Παραθεριστής

by Γεώργιος Ελ. Τζιτζικάκης

Ο Παραθεριστής είναι οργισμένος και προκλητικός. Νιώθει ηττημένος και μόνος. Ενίοτε αγαπά τα πάντα και άλλοτε τα αποστρέφεται. Παραθερίζει σε ένα ελληνικό νησί, παρατηρεί τους γύρω του, συναναστρέφεται και συγκρούεται με ήρωες που του προκαλούν εντύπωση, ρισκάρει να μιλήσει για όσα άλλοι δεν μιλούν, και νιώθει ένας παρίας, ένας αταίριαστος άνθρωπος με τη σύγχρονη πραγματικότητα.
Κατ’ ουσίαν, ο Παραθεριστής είσαι εσύ! Εσύ που συναναστρέφεσαι άλλους προσπαθώντας να τους καταλάβεις και εκείνοι που επιχειρούν να κάνουν το ίδιο μαζί σου. Εσύ που το μυαλό σου καταγράφει όσα εισπράττει από την κοινωνία γύρω σου και έρχονται μέρες τις οποίες νιώθεις κομμάτι της, ενώ άλλες δεν ταιριάζεις με τίποτα μαζί της.
Ο Παραθεριστής εξιστορεί την ιστορία του για συγκεκριμένο λόγο. Η καταγραφή του αποτελεί ένα πρότυπο θεραπευτικό πείραμα που συστήθηκε στον συγγραφέα από ψυχιάτρους και ψυχολόγους προς απόσπαση της σκέψης από στρεσογόνες, καταθλιπτικές και αυτοκτονικές τάσεις. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε πραγματικές εμπειρίες και ταυτόχρονα ένα τραχύ εγχειρίδιο του ευ ζην, που μιλά για την αναζήτηση της ουσίας της ζωής, τη δράση αντί της παραίτησης, την επιφάνεια των διαπροσωπικών σχέσεων, την εξάλειψη των ταμπού, την αποδοχή του εαυτού μας και την αποτύπωση της τρέλας ως ένα ακόμη πρόσωπο του στρες που μαστίζει τις ζωές όλων μας.

232 pages, Paperback

Published October 20, 2020

Reviews

[Phaedra · Rating 1 out of 5]

Αν υπήρχε επιλογή να δώσω -5/5⭐ θα έδινα. Άθλιο, μισογυνιστικο και μισάνθρωπο αποβρασμα. Μην το διαβάσετε σε καμία περίπτωση. Αυριο-μεθαυριο θα ανεβάσω στο κανάλι μου βίντεο που θα μιλάω με λεπτομέρειες για το γιατί απογοητεύομαι από τον Κάκτο, μια χαρά εκδοτικό, να εκδώσει αυτή τη μαλακία. (Phaedra The Nerd το κανάλι)

[Mikros Beethoven · Rating 1 out of 5]

Μισογυνιστικός οχετός από έναν μπάρμπα που το μόνο που κάνει είναι να κάθεται σε μια γωνιά και να κρίνει κάθε γυναίκα που περνάει αν είναι πηδήσιμη ή όχι, λες και είναι κρέατα. Οτιδήποτε κάνουν οι γυναίκες το κάνουν για να τραβήξουν την προσοχή του εν λόγω μπάρμπα, ο οποίος πρέπει να νομίζει ότι είναι ό,τι καλύτερο έχει πατήσει σε αυτή τη γη, απλά λίγο βασανισμένο μωρέ, για να προσδώσει τάχα μου βάθος. Κάποιος να πει στον σεξιστή μπάρμπα ότι τα παραληρήματα μεγαλείου είναι βαρετά κι ο ίδιος θλιβερός. Μιλάμε για κακογραμμένο και άθλιο κείμενο στο 90% του βιβλίου. Με λυπεί που όσοι βάζουν καλές κριτικές δεν βλέπουν ότι είναι αγνός λόγος μίσους, με μόνη πρόθεση να υποτιμήσει.

[Elisso]

Αδυνατώ να πιστέψω ότι ο συγγραφέας που έγραψε το εξαιρετικό "Του Αηδονιού το δάκρυ", βιβλίο 600 σελίδων που διάβασα μέσα σε δύο μέρες, έγραψε αυτό το τόσο δηκτικό, κυνικό και αισχρό κείμενο. Του έδωσα ευκαιρία μέχρι τις πρώτες 60 σελίδες και πολύ απλά το άφησα στην άκρη για να πιάσω ένα άλλο βιβλίο να βρω το φως μου. Όχι δεν ταυτίστηκα με τα λόγια του ήρωα. Με όλη αυτή τη χολή που ξερνάει, με όλο αυτό το σεξισμό που κρύβουν οι αράδες που αποτυπώθηκαν στις σελίδες του, με όλη αυτή την κακία που βγάζει η γραφή του. Διαβάζουμε για να χαλαρώσουμε και πολλές για να προβληματιστούμε με ένα κείμενο. Όχι μόνο δεν προβληματίστηκα αλλά θύμωσα τόσο πολύ με όσα διάβαζα. Και θύμωσα με αυτόν που έγραψε όσα διάβαζα.
Διαβάζω σε άλλες απόψεις ότι ο συγγραφέας γράφει για να μας ταρακουνήσει. Όχι παιδιά. Αυτό δεν είναι ταρακούνημα. Είναι δεν είχα τι να κάνω και είπα να αραδιάσω ότι με ενοχλεί στους γύρω μου σε μερικά φύλλα χαρτί και μετά να το κάνω βιβλίο. Δεν συνηθίζω να γράφω αρνητικά σχόλια για βιβλία που δεν μου αρέσουν αλλά αυτό με εξόργισε. Γιατί τόσο μίσος; Γιατί τόση χυδαιότητα; Γιατί τόση ωμότητα; Τι προσπαθεί να αποδείξει; Δεν κατάφερα να το ανακαλύψω στις πρώτες 60 σελίδες. Γιατί δεν το τελειώνω ώστε να έχω άποψη; Γιατί απλά δεν μπορώ να συνεχίσω με τέτοια γραφή γιατί ανεβάζω παλμούς την ώρα που θέλω να χαλαρώσω. Δεν θέλω να διαβάζω ένα βιβλίο που κάποιος έγραψε βγάζοντας όλο τον θυμό του στις σελίδες του. Με χαλάει, με αποστρέφει, με κάνει να το κλείσω και να το χώσω στην πιο σκοτεινή γωνιά της βιβλιοθήκης μου.
Η αλήθεια είναι ότι ως άνθρωπος δεν δίνω ποτέ σημασία στο τι λέει ο άλλος, κάνω αυτό που πρέπει να κάνω για εμένα και για την οικογένεια μου και ποσώς με ενδιαφέρει τι θα σκεφτεί ο άλλος. Η ζωή μου είναι μόνο δική μου και θα τη ζήσω όπως εγώ θέλω και φυσικά δεν θέλω κανέναν να μου πει γιατί τη ζω έτσι. Το κείμενο του Τζιτζικάκη βγάζει μισανθρωπισμό και παραίτηση του ίδιου μέσα από τις λέξεις του ήρωα για τις χαρές της ζωής. Οπότε αντί να ρίχνουμε χολή για τους άλλους ας κοιτάξουμε πως θα καλυτερέψουμε τη δική μας ζωή και καθημερινότητα γιατί όλα είναι στιγμές. Λυπάμαι που το λέω αλλά αυτό το βιβλίο είναι άνευ σημασίας για εμένα.

[Ευα Μηλιά Κουτσουμπα]

Είναι και κάποια βιβλία, που όσο κι αν προσπαθείς να βρεις λέξεις να τα περιγράψεις, δεν μπορείς να βρεις τις κατάλληλες.

Δεν θέλω να γράψω άποψη για τον παραθεριστή.

Είμαι πολύ μικρή για να το κάνω.
Ή αν θέλετε εγώ δεν μπορώ να κρίνω αυτό το βιβλίο.

Ο παραθεριστής δεν είναι απλά ένα βιβλίο, δεν είναι ένα μυθιστόρημα.

Ο παραθεριστής είναι ζωή.
Ο παραθεριστής είναι πόνος.
Ο παραθεριστής είναι σκοτάδι.
Ο παραθεριστής είναι σκληρός και έκπτωτος στο κόσμο αυτό.
Ο παραθεριστής είναι ρεαλιστής γίγαντας στο σκοτεινό δάσος της ψυχής.!
Ο παραθεριστής δεν είναι μία απλή λέξη.
Ο παραθεριστής δεν είναι απλά ένας τίτλος.

Αυτό που μπορώ να σας πω με βεβαιότητα είναι ότι, όσο κι αν σας σοκάρει το βιβλίο, όσο σκληρό ή ειρωνικό, ή ακόμα και αν σας βγάλει θυμό, ένα είναι σίγουρο:
Φτάνοντας στο τέλος δεν θα είστε ο ίδιος άνθρωπος.

Θα κλείσω αυτό το μικρό κειμενάκι με κάτι που μου είπε ο ίδιος ο Γιώργος, όταν συζήτησα μαζί του για τα αρνητικά που μου βγάζει το βιβλίο του.

"Να θυμάσαι πως εκεί έξω δεν υπάρχουν μόνο αναγνώστες και βιβλια αλλά και πολλοί άνθρωποι με σκοτεινές μέρες και αϋπνες νύχτες με πόνο, με θλίψη, μοναξιά και πόνο. Ο Παραθεριστής είναι ένας τέτοιος"

Και Γιώργο μου..

Είχες απόλυτο δίκιο.

Γιατί μέσα στον παραθεριστή σου βρήκα και δικά μου κομμάτια, με έπνιξαν και δεν κατάλαβα ποτέ, ότι και εγω, είμαι ένας παραθεριστής σε αυτή τη ζωή.
Τίποτα σπουδαίο, τίποτα σημαντικό.
Απλώς ένας παραθεριστής

[Εβελίνα · Rating 1 out of 5]

Εάν όντως βρήκατε τ@ εαυτ@ σας σε αυτό το βιβλίο, please think again you can do better than that. <3

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Ο παραθεριστής είναι ένας άνθρωπος πληγωμένος, με ψυχολογικά τραύματα και ταυτόχρονα μεγάλη εμπειρία στη ζωή. Κάθε καλοκαίρι ξεφεύγει για ένα μήνα περίπου και αποσύρεται σε μια παραλία, στην οποία παραθερίζουν χιλιάδες κόσμου. Παρατηρεί, σχολιάζει, λοιδωρεί, επαινεί, θυμάται το παρελθόν του, φοβάται το μέλλον του. Γιατί κρύβεται όμως από τη ζωή; Τι συμβαίνει στην ψυχή του; Πόσο μεγάλη ανάγκη έχει να πραγματοποιεί αυτήν την απόδραση κάθε χρόνο;

Ο Γιώργος Τζιτζικάκης επιστρέφει μ’ ένα εντελώς διαφορετικό μυθιστόρημα που ακροβατεί ανάμεσα στην αυτοβιογραφία και το ψυχολογικό δοκίμιο. Με το γνωστό του αγαπημένο στυλ βάζει κάτω τα πράγματα και τα αντιμετωπίζει επί ίσοις όροις. Έχει παλέψει με τη ζωή κι έχει πετύχει ένα σερί από απανωτές μικρές νικές, κάτι που θέλει να μεταδώσει στους αναγνώστες του μέσα από αυτές τις γραμμές. Δεν κομπάζει ούτε ξιπάζεται, ούτε μια στιγμή δεν ένιωσα πως αυτοεπαινείται. Αντίθετα, μέσα από ένα κείμενο-φωτιά, γεμάτο σκέψεις, απόψεις, διεισδυτικότητα και εμπειρίες περνά το μήνυμα της αισιοδοξίας, της δύναμης και των προϋποθέσεων που χρειάζονται ώστε κάποιος να βγει αλώβητος από τη μάχη με τη ζωή μα κυρίως με τον ίδιο του τον εαυτό. Ασήμαντοι περαστικοί, αναπάντεχοι έρωτες, μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητάς μας ξυπνάνε και μια ανάμνησή του ή του προσθέτουν εμπειρίες σ’ ένα οικοδόμημα που εξακολουθεί να χτίζεται, όχι για να γίνει πιο ψηλό αλλά για ν’ αντέξει στα σφοδρά χτυπήματα των επιλογών του. Πρόκειται για μια κραυγή αγωνίας απέναντι στην κοινωνία, ένα όσο γίνεται αντικειμενικό μάτι πάνω στα κακώς κείμενα των ανθρώπινων σχέσεων και των ψευδών απαιτήσεων της σημερινής εποχής. «Οι άνθρωποι στα χρόνια μας μετράνε τα πάντα σε ποσότητα, σε μεγέθη και σε ένταση. Περιμένουν από σένα πάντα κάτι άλλο να ακούσουν -πιο χρωματιστό; πιο εντυπωσιακό; κάτι να πιαστούν από πάνω του;» (σελ. 10).

Η πλοκή ξετυλίγεται μέσα από πρωτοπρόσωπη αφήγηση από έναν άνθρωπο που κάθε καλοκαίρι και για μεγάλο χρονικό διάστημα, ανάλογα τα οικονομικά του, απομονώνεται ψυχικά σε μια παραλία και παραθερίζει. Πότε φωνασκεί και πότε συμβουλεύει, πότε καταγράφει και πότε συμπεραίνει. Ωμές λέξεις, βωμολοχίες και συχνή επανάληψη φράσεων («Εσείς οι άλλοι -ναι, εσείς!- με ακούτε;») δείχνουν την ένταση και τον πόνο που έχει συσσωρευτεί και τον πνίγει. Σπάνιες καθώς και φτιαχτές ποιητικές λέξεις («γάγγλια», «κλίτος», «βατραχοκαθισμένη», «κρινόσαρκη») παλεύουν με ένα καθημερινό λεξιλόγιο στο ποιος θα νικήσει, όχι στο κυνήγι εντυπωσιασμού ή λεξιθηρίας, κάτι που δεν είναι στα σχέδια του συγγραφέα, αλλά στο πώς θα ντύσει πληρέστερα τα σάπια και σκοτεινά αλλά και τα φωτεινά σημεία της ύπαρξης του πρωταγωνιστή και μέσω αυτού της δικής μας. Διακρίνεται επίσης μια λεπτή ειρωνεία που βγαίνει μέσα από στρατηγική θέση λέξεων: «Είναι πάντα δύσκολο (μωρό μου) να κοιμίσει κανείς όλους τους δαίμονές του…» (σελ. 17). Μεγάλο μέρος της αφήγησης καταλαμβάνει η χρήση του δύσκολου συγγραφικά β΄ προσώπου, μιας και ο παραθεριστής μιλάει νοερά στον κάθε άνθρωπο που βλέπει και τον απασχολεί.

Ο αφηγητής δεν παρασύρεται από τα λεγόμενά του ούτε από τις μυριάδες σκέψεις του αλλά σκέφτεται και τον αναγνώστη, φτάνοντας στο τρίτο κεφάλαιο να κάνει μια ανακεφαλαίωση πριν προχωρήσει στην εξιστόρηση, βοηθώντας έτσι να καταλάβουμε μια και καλή αν το βιβλίο μάς ταιριάζει και τι αφορά. «Είναι σκέψεις; Καταθέσεις; Παράπονα; Πες τα όπως θες… Είμαι ένας πικρόχολος τύπος με δεκάδες κόμπλεξ που αρέσκεται στο να κράζει όλα εκείνα που δεν αντέχει να συμβαίνουν γύρω του -με πρώτο τον εαυτό του» (σελ. 29). Και σε ορισμένα σημεία αναμιγνύεται ιδανικά ο «χάρτινος» αφηγητής με τον συγγραφέα, σ’ ένα αξιοπρόσεκτο πάντρεμα ρεαλισμού και φαντασίας. Χωρίς ίχνος αυτοπροβολής για τα δικά του καμώματα, χωρίς εγωισμό που αλλιώς θα παρενέβαινε υπέρ το δέον στην πορεία της ιστορίας, ο Γιώργος Τζιτζικάκης πετάει ψηφίδες της δικής του ζωής ανάμεσα στα λόγια του παραθεριστή ώσπου σταδιακά καταλαβαίνουμε πως όλο αυτό είναι πείραμα γραφής βιωμάτων του για λόγους που εξομολογείται σ’ ένα λυτρωτικό και συγκινητικό φινάλε που αξίζει να διαβαστεί με προσοχή και να γίνει ψυχικός ενστερνισμός για όλους.

Ομοφυλοφιλία, σχέσεις, παιδιά («μέσα στην άγια απλότητα της ευτυχίας τους») και μανάδες, παραπανίσια κιλά, τρίτη ηλικία («κακάσχημα βαμπίρ της κάθε διπλανής χαράς» όσες κοιτάνε γύρω τους με μίσος και μόνο για κουτσομπολιό), ναρκωτικά, one night stands, απιστίες, εθισμός στην κινητή τεχνολογία, εύκολο χρήμα, μεροκάματα, όλα αναφέρονται στο μυθιστόρημα όχι ως ενδείξεις αποφυγής ή μίμησης αλλά ως κομμάτια του παζλ που αποτελεί τη ζωή του αφηγητή και τη δική μας κι εκείνος απλώς τα αναφέρει συνδυαστικά με την εντύπωση που του προκαλούν υπό τις συγκεκριμένες χωροχρονικές συνθήκες που βιώνει. Δεν κουτσομπολεύει, δε στηλιτεύει, δεν επαινεί, μόνο προσπαθεί να δει μέσα στις ψυχές αυτών των ανθρώπων, να πιάσει τις σκέψεις τους, να καταλάβει τις πράξεις τους και μέσα από όλη αυτήν τη διαδικασία να κάνει τον δικό του απολογισμό. Το γεγονός μάλιστα πως κάθε κεφάλαιο απασχολεί και μια διαφορετική σκέψη μετατρέπει το μυθιστόρημα σε ένα σύνολο μικρών ιστοριών που μπορεί ο καθένας να διαβάσει όπως και όποτε θέλει, χωρίς φόβο να χάσει μια νοηματική συνέχεια από κεφάλαιο σε κεφάλαιο. Άλογα οι σκέψεις του αφηγητή που αποζητούν όχι τον κατάλληλο αναβάτη αλλά αυτόν που θα συμπορευτεί μαζί τους ακρίτως.

Οι γυναίκες έχουν τη μερίδα του λέοντος στη «μελέτη» αυτή, χωρίς φυσικά να μένουν στο απυρόβλητο και οι άντρες, απλώς καταλαμβάνουν λιγότερο χώρο. Η κοινωνική και συμπεριφορική διαφορά των δύο φύλων περιγράφεται άριστα σε μια παράγραφο: «Οι άντρες καιγόμαστε μόνοι μας από την ηλιθιότητά μας. Η γυναίκα από την άλλη, έχει έναν μοναδικό τρόπο σαν καεί… να αναγεννηθεί ως φοίνικας από τις στάχτες της, και όταν συμβεί αυτό, δεν λησμονεί τι πέρασε…» (σελ. 74).

Ακόμη ένα προτέρημα της γραφής του Γιώργου Τζιτζικάκη είναι το γεγονός πως παρομοιώσεις και μεταφορές που θα ταίριαζαν γάντι σε ρομαντικά μυθιστορήματα, όπως το, καθόλου ειρωνικό, «χαλιφάτο της σάρκας της» για μια ευτραφή κοπέλα, προκαλώντας αγωνία για τη συνέχεια, πάθος για τα υποδηλούμενα ή γέλιο, εδώ μετατρέπονται σε όπλα απαραίτητα για μια ρεαλιστική απεικόνιση και δίνουν άλλο βάρος, εναργέστερη εικόνα σε αυτό που περιγράφεται. Από την άλλη υπάρχουν και οι εκφραστικές υπερβολές, όπως «υγροί Αχέροντες δροσιάς που προσμένουν τη βουτιά τους» ή «Το βλέμμα μου; Νερουλή θλίψη στάσιμης επιφάνειας σε ξύλινο κουβά ζωής» που όμως είναι ελάχιστες και δε χαλάνε τη συνολική εικόνα του κειμένου, το οποίο ας μην ξεχνάμε πως είναι μια ορμητική κατάθεση ψυχής κι όχι ένα καθωσπρεπισμένο μυθιστόρημα που υπακούει σε νόρμες και τύπους. «Έτσι σαν χείμαρρο τα σκέφτηκα και έτσι τα κατέγραψα», όπως λέει και ο ίδιος σε άλλο σημείο.

Κι όμως σε αυτό το ωμό κείμενο χωράνε λυρικές παρομοιώσεις: «…το σεντούκι του κορμιού σου το ανοίγεις σε μένα όποτε το επιθυμήσω κι εγώ που γνωρίζω σελίνι το σελίνι τα μέταλλά σου -τα ‘χω δαγκώσει όλα σπάζοντας δόντια τσαμπουκά μαζί σου- βάζω στοίχημα πως μέσα σου δεν ζει μονάχα μία άλλη γυναίκα, μα δεκάδες» (σελ. 17). «… εκείνη η σκηνή με τους δυο σας εκείνο το βροχερό βράδυ με χταπόδιασε πάνω σ’ έναν βράχο αβεβαιότητας ώσπου άφρισα…» (σελ. 37). «…συνήθως τα δοκάρια μας πάνε και χτίζονται πλάι σε ανθρώπους που βαστάνε βαριοπούλες» (σελ. 68-69). Ακόμη και απίστευτο χιούμορ: «Φρύδια αποτεφρωμένα σαν από ανάσα δράκου» (σελ. 71), «…σκέψεις λίμες που λατρεύουν να λιμάρουν φανταστικές σκηνές εντός μου, μόνο και μόνο για να δούνε αν η σκόνη της ζωής μου πέφτει χάμω σωρός ή την παίρνει το αγέρι κάποιας τόλμης» (σελ. 89-90).

«Εγώ διαφέρω από τα θέλω μου ή τα θέλω μου από εμένα; … Μήπως εντέλει οι σκέψεις μας σηκώνουν πολλή σκόνη χωρίς λόγο; Μήπως δεν τα έχουμε καλά με τα μέσα μας και όλα μας φταίνε, ενώ η μόνη σταθερά είναι τ’ ότι παλεύουμε να επιβιώσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, κολυμπώντας άγαρμπα μέσα στο εφήμερο νεροζούμι της θνητής μας ύπαρξης» (σελ. 25); Ας το πάρουμε απόφαση και ας κάνουμε ειρήνη με την Ειμαρμένη μας: «Κανένας μας δεν θα προλάβει να κάνει όλα εκείνα που επιθυμεί σε μια ζωή, όμως όσοι το σκέφτονται είναι που δυστυχούν και εκείνοι χάνουν διπλά τις ευκαιρίες για να ζήσουν» (σελ. 97).

Ο «Παραθεριστής» είναι ένα ορμητικό αφηγηματικό ποτάμι που θα πνίξει όσους δεν είναι έτοιμοι ή προσδοκούν ευπρεπισμούς και κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους ενώ ταυτόχρονα θα απλώσει χέρι βοηθείας σε όσους νιώθουν κενοί, μόνοι ή κατ’ επίφασιν πλήρεις. «Να σε αγαπάς, τίποτε άλλο δεν έχει σημασία». Άλλωστε «Μια ζωή είναι… θα περάσει -σωστά»;

Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%cf%80%ce%b1%c...

[Μαρία Αλεξοπούλου · Rating 3 out of 5]

Ο συγγραφέας καταγράφει λεπτομερώς όσα εισπράττει από την κοινωνία επί μονίμου βάσεως. Κάθε φράση, ακόμη και λέξη στάζει κυνισμό για να διαβρώσει το είναι μας. Οφείλω να προειδοποιήσω το αναγνωστικό κοινό πως η γλώσσα είναι τραχιά σε βαθμό που χρησιμοποιούνται- ας το θέσω ευγενικά- άκομψες και ακάθαρτες λέξεις. Λέξεις που δυσχέραιναν την αναγνωστική μου εμπειρία. Λέξεις που θα έκαναν να τρίζουν τα κόκαλα της Καλλιρόης Παρρέν. Εντούτοις, στόχος του μυθιστορήματος είναι να προβληματίσει χωρίς να ωραιοποιήσει καταστάσεις και πρόσωπα. Αναφέρεται στον ψυχολογικό εγκλωβισμό που επιβάλλουμε οι ίδιοι στις ζωές μας με τo να παρασκεπτόμαστε τα πάντα (ω, κι εγώ επιδίδομαι συνέχεια στο σπορ του overthinking). Μας προκαλεί να κοιτάξουμε κατάματα τον καθρέφτη μας και να αντιληφθούμε πως η πορεία της ζωής μας αποτελείται από δεκάδες καθρέφτες και χιλιάδες διαφορετικά είδωλα, όλα τους υπό διαφορετικά κάτοπτρα και πρίσματα.

Θα κλείσω με το χωρίο που ταυτίστηκα περισσότερο, ρίχνοντας για λίγο κι εγώ το δικό μου προσωπείο:
‘’Έρχονται μέρες που νιώθω να είμαι ένα φυτό σε μια γλάστρα που κάποιος φύτεψε εκεί, και εκείνο έχει βαρεθεί το ίδιο του το χώμα, όμως δεν έχει χέρια για να ξεθαφτεί μονάχο του και να πάει παραπέρα-ποιος μπορεί να με βοηθήσει;’’

Η κριτική δημοσιεύτηκε πρώτα στο One girl, one pen

[Δήμητρα Κότογλου · Rating 2 out of 5]

2 αστεράκια και αυτο για τον λόγο που γράφτηκε αυτο το βιβλιο,για το ότι λιγο στην αρχή είχε το ενδιαφέρον μου και γιατί στο τέλος μου έβγαλε συναίσθημα στο τροπο που το έκλεισε, η τοοοση πολυ χυδαιότητα μέσα σε ένα βιβλίο δεν μ αρέσει δεν είναι για μένα!

[Eleni Mavroudi · Rating 5 out of 5]

Ο ΠΑΡΑΘΕΡΙΣΤΗΣ κατάφερε να κάνει πάλι την διαφορά !
Δεν είναι απλά ένα βιβλίο , είναι κατάθεση ψυχής !
Ότι και να πω θα είναι λίγο για όλα όσα ένιωσα διαβάζοντάς το !
Με την πένα του , ταξίδεψα στα μονοπάτια της ψυχής του !
Με ταξίδεψε στα μονοπάτια της δικής μου ψυχής και με βοήθησε να την καταλάβω ....
Είναι η ίδια η ψυχή μου , ο εαυτός μου ξεγυμνωμένος από τα ίδια μου τα πάθη , τα ίδια μου τα λάθη .
Ταυτίστηκα με τον ήρωα του βιβλίου του παίρνοντας αμέτρητες φορές την θέση του .
Βούτηξα στα βάθη της ψυχής μου και ανέσυρα όλα όσα μου προκαλούσαν πόνο , οργή , αγανάκτηση ...
Δεν σας κρύβω πως πολλές ήταν οι φορές που σκέφτηκα , δεν μπορεί να γνωρίζει τόσα για μένα !
Είναι τόσα τα κοινά , οι σκέψεις , οι υποσχέσεις ...
Είναι τόσα τα μηνύματα που μας περνάει μέσα από τις μόλις 226 σελίδες του , κάτι που δεν μπορούν να κάνουν τριλογίες και τριλογίες...

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 5 out of 5]

https://dominicamat.blogspot.com/2020...

Λένε πως μπορείς να καταλάβεις πολλά πράγματα για έναν άλλον άνθρωπο,όταν είναι σε κατάσταση θυμού,σε κατάσταση μέθης,ή,στις καλοκαιρινές του διακοπές. Τότε,ως δια μαγείας,όλοι κι όλες αφήνονται πιο ελεύθεροι/ες να εκφράσουν όσα επιθυμούν κι όσα τους/τις προβληματίζουν. Μοιάζει σαν να φεύγει από πάνω τους ένα βαρύ φορτίο που τους καθήλωνε καί δεν τους επέτρεπε να δράσουν όπως ήθελαν... Οι όποιες αντιστάσεις κάμπτονται καί όλα έρχονται στην επιφάνεια. Από καταπιεσμένα συναισθήματα έως καί ενοχές για όλα όσα είτε δεν πρόλαβαν να πούν καί να κάνουν,είτε το αντίστροφο... Με αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές οι συνέπειες να είναι ολέθριες...

Τον συγγραφέα κύριο Γιώργο Τζιτζικάκη τον ''γνώριζα'' μέσα από άλλους αναγνώστες που είχαν διαβάσει τα βιβλία του καί μιλούσαν γι'αυτά με πολύ καλά λόγια. Μέχρι σήμερα δεν είχε τύχει να διαβάσω κάποιο έργο του,αν καί δεν σας το κρύβω πως με είχαν δελεάσει τα όσα είχα ακούσει. Να λοιπόν που μου δόθηκε η δυνατότητα να διαβάσω το νέο του μυθιστόρημα,με τίτλο ''ΠΑΡΑΘΕΡΙΣΤΗΣ'' που κυκλοφόρησε λίαν προσφάτως από τις εκδόσεις Κάκτος. Ένα βιβλίο που με ικανοποίησε στον υπέρτατο βαθμό καί με έκανε να επιθυμώ να διαβάσω κι άλλα έργα του ιδίου. Ένα βιβλίο που αξίζει της αμέριστης προσοχής του αναγνωστικού κοινού.

''ΠΑΡΑΘΕΡΙΣΤΗΣ'' όπως ήδη σας προείπα,ο τίτλος που κοσμεί το βιβλίο κι αυτομάτως μπήκα σε σκέψεις για το αν κρύβεται ή όχι κάτι πίσω από αυτόν. Αρχικά,ο νούς μου τον ταύτισε με τον παραθερισμό καί τις καλοκαιρινές διακοπές. Έπειτα,όμως,σκέφτηκα πως δεν μπορούσε να ισχύει μόνο αυτό. Δεν μου αρκούσε. Ήθελα περισσότερα καί τα ''απαίτησα''. Είπαμε. Ήμουν θετικά προκατειλημμένη απέναντι στον συγγραφέα. Δεν ήθελα να διαψευστώ. Αρχίζοντας,αισίως,την ανάγνωση του βιβλίου οι τυχόν φόβοι μου εξαλείφθηκαν καί όλες μου οι ερωτήσεις βρήκαν τις απαντήσεις τους.

Ο συγγραφέας φορά το προσωπείο του παραθεριστή καί γίνεται ο καθένας/η καθεμία από όλους κι όλες εμάς. Απολαμβάνοντας την ηρεμία που του προσφέρουν οι ημέρες που βρίσκεται σε διακοπές,μπορεί να κάνει μία βαθειά βουτιά,όχι στον βυθό της θάλασσας,αλλά στον βυθό της ψυχής όλων μας. Θα μιλήσει με λόγο θρασύ,καυστικό,κυνικό,ωμό μα πάνω απ'όλα ρεαλιστικό για όλα όσα κρύβουμε μέσα μας καί τα καταπιέζουμε ενώ εκείνα είναι έτοιμα να ξεχυθούν καί να μας καταπνίξουν. Για μένα είναι ένας ''ευγενής επαναστάτης''. Ένας άνθρωπος που διψά να ζήσει όπως επιθυμεί χωρίς όρια,ταμπού,δευτερές σκέψεις καί τα ''πρέπει'' της κοινωνίας. Όλα τα αποτυπώνει πάνω στο χαρτί με ασταμάτητο λόγο. Χρησιμοποιεί οικείο,ίσως σκληρό για αρκετούς/ες λεξιλόγιο,αλλά για μένα δεν μπορούσε να πράξει αλλιώς. Ήταν μονόδρομος αυτή η επιλογή. Σε αντίθετη περίπτωση θα χανόταν όλο το νόημα του κειμένου. Να θυμάστε κι αυτό! Οι λέξεις δεν είναι πρόστυχες. Εμείς που τις προφέρουμε τους δίνουμε τον όποιο χαρακτήρα φέρουν... Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν βρίσει ποτέ στην ζωή τους καί η ψυχή τους είναι πίσσα κατράμι,ενώ υπάρχει καί η αντίθετη περίπτωση που μιλάμε για ανθρώπους ''διαμάντια''...

Πόσοι καί πόσες εκεί έξω θα ήθελαν να ζήσουν με τον τρόπο που λαχταρά η καρδιά καί η ψυχή τους αλλά δεν το επιχειρούν είτε γιατί αισθάνονται φόβο,είτε γιατί οι προκαταλήψεις τους κρατούν δέσμιους/ες χειροπόδαρα; Πόσο αντιφατικό είναι όλο αυτό όταν διεκδικούμε με πάθος την ελευθερία στην έκφραση,στον τρόπο ζωής,στην ισότητα καί τα δικαιώματα που πρέπει να έχουμε ως άνθρωποι; Θα είμαστε ποτέ,άραγε,έτοιμοι/ες να αποτινάξουμε από πάνω μας τα δεσμά καί να αρχίσουμε να ζούμε αληθινά κι όχι υποτυπωδώς; Εάν σας δινόταν η ευκαιρία με έναν μαγικό τρόπο να παρατηρήσετε τον εαυτό σας καί τις αντιδράσεις σας,πώς θα νιώθατε ύστερα; Θα αλλάζατε άρδην ό,τι δεν σας ικανοποιούσε,ή,θα παραμένατε στο τέλμα που ήδη μπορεί να βρίσκεστε;

''Ο Παραθεριστής είναι οργισμένος και προκλητικός. Νιώθει ηττημένος και μόνος. Ενίοτε αγαπά τα πάντα και άλλοτε τα αποστρέφεται. Παραθερίζει σε ένα ελληνικό νησί, παρατηρεί τους γύρω του, συναναστρέφεται και συγκρούεται με ήρωες που του προκαλούν εντύπωση, ρισκάρει να μιλήσει για όσα άλλοι δεν μιλούν, και νιώθει ένας παρίας, ένας αταίριαστος άνθρωπος με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Κατ’ ουσίαν, ο Παραθεριστής είσαι εσύ! Εσύ που συναναστρέφεσαι άλλους προσπαθώντας να τους καταλάβεις και εκείνοι που επιχειρούν να κάνουν το ίδιο μαζί σου. Εσύ που το μυαλό σου καταγράφει όσα εισπράττει από την κοινωνία γύρω σου και έρχονται μέρες τις οποίες νιώθεις κομμάτι της, ενώ άλλες δεν ταιριάζεις με τίποτα μαζί της. Ο Παραθεριστής εξιστορεί την ιστορία του για συγκεκριμένο λόγο. Η καταγραφή του αποτελεί ένα πρότυπο θεραπευτικό πείραμα που συστήθηκε στον συγγραφέα από ψυχιάτρους και ψυχολόγους προς απόσπαση της σκέψης από στρεσογόνες, καταθλιπτικές και αυτοκτονικές τάσεις. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε πραγματικές εμπειρίες και ταυτόχρονα ένα τραχύ εγχειρίδιο του ευ ζην, που μιλά για την αναζήτηση της ουσίας της ζωής, τη δράση αντί της παραίτησης, την επιφάνεια των διαπροσωπικών σχέσεων, την εξάλειψη των ταμπού, την αποδοχή του εαυτού μας και την αποτύπωση της τρέλας ως ένα ακόμη πρόσωπο του στρες που μαστίζει τις ζωές όλων μας.''(Περίληψη οπισθοφύλλου)

Όταν ολοκλήρωσα την ανάγνωση του βιβλίου αισθάνθηκα αμφίρροπα συναισθήματα,όπως είναι άλλωστε καί η ίδια η ζωή μας. Ναι,προβληματίστηκα καί κάποιες φορές ένιωσα πως έβλεπα να παρελαύνουν μπροστά από τα μάτια μου τυχόν αστοχίες καί λανθασμένες φοβίες,μα εντέλει διαπίστωσα πως η ζωή μας,ναι είναι πολύ ωραία,αλλά θέλει τόλμη,θάρρος καί θράσος. Να την ζούμε όπως ακριβώς πρέπει. Να μην έχουμε απωθημένα. Να μην μας νοιάζει το τι θα πεί ο κόσμος. Κλείστε τα αυτιά σας στις κακεντρέχιες του κόσμου. Ο κόσμος έχει την δική του ζωή ν'ασχοληθεί καί η δική μας ΔΕΝ τον αφορά. Καί σκεφτείτε καί το άλλο. Θέλετε να περάσουν τα χρόνια κι αναλογιζόμενοι/ες τα όσα ζήσατε ή όχι,να θεωρήσετε τον εαυτό σας πλήρη,ή,έναν ακόμη παραθεριστή; Εγώ αναμφίβολα επιλέγω το πρώτο καί το ίδιο συνιστώ καί σε εσάς.

Καλά σας αναγνώσματα!

[Xadel Δελλή]

Ο συγγραφέας Γεώργιος Ελ. Τζιτζικάκης επιστρέφει στα λογοτεχνικά δρώμενα με το βιβλίο του Παραθεριστής, από τις Εκδόσεις Κάκτος.


Πρόκειται για ένα καθ’ όλα διαφορετικό ανάγνωσμα. Ένα θεραπευτικό άνοιγμα ψυχής για την κατάθλιψη, για τα ατομικά ρίσκα, για την αστάθεια, για τις μύχιες συγκρούσεις, για τον έρωτα και την παρατήρησή του, για την αγάπη, για την τρέλα, για τις λεπτές ισορροπίες, τον σπόρο της αμφιβολίας, την απογοήτευση. Για την απώλεια, την απόγνωση, τη λήθη, τον φόβο του λάθος τρόπου ζωής, τα λάθη. Τις εμμονές και τον θάνατο. Για τις λιγοστές κρίσεις ειλικρίνειας. Για τις παρεξηγήσεις της κοινής γνώμης. Για τις ήττες που μπορεί να υποστεί κάποιος. Για την προσπάθεια κοινωνικής ένταξης κάποιου παράλληλα με την επιχείρηση διαχείρισης πανικού, πόνων και κατάθλιψης. Ο μη συμβατός με τη μάζα ήρωάς μας καταδύεται στα σκοτάδια του, εντός του για να ξεμπροστιαστεί. Παραθέτει εμπειρίες, αλήθειες, χαρακτήρα και ψυχή. Το ορμητικό ξέσπασμά του φέρνει στο στόχαστρο κάθε δήθεν σημερινό πρότυπο. Κάθε πλασματική εικόνα.

Το μαγικό σου «τίποτα» το υπηρετούν πολλές -λωτοφάγοι του ίματζ και νύχι, φρύδι, μαλλί, καφεδάκι, κινητό και σόπινγκ καθημερινό άνευ του θέραπι. Δεν σπανίζεις. Είν’ η ξεφτίλα ολάκερου του κόσμου και του τόπου και των χρόνων μας, μα δεν το νιώθει κανείς ότι είναι έτσι κι ετούτο αρκεί στη ζωή για να κυλά ανίδρωτη -σωστά;

Ένα ταξίδι αυτογνωσίας κι ανακάλυψης του εαυτού μας καθ’ οδόν για τη μάχη ενάντια στην κατάθλιψη. Ένα σύγχρονο, γνήσιο κι αποκαλυπτικό μυθιστόρημα-πείραμα (εν μέρει αυτοβιογραφικό) υπό μορφή κατάθεσης. Γεμάτο ένταση. Και ίντριγκες. Ίντριγκες σκέψεων και συναισθημάτων. Δηκτικές συγκρούσεις. Τέρψη μετ’ αιχμών.

Δεν πρόκειται για ένα επιδερμικό ανάγνωσμα. Είναι ένα βιβλίο βασισμένο σε πραγματικές εμπειρίες, σαν προσωπικό θεραπευτικό πείραμα. Ένα σμήνος ακάθαρτων και θυμωμένων σκέψεων. Ο Παραθεριστής είναι τελικά ο ήρωας του βιβλίου αυτού ή μήπως ο αφανής ήρωας που κρύβουμε όλοι οι άνθρωποι μέσα μας; Ο μη νευρωτικός, ο μη πικρόχολος, ο μη ανασφαλής, ο μη ψυχωτικός ὑμῶν πρῶτος βαλέτω λίθον…

Πώς θα δουλέψεις ένα πρόβλημα/παρελθοντικό τραύμα αν δεν κατανοήσεις χωρίς περιστροφές τις πραγματικές του διαστάσεις; Αέναος αγώνας θάρρους σε ένα παρόν άνευ ψυχικών αχθών.

Απλώς ξυπνάνε πότε-πότε τα βεελζεβούλια, συνήθως τα χαράματα, σαν θα σκεφτούμε ότι αξίζουμε μιαν αλλιώτικη ζωή που δεν κυνηγήσαμε λυσσασμένα (από βαρεμάρα, βόλεμα, συνήθεια και από τους φόβους μας)· μια καλύτερη ζωή πάντα φανταζόμαστε ότι μας περίμενε εκεί έξω κι ότι προοριζόταν για μας, μα ποιος στ’ αλήθεια ξέρει πώς θα ήτανε;

Κατακερματισμένα εγώ, ανομολόγητα ένστικτα, βαθιά απωθημένα. Καλουπωμένες σκέψεις και συμβιβασμοί. Εικονική ζωή.

Διηγηματική, πρωτοπρόσωπη γραφή, άκρως καυστική. Γλώσσα ωμή, που τσακίζει, δίχως καλλωπισμούς/εντυπωσιασμούς. Σοκάρει με τις μεταφορές και τις παρομοιώσεις της, με τις αλληγορικές βωμολοχίες της. Σπάει κάθε ψεύτικη φούσκα. Ξεχύνεται σαν χείμαρρος. Εισχωρεί σε κάθε άβατο. Τολμηρή ναι, όχι χυδαία. Ελληνικό καλοκαίρι σε κάποιο νησί, ο χρόνος και ο χώρος δράση του παραθεριστή/παρατηρητή μας. Διακοπές μακράς διαρκείας σαν αποτέλεσμα κόπων και στερήσεων. Με σκοπό τη φυγή, την απόδραση. Την ανίχνευση αυτού του διαφορετικού κάτι για δράση και ταξιδιάρικες σκέψεις. Ποια τα αντικείμενα παρατήρησής του; Ποιους κρίνει και γιατί; Τι τον ενοχλεί; Ερωτήματα που αποδεικνύουν την πρωτοτυπία και το ενδιαφέρον που έχει το βιβλίο.

…κάποιες ζωές ποτέ δεν θα χαρούν τη λύτρωση της αλήθειας τους· τρέμουν ακόμα και να την αγγίξουν κάποιοι. Η μοναξιά (και περισσότερο η πίκρα της συνειδητοποίησης και η αποδοχή της) που μαστίζει τον κόσμο είναι τεράστια και δεν κάνει διακρίσεις…

Υπαρκτά γεγονότα ή φαντασιώσεις και λογοτεχνικά δημιουργήματα;

Τα κεφάλαια του βιβλίου αποτελούν ιστορίες (αυτό)βιογραφικές, δοσμένες δίχως «λογοτεχνικούς ελιγμούς». Αληθινά, διδακτικά αφηγήματα -σαν ένα γενικό ψυχογράφημα, σαν εξομολόγηση, σαν ανάλυση του ίδιου του συγγραφέα- που ασυναίσθητα σου περνούν συμβουλές, που αποσπούν και συνάμα ξελαφρώνουν, με αντικείμενο τις στιγμές, τις σχέσεις, τις συμπεριφορές μέσα από δυσκολίες, πάθη, άγχος, τρέλα, ελαττώματα, λάθη. Με έντονη παρουσία του σεξ σαν θέμα συζήτησης ή σκέψης. Όποιος σοκάρεται απ’ την εντιμότητα και την ωμή ευθύνη, ίσως να μην εντάξει το βιβλίο στα γούστα του. Θα ομολογήσω όμως πως ένιωθα αρκετά αιχμηρές κάποιες λέξεις εσκεμμένης σεξουαλικότητας για τις λογοτεχνικές μου προτιμήσεις, άσχετα από θέματα ηθικής ή καθωσπρεπισμού.

Μπορεί να χάσαμε τα πάντα μέσα από τα χέρια μας, αλλά μας έμεινε αυτό που είμαστε και καμιά φορά αυτό που είσαι είναι όλα όσα έχεις και όλα όσα έχεις είναι αυτό που είσαι.

(…)

Νομίζεις ότι αυτό που βλέπεις μέσα στους καθρέφτες είναι και αυτό που είσαι, όμως στην πραγματικότητα βλέπεις τα πάντα ανάποδα!

Ποια αλήθεια είναι θαμμένη μέσα σου και πώς την χρησιμοποιείς; Δράση κι όχι παραίτηση. Ζωή και ρίσκο, όχι συμβιβασμοί.

Ο Γιώργος, ο βασικός ήρωας, είναι κάποιος που ταυτίζεσαι άνετα μαζί του. Ένας φίλος ή γνωστός σου, εσύ ο ίδιος. Βιωματικός παρατηρητής και παρατηρούμενος ταυτόχρονα. Ένας loser, όπως αυτοσαρκάζεται. Το λάθος του; Υπήρξε ρομαντικός/θύμα στη ζωή και τις επιλογές του και όταν όφειλε να συγκρουστεί και να αντεπιτεθεί για να διεκδικήσει όσα του ανήκαν, αποσύρθηκε παραιτημένος, ηττημένος.

Δεν είμαι σοφός (και ούτε πάντα δίκαιος), δεν είμαι καλά διαβασμένος σε όλα τα θέματα (…), δεν είμαι επαναστάτης, και δεν πιστεύω πως πράγματι μπορώ να αλλάξω τον κόσμο. Μάλιστα, μέσα μου υπερισχύει η θέση πως δεν είναι γραφτό του αυτού του κόσμου να αλλάξει, ίσως γιατί δεν προλαβαίνει πια, ίσως και γιατί δεν το θέλει και τόσο πραγματικά να αλλάξει -τον βολεύει το κάθε είδους βόλεμά του. Νιώθω πως πότισε μέσα μας πολύ βαθιά η παραίτηση και το συμφέρον -ρίζα μοιάζει που πλέον δε χωρά στη γλάστρα της και ξεμυτά απ’ τα χώματα ίσα για να πνίξει τα ίδια της τα άνθη- κι έτσι το μόνο που μου μένει είναι να ελπίζω κάποτε να αλλάξω εγώ, κι ίσως ύστερα μέσα από εμένα και κάποιος λίγος κόσμος- ξέρω… παραείμαι ρομαντικός.

(…)

…πολλές φορές λαθεύω -σκέψεις λίμες που λατρεύουν να λιμάρουν φανταστικές σκηνές εντός μου, μόνο και μόνο για να δούνε αν η σκόνη της ζωής μου πέφτει χάμω σωρός ή την παίρνει το αγέρι κάποιας τόλμης.

(…)

Έδειξα ανεπηρέαστος από τα αχρείαστα σχόλια που σκοπό είχαν να σπρώξουν κάποιον στο να ζητήσει/απαιτήσει/κυνηγήσει/διεκδικήσει/λυσσάξει αγχωθεί για περισσότερα στη ζωή του. Δεν ήμουν ένας τέτοιος άνθρωπος… Δεν ήμουν κάποιος που έδινε τις μάχες και τις κέρδιζε. Ήμουν κάποιος χαμένος. Ένας loser που προσπάθησε για το καλύτερο και όμως έχασε… κι ύστερα κουράστηκε.

Προκλητικός, ειρωνικός, ωμός, οργισμένος. Ένας δύσκολος γκρινιάρης. Βιώνει την αγάπη και συνάμα την αποστροφή. Νιώθει ηττημένος, μόνος. Πηδάει στην πλάστιγγα των συναισθημάτων και ό, τι γίνει. Επιλέγει να ξεδιπλώσει την ψυχή του χωρίς φόβο. Μα δεν απομακρύνεται. Είναι ο δήμιος των λάθος επιλογών και πράξεών του. Μέσα από τα μάτια του -τις σκέψεις, τις πράξεις, τη διάδρασή του με τον κόσμο- ο αναγνώστης βυθίζεται σε μια ιστορία με πολλές κοινωνικές προεκτάσεις, ενώ καταπιάνεται με τον «ψυχολογικό ρεαλισμό» ενός απογοητευμένου ατόμου. Ομοφυλοφιλία, ρηχές κι επιφανειακές σχέσεις, τα μέσα κοινωνικής αποχαύνωσης (εεε, δικτύωσης). Ο Παραθεριστής θέτει ερωτήσεις και έρχεται αντιμέτωπος με διλήμματα, αναιρέσεις και επαναπροσδιορισμούς. Κρίνει για να κρίνεται. Παίζει με τα όρια. Αφουγκράζεται ανησυχίες, σκέψεις και φόβους. Ακούει, σκέφτεται, συλλέγει αποκρυπτογραφημένες κινήσεις, ματιές, σκέψεις κι αντιδράσεις. Μάχεται το ψέμα, την αρπαγή, την εξαπάτηση, την κοροϊδία, τον ανέντιμο δόλο. Νοσταλγεί το φιλότιμο.

Γιατί τα ομορφότερα πράγματα είναι εκείνα που δεν συμβιβάστηκες για να τα έχεις.

Μοναξιά του κόσμου, λαχτάρα, ελπίδα λίγης απρόσωπης ηδονής, αναζήτηση ενός αγγίγματος. Μαυρίλα και απομόνωση. Έλλειψη ονείρων, έλλειψη στόχων. Πιο γνώριμοι οι πόνοι, τα βάσανα, η διάλυση και η υποχώρηση παρά οι μάχες, η ελπίδα, το θάρρος και η λύτρωση που απαιτούν προσπάθεια και ριζικές αλλαγές διαδρομής.

Κανένας μας δεν θα προλάβει να κάνει όλα εκείνα που επιθυμεί σε μια ζωή, όμως όσοι το σκέφτονται είναι εκείνοι που δυστυχούν και εκείνοι χάνουν διπλά τις ευκαιρίες για να ζήσουν.

Δεν αποτελεί ένα επιδερμικό ανάγνωσμα. Μάλλον ένα ορμητικό κι εκρηκτικό σύνολο. Κατά τη διάρκεια της αφήγησης ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις περασμένες εμπειρίες του παραθεριστή, με το γήρας και τα νιάτα, με τη ζωή και τον θάνατο, με την ουσία και το περιτύλιγμα -το όλο φαίνεσθαι- των πάντων, με τη δύναμη και τα ναρκωτικά, τα ξέφρενα πάρτυ, με την ασθένεια και την τρέλα, με την σεμνοτυφία, τα κουτσομπολιά και τον περίγυρο. Μας καλεί ν’ αναστοχαστούμε, ν’ αναλογιστούμε τι κρύβεται πέρα από την επιφάνεια και να στραφούμε στον εσωτερικό μας κόσμο, όσο κι αν πονά. Γιατί η λήθη συνηθίζεται εύκολα όσο ζωές προγραμματίζονται, γιατί λίγη “αυτοφροντίδα” επιβάλλεται.

Κείμενο ρεαλιστικό, άμεσο και βαθιά αληθινό, όσο αληθινές και σκληρές είναι οι περιπέτειες στη ζωή της Σοφίας, του Έρνι, της Μαρίας, της Τζέσι… Λόγος ευθύς, θρασύς, κοφτός, κυνικός, καυστικός, αλληγορικός, έντιμα σκληρός, με καθαρές σκέψεις και εικόνες, με μεταφορές, με μεστά αλλά αντικρουόμενα συναισθήματα. Ίσως διχάσει τους μέσους αναγνώστες. Σαν μια καταθλιπτική γροθιά που καταλήγει να μοιράζει φως…

Εντέλει, η όποια ευτυχία προσδοκάς να ζήσεις στη ζωή σου δεν θα έρθει μόνη της, εσύ θα πρέπει να την προκαλέσεις και να τη δημιουργήσεις, ενώ συνήθως έρχεται μετά από δεκάδες πίκρες και εκατοντάδες αποτυχίες μας. Οι ήττες μας είναι αυτές που μας ωθούν να δούμε το λάθος μας, να το διορθώσουμε και να κερδίσουμε μια επόμενη μάχη (ακόμη κι αν ώς τότε ηττηθούμε δεκάδες ακόμη φορές).

Διέγερση πνεύματος κι αισθήσεων. Αποδοχή λάγνων σαρκικών απολαύσεων.

Αρκετά διλήμματα βασανίζουν τον αναγνώστη. Ελευθερία ή δέσμευση; Μοναξιά ή σχέση; Αλήθεια ή συμβιβασμοί; Ζωή ή απωθημένα; Το παρελθόν μπορεί να αψηφηστεί και όλα τα στεγανά να καταρρεύσουν.

Κάθε βουνό για να το ανηφορίσεις και να μη σε διαλύσει, θα πρέπει να ξεφορτώσεις κάμποσα φορτία που σου βαραίνουν την πλάτη.

Μπερδεμένες ενοχές και ήττες σε μια ιλαροτραγωδία στον αυτοκινητόδρομο χιλιομέτρων ενός λεηλατημένου οδοστρώματος ονείρων και προσδοκιών.

Το βιβλίο Παραθεριστής σε παρασύρει. Σε ωθεί -θέλοντας και μη- να αναμετρηθείς με τον εαυτό σου, γεννά βαθιές σκέψεις. Σκοπός του είναι να προσγειώσει ανώμαλα και να καταβαραθρώσει κάθε τι ψεύτικο ή υπερβολικό. Να στιγματίσει κάθε εξωτερική γυαλάδα που κρύβει ένα κενό κουφάρι. Να χλευάσει κάθε μάσκα, πόζα ή υποκριτική αντίδραση. Να θίξει τα κακώς κείμενα και τη διαφάνεια των ημερών. Να στηλιτεύσει κάθε ανοχή ή αδιαφορία που επισκίασε αξιοπρέπειες. Να διαλύσει όλες τις ενοχές και την “ψευτοηθική” δίνοντας προβάδισμα στο αυθεντικό.

Απευθύνεται σε κάθε ερευνητή της πραγματικής ουσίας, σε όποια μονάδα βιώνει το περιθώριο, την ατυχία, τη θλίψη, στους διεκδικητές όσων νιώθουν ότι αξίζουν, όσων δικαιωματικά τους ανήκουν, σ’ εκείνους που βρήκαν το σθένος και το θάρρος ν’ αρχίσουν μια αισιόδοξη νέα σελίδα, σε όποιον κυνηγά τα όνειρά του και την ευτυχία παρά τους χαοτικούς κραδασμούς εντός κι εκτός. Στα άτομα με τάσεις αυτοκαταστροφής, με θανάσιμα άγχη διαφυγής από μια ψυχοφθόρα καθημερινότητα. Για τους αποφασισμένους διώκτες των τοξικών συναισθημάτων, των ταμπού, των προκαταλήψεων και των στερεοτύπων.

Μερικές φ��ρές, ένας έξυπνος άνθρωπος αναγκάζεται να μεθύσει για να περάσει την ώρα του με ηλίθιους…

Η ευτυχία βασίζεται στις επιλογές μας. Θα λάβουμε ό, τι αξίζουμε. Υπάρχουν στηρίγματα στον πόνο. Οφείλουμε να ρισκάρουμε εκτός της ζώνης ασφαλείας μας για να διεκδικήσουμε την αλήθεια μας. Ένα πέρασμα η ζωή. Έχουμε χρέος να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή σαν τελευταία, να «σπάμε το μάρμαρο»… Και η ψυχή χρήζει εσωτερικού φωτισμού. Αβεβαιότητα, προδοσία και απιστία πάντα θα καραδοκούν, αλλά πλάι στα προβλήματα κρύβονται και οι χαρές. Ας τις ξετρυπώσουμε επιτέλους απ’ το σκοτάδι τους!

[Giouli Tsakalou · Rating 4 out of 5]

Ο Παραθεριστής είναι το όγδοο βιβλίο του Γιώργου Τζιτζικάκη, το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κάκτος στο πλαίσιο της νέας εκδοτικής τους σειράς, της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας, όπου φιλοδοξούν να εντάξουν αξιόλογους νέους Έλληνες συγγραφείς.
Ο Παραθεριστής είναι ένας ήρωας που στη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών του παρατηρεί τον κόσμο γύρω του, αλλά βλέπει πράγματα που δεν είναι συμβατά με τη δική του συνείδηση. Η πλοκή θα συνεχιστεί, θα προεκταθεί στην πραγματικότητα σε ποικίλους δρόμους. Οι καθημερινές σχέσεις, οι άνθρωποι που ζορίζονται να επιβιώσουν, η προδοσία, η ζήλια, τα προσωπεία που ενίοτε χρησιμοποιούμε, ο χρόνος και η αμείλικτη πορεία του, η παραίτηση των νέων, τα νιάτα που χαραμίζονται, η οργή για τον χαμένο χρόνο, η αδικία, το στρες, η θλίψη, τα λάθη και τα πάθη του σύγχρονου ανθρώπου και όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας τον προβληματίζουν. Στην πορεία του ο Παραθεριστής θα πέσει και ο ίδιος σε σφάλματα, θα συγκρουστεί με τον ίδιο του εαυτό και τότε θα ξεκινήσει μια σειρά αποκαλύψεων…
Ο συγγραφέας θα θίξει καυτά προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας, όπως είναι τα ναρκωτικά και η κατάθλιψη. Και καθώς ο θυμός και η πίεση αυξάνονται, αυτό που τελικά θα αναδυθεί είναι η απαιτούμενη αυτοεκτίμηση και ο ρόλος της στην ισορροπία του ανθρώπου. Ο Τζιτζικάκης δείχνει ότι είναι προτιμότερο να μιλά κανείς για ένα πρόβλημά του ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές, ώστε να κατανοήσει τις πραγματικές του διαστάσεις και να το αντιμετωπίσει. Και όλα αυτά μέσα από μια δυνατή πλοκή με κινηματογραφική ροή, που ξυπνά στον αναγνώστη έναν καταιγισμό συναισθημάτων. Ένα βιβλίο γραμμένο με εξαιρετικό θάρρος, που συναρπάζει και παράλληλα γίνεται η αφορμή για ένα αναγνωστικό ταξίδι αυτογνωσίας. Σε πρώτο επίπεδο ο αναγνώστης αφήνεται στην ταχύτατη ροή του κειμένου, ενώ ένα βαθύτερο επίπεδο αποκαλύπτεται κάθε φορά που το διαβάζει. Συχνά θα νιώσει ότι ταυτίζεται με τον Παραθεριστή για την αλήθεια και τη γνησιότητα των δικών του προβληματισμών. Και είναι, θεωρώ, βέβαιο ότι δε θα αρκεστεί σε μια μόνο ανάγνωση, καθώς το τέλος του γίνεται η αφορμή για μια σειρά αποκαλυπτικών συναισθημάτων.
Κι ενώ δεν υπόσχεται λύσεις, αναδεικνύει το μέγεθος του προσωπικού αγώνα όλων μας, ακόμα και τότε που όλα μοιάζουν να έχουν χαθεί.
Η αξία αυτού του βιβλίου βρίσκεται στην ειλικρίνειά του και στο ότι, παρόλο που διαχειρίζεται με σοβαρότητα το θέμα της κατάθλιψης, δεν προκαλεί μελαγχολία αλλά προβληματισμό στον αναγνώστη, παροτρύνοντάς τον να αναζητήσει την αλλαγή στη ζωή του. Κι ενώ δεν υπόσχεται λύσεις, αναδεικνύει το μέγεθος του προσωπικού αγώνα όλων μας, ακόμα και τότε που όλα μοιάζουν να έχουν χαθεί. Πρόκειται, ίσως, για μια από τις πιο ρεαλιστικές προσεγγίσεις στο θέμα αυτό, ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζει πολύς κόσμος στις μέρες μας και που συχνά δεν έχουμε τη δύναμη ούτε να το συζητήσουμε.
Στην πιο ώριμή του στιγμή στο βιβλίο αυτό, ο Γιώργος Τζιτζικάκης δεν μοιάζει με τον συγγραφέα του παρελθόντος. Φαίνεται ότι ολοκληρώνοντας τη δική του προσωπική διαδρομή στέκεται τώρα σε νέα θεματογραφία και καταθέτει μια μαρτυρία για την ανάγκη επαναπροσδιορισμού των ανθρώπινων μέτρων, αλλά και της δικής του συγγραφικής πορείας. Με διαφορετικό στιλ αυτή τη φορά και έχοντας πολλά καινούργια να μας πει, προσπαθεί να σπάσει το ταμπού που ακόμα διαπερνά την ελληνική κοινωνία σε σχέση με τις ψυχικές ασθένειες, ώστε να καταφέρει να ανοίξει και πάλι ο δημόσιος διάλογος γύρω από αυτές, έχοντας ως βασικό δίαυλο κάτι αδιάψευστο, την ίδια του την εμπειρία.
Δεν είναι εύκολο να κλείσει κανείς αυτό το βιβλίο, ένα βιβλίο που προσδοκά να φέρει στην επιφάνεια πρόσωπα που εύκολα φαινομενικώς, αλλά με μεγάλο κόπο, θυσιάζουν ό,τι αγάπησαν, πάντοτε όμως γενναιόδωρα και πάντα ευγενικά, πάντα δοτικά και πάντα τρυφερά, πάντα μεγαλόψυχα.
Η κριτική μου στο φιλόξενο diastixo.gr
https://diastixo.gr/kritikes/elliniki...

[Anna Patera]

ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ και ΜΕ αρέσουν τα βιβλία του Γ.Τζιτζικάκη γιατί διαβάζοντας τα μου θυμίζουν δικές μου σκέψεις,βιώματα,συναισθήματα.Στα προηγούμενα βιβλία του "Τ'αηδονιού το δάκρυ","Ένα δράμι δύναμης" και "Αντίο δεν είπα ακόμα ΖΩ" "συνάντησα" απώλειες που βίωσα και αντιμετώπισα όπως οι ήρωες ή και τελείως διαφορετικά απ' ότι εκείνοι, καταστάσεις της δικής μου ζωής ή αγαπημένων μου ανθρώπων που μου προκάλεσαν ποικίλα αισθήματα και αντιδράσεις. 'Εχοντας γνωρίσει κι αγαπήσει τη γραφή του και γνωρίζοντας τι διαπραγματεύεται ο Παραθεριστής του, μετρούσα αντίστροφα από το καλοκαίρι που έμαθα για την έκδοση του.!!!
Το βιβλίο με κέρδισε από την πρώτη φράση "Στα λόγια που δεν λέμε και μας πνίγουν.No more!"

Το βιβλίο Παραθεριστής είναι μυθιστόρημα;;είναι σκέψεις;;Καταθέσεις;;;Παράπονα;;;

ρωτάει στις αρχές του 3ου κεφαλαίου ο συγγραφέας!! και απαντά λίγες αράδες παρακάτω πως "..ότι όσα γράφω δεν είναι τίποτα άλλο από σκέψεις ακάθαρτες που αποβάλλει στο χαρτί ο θυμός μου"(σελ.29).

Αν ρωτούσατε εμένα θα απαντούσα πως ο Παραθεριστής είναι μια κατάθεση ψυχής του συγγραφέα !!!Σκέψεις ακάθαρτες που περνάν απ'το μυαλό όλων μας,που δεν τολμάμε να τις εκφράσουμε,μοιραστούμε,συζητήσουμε και καταλήγουν να μας πνίγουν και να μας οδηγούν σε σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού,στην απομάκρυση από αγαπημένα πρόσωπα,στην κατάθλιψη.

Ο Παραθεριστής,παραθερίζει κάθε χρόνο σ'ένα ελληνικό νησί,παρατηρεί τους γύρω του και μιλά για την αναζήτηση της ουσίας της ζωής,τη δράση αντί της παραίτησης,την επιφάνεια των διαπροσωπικών σχέσεων,την εξάλειψη των ταμπού,την αποδοχή του εαυτού μας (απ'το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Τολμά με γλώσσα ωμή να θίξει όλα τα παραπάνω και να μας θέσει απέναντι σ'όλα αυτά μα κυρίως απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό!!!Πόσοι τολμάμε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη,να κάνουμε την αυτοκριτική μας;;; να ομολογήσουμε στους δικούς μας ανθρώπους τις πιο μύχιες σκέψεις,τα θέλω μας ;;;

Δεν θα ήθελα να αναλύσω περισσότερο το βιβλίο (είπαμε με τον γραπτό λόγο εγώ δεν έχω τις καλύτερες σχέσεις 😊)αλλά θα προτείνω να το διαβάσετε μια και πιστεύω πως σε μια εποχή που δημιουργεί πολλά προβλήματα στην ψυχική μας υγεία,για μένα ήταν η καλύτερη ....ψυχοθεραπεία!!!Μ'εφερε αντιμέτωπη με τον ίδιο μου τον εαυτό,κι αλήθειες που έκανα πως δεν έβλεπα ή που ίσως δεν ήθελα να παραδεχθώ.

Και θα κλείσω,όπως συνηθίζω, με ένα απόσπασμα του βιβλίου(σημείωσα πολλά 😍)απαντώντας και στον συγγραφέα πως κατάλαβα όλες τις ιστορίες,ταυτίστηκα με κάποιες,κάτι μου θύμισαν γιατί ναι φταίει τ'ότι δεν διαφέρουμε πολύ όλοι εμείς που χάσαμε το μυαλό μας από το στρες και τον πόνο.!!



"Να είσαι δυνατός και να πιστεύεις στον εαυτό σου -να τον αγαπάς,ρε φίλε!-και να γνωρίζεις ότι τη γραμμή του ορίζοντα όσο στραβά κι αν την κοιτάξεις,γερμένος απ'τα ζόρια σου,εκείνη ουσιαστικά ποτέ δεν γέρνει και σε περιμένει να ισιώσεις.....

Να χαμογελάς,να ρισκάρεις,να ζεις,να μην τα παίρνεις όλα στα σοβαρά και τις δύσκολες μέρες,που θα βυθίζεσαι σε ανώφελα δαιδαλώδη μονοπάτια,να θυμάσαι ότι η αμεσότερη λύση για μια σκοτεινή σκέψη που σε βασανίζει είναι να την παρατήσεις σε μιαν άκρη -έτσι,θα τη δεις να χάνει τη δυναμική της που σε τρομάζει-και να πας σε μιαν επόμενη,σε μια φωτεινότερη σκέψη,που,αν γίνεται,θα παραθερίσεις μαζί της.Είναι όμορφη η ζωή,και είναι εκεί έξω΄ ζήσε τη!"(σελ.225-226)

https://meareseitobiblioafou.blogspot...

[Ελένη Καραχανίδη]

Πάντα νιώθω ότι τα βιβλία που διχάζουν πρέπει να τα διαβάζουμε με μια παραπάνω ματιά. Όχι για να πάρουμε θέση στην ψηλή ή στη χαμηλή τους βαθμολογία. Αλλά γιατί πιστεύω ότι υπάρχει περίπτωση κάποια απ τις δύο πλευρές κάτι να έχει αντιληφθεί ολότελα διαφορετικά. Κ αυτό είναι σαφώς τέτοιο βιβλίο .
Ένα βιβλίο που σίγουρα είναι ώμο κ σαφώς βωμολοχει. Ένα βιβλίο σκληρό και οργισμένο με πολλούς τρόπους. Αλλά αυτά είναι η επιφάνεια. Που λίγο αν τα σκρατσαρει κανείς θα δει το ξεγυμνωμα του συγγραφέα. Όχι μόνο ως γυμνιστή σε επίπεδο πρακτικό. Αλλά κ σ αυτό που δηλώνει ο ίδιος στην πολύ αρχή του βιβλίου, εκεί που κάνει προς τους αναγνώστες "μια ενημέρωση". Γιατί ο συγγραφέας είναι σαφής, σαφέστατος στο τι είναι κ τι δεν είναι αυτό το βιβλίο. Σε τι στοχεύει κ τι θα συμβεί. Κ ως προς αυτά ο #παραθεριστης εκπληρώνει τις υποσχέσεις του στο ακέραιο. Αν είναι ικανοποιητικες αυτές οι υποσχέσεις είναι μια άλλη συζήτηση και η απάντηση υποκειμενική για κάθε αναγνώστη. Η ξεκάθαρη τοποθέτηση κ ανακοίνωση των προθέσεων ωστόσο δεν μπορει να αμφισβητηθεί.

[Ολγα Βρετοπουλου · Rating 5 out of 5]

Tο διάβασα!!Και θέλω να γράψω τόσα άλλα θ αρκεστω σ αυτά...Όποιος πει ότι σε κάποιο σημείο του δεν ταυτίζεται βία είναι ψεύτης...θέλει πολύ θάρρος να βγάλεις όλα αυτά από μέσα σου και μέσα από την αθυροστομία να αναβλύζει τόση ευαισθησία.....πάντα θα θυμώνουμε μέσα από τους άλλους με τον εαυτό μας!Μπράβο Γιώργο μου! Ελπίζω αυτή η γραπτή εξομολόγηση να γαληνέψει για λίγο το πνεύμα σου και να προχωρήσεις στο επόμενο βήμα!Καλοταξιδο κι αγωνιώ για το επόμενο!!!Φιλιά!!!!

[Julia Poulimenakou · Rating 5 out of 5]

Ο «Παραθεριστής» του Γεωργίου Ελ.Τζιτζικάκη, ένα βιβλίο ψυχοθεραπευτικό, ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης, το οποίο αφορά αυτούς που προσπαθούν να διώξουν από το δέρμα τους κι απ’ το μυαλό τους τα τοξικά συναισθήματα, τα οποία έχουν δημιουργηθεί από στερεότυπα και ταμπού αλλοτινών εποχών, όπου ευτυχώς σιγά σιγά αρχίζουν να εκλείπουν και η ζωή επιτέλους να μπαίνει στον αληθινό της δρόμο. Ο συγγραφέας με αιχμηρή πένα στο συναίσθημα και στις ανάγκες του είτε αυτές είναι βιολογικές είτε είναι πνευματικές, κατορθώνει να καρφώσει το μαχαίρι βαθιά μέσα στο χώμα και να ξεριζώσει τις άχρηστες ρίζες τής προκατάληψης, είτε είναι του εαυτού μας είτε των άλλων, βάζει τα πράγματα στην πραγματική τους υπόσταση, χρησιμοποιώντας εκείνες τις «κακές» λέξεις, όχι για να προκαλέσει ή να δείξει ότι είναι άνετος στη συγκεκριμένη φρασεολογία, αλλά για να σπάσει αυτό το φράγμα της ενοχής, της ενοχής για τη ζωή, για τον θάνατο, για τη γυναίκα και κατά προέκταση για κάτι τόσο φυσικό, όσο και ο τρόπος που όταν γεννηθήκαμε βγάλαμε την πρώτη μας κραυγή .... Γιατί έτσι μεγαλώσαμε οι περισσότεροι, με προκαταλήψεις και ταμπού, και με μια σφραγίδα ότι όλα αυτά είναι κακά πράγματα και δεν θα πρέπει να μιλάμε γι’ αυτά... κλπ κλπ. Πώς λοιπόν, όντας μεγάλοι πια, θα μπορέσουμε να αποτινάξουμε όλο αυτό από πάνω μας; Πώς θα ξεχωρίσουμε την αληθινή ηθική από την αυθεντικότητα των συναισθημάτων μας; Ένα βιβλίο πραγματικό εγχειρίδιο για το πώς θα καταφέρουμε να ξαναγεννηθεί ο πραγματικός εαυτός μας, όταν όλα αυτά είναι ριζωμένα μέσα μας και έχουν διαμορφώσει έναν άλλον άνθρωπο και πώς θα βγούμε επιτέλους από αυτό το απήθμενο σκοτάδι... Και εδώ είναι που ο συγγραφέας κατορθώνει να πετύχει στο τέλος του βιβλίου, να στήσει τις ενοχές του στον τοίχο, τον φόβο , την απόγνωση , την αυτοκτονία , τον θυμό, να τα στριμώξει όλα αυτά και να τα κλειδώσει σε ένα δωμάτιο, όπου μόνο εκείνος έχει τα κλειδιά, και είναι στο χέρι του αν θα τα χρησιμοποιήσει ή θα τα πετάξει στη θάλασσα μια για πάντα. Κι έτσι από το βαθύ σκοτάδι θα βγει στο φως...
Όλοι μας έχουμε την ευθύνη των πράξεών μας και κανείς άλλος στην ενήλικη ζωή μας δε φταίει για την άσχημη πορεία της. Ο συγγραφέας μέσα από πραγματικά γεγονότα ή ακόμα και από μυθοπλαστικά στοιχεία, τα οποία τα χρησιμοποιεί ως μέθοδο ψυχοθεραπείας, κατορθώνει να σωθεί από όλα αυτά που τον στριμώχνουν συναισθηματικά, όταν ακριβώς συνειδητοποιεί ότι όλες οι λύσεις βρίσκονται στη δική του σκέψη, όταν ανακαλύπτει ότι το κλειδί της επιτυχίας και της διάσωσης του εαυτού του το είχε εκείνος.
Ο «Παραθεριστής» του Γεώργιου Ελ. Τζιτζικάκη είναι ο ίδιος μας ο εαυτός, εκείνος ο γυμνός εαυτός μας, που αν τον κοιτάξουμε στον καθρέφτη μας το πρωί που θα ξυπνήσουμε και τον παρατηρήσουμε (πριν ακόμα τον καλωπίσουμε), θα τον δούμε στην πραγματική του διάσταση.
Εύχομαι ο «Παραθεριστής» να είναι καλοπόρευτος στις ψυχές των ανθρώπων και συγχαρητήρια στις Εκδόσεις Κάκτος για την πρωτοβουλία της έκδοσης αυτής.
Τζούλια Πουλημενάκου
Ποιήτρια
28-10-2020

[Kontogianni Litsa · Rating 5 out of 5]

ΜΕΣΟ ΤΕΧΝΗΣ!!! Λίτσα Κοντογιάννη
Ξεκινώντας και μόνο να διαβάσω την περίληψη που υπάρχει στο οπισθόφυλλο, εγώ προσωπικά είχα την αίσθηση πως θα βρω και δικά μου κομμάτια μέσα σε αυτό, σαν σκόρπια κομμάτια του παζλ. Και σαν ξεκίνησα να το διαβάζω, συγκλονίστηκα.
Αυτό το βιβλίο του κυρίου Τζιτζικάκη είναι εντελώς διαφορετικό από αυτά που μας έχει συνηθίσει έως τώρα. Η γραφή παραμένει βέβαια το ίδιο εξαιρετική και έντονη, μόνο η θεματολογία αλλάζει. Βρίθει από αλήθειες. Τολμάει να τις καταθέσει, χωρίς ίχνος ωραιοποίησης, με περίσσιο θάρρος αλλά και με θράσος, χρησιμοποιώντας μια γλώσσα οξύτατη χωρίς να κρύβεται πίσω από τις λέξεις. Θέλει πολύ τόλμη για να μπορέσει κάποιος να παραδεχτεί όλη την αλήθεια και να την πει στον ίδιο του τον εαυτό. Οι περισσότεροι από μας είμαστε αθεράπευτα επιεικής με τον εαυτό μας, αλλά τρομερά αυστηροί με τους άλλους. Μόλις φτάσουμε σε αυτή την απομυθοποίηση του εαυτού μας, θέλει πολλούς τόνους δύναμης για να αυτοπροσδιοριστούμε εκ νέου μέσα στο κοινωνικό σύνολο, αντιλαμβανόμενοι και αποδεχόμενοι την διαφορετικότητά μας, αποφεύγοντας πάντα τον κίνδυνο να χαθούμε εκ νέου, ή και να περιθωριοποιηθούμε. Γιατί πολύ απλά το περιβάλλον μας συνήθως δεν μπορεί να μας καταλάβει, οπότε ούτε και την επανάστασή μας, κι αφού δεν θέλουμε να «αφομοιωθούμε» από το μαντρί, δεν είναι διατεθειμένο να μας σεβαστεί. Κακά τα ψέματα, το να βρεθεί η σωστή ισορροπία, και περισσότερο η ψυχική, είναι καθαρά δική μας υπόθεση. Και δεν είναι ντροπή να ζητήσουμε βοήθεια. Μεγάλη υπόθεση να μπορεί να αισθάνεται ο άνθρωπος πραγματικά ελεύθερος, και μάλιστα από απωθημένα.
Ο παραθεριστής κάνοντας καλοκαιρινές διακοπές σε κάποιο ελληνικό νησί, μετατρέπεται σε παρατηρητή και διαπιστώνει και καταγράφει με τον δικό του τρόπο πράγματα εντελώς διαφορετικά με την ψυχοσύνθεσή του. Διαισθάνεται την διαφορετικότητά του, και διαπιστώνει με τα ίδια του τα μάτια σε τι καλούπια μπαίνουν οι περισσότεροι, πόσο πολύ είναι διατεθειμένοι να συμβιβαστούν, αρκεί να είναι αποδεκτοί από το κοινωνικό σύνολο. Μένουν στην επιφάνεια χωρίς καμία διάθεση εμβάθυνσης.
Εξαιρετικές ιστορίες, αφιλτράριστες, αγνές καταθέσεις ψυχής όλων των χαρακτήρων, απόλυτα πραγματικές, θυμίζουν έντονα και κάποιες δικές μας. Κουμπώνουν άριστα μεταξύ τους, γιατί πολύ απλά αναδύουν τη μυρωδιά της αληθινής ζωής.
Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να διαβάσετε αυτό το βιβλίο. Και μάλιστα πολύ προσεκτικά. Θα σας δώσει άφθονη τροφή για προβληματισμό και σκέψη. Τελειώνοντάς το θα βιώσετε μια πρωτοφανή διαύγεια και καθαρότητα σκέψης. Με μια προϋπόθεση: πριν ξεκινήσετε την ανάγνωσή του, να πετάξετε όποιες παρωπίδες φοράτε, και να ανοίξετε διάπλατα τη ψυχή και το μυαλό σας. Θα βγείτε απόλυτα κερδισμένοι.

[Marina Laoumtzi · Rating 5 out of 5]

Ένα βιβλίο τόσο έντονο, τόσο αληθινό, τόσο ντόμπρο, τόσο δικό μας, ναι είναι.. αυτό που, πολλοί εξ ημών θα θέλαμε να μπορούσαμε, να είχαμε τον τρόπο και το θάρρος να το γράψουμε. Μέσα στις αράδες του κοιτάμε εμάς, τα πάθη, τους φόβους, τις αλήθειες και τα ψέματα μας. Βλέπουμε τις δικές μας προκαταλήψεις και τους συμβιβασμούς μας μα και τις ελευθεριότητες μας. Μέσα σε αυτό το βιβλίο αν δεν δεις τίποτα που να σε αγγίξει στα τρίσβαθα του μυαλού σου, τότε ή δεν το διάβασες και λες ένα (Ω ήταν υπέροχο μπράβο σας), ή είσαι σε κώμα γιατί έτσι μόνο είσαι άψογος. Οι λέξεις όπως ακριβώς χρειάζεται να "ειπωθούν" χρησιμοποιώντας τες για ό,τι ακριβώς λένε και που πολλοί ντρέπονται να τις δουν ακόμα και μέσα από το λεξικό μην τυχόν και χαλάσει το ιλουστρασιόν τους. Σκέψεις και πράξεις που όλοι μας κάνουμε αλλά τις καλύπτουμε πίσω από καθρέπτες γυαλιά, και όμορφες επιτηδευμένες φράσεις. Ανάξια, εγώ, να κρίνω ό, τι διαβάζω, μα σίγουρα θα πω πως είναι από τα βιβλία που άγγιξαν ψυχή μου , σώμα μου , υποσυνείδητο μου. Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για το "μάθημα" ζωής που μου χάρισες Γιώργο Τζιτζικάκη!!!!!!!

[ΜΑΙΡΗ Κ · Rating 4 out of 5]

Το διάβασα. Εφόσων το βιβλίο αυτό , είναι περισσότερο μια κατάθεση ψυχής , παρά λογοτεχνία, ίσως δεν πρέπει να το κρίνουμε αυστηρά.
Μου άρεσε, ούτε χυδαίο το βρήκα ( σχόλια που διάβασα λίγο παρακάτω) , ούτε σκληρό. Η σεμνοτυφία κρύβει μια μορφή υποκρισίας μέσα ,
ενώ εδώ ο κ. Τζιτζικάκης ξεγυμνώνεται.
Η γλώσσα μιμείται σε πολλές περιπτώσεις τον Henry Miller , αλλα ολα καλά. Κι εγώ αν μπορούσα να τον μιμηθώ, θα το έκανα.
Επίσης φαίνονται όλες οι επιρροές του συγγραφέως - ίσως οι αγάπες/ήρωες θα έπρεπε να πω - όπως ο Hemingway και ο Νίκος Καζαντζάκης.
Βοηθάει. Ειδικά όταν συνειδητοποιείς οτι μοιράζεσαι αρκετες σκέψεις και ταυτίζεσαι με τον συγγραφέα , αισθάνεσαι ότι
τουλάχιστον υπάρχουν κι άλλοι εκεί εξω που βιώνουν τις καταστάσεις με τον ίδιο κυνισμό κι οπτική.
Από περιέργεια με ώθησε να δω την γραφή του συγγραφέα σε άλλα βιβλία του.
Ο "ΠΑΡΑΘΕΡΙΣΤΗΣ" ήταν σαφώς ανώτερο κι ίσως - κατ'εμε καλύτερα - πιο δυσκολοχώνευτο.
Καλή συνέχεια.

[Xristina Stamatiou · Rating 5 out of 5]

Ενα βιβλίο γεμάτο εμπειρίες και κυρίως σκέψεις που όλοι μας έχουμε κάνει κάποιες στιγμές. Ιστορίες με μια τόσο άμεση αφήγηση, που σε προβληματίζει ακόμη όταν συμφωνείς με τις απόψεις του ήρωα. Και ενώ σε κάποια σημεία του βιβλίου σε κάνει ακόμη και να γελάσεις με τον τρόπο που αυτοσαρκαζεται, συγχρόνως σε "θυμώνει" που ενώ τις περισσότερες φορές βλέπει τα πράγματα και παρατηρεί τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο όπως πολλοί από εμάς ,επιμένει να τα κλείνει όλα μέσα σε κουτάκια , να τα φορτώνεται και να τα αφήνει να τον βαραίνουν ��αι να τον πονάνε. Κι ύστερα αφήνει τις ενοχές και τον θυμό του για το βάρος που κουβαλάει και για τον πόνο που του προκαλεί,να βάζουν τον ίδιο μέσα σε ένα τετράγωνο κουτί, αυτό της λογικής του, και το ονομάζει παράλογο. Αφήνοντας τις ενοχές του να τον ξαναγυρίζουν στο ίδιο σημείο ξανά και ξανά!
🤔😊

[Glykeria Kakouri · Rating 5 out of 5]

Λίγα σύγχρονα βιβλία με έχουν συγκινήσει και ο "Παραθεριστής" είναι ένα από αυτά... Αληθινό, ωμό, καθηλωτικό...
Ο παραθεριστής ουσιαστικά μας ξεναγεί στα απόκρυφα μέρη του μυαλού του-και του μυαλού μας-τολμά να αποκαλύψει μύχιες σκέψεις και να ξεσκεπάσει απροκάλυπτα την υποκρισία και το σκοτάδι, που σκεπάζουν τούτον τον κόσμο, που καμώνεται ότι είναι ωραίος και κρύβει τα κουσούρια του, αρεσκόμενος να σχολιάζει τους άλλους αλλά όχι τον εαυτό του.
Ο χειμαρρώδης και πικρόχολος μονόλογος του παραθεριστή δεν είναι παρά η "έσω" φωνή του σύγχρονου μοναχικού ανθρώπου, μια οργισμένη φωνή, γροθιά στο στομάχι, που δεν προσδοκά ούτε επιβράβευση ούτε κολακείες, αλλά ξερνά στεγνά την αλήθεια με οποιοδήποτε τίμημα. Ο αναγνώστης συμφωνεί, διαφωνεί, θυμώνει, απογοητεύεται, συμπάσχει, κατανοεί ή απορρίπτει...
Μόνο με αλήθειες, όμως, γράφονται τα αληθινά βιβλία...

[Mary Karydi · Rating 5 out of 5]

Λοιπόν τον διαβασα τον "Παραθεριστή".Είδα σε πολλά σημεία τον εαυτό μου,είδα όμως και τον αντρα μου σε αρκετά.Μου άρεσε πολύ,εχω κρατήσει και σημειώσεις....Η αλήθεια είναι πως όταν θυμώνουμε βγάζουμε τα αληθινά μας συναισθήματα και νομίζω ξαλαφρώνουμε.....Τελικά κράτησα αυτό: "Οι ζωές μας είναι σαν καθρέφτες...Νομίζεις ότι αυτό που βλέπεις μέσα τους είναι αυτό που είσαι,όμως στη πραγματικότητα βλέπεις τα πάντα ανάποδα! Ολα ειναι αλλιώς....."Σου ευχομαι αγαπημένε Γιώργο Τζιτζικάκη να μας ταξιδευεις για πολλά πολλά χρόνια ακόμα με την υπέροχη και καυστική γραφή σου😍

[Simoni Mitsiali · Rating 5 out of 5]

Τον βρήκα εξαιρετικό μια και αποτυπώνει ακριβώς τον ψυχισμό, τη νοοτροπία, τους προβληματισμούς, τα θέλω και τα φοβαμαι της γενιάς μας αλλά και της σύγχρονης κοινωνίας γενικότερα. Ταυτίστηκα πολλές φορές με τον παραθεριστη και άλλες τόσες υπήρξε οδηγός για να κατανοήσω τι συμβαίνει γύρω μου μια και (δυστυχώς) είμαι λίγο... ρετρο για τα δεδομένα της εποχής. Με λόγο ευθύ, ξεκάθαρο και ειλικρινή, ξεμπλέκει υπέροχα το κουβάρι των ανθρωπίνων σκέψεων και σχέσεων όπως έχουν διαμορφωθεί στα χρόνια που ζούμε. Υπέροχο, Πάντα επιτυχίες!

[Ioanna Lekka · Rating 5 out of 5]

Ο Παραθεριστής δεν είναι αυτό που περιμένεις όταν ακούς τον τίτλο. Μην περιμένεις ξενοιασιά, γέλια, ουζακια και γλέντια. Είναι η κατάθεση της ψυχής του Γιώργου. Της πονεμένης και ταλαιπωρημένης του ψυχής. Δε χαϊδεύει αυτιά γι αυτό αυτός που δεν αντέχει την αθυροστομία είναι προτιμότερο να μην τον διαβάσει.
Δεν ταυτίζομαι πουθενά με τον Παραθεριστή αλλά μπορώ να τον καταλάβω και να τον νιώσω.
Μπράβο για την τόλμη σου Γιώργο, μπράβο που τσαλακώθηκες , μπράβο που με έκανες να δω το δάσος πέρα από το δάχτυλο.
Ναι υπάρχει αληθινή ζωή και αξίζει να την αρπάξεις από τα μαλλιά και να τη ζήσεις.

[Sofia Alexoudi · Rating 5 out of 5]

Ο Παραθεριστης είναι ένα βιβλίο βγαλμένο από την ζωή, οι περισσότεροι θα δούνε και δικά τους στοιχεία μέσα σε αυτό. ( Δεν θα αποκαλύψω περισσότερα)
Είναι ένα βιβλίο που μόνο ο Γιώργος θα μπορούσε να γράψει!!!! Γιατί κάθε βιβλίο έχει διαφορετικό θέμα, από αγάπη, δράση, τσαμπουκα, ευαισθησία, αλήθειες κ.α Γράφει κάθε φορά κάτι διαφορετικό. Κάθε βιβλίο είναι μια έκπληξη που την περιμένουμε με ανυπομονησία!!!! Καλοταξιδο!!!

[Μαρία Κρητσωτάκη · Rating 5 out of 5]

❤Να χαμογελάς, να ρισκάρεις, να ζεις,να μην τα παίρνεις όλα στα σοβαρά και τις δύσκολες μέρες,που θα βυθίζεσαι σε ανωφελα δαιδαλώδη μονοπάτια, να θυμάσαι ότι η αμεσότερη λύση για μια σκοτεινή σκέψη που σε βασανίζει είναι να την παρατήσεις σε μιαν άκρη,έτσι θα την δεις να χάνει τη δυναμική της που σε τρομάζει, και να πας σε μιαν επόμενη,σε μια φωτεινότερη σκέψη που ,αν γίνεται, θα παραθερισεις μαζί της.Ειναι όμορφη η ζωή, και είναι εκεί έξω 'ζησε τη !Καλή μας αντάμωση ❤αγαπημένε μου ❤

[Annie Kalyva · Rating 5 out of 5]

Ο Παραθεριστης μας παρασύρει ένα μοναδικό καλοκαιρινό θέρετρο και μας οδηγεί σε ένα μονοπάτι ψυχής . Η διαδρομή που ακολουθεί η σκέψη του δεν είναι εύκολη , έχει πολλές στροφές , δυσκολίες , εμπειρίες , εμπόδια , όπως έχουν όλα τα ξεχωριστά ταξίδια που μόνο η ψυχή μπορεί να μας προσφέρει . Κατ' ουσίαν είναι ένας εναλλακτικός οδηγός ζωής η περιπλάνηση του Παραθεριστη που έχει θέληση για ζωή , ζωή ομως με ουσία !!!!

[Stauroula Skavatsou · Rating 5 out of 5]

Ο ΠΑΡΑΘΕΡΙΣΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΦΟΒΕΡΟ ΒΙΒΛΙΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΒΓΑΛΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΤΙΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ!!!!!!!!!!!!!!!!ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΤΖΙΤΖΙΚΑΚΗ!!!!!!!!!!!ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΥΤΟ ΑΚΟΥΜΠΗΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΤΙΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ.ΤΕΛΕΙΑ Η ΑΦΗΓΗΣΗ!!!!!!!!!!!ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ ΟΛΟΨΥΧΑ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[Κώστας Βελούτσος · Rating 5 out of 5]

Όμορφο το βιβλιο του Γ. Τζιτζικάκη Παραθεριστής. Σοφό και αληθινό. Πραγματικά με άγγιξε σαν να το διηγόμουν εγώ ο ίδιος. Πέντε αστέρια δεν φτάνουν για να εκφράσουν όλα αυτά που πήρα και έμαθα απο το βιβλίο σου Γιώργο. Πολλά πολλά συγχαρητήρια.

[Noni Koun · Rating 1 out of 5]

Αν μπορούσα θα του έβαζα -5 . Κακό κείμενο σεξιστικό με βωμολοχία δεν εχει να σου προσφέρει τπτ . Με παρέσυρε το εξώφυλλο αλλά έφριξα . Χάλασα χρόνο που θα μπορούσα να διαβάσω κάτι εξαιρετικό και διάβασα αυτό το πράγμα γιατί βιβλίο δεν είναι