What do you think?
Rate this book
Το Αυτό (2 Τόμοι) #1
Το Αυτό, τόμος I
Ένα αγοράκι με κίτρινο αδιάβροχο τρέχει χαρούμενο δίπλα σ’ ένα χάρτινο καραβάκι που αρμενίζει σ’ ένα πλημμυρισμένο από τη βροχή ρείθρο. Η βροχή έχει κοπάσει πια, και πέφτει στην κίτρινη κουκούλα σαν ψιλόβροχο σε τσίγκινη στέγη. Το αγόρι με το κίτρινο αδιάβροχο είναι ο Τζορτζ Ντένμπροου, κι εκείνη τη φθινοπωρινή ημέρα ήταν έξι χρονών…
Αυτό που κάνει τη μικρή πόλη του Ντέρι τόσο τρομακτικά διαφορετική από τις άλλες είναι όλα εκείνα που βλέπουν –και αισθάνονται– μόνο τα παιδιά.
Στα φρεάτια και τους υπονόμους, το Αυτό καραδοκεί και παίρνει τη μορφή εφιάλτη, του βαθύτερου τρόμου που φωλιάζει σε κάθε παιδί. Όμως, πότε πότε, το Αυτό προβάλλει από τα ζοφερά και υγρά βάθη, αρπάζει, διαμελίζει, σκοτώνει…
Τα χρόνια περνούν, τα παιδιά μεγαλώνουν, εγκαταλείπουν την πόλη, λησμονούν. Μέχρι τη στιγμή που κάποιος τους καλεί να επιστρέψουν, για να αντιμετωπίσουν για μία ακόμα φορά το Αυτό, που σαλεύει σαν ερπετό στα σκοτεινά έγκατα της μνήμης τους καθώς αναδύεται για να μετατρέψει τους εφιάλτες του παρελθόντος σε μια ανείπωτα φρικτή πραγματικότητα.
Αυτό που κάνει τη μικρή πόλη του Ντέρι τόσο τρομακτικά διαφορετική από τις άλλες είναι όλα εκείνα που βλέπουν –και αισθάνονται– μόνο τα παιδιά.
Στα φρεάτια και τους υπονόμους, το Αυτό καραδοκεί και παίρνει τη μορφή εφιάλτη, του βαθύτερου τρόμου που φωλιάζει σε κάθε παιδί. Όμως, πότε πότε, το Αυτό προβάλλει από τα ζοφερά και υγρά βάθη, αρπάζει, διαμελίζει, σκοτώνει…
Τα χρόνια περνούν, τα παιδιά μεγαλώνουν, εγκαταλείπουν την πόλη, λησμονούν. Μέχρι τη στιγμή που κάποιος τους καλεί να επιστρέψουν, για να αντιμετωπίσουν για μία ακόμα φορά το Αυτό, που σαλεύει σαν ερπετό στα σκοτεινά έγκατα της μνήμης τους καθώς αναδύεται για να μετατρέψει τους εφιάλτες του παρελθόντος σε μια ανείπωτα φρικτή πραγματικότητα.
1008 pages, Paperback
First published January 1, 1986
About the author
Stephen King
2,138 books902k followersStephen Edwin King was born the second son of Donald and Nellie Ruth Pillsbury King. After his father left them when Stephen was two, he and his older brother, David, were raised by his mother. Parts of his childhood were spent in Fort Wayne, Indiana, where his father's family was at the time, and in Stratford, Connecticut. When Stephen was eleven, his mother brought her children back to Durham, Maine, for good. Her parents, Guy and Nellie Pillsbury, had become incapacitated with old age, and Ruth King was persuaded by her sisters to take over the physical care of them. Other family members provided a small house in Durham and financial support. After Stephen's grandparents passed away, Mrs. King found work in the kitchens of Pineland, a nearby residential facility for the mentally challenged.
Stephen attended the grammar school in Durham and Lisbon Falls High School, graduating in 1966. From his sophomore year at the University of Maine at Orono, he wrote a weekly column for the school newspaper, THE MAINE CAMPUS. He was also active in student politics, serving as a member of the Student Senate. He came to support the anti-war movement on the Orono campus, arriving at his stance from a conservative view that the war in Vietnam was unconstitutional. He graduated in 1970, with a B.A. in English and qualified to teach on the high school level. A draft board examination immediately post-graduation found him 4-F on grounds of high blood pressure, limited vision, flat feet, and punctured eardrums.
He met Tabitha Spruce in the stacks of the Fogler Library at the University, where they both worked as students; they married in January of 1971. As Stephen was unable to find placement as a teacher immediately, the Kings lived on his earnings as a laborer at an industrial laundry, and her student loan and savings, with an occasional boost from a short story sale to men's magazines.
Stephen made his first professional short story sale ("The Glass Floor") to Startling Mystery Stories in 1967. Throughout the early years of his marriage, he continued to sell stories to men's magazines. Many were gathered into the Night Shift collection or appeared in other anthologies.
In the fall of 1971, Stephen began teaching English at Hampden Academy, the public high school in Hampden, Maine. Writing in the evenings and on the weekends, he continued to produce short stories and to work on novels.
Stephen attended the grammar school in Durham and Lisbon Falls High School, graduating in 1966. From his sophomore year at the University of Maine at Orono, he wrote a weekly column for the school newspaper, THE MAINE CAMPUS. He was also active in student politics, serving as a member of the Student Senate. He came to support the anti-war movement on the Orono campus, arriving at his stance from a conservative view that the war in Vietnam was unconstitutional. He graduated in 1970, with a B.A. in English and qualified to teach on the high school level. A draft board examination immediately post-graduation found him 4-F on grounds of high blood pressure, limited vision, flat feet, and punctured eardrums.
He met Tabitha Spruce in the stacks of the Fogler Library at the University, where they both worked as students; they married in January of 1971. As Stephen was unable to find placement as a teacher immediately, the Kings lived on his earnings as a laborer at an industrial laundry, and her student loan and savings, with an occasional boost from a short story sale to men's magazines.
Stephen made his first professional short story sale ("The Glass Floor") to Startling Mystery Stories in 1967. Throughout the early years of his marriage, he continued to sell stories to men's magazines. Many were gathered into the Night Shift collection or appeared in other anthologies.
In the fall of 1971, Stephen began teaching English at Hampden Academy, the public high school in Hampden, Maine. Writing in the evenings and on the weekends, he continued to produce short stories and to work on novels.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 35 reviews
September 14, 2017
Ομολογώ πως μέχρι φέτος δεν είχα διαβάσει κανένα από τα βιβλία του Κινγκ, αν και είχα δει αρκετές ταινίες βασισμένες σε σενάρια γραμμένα πάνω τους (Το Αυτό, η Λάμψη, Κάρι, μέχρι και τα Λανγκολίαρζ που έπαιζε το Star) ο όγκος όμως των έργων του με αποθάρυνε. Το 2017 παρόλα αυτά είπα να κάνω την αλλαγή. Για αρχή διάβασα τον εντυπωσιακό πρώτο τόμο του Μαύρου Πύργου (από τους εφτά...), συνέχισα με το Κοράκι (το οποίο με ενθουσίασε) αλλά με την πολυδιαφημισμένη ΔΙΧΩΣ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ έκδοση του "το Αυτό" είχα ορισμένους ενδοιασμούς. Λογικό νομίζω όταν μιλάμε όχι για ένα, αλλά για δύο βιβλία συνολικού όγκου 1750 (!) σελίδων. Σαν challenge όμως το βρήκα κάπως εθιστικό και 2 μόλις μέρες αφότου έπεσε στα χέρια μου το ξεκίνησα.
Και έμεινα άφωνος.
Το βιβλίο είναι τρομερά γρήγορο, κυλάει σαν ερμητικό ποτάμι που στο πέρασμά του τα παρασύρει όλα, και η δομή του πραγματικά ρηξικέλευθη μιας και ο θείος Στήβεν στηρίζει το Αυτό στα γερά θεμέλια του μοναδικού κοινού σημείου επαφής όλης της γης. Όλοι οι άνθρωποι κάποτε υπήρξαν παιδιά. Και τα παιδιά φοβούνται πράγματα. Άλλα φοβούνται πολλά. Άλλα λιγότερα. Όλα όμως, Φοβούνται Κάτι.
