi stefna í sögu um miðaldra mann sem koðnar niður í framtaksleysi. Umræðan ein og sér um þess háttar efnistök lætur mig fá kjánahroll. Endirinn er góður þótt ég sé enn að melta hann.
Inntakið að þessari sögu er íslenskur (líklega miðaldra þó það sé hvergi tekið fram) karlmaður í ónefndu þorpi í tilvistarkreppu og heft samskipti hans við fjölskyldu og þorpsbúa. Hans helsta undirstaða í tilverunni er kippt undan honum þegar skógræktarsvæði sem hann á skolast burt í vonskuveðri og afhjúpar gamlar sprengjur sem þar leyndust. Meðfram því standa börnin hans í venjulegum barna- og unglingavandræðum, og hjónaband hans hefur greinilega átt betri stundir. Eins og Tom Cruise í Top Gun klúðrar hann öllu sem hægt er að klúðra og þau ákveða að byrja upp á nýtt með fjölskyldufríi á Spáni.
Söguþráður er semsagt ekkert sérstaklega athyglisverður en Jónas skrifar bókina frábærlega. Hann flettir saman fortíð, nútíð og draumum í lífi söguhetjunnar og gefur sögunni afar fallegan draumkenndan blæ. Það er líka mikið af skemmtilegu myndmáli sem gott er að staldra aðeins við í. Mér finnst hins vegar mjög erfitt að tengja við hetjuna og ekki bætir úr skák að bókin hættir eiginlega án neins niðurlags - hún endar einfaldlega í miðju símtali og við munum aldrei vita hvort hann hafi náð rútunni til Gibraltar.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ungur, persónuleikalaus maður stendur á krossgötum í lífinu. Konan skilur hann ekki. Hann skilur ekki krakkana. Til að halda áfram leitar hann á vit minninganna og lendir í hreinsandi draumafylliríi þar sem fortíð, nútíð og framtíð spinnast saman. Ég held ég hafi lesið þessa bók áður.
Textinn flæðir vel áfram og höfundur dregur upp nokkuð sannfærandi mynd af íslenskum veruleika en frásögnin er sundurleit og skilur ekki mikið eftir sig. Millilending, hin bókin sem ég hef lesið eftir Jónas Reyni, er hnitmiðaðri en Dauði skógar en álíka ófullkomin að mínu mati. Báðar bækurnar drógu mig inn þannig að ég kláraði þær í einni atrennu en eftir lesturinn rankaði ég við mér og mundi varla hvað ég hefði lesið. Vonandi jafnast innihald næstu bókar á við umbúðirnar því Jónas Reynir getur svo sannarlega skrifað fallegan texta.
Sagan er fallega skrifuð en ég skil ekki hvað höfundur er að reyna að segja mér. Ég kalla svoleiðis bækur oft 'fyrir lengra komna'. Þá hef ég á tilfinningunni að þarna eigi að vera eitthvað merkilegt sem ég bara fatta ekki. Flestir virðast alla vega mjög hrifnir af bókinni svo það bendir til þess að sé bara ég sem næ ekki utan um söguna. Ég veit alla vega ekki hver niðurstaðan er eða lausnin eða hvort einhver er. Og það er svolítið svekkjandi því eins og ég segi skrifar höfundur mjög vel og hann nær alverg að teikna upp fyrir mann skýra mynd af stöðunni. Mig vantar bara það sem tngir svo allt saman svo ég fái einhvers konar endi á þetta.
Mjög góð heilt á litið og kemst virkilega á flug þegar söguhetjan er ein með sínum þönkum. Gler-brotin eru brilljant. En ýmislegt sem angraði mig mikið. Til dæmis: Eiginlega alla litlu söguþræðina má smætta niður í Atburðarás-Sem-Er-Streituvaldandi-Fyrir-Söguhetjuna en sem bæta litlu við þematískt. Annað: Kaflar sem enda á "...en þá grunaði mig ekki hvaða ótrúlegu áhrif það hefði á framtíðina" eða "...síðar komst ég að því að það var alls ekki allt sem sýndist" eru ódýr leið til að halda manni við efnið, þetta er stutt bók og efniviðurinn alveg nógu sterkur til að halda henni uppi án þess að það sé haldið í höndina á manni.
Virkilega góð og djúp saga. Skrítið að lesa hana sömu daga og aurskriður rífa með sér hús og tré á Seyðisfirði... Sagan hvelfist í kringum aurskriðu á jarðarskika Magnúsar rétt við þorpið þeirra fyrir austan (Egilsstaðir og Fellabær kannski..). Unglingssonurinn er persóna sem ég tengi við í gegnum mína syni sem og dóttirin með sinn kvíða. Persónurnar eru allar áhugaverðar. Lýsingarnar á glerinu eru áhugaverðar - hvernig Magnús er innilokaður og hljóðeinangraður bak við gler eftir að hafa selt glerfyrirtækið sitt. Margt sem hægt er að velta sér upp ur og gaman væri að rýna í.
Mjög góð bók, vel skrifuð og áhugaverð. Flóknar persónur sem var alveg hægt að tengja við, nema kannski helst Hildur. Sögumaðurinn skemmtileg samblanda af alls konar eiginleikum, eins og fólk er einmitt. Reynir að horfa fram hjá veseninu á syninum og gerir ekkert í því, en fljótur að taka ákvarðanir varðandi alls konar aðra hluti sem snerta ekki tilfinningar.
Heillandi saga og vel skrifuð. Las hana á sama tíma og fréttir af jarðskriði á Seyðisfirði fylltu alla fréttatíma og mér fannst hún vera svo ótrúlega sannfærandi. Sögumaður átti alla mína samúð.
Fallega skrifuð. Tragísk og kómísk í senn. Er raunverulega svona flókið að vera karlmaður? Fann til með aðalpersónunni en samtímis fannst mér hann óttarlegt flón.
Þægilegur lestur en skilur ekki mikið eftir sig. Ég skildi ekki alveg hver tilgangur bókarinnar var, hver var sagan, hvað átti áskorunin með skóginn að þýða.
This entire review has been hidden because of spoilers.