Μία ομάδα λοιπόν παιδιών, αυτοαποκαλούμενων ως Losers, αποτελούμενη από έναν κεκέ, έναν φιλάσθενο, ένα χοντρό, έναν μαύρο, εναν πλακατζή, έναν εβραίο και ένα κορίτσι είναι η ευρηματική επιλογή του Κινγκ για τον πρωταγωνιστικό πυρήνα του μυθιστορήματος. Όλοι θύματα bulling, ενδοοικογενειακής και σχολικής βίας, χαρακτήρες που τους φέρνουν μαζί οι δυσκολίες της καθημερινότητας και τους ενώνει η φιλία που γεννιέται ανάμεσά τους και η οποία αποτελεί και την κινητήρια δύναμη ενάντια στο προαιώνιο κακό. Ενάντια στον μοχθηρό Πένιγουάηζ. Τον Κλόουν. Που κανείς δεν ξέρει αν γελάει ή άν ουρλιάζει με το ζωγραφισμένο του χαμόγελο. Ένα χαμόγελο που όλα τα παιδιά τρέμουν. Το πραγματικά εντυπωσιακό όμως στο "το Αυτό" πέραν του φανταστικού ρυθμού, και της αληθινά διεξοδικής ανάλυσης των χαρακτήρων (είπαμε 1750 σελιδες είναι αυτές) δεν είναι άλλο από τον τρόπο με τον οποίο κάθε σελίδα γεννάει και μία ερώτηση, την οποία κάποια στιγμή, σε ανύποπτο χρόνο το βιβλίο θα απαντήσει ανέλπιστα ικανοποιητικά. Το βιβλίο μοιάζει να είναι ζωντανό. Ο αναγνώστης έχει υπάρξει παιδί. Αν δε φοβάται τον κλόουν, φοβάται το σκοτάδι, αν δε φοβάται το σκοτάδι φοβάται τα εγκαταλελειμένα σπίτια, τα κοράκια, τις αρρώστειες, το αίμα, τον πόνο, τις κατσαρίδες, ο αναγνώστης γνωρίζει πολύ καλά τι θα πει η λέξη φόβος. Και ταξιδεύοντας στο μυαλό του Κινγκ, αργά ή γρήγορα θα συναντήσει το δικό του εχθρό. Και διστακτικά θα ανασηκωθεί από τη θέση του, θα βεβαιωθεί πως η μπαλκονόπορτα είναι κλειστή, το τρίξιμο από το πάτωμα του από πάνω ορόφου φυσιολογικό, και το βράδυ πριν πέσει να κοιμηθεί, καλού κακού θα αφήσει ένα φωτάκι ανοιχτό.
Συμπληρωματικά δύο πράγματα. Πρώτον, μην σας τρομάξει ο όγκος, είπαμε το βιβλίο κυλάει σαν νερό. Δεύτερον, δε μπορώ να γνωρίζω τί σημαίνει το "χωρίς περικοπές", δεν είχα διαβάσει την έκδοση του Λιβάνη, έχω τις ενστάσεις μου, αλλά όταν το βιβλίο τελείωσε, είπα να μείνω στην ουσία. Και η ουσία είναι μία. Ο Κινγκ με "το Αυτό" τοποθετεί περήφανα το όνομα του στο ίδιο ακριβώς ράφι με τα ονόματα του Λαβκραφτ και του Πόε, γιατί πολύ απλά δεν προσπαθεί τεχνηέντως να αναστατώσει τον κόσμο αλλά διαφεντεύει αληθινά τον Τρόμο. Αυτός με αυστηρότητα του ορίζει πίσω από ποιά σελίδα και κάτω από ποιά σκέψη του αναγνώστη του θα κρυφτεί.
Και ο Τρόμος σκύβει πειθήνια το κεφάλι του και υπακούει.
Και έμεινα άφωνος.
Το βιβλίο είναι τρομερά γρήγορο, κυλάει σαν ερμητικό ποτάμι που στο πέρασμά του τα παρασύρει όλα, και η δομή του πραγματικά ρηξικέλευθη μιας και ο θείος Στήβεν στηρίζει το Αυτό στα γερά θεμέλια του μοναδικού κοινού σημείου επαφής όλης της γης. Όλοι οι άνθρωποι κάποτε υπήρξαν παιδιά. Και τα παιδιά φοβούνται πράγματα. Άλλα φοβούνται πολλά. Άλλα λιγότερα. Όλα όμως, Φοβούνται Κάτι.
Μία ομάδα λοιπόν παιδιών, αυτοαποκαλούμενων ως Losers, αποτελούμενη από έναν κεκέ, έναν φιλάσθενο, ένα χοντρό, έναν μαύρο, εναν πλακατζή, έναν εβραίο και ένα κορίτσι είναι η ευρηματική επιλογή του Κινγκ για τον πρωταγωνιστικό πυρήνα του μυθιστορήματος. Όλοι θύματα bulling, ενδοοικογενειακής και σχολικής βίας, χαρακτήρες που τους φέρνουν μαζί οι δυσκολίες της καθημερινότητας και τους ενώνει η φιλία που γεννιέται ανάμεσά τους και η οποία αποτελεί και την κινητήρια δύναμη ενάντια στο προαιώνιο κακό. Ενάντια στον μοχθηρό Πένιγουάηζ. Τον Κλόουν. Που κανείς δεν ξέρει αν γελάει ή άν ουρλιάζει με το ζωγραφισμένο του χαμόγελο. Ένα χαμόγελο που όλα τα παιδιά τρέμουν. Το πραγματικά εντυπωσιακό όμως στο "το Αυτό" πέραν του φανταστικού ρυθμού, και της αληθινά διεξοδικής ανάλυσης των χαρακτήρων (είπαμε 1750 σελιδες είναι αυτές) δεν είναι άλλο από τον τρόπο με τον οποίο κάθε σελίδα γεννάει και μία ερώτηση, την οποία κάποια στιγμή, σε ανύποπτο χρόνο το βιβλίο θα απαντήσει ανέλπιστα ικανοποιητικά. Το βιβλίο μοιάζει να είναι ζωντανό. Ο αναγνώστης έχει υπάρξει παιδί. Αν δε φοβάται τον κλόουν, φοβάται το σκοτάδι, αν δε φοβάται το σκοτάδι φοβάται τα εγκαταλελειμένα σπίτια, τα κοράκια, τις αρρώστειες, το αίμα, τον πόνο, τις κατσαρίδες, ο αναγνώστης γνωρίζει πολύ καλά τι θα πει η λέξη φόβος. Και ταξιδεύοντας στο μυαλό του Κινγκ, αργά ή γρήγορα θα συναντήσει το δικό του εχθρό. Και διστακτικά θα ανασηκωθεί από τη θέση του, θα βεβαιωθεί πως η μπαλκονόπορτα είναι κλειστή, το τρίξιμο από το πάτωμα του από πάνω ορόφου φυσιολογικό, και το βράδυ πριν πέσει να κοιμηθεί, καλού κακού θα αφήσει ένα φωτάκι ανοιχτό.
Συμπληρωματικά δύο πράγματα. Πρώτον, μην σας τρομάξει ο όγκος, είπαμε το βιβλίο κυλάει σαν νερό. Δεύτερον, δε μπορώ να γνωρίζω τί σημαίνει το "χωρίς περικοπές", δεν είχα διαβάσει την έκδοση του Λιβάνη, έχω τις ενστάσεις μου, αλλά όταν το βιβλίο τελείωσε, είπα να μείνω στην ουσία. Και η ουσία είναι μία. Ο Κινγκ με "το Αυτό" τοποθετεί περήφανα το όνομα του στο ίδιο ακριβώς ράφι με τα ονόματα του Λαβκραφτ και του Πόε, γιατί πολύ απλά δεν προσπαθεί τεχνηέντως να αναστατώσει τον κόσμο αλλά διαφεντεύει αληθινά τον Τρόμο. Αυτός με αυστηρότητα του ορίζει πίσω από ποιά σελίδα και κάτω από ποιά σκέψη του αναγνώστη του θα κρυφτεί.
Και ο Τρόμος σκύβει πειθήνια το κεφάλι του και υπακούει.
December 1, 2017
Ο King εχει έναν τρομερό τροπο γραφης που σε βυθιζει σε μια διαφορετικη εποχη παιδικοτητας, ανεμελου παιχνιδιου, bulling, αλλα και ορισμενων φρικιαστικων γεγονοτων. Ο πρωτος τομος επρεπε να "χτισει" πολλους χαρακτηρες και γεγονότα και για αυτο ειναι λιγο αργο σε σημεια. Αυτο ομως δεν μειωνει καθολου την αξια του. Ο δευτερος φανταζομαι θα έχει ακόμα περισσότερη αγωνιά και δράση!!
February 27, 2018
Αναλυτική κριτική μετά την ανάγνωση και του 2ου τόμου
Read
October 4, 2017Ε ναι, λοιπον, μολις τελειωσα τον 1ο τομο. Ευχομαι να μην απογοητευτω στον 2ο. 1700 σελιδες ειναι αυτες κ δε θελω να απογοητευτω 🤡🤡🤡🤡🤡
March 3, 2023
Με λίγα λόγια εξαιρετικό. Ένα βιβλίο που ανήκει επάξια στην λογοτεχνία.
September 22, 2017
Για πολλούς φανατικούς αναγνώστες του Stephen King, το «Αυτό» είναι το κορυφαίο μυθιστόρημα που έχει γράψει ποτέ. Η επανέκδοσή του από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος αποτελεί την καλύτερη αφορμή για να το ξαναδιαβάσουμε όσοι ήδη το έχουμε λατρέψει, αλλά και να το γνωρίσουν –επιτέλους– όσοι δεν είχαν τη χαρά να το διαβάσουν μέχρι σήμερα.
Το Ντέρι του Μέιν δεν είναι μια συνηθισμένη πόλη, σαν όλες τις άλλες. Είναι μια παράξενη πόλη. Κάθε τόσο άνθρωποι πεθαίνουν με μυστηριώδη και αποτρόπαιο τρόπο· κυρίως παιδιά. Περίπου κάθε τριάντα χρόνια, κάτι πολύ κακό εμφανίζεται και σκορπίζει τρόμο και θάνατο. Όταν Αυτό σκοτώσει τον εξάχρονο Τζορτζ Ντέμπροου, θα ανοίξει ένας κύκλος που θα στιγματίσει τη μοίρα μιας παρέας παιδιών. Ο αδελφός του Τζορτζ, ο Μπιλ, θα θελήσει να πάρει εκδίκηση και, μαζί με την παρέα του, θα αποφασίσουν να αντιμετωπίσουν το αποτρόπαιο πλάσμα που ζει στους υπονόμους του Ντέρι και ευθύνεται για τόσους πολλούς θανάτους. Η παρέα των ‘Λούζερς’ –ένας κεκές, ένας φιλάσθενος, ένας χοντρούλης, ένας νέγρος, ένας φαρσέρ, ένας Εβραίος και μια κοπέλα– το καλοκαίρι του 1958 θα αντιμετωπίσουν κάτι πολύ πιο σατανικό από την παρέα των μεγαλύτερων παιδιών που συνηθίζουν να τους κάνουν bullying. Θα το αντιμετωπίσουν και θα πιστέψουν πως το νίκησαν… είναι όμως πράγματι έτσι;
Είκοσι εφτά χρόνια μετά, η άλλοτε δεμένη παρέα των εφτά έχει σκορπίσει και ο καθένας έχει τραβήξει τη δική του, επιτυχημένη πορεία. Δεν θυμούνται τίποτα για το Ντέρι και τα γεγονότα του καλοκαιριού του ’58, μέχρι τη στιγμή που δέχονται ένα τηλεφώνημα από το μοναδικό άτομο της παρέας που παρέμεινε στην πόλη. Το Αυτό επέστρεψε κι ένας νέος κύκλος αίματος και φόνων άνοιξε. Κι εκείνοι είχαν δώσει μια υπόσχεση τότε: αν το Αυτό εμφανιζόταν ξανά, θα γυρνούσαν όλοι πίσω στο Ντέρι για την τελική αναμέτρηση. Όλοι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν εκ νέου τους χειρότερους φόβους τους και να τους νικήσουν, προκειμένου να καταφέρουν να μείνουν ενωμένοι μέχρι το τέλος. Ένα τέλος που θα έχει μονάχα έναν νικητή: εκείνους ή το Αυτό…
Υπάρχουν πολλές λέξεις για να χαρακτηρίσει κανείς την πλοκή του βιβλίου: ευρηματική, πολυσχιδή, συναρπαστική, καταιγιστική, ολοκληρωμένη, ανατρεπτική, ενδιαφέρουσα, τρομακτική, πυρετώδη… Η αστείρευτη φαντασία και η απίστευτη μαεστρία της πένας του ‘Βασιλιά’ δημιουργούν ένα αποτέλεσμα που μαγεύει και συναρπάζει ακόμα και τον απαιτητικότερο αναγνώστη. Το συναίσθημα και η δράση εναλλάσσονται διαρκώς, ξεκινώντας από σχετικά χαμηλούς τόνους και φτάνοντας σε βροντόφωνα κρεσέντα, δημιουργώντας ένα σταθερά αυξανόμενο χτυποκάρδι, που συντροφεύει ταιριαστά τους ολοένα πιο φρενήρεις ρυθμούς στους οποίους κινείται η πλοκή. Όσο πλησιάζει η τελική αναμέτρηση, αυτή της αιώνιας πάλης ανάμεσα στο Καλό και το Κακό, τόσο η συγγραφική δεινότητα του King φτάνει σε εντελώς άλλα επίπεδα, κάνοντας το βιβλίο να μοιάζει με κάτι πολύ σπουδαιότερο από ένα απλό μυθιστόρημα τρόμου.
Άλλωστε, είναι πολύ περισσότερα. Στο «Αυτό», ο King θίγει πολλά κοινωνικά φαινόμενα που απαντώνται σε οποιοδήποτε μέρος, οποιαδήποτε εποχή: οι δυσκολίες και οι ενοχές που βιώνει ένα παιδί που έχει χάσει κάποιο μέλος της οικογένειάς του, η ενδοοικογενειακή βία, η αδιαφορία για τα προβλήματα του διπλανού μας, ο σχολικός εκφοβισμός, η λανθασμένη συμπεριφορά κάποιων γονιών προς τα παιδιά τους και η διαμόρφωση των χαρακτήρων τους, που απορρέει από αυτή, η καχυποψία, η μοναξιά κι ο φόβος είναι μερικά μόνο από τα όσα ξεδιπλώνονται με αριστοτεχνικό τρόπο στις σελίδες του βιβλίου και συγκινούν, προβληματίζουν και, μερικές φορές, φέρνουν αντίστοιχες μνήμες στο μυαλό ορισμένων αναγνωστών. Όλοι θα βρουν τουλάχιστον έναν ήρωα με τον οποίο θα ταυτιστούν, έστω μέχρι κάποιον βαθμό.
Τρεις πρωταγωνιστές έχει αυτή η ιστορία: την παρέα των ‘Λούζερς’, το Αυτό και το ίδιο το Ντέρι. Όλοι αποτελούν κομμάτια του ίδιου παζλ που έχει στηθεί από τη Μοίρα, και οι ζωές και οι τύχες όλων τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Η πόλη του Ντέρι είναι εκείνη που έθρεψε το Αυτό από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε, το σπίτι του για χιλιάδες χρόνια· και το Ντέρι είναι η πόλη όπου γεννήθηκαν οι μόνοι άνθρωποι που έμελλε να τολμήσουν να το αντιμετωπίσουν. Καθένας έχει το δικό του κομμάτι στην εξέλιξη της ιστορίας, καθένας είναι σημαντικός σ’ αυτήν, και καλείται να παίξει τον ρόλο του μέχρι τέλους. Το μόνο σίγουρο είναι πως, αφότου θα έχουν τελειώσει όλα, καμία πλευρά δεν θα έχει βγει εντελώς αλώβητη.
Ο Stephen King ‘έπαιξε’ με το ισχυρότερο όπλο όλων των εποχών: τον φόβο. Το Αυτό αποτελεί έναν καθρέφτη, όπου αντικατοπτρίζονται οι βαθύτεροι φόβοι του καθενός από εμάς, γι’ αυτό και έχει διαφορετική μορφή για τον καθένα. Οι παιδικοί φόβοι δεν είναι λιγότερο τρομακτικοί από εκείνους των ενηλίκων· όμως οφείλουμε όλοι να προσπαθούμε να τους αντιμετωπίζουμε κατά πρόσωπο, προκειμένου να τους νικήσουμε. Αυτό είναι το στοίχημα. Και ο King το κέρδισε, γιατί κατάφερε να δώσει ένα πρόσωπο και μια υπόσταση σε όλους μας τους φόβους. Και μας απέδειξε πως δεν είναι αδύνατο να τους εξουδετερώσουμε τελικά.
Ο Πενιγουάιζ, ο διασημότερος και τρομακτικότερος κλόουν του κόσμου, ο κορυφαίος κακός του Σύμπαντος του Stephen King, σας περιμένει στους σκοτεινούς και υγρούς υπονόμους του Ντέρι. Θα σας υποδεχτεί με ένα κόκκινο μπαλόνι, θα σας ψιθυρίσει στο αυτί: «Όλοι επιπλέουμε εδώ κάτω…» και θα σας παρασύρει σε μία από τις συναρπαστικότερες ιστορίες της σύγχρονης παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Το Ντέρι του Μέιν δεν είναι μια συνηθισμένη πόλη, σαν όλες τις άλλες. Είναι μια παράξενη πόλη. Κάθε τόσο άνθρωποι πεθαίνουν με μυστηριώδη και αποτρόπαιο τρόπο· κυρίως παιδιά. Περίπου κάθε τριάντα χρόνια, κάτι πολύ κακό εμφανίζεται και σκορπίζει τρόμο και θάνατο. Όταν Αυτό σκοτώσει τον εξάχρονο Τζορτζ Ντέμπροου, θα ανοίξει ένας κύκλος που θα στιγματίσει τη μοίρα μιας παρέας παιδιών. Ο αδελφός του Τζορτζ, ο Μπιλ, θα θελήσει να πάρει εκδίκηση και, μαζί με την παρέα του, θα αποφασίσουν να αντιμετωπίσουν το αποτρόπαιο πλάσμα που ζει στους υπονόμους του Ντέρι και ευθύνεται για τόσους πολλούς θανάτους. Η παρέα των ‘Λούζερς’ –ένας κεκές, ένας φιλάσθενος, ένας χοντρούλης, ένας νέγρος, ένας φαρσέρ, ένας Εβραίος και μια κοπέλα– το καλοκαίρι του 1958 θα αντιμετωπίσουν κάτι πολύ πιο σατανικό από την παρέα των μεγαλύτερων παιδιών που συνηθίζουν να τους κάνουν bullying. Θα το αντιμετωπίσουν και θα πιστέψουν πως το νίκησαν… είναι όμως πράγματι έτσι;
Είκοσι εφτά χρόνια μετά, η άλλοτε δεμένη παρέα των εφτά έχει σκορπίσει και ο καθένας έχει τραβήξει τη δική του, επιτυχημένη πορεία. Δεν θυμούνται τίποτα για το Ντέρι και τα γεγονότα του καλοκαιριού του ’58, μέχρι τη στιγμή που δέχονται ένα τηλεφώνημα από το μοναδικό άτομο της παρέας που παρέμεινε στην πόλη. Το Αυτό επέστρεψε κι ένας νέος κύκλος αίματος και φόνων άνοιξε. Κι εκείνοι είχαν δώσει μια υπόσχεση τότε: αν το Αυτό εμφανιζόταν ξανά, θα γυρνούσαν όλοι πίσω στο Ντέρι για την τελική αναμέτρηση. Όλοι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν εκ νέου τους χειρότερους φόβους τους και να τους νικήσουν, προκειμένου να καταφέρουν να μείνουν ενωμένοι μέχρι το τέλος. Ένα τέλος που θα έχει μονάχα έναν νικητή: εκείνους ή το Αυτό…
Υπάρχουν πολλές λέξεις για να χαρακτηρίσει κανείς την πλοκή του βιβλίου: ευρηματική, πολυσχιδή, συναρπαστική, καταιγιστική, ολοκληρωμένη, ανατρεπτική, ενδιαφέρουσα, τρομακτική, πυρετώδη… Η αστείρευτη φαντασία και η απίστευτη μαεστρία της πένας του ‘Βασιλιά’ δημιουργούν ένα αποτέλεσμα που μαγεύει και συναρπάζει ακόμα και τον απαιτητικότερο αναγνώστη. Το συναίσθημα και η δράση εναλλάσσονται διαρκώς, ξεκινώντας από σχετικά χαμηλούς τόνους και φτάνοντας σε βροντόφωνα κρεσέντα, δημιουργώντας ένα σταθερά αυξανόμενο χτυποκάρδι, που συντροφεύει ταιριαστά τους ολοένα πιο φρενήρεις ρυθμούς στους οποίους κινείται η πλοκή. Όσο πλησιάζει η τελική αναμέτρηση, αυτή της αιώνιας πάλης ανάμεσα στο Καλό και το Κακό, τόσο η συγγραφική δεινότητα του King φτάνει σε εντελώς άλλα επίπεδα, κάνοντας το βιβλίο να μοιάζει με κάτι πολύ σπουδαιότερο από ένα απλό μυθιστόρημα τρόμου.
Άλλωστε, είναι πολύ περισσότερα. Στο «Αυτό», ο King θίγει πολλά κοινωνικά φαινόμενα που απαντώνται σε οποιοδήποτε μέρος, οποιαδήποτε εποχή: οι δυσκολίες και οι ενοχές που βιώνει ένα παιδί που έχει χάσει κάποιο μέλος της οικογένειάς του, η ενδοοικογενειακή βία, η αδιαφορία για τα προβλήματα του διπλανού μας, ο σχολικός εκφοβισμός, η λανθασμένη συμπεριφορά κάποιων γονιών προς τα παιδιά τους και η διαμόρφωση των χαρακτήρων τους, που απορρέει από αυτή, η καχυποψία, η μοναξιά κι ο φόβος είναι μερικά μόνο από τα όσα ξεδιπλώνονται με αριστοτεχνικό τρόπο στις σελίδες του βιβλίου και συγκινούν, προβληματίζουν και, μερικές φορές, φέρνουν αντίστοιχες μνήμες στο μυαλό ορισμένων αναγνωστών. Όλοι θα βρουν τουλάχιστον έναν ήρωα με τον οποίο θα ταυτιστούν, έστω μέχρι κάποιον βαθμό.
Τρεις πρωταγωνιστές έχει αυτή η ιστορία: την παρέα των ‘Λούζερς’, το Αυτό και το ίδιο το Ντέρι. Όλοι αποτελούν κομμάτια του ίδιου παζλ που έχει στηθεί από τη Μοίρα, και οι ζωές και οι τύχες όλων τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Η πόλη του Ντέρι είναι εκείνη που έθρεψε το Αυτό από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε, το σπίτι του για χιλιάδες χρόνια· και το Ντέρι είναι η πόλη όπου γεννήθηκαν οι μόνοι άνθρωποι που έμελλε να τολμήσουν να το αντιμετωπίσουν. Καθένας έχει το δικό του κομμάτι στην εξέλιξη της ιστορίας, καθένας είναι σημαντικός σ’ αυτήν, και καλείται να παίξει τον ρόλο του μέχρι τέλους. Το μόνο σίγουρο είναι πως, αφότου θα έχουν τελειώσει όλα, καμία πλευρά δεν θα έχει βγει εντελώς αλώβητη.
Ο Stephen King ‘έπαιξε’ με το ισχυρότερο όπλο όλων των εποχών: τον φόβο. Το Αυτό αποτελεί έναν καθρέφτη, όπου αντικατοπτρίζονται οι βαθύτεροι φόβοι του καθενός από εμάς, γι’ αυτό και έχει διαφορετική μορφή για τον καθένα. Οι παιδικοί φόβοι δεν είναι λιγότερο τρομακτικοί από εκείνους των ενηλίκων· όμως οφείλουμε όλοι να προσπαθούμε να τους αντιμετωπίζουμε κατά πρόσωπο, προκειμένου να τους νικήσουμε. Αυτό είναι το στοίχημα. Και ο King το κέρδισε, γιατί κατάφερε να δώσει ένα πρόσωπο και μια υπόσταση σε όλους μας τους φόβους. Και μας απέδειξε πως δεν είναι αδύνατο να τους εξουδετερώσουμε τελικά.
Ο Πενιγουάιζ, ο διασημότερος και τρομακτικότερος κλόουν του κόσμου, ο κορυφαίος κακός του Σύμπαντος του Stephen King, σας περιμένει στους σκοτεινούς και υγρούς υπονόμους του Ντέρι. Θα σας υποδεχτεί με ένα κόκκινο μπαλόνι, θα σας ψιθυρίσει στο αυτί: «Όλοι επιπλέουμε εδώ κάτω…» και θα σας παρασύρει σε μία από τις συναρπαστικότερες ιστορίες της σύγχρονης παγκόσμιας λογοτεχνίας.
October 27, 2017
I can't believe how long it took me to read a Stephen King's book...
I guess I was waiting for the right time.
So, what better to read than "It"?!
I always thought clowns were creepy... But I was never "afraid" of them.
Well, if they look like Pennywise...that's a whole other story...
This book scared me. Not the scream-and-cry scary thing, but even worse...
The fear of a single sound that came from the sink, or a strange noise from a sewer, or ugly bugs...
And that, my fellow readers, is a successful scary story!
Overall, it was a fantastic read!
There were some moments that made me a bit uncomofortable, like the relationship between the boys and Bev at a point, but I loved all those realistic teenage thoughts etc. It took me back when I was young and adult life was a mystery for me!
When I first heard, by a friend who had already read the book, about what exactly "It" was, as a creature, I thought it was kind of...stupid... But after reading it, it felt OK; felt right, somehow.
So, yes, I really really REALLY enjoyed the book and it was an amazing introduction to Stephen King's work!
I guess I was waiting for the right time.
So, what better to read than "It"?!
I always thought clowns were creepy... But I was never "afraid" of them.
Well, if they look like Pennywise...that's a whole other story...
This book scared me. Not the scream-and-cry scary thing, but even worse...
The fear of a single sound that came from the sink, or a strange noise from a sewer, or ugly bugs...
And that, my fellow readers, is a successful scary story!
Overall, it was a fantastic read!
There were some moments that made me a bit uncomofortable, like the relationship between the boys and Bev at a point, but I loved all those realistic teenage thoughts etc. It took me back when I was young and adult life was a mystery for me!
When I first heard, by a friend who had already read the book, about what exactly "It" was, as a creature, I thought it was kind of...stupid... But after reading it, it felt OK; felt right, somehow.
So, yes, I really really REALLY enjoyed the book and it was an amazing introduction to Stephen King's work!
October 20, 2017
Απεχθανομαι τους κλοουν. Οπως και οι περισσοτεροι ανθρωποι υποθετω. Δε μου φανηκαν ποτε χαριτωμενοι, και ουτε στο ελαχιστο αστειοι και διασκεδαστικοι. Μου εδιναν παντα την εντυπωση αηδιαστικων και τρομακτικων πλασματων. Ισως οχι παντα. Ομως απο πολυ νωρις. Ημουν 9 ετων οταν προβληθηκε το 1990 η μινι σειρα με τιτλο "Το Αυτο", σειρα την οποια ανακαλυψαμε τυχαια (τον Κινγκ νομιζω ουτε ακουστα δεν τον ειχαμε τοτε) μια μερα στην τηλεοραση και η οποια εμελλε ν' αλλαξει για παντα την εικονα που θα ειχαμε στο εξης για τους κλοουν. Στην ηλικια των 9 λοιπον, η σειρα αυτη μας ειχε φανει πολυ, παρα πολυ τρομακτικη. Ακομη και ο τιτλος μας ειχε φανει παραξενος. "Το Αυτο". Δηλαδη; Τι σημαινε το "Αυτο"; Δε μπορουσαμε να καταλαβουμε γιατι ενας κλοουν που ετρωγε παιδια ειχε αυτο το ονομα. Τα χρονια περασαν κι εμεις μεγαλωσαμε. Ο σπουκι κλοουν του Κινγκ εμεινε χαραγμενος στο μυαλο μας. Δεν ετυχε ποτε πριν να διαβασω το ομοτιτλο βιβλιο. Στην πραγματικοτητα δεν εχω διαβασει κανενα βιβλιο του Κινγκ. Γνωριζω αρκετα βιβλια του, η γνωριμια αυτη ομως εγινε λογω των ταινιων που εχουν βασιστει σε αυτα. Και καπως ετσι, 27 χρονια μετα (ουπς! τυχαιο; δε νομιζω!), το "Αυτο" εκανε δυναμικο καμ μπακ, αφου το βιβλιο επανεκδοθηκε και γυριστηκε καινουρια ταινια. Αυτη τη φορα αποφασισα να το διαβασω κι ετσι καταλαβα πως δεν προκειται απλως για μια ιστοριουλα τρομου αλλα για ενα ολοκληρο επος που σκιαγραφει μια ολοκληρη κοινωνια, σε δυο διαφορετικες χρονικες περιοδους. Θιγονται πολλα κοινωνικα ζητηματα: ρατσισμος, ενδοοικογενειακη βια, παιδικη κακοποιηση, μπουλινγκ κλπ. Και φυσικα το "Αυτο" δεν ειναι απλως ενας κακος κλοουν που τρωει παιδια ή τουλαχιστον δεν ειναι μονο αυτο. Ειναι το απολυτο κι αιωνιο Κακο που υπαρχει στον κοσμο απο τη δημιουργια του και του οποιου την υπαρξη αδυνατουμε να εξηγησουμε. Ειναι προσωποποιημενος ο φοβος κι ολοι οι φοβοι και οι φοβιες που μας κρατανε πισω και δε μας αφηνουν να προχωρησουμε στη ζωη αν δεν τους κατατροπωσουμε. Ειναι το περασμα απο την γλυκια παιδικη ηλικια στην ενηλικη ζωη. Το οριστικο κι αμετακλητο τελος της αθωοτητας, της ξενοιασιας, της αισθησης ασφαλειας και προστασιας και η εκθεση σε ενα κοσμο απανθρωπο, η βουτια σε μια ζωη γεματη εγνοιες. Η συνειδητοποιηση οτι παει αυτο ητανε. Η παιδικη ηλικια τελειωσε και δε θα υπαρξει ποτε πια δευτερη. Η σκεψη σχεδον με κανει και ποναω ακομη.
Μου αρεσε ιδιαιτερα η δομη της ιστοριας με τις εναλλαγες τοπων και χρονων. Και ο ακρως περιγραφικος τροπος αφηγησης. Δε μπορω να πω οτι τρομαξα χωρις αυτο να σημαινει πως το βιβλιο ειναι βαρετο. Το αντιθετο. Ειναι απολαυστικο και οι σελιδες γυριζουν απο μονες τους χωρις να το καταλαβαινεις. Τα παιδια αυτα καταληγεις να τα βαλεις στην καρδια σου και τελειωνοντας το βιβλιο δε γινεται να μη νιωσεις ενα ισχυρο κυμα νοσταλγιας για τις δικες σου παιδικες περιπετειες και φιλους. Το τελος μου αφησε γλυκοπικρα συναισθηματα.
ΥΣ: Σχετικα με την καινουρια εκδοση: θα ηθελα την επιμελεια περισσοτερο προσεγμενη καθως υπηρχαν αρκετα λαθακια εδω κι εκει. Κι επισης θα ηθελα μια ομοιομορφια στα ξενα ονοματα: αλλα γραφονται με ελληνικους χαρακτηρες κι αλλα μενουν με τους αγγλικους. Το αποτελεσμα δεν ειναι ωραιο και φαινεται προχειρο.
Μου αρεσε ιδιαιτερα η δομη της ιστοριας με τις εναλλαγες τοπων και χρονων. Και ο ακρως περιγραφικος τροπος αφηγησης. Δε μπορω να πω οτι τρομαξα χωρις αυτο να σημαινει πως το βιβλιο ειναι βαρετο. Το αντιθετο. Ειναι απολαυστικο και οι σελιδες γυριζουν απο μονες τους χωρις να το καταλαβαινεις. Τα παιδια αυτα καταληγεις να τα βαλεις στην καρδια σου και τελειωνοντας το βιβλιο δε γινεται να μη νιωσεις ενα ισχυρο κυμα νοσταλγιας για τις δικες σου παιδικες περιπετειες και φιλους. Το τελος μου αφησε γλυκοπικρα συναισθηματα.
ΥΣ: Σχετικα με την καινουρια εκδοση: θα ηθελα την επιμελεια περισσοτερο προσεγμενη καθως υπηρχαν αρκετα λαθακια εδω κι εκει. Κι επισης θα ηθελα μια ομοιομορφια στα ξενα ονοματα: αλλα γραφονται με ελληνικους χαρακτηρες κι αλλα μενουν με τους αγγλικους. Το αποτελεσμα δεν ειναι ωραιο και φαινεται προχειρο.
July 9, 2018
Τι είναι το… Αυτό; Τι κινείται στους σκοτεινούς υπονόμους κι εμφανίζεται κάθε 26 με 28 χρόνια περίπου; Γιατί επιτίθεται; Πότε άρχισε να εμφανίζεται και τι θέλει; Γιατί το ποσοστό δολοφονιών στο Ντέρι είναι εξαπλάσιο από κάθε άλλης, ανάλογου πληθυσμού, πόλης στη Νέα Αγγλία;
Η ιστορία κινείται σε δύο χρονικά σημεία: στο 1958 και στο 1985. Τότε το Αυτό έβαλε στο στόχαστρο μεταξύ άλλων εφτά παιδιά και τώρα το Αυτό εμφανίστηκε ξανά σκοτώνοντας έναν ομοφυλόφιλο οπότε οι μικροί αυτοί ήρωες, που πλέον μεγάλωσαν, αναγκάζονται να επιστρέψουν στο Ντέρι και να υλοποιήσουν την υπόσχεση που έδωσαν όταν βγήκαν νικητές από τη μάχη με Αυτό. Τι θα κάνουν τώρα; Πόσο έτοιμοι είναι να επιστρέψουν στο παρελθόν και να αντιμετωπίσουν τους μεγαλύτερους φόβους τους μα πάνω απ’ όλα τον ίδιο τους τον εαυτό;
Καλώς ήρθατε σε ένα μυθιστόρημα τρόμου που αποτελεί την επιτομή του είδους και κατ’ εμέ ένα από τα καλύτερα έργα του Stephen King. Ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε αρχικά το 1986 ενώ το 2017 μεταφράστηκε εκ νέου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος και κυκλοφόρησε σε δίτομη φροντισμένη έκδοση. Ένα κείμενο που δεν τόλμησα να το διαβάσω βράδυ παρά μόνο με το φως του ήλιου, όσο κι αν δεν κοιμόμουν από την αγωνία που είχα για το τι θα γίνει παρακάτω.
Ένα εξαιρετικά γραμμένο, πολυεπίπεδο κείμενο, γεμάτο ένταση, αγωνία, φόβο, μικρές και μεγάλες ιστορίες που συγκροτούν έναν ασφυκτικό κλοιό, απ’ τον οποίο κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει και διαλεγμένους χαρακτήρες, γύρω από τους οποίους στήνεται ένας ανάγλυφος μικρόκοσμος που δίνει την ευκαιρία στον συγγραφέα να δώσει μικρές και ρεαλιστικές εικόνες της Αμερικής, ντύνοντας την καθημερινότητα των προσώπων με ατάκες από τηλεοπτικές εκπομπές (πόση τηλεόραση, Θεέ μου!), σχόλια πάνω σε κόμικς, τρόφιμα, μουσική, μπέιζμπολ κ.λπ. καθώς και άλλα πραγματολογικά στοιχεία αυτής της μεγάλης χώρας.
Στον Stephen King δεν ασκείς κριτική, απλώς καταγράφεις τις σκέψεις σου και τις διακυμάνσεις της ψυχολογίας σου κατά την πορεία της ανάγνωσης. Έτσι κι εγώ, κατά διαστήματα εμπλούτιζα αυτό εδώ το κείμενο ορμώμενος κάθε φορά από διαφορετικά ερεθίσματα που προέκυπταν ως το τέλος του έργου κι ελπίζω να μη φαίνεται σαν patchwork με σκόρπια αισθήματα κι εντυπώσεις από δω κι από κει αλλά ολοκληρωμένο, συνεχές και πλήρες (βέβαια, όσα και να γράψεις για κάποια βιβλία του σημαντικού αυτού συγγραφέα και πάλι λίγα θα είναι, όλο και κάτι θα έχει παραλειφθεί ή ξεχαστεί ή αποσιωπηθεί…).
«Το Αυτό» δεν είναι ένα μυθιστόρημα που σε πιάνει από την αρχή και σε οδηγεί ως το τέλος ήρεμα κι ωραία, σχεδόν στρωτά, αντίθετα, σε κάθε σελίδα βρίσκεις και κάπου αλλού να σταθείς (σε μια ιδέα, σε μια σκέψη, στο δίκαιο από τις συνέπειες κάποιων πράξεων, στο πώς θα αντιδρούσες σε γεγονότα που εσύ σίγουρα θα τα χειριζόσουν αλλιώς…) και κάθε παράγραφος, κάθε κεφάλαιο είναι και μια καινούργια αναγνωστική πρόκληση. Μου έκανε εντύπωση μάλιστα που σε κάθε μα κάθε κεφάλαιο όταν το ολοκλήρωνα ένιωθα και πιο γεμάτος, όχι τόσο από άποψη ολοκλήρωσης της πλοκής ως εκεί αλλά από άποψη συναισθηματικής πληρότητας.
Έπαιρνα βαθιά ανάσα και άφηνα να περάσει κάποιο διάστημα πριν συνεχίσω την ανάγνωση, ώστε να αφήσω να κατασταλάξει μέσα μου ό,τι απορρόφησα μέχρι εκείνο το σημείο (είτε αυτό ήταν οι διαφορετικές φάσεις που ζούσαν τα τότε παιδιά και τωρινοί ενήλικες είτε ήταν ο σχολικός εκφοβισμός που υφίσταντο είτε ακόμη και η ιστορία του ομοφυλόφιλου που δολοφονήθηκε το 1985 κι ήταν η αρχή για να επιστρέψουν τα παιδιά πίσω και να πολεμήσουν είτε κάποιο από τα χιλιάδες άλλα περιστατικά που ξεπηδούσαν κάθε τρεις και λίγο).
Θα ξεκινήσω με το 1985 και την ποικιλία εκφραστικών μέσων και ιστοριών που φρόντισε να χαρίσει ο Stephen King στους χαρακτήρες του. Η παρέα αποτελείται από τους: Μάικ Χάνλον (τώρα βιβλιοθηκονόμος και είναι εκείνος που έκανε το μοιραίο τηλεφώνημα για να γυρίσουν τα παιδιά στο Ντέρι), Στάνλεϊ Γιούρις (επιχειρηματίας), Γουίλλιαμ (Μπιλ) Ντένμπροου (επιτυχημένος συγγραφέας ιστοριών τρόμου και σεναριογράφος ταινιών), Ρίτσαρντ Τόζιερ (μίμος και επιτυχημένος παρουσιαστής ραδιοφωνικής εκπομπής), Μπεν Χάνσκομ (διάσημος και πάμπλουτος αρχιτέκτονας), Έντι Κάσπμπρακ (σοφέρ, ιδιοκτήτης εταιρείας με λιμουζίνες) και Μπέβερλι Μαρς (παντρεμένη με σύζυγο που την κακοποιεί και σχεδιάστρια ρούχων).
Όλοι τους, μετά το μοιραίο τηλεφώνημα, αρχίζουν να ξαναζούν τις φριχτές αναμνήσεις της παιδικής τους ηλικίας, τα δύσκολα χρόνια και φυσικά ξαναβλέπουν το Αυτό, το πώς τους είχε επιτεθεί και πώς το αντιμετώπισαν μόνοι τους πριν την τελική αναμέτρηση… Τα πάντα ήταν βαθιά σπρωγμένα μέσα τους, κι ας ξεπηδούσαν στις ξάγρυπνες νύχτες τους με τη μορφή εφιαλτών και άναρθρων κραυγών, τρομάζοντας τους συντρόφους τους ενώ τώρα ξαναβγήκαν στην επιφάνεια με θράσος και αναίδεια.
Ας μου επιτραπεί να σταθώ περισσότερο στη ζωή της Μπέβερλι Μαρς, μιας και η ζωή της είναι αυτή μιας κακοποιημένης γυναίκας, υποταγμένης στις επιθυμίες του άντρα της και θύμα των ταπεινώσεών του. Όχι όμως το μοιραίο βράδυ του 1985. Ο συγγραφέας κατέγραψε με τον καλύτερο τρόπο τα συναισθήματα και τις δύσκολες καταστάσεις που βιώνει μια γυναίκα υποταγμένη στη μανία και το ξύλο του άντρα της: τα αδιέξοδα, τη σιωπή, την ανοχή, την παραμονή, τα μακρυμάνικα ρούχα, το αχαλίνωτο σεξ που πάντα είναι καλύτερο μετά τον ξυλοδαρμό (τώρα θα ʼλεγα…). Μιας και όμως ο Stephen King δεν γράφει ρομαντικά, το θύμα παίρνει την κατάσταση στα χέρια του και ακολουθεί μια εκπληκτική σκηνή ξυλοδαρμού του συζύγου (ναι, ΤΟΥ συζύγου), στην οποία αποτυπώνονται η ψυχολογία των δύο ανθρώπων, πώς αλλάζει η θέση ανάμεσά τους και κυρίως πώς σκέφτονται και γιατί ενεργούν έτσι. Η Μπεβ σηκώνει κεφάλι, ο άντρας της γίνεται έξαλλος, τη δέρνει και τότε… Όχι, δεν φτάνουμε στον φόνο αλλά αυτό και μόνο το κεφάλαιο θα μπορούσε να αποτελέσει υπόδειγμα χειρισμού και καταγραφής ενός τόσο δύσκολου και απάνθρωπου θέματος από μελλοντικούς συγγραφείς. Πώς ήταν τα παιδικά χρόνια του άντρα αυτού; Με τη ζωστήρα σε πρώτη θέση για οποιοδήποτε παράπτωμα έκανε: «Έλα εδώ, Τόμι! Πρέπει να πάρεις το μάθημά σου»!
Ο Μάικ κάνει τα τηλεφωνήματα. Η παρέα επιστρέφει. Μετά το αρχικό σοκ της διαπίστωσης των αλλαγών που υπέστησαν τουλάχιστον εξωτερικά όλα αυτά τα χρόνια, με τη βοήθεια του Μάικ, βγαίνουν στην επιφάνεια και κάποια άλλα κοινά χαρακτηριστικά που δε φαντάζονταν. Τυχαία άραγε κράτησαν κάποιους κοινούς παρονομαστές στη ζωή τους; Όλοι φοβούνται, όλοι έχουν αλλάξει (δεν έγραψα «βελτιωθεί») και όλοι συμφωνούν πως το Αυτό επέστρεψε. Τους τη φυλάει που δεν το άφησαν να εκτονωθεί και να ολοκληρώσει τη δράση του όπως κάνει κάθε φορά, αφού το διέκοψαν τον Αύγουστο του 1958. Τι είχαν κάνει τότε τα παιδιά; Πώς του επιτέθηκαν; Πώς το αντιμετώπισαν; Και πώς επιβίωσε; Γιατί τώρα σχεδόν τους κάλεσε να το αντιμετωπίσουν;
Πίσω στο 1958, ο βραδύγλωσσος Γουίλλιαμ («Μπιλ ο Κεκές») έχει χάσει πριν ένα χρόνο τον μικρότερο αδελφό του κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας και μιας πρωτοφανούς πλημμύρας στην πόλη (βρέθηκε άγρια δολοφονημένος παρ’ όλ’ αυτά), ο Μπεν είναι ένα χοντρό, άσχημο παιδί που παίρνει καλούς βαθμούς στο σχολείο, ξέρει από κατασκευές, μεγαλώνει χωρίς φίλους και είναι ερωτευμένος με την Μπέβερλι, ο Ριτς φοράει χοντρά γυαλιά μυωπίας κι έχει δύο μπροστινά δόντια να εξέχουν σαν του κουνελιού, ο Έντι έχει άσθμα, ο Σταν είναι Εβραίος και ο Μάικ έγχρωμος ενώ η Μπέβερλι είναι μια ερωτική πρόκληση για κάθε αρσενικό που σέβεται τον εαυτό του. Αυτά τα παιδιά βιώνουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έντονο εκφοβισμό, κυρίως από την τριάδα των χειρότερων μαθητών του σχολείου. Σταδιακά όμως, όταν αρχίζουν να γνωρίζονται και να σχηματίζουν μια παρέα, ξεκινάνε να ορθώνουν και το ανάστημά τους. Φυσικά το καθένα απ’ αυτά έχει ήδη δει και αντιμετωπίσει το Αυτό με τη μορφή που τους φοβίζει περισσότερο. Κι εδώ παρατίθενται διαφορετικές αφορμές εκφοβισμού και πολλά περιστατικά ανθρωποκυνηγητού στις γειτονιές και στις ερημιές της πόλης. Γεγονότα και πράξεις που φοβίζουν τα τότε παιδιά, δίνουν στη συμμορία των τριών κακών παιδιών τη γεύση της νίκης και αυξάνουν την αδρεναλίνη τους.
Οι πρωταγωνιστές της ιστορίας μεγαλώνουν σε μια δραστήρια κοινωνία, με πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις, σε μια πόλη γεμάτη εγκαταλειμμένα εργοστάσια, πρόσφορα για εξερεύνηση, και αγωγούς λυμάτων και ποτάμι και μια έκταση γνωστή ως Χερσότοπο. Κι όμως το 1958 και μετά από μια σειρά θανάτων άγρια δολοφονημένων παιδιών, ανακοινώθηκε απαγόρευση κυκλοφορίας από τις 19.00! Ο Μάικ, ο Έντι, ο Ριτς, η Μπεβ, ο Μπιλ, ο Μπεν, ο Σταν, γνωρίστηκαν και ενώθηκαν γιατί αυτό ήταν «ένας τρόπος… να μεταμορφωθούν σε προσωπικότητες που δεν είχαν καμία σχέση με τους φόβους, τις ελπίδες, τις ατέλειωτες απαιτήσεις των γονιών τους» (τ. 1, σελ. 448). Κι όλοι είχαν την ίδια αίσθηση, ένιωσαν λες και άκουσαν ένα κλικ κουμπώματος και σωστής σύνδεσης κάθε φορά που προστίθετο και νέο μέλος, λες και κάποιος έφτιαχνε ένα αόρατο παζλ με τη δική τους ακούσια συμμετοχή.
Και πάλι υπάρχει ποικιλία βιωματικών καταστάσεων στο οικογενειακό υπόβαθρο των παιδιών, από τον ξυλοδαρμό της Μπεβ από τον πατριό της ως την εργάτρια σε εκκοκκιστήριο μάνα του Μπεν και από τη σκληρή αλλά τρυφερή αγροτική ζωή του Μάικ (που από ένα σημείο και μετά ησύχασε από τις έντονες επιθέσεις ρατσιστικού χαρακτήρα εναντίον της οικογένειάς του) ως την υπερ-προστατευτική μητέρα του Έντι που τον έτρεχε για ψύλλου πήδημα σε γιατρούς και νοσοκομεία κι ως την παγωνιά που επικρατούσε στο σαλόνι του σπιτιού του Μπιλ μετά τον θάνατο του αδελφού του ανάμεσα στους γονείς του («Η μαμά και ο μπαμπάς του ήταν και τότε βιβλιοστάτες στον καναπέ, με τη διαφορά ότι εκείνος και ο Τζορτζ ήταν τα βιβλία. Από τότε που πέθανε ο Τζορτζ, ο Μπιλ είχε προσπαθήσει πολλές φορές να γίνει ανάμεσά τους το βιβλίο την ώρα της τηλεόρασης, η δουλειά όμως είχε αποδειχτεί πολύ κρύα», τ. 1, σελ. 375). Παιδιά λοιπόν που κακοποιούνται ή είναι τυχερά και ζουν μια φυσιολογική ζωή ή νιώθουν μόνα σε ένα σπιτικό όπου οι γονείς επιστρέφουν από τη δουλειά ή μαγειρεύουν φαγητό. Γιατί λοιπόν να διαταραχτεί αυτή η καθημερινότητά τους από το Αυτό;
Τα τρία αλητάκια, που τρομοκρατούν και επιτίθενται στη «Λέσχη των Λούζερ» όπως αυτοαποκαλούνται, έχουν κι αυτά τη δική τους ψυχολογία, νοοτροπία και αντιλήψεις, απλώς από την αρχή είναι καμένα χαρτιά και οι προσωπικότητές τους βοήθησαν τον King να βγάλει τον χειρότερο εαυτό του σε διαστροφική φαντασία, ειδικά με την περίπτωση του Πάτρικ Χόκστετερ, που έχει ως χόμπυ να κλείνει σε ένα παρατημένο ψυγείο στη χωματερή κατοικίδια ζώα που αρπάζει από τους γείτονές τους. Έφτασα μάλιστα σε σημείο να αναρωτιέμαι τι σχολείο είναι αυτό στο Ντέρι και τι μαθητές φιλοξενεί, μιας και το 70 % των περιπτώσεων είναι προβληματικές. Μάλιστα, ο ίδιος ο συγγραφέας με έβγαλε από τη δύσκολη θέση, εκφράζοντας με το δικό του χαρακτηριστικό ύφος την απογοήτευσή μου για το εκπαιδευτικό επίπεδο της πόλης: «Με άλλα λόγια το Δημοτικό Σχολείο του Ντέρι ήταν το τυπικό χαοτικό εκπαιδευτικό τσίρκο, ένα τσίρκο με τόσο πολλά νούμερα, που ίσως ακόμα κι αυτός ο Πενιγουάιζ (το Αυτό, δηλαδή) να περνούσε απαρατήρητος» (τ. 2, σελ. 287).
Ο πρώτος τόμος τελειώνει αφού έχουμε μάθει τα πάντα για το παρελθόν των παιδιών και το παρόν τους στην ενήλικη ζωή τους, έχουμε καταλάβει κάθε πότε χτυπάει το Αυτό και με τι μορφή και τι συνέπειες αλλά δεν έχουμε δει ούτε πώς πολέμησαν την πρώτη φορά το τέρας ούτε τι απέγινε η τριάδα που εκφόβιζε τα παιδιά μετά το 1958. Για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, δεν επιστρέφουν μόνο οι πρωταγωνιστές της ιστορίας αλλά και τρεις ανεπιθύμητοι χαρακτήρες, που καλό θα ήταν να κάτσουν στ’ αυγά τους αλλά φευ… «-Χριστέ μου, τι είναι αυτό που ζούμε; είπε ο Ρίτσι. Καμιά από κείνες τις σαπουνόπερες όπου όλοι εμφανίζονται αργά ή γρήγορα;» (τ. 2, σελ. 590).
Επειδή για τον Stephen King μπορείς να γράφεις επί ώρες, ας μιλήσουμε για τον δεύτερο τόμο κι ας κάνουμε μια συνολική θεώρηση του μυθιστορήματος στο επόμενο άρθρο!
Η ιστορία κινείται σε δύο χρονικά σημεία: στο 1958 και στο 1985. Τότε το Αυτό έβαλε στο στόχαστρο μεταξύ άλλων εφτά παιδιά και τώρα το Αυτό εμφανίστηκε ξανά σκοτώνοντας έναν ομοφυλόφιλο οπότε οι μικροί αυτοί ήρωες, που πλέον μεγάλωσαν, αναγκάζονται να επιστρέψουν στο Ντέρι και να υλοποιήσουν την υπόσχεση που έδωσαν όταν βγήκαν νικητές από τη μάχη με Αυτό. Τι θα κάνουν τώρα; Πόσο έτοιμοι είναι να επιστρέψουν στο παρελθόν και να αντιμετωπίσουν τους μεγαλύτερους φόβους τους μα πάνω απ’ όλα τον ίδιο τους τον εαυτό;
Καλώς ήρθατε σε ένα μυθιστόρημα τρόμου που αποτελεί την επιτομή του είδους και κατ’ εμέ ένα από τα καλύτερα έργα του Stephen King. Ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε αρχικά το 1986 ενώ το 2017 μεταφράστηκε εκ νέου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος και κυκλοφόρησε σε δίτομη φροντισμένη έκδοση. Ένα κείμενο που δεν τόλμησα να το διαβάσω βράδυ παρά μόνο με το φως του ήλιου, όσο κι αν δεν κοιμόμουν από την αγωνία που είχα για το τι θα γίνει παρακάτω.
Ένα εξαιρετικά γραμμένο, πολυεπίπεδο κείμενο, γεμάτο ένταση, αγωνία, φόβο, μικρές και μεγάλες ιστορίες που συγκροτούν έναν ασφυκτικό κλοιό, απ’ τον οποίο κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει και διαλεγμένους χαρακτήρες, γύρω από τους οποίους στήνεται ένας ανάγλυφος μικρόκοσμος που δίνει την ευκαιρία στον συγγραφέα να δώσει μικρές και ρεαλιστικές εικόνες της Αμερικής, ντύνοντας την καθημερινότητα των προσώπων με ατάκες από τηλεοπτικές εκπομπές (πόση τηλεόραση, Θεέ μου!), σχόλια πάνω σε κόμικς, τρόφιμα, μουσική, μπέιζμπολ κ.λπ. καθώς και άλλα πραγματολογικά στοιχεία αυτής της μεγάλης χώρας.
Στον Stephen King δεν ασκείς κριτική, απλώς καταγράφεις τις σκέψεις σου και τις διακυμάνσεις της ψυχολογίας σου κατά την πορεία της ανάγνωσης. Έτσι κι εγώ, κατά διαστήματα εμπλούτιζα αυτό εδώ το κείμενο ορμώμενος κάθε φορά από διαφορετικά ερεθίσματα που προέκυπταν ως το τέλος του έργου κι ελπίζω να μη φαίνεται σαν patchwork με σκόρπια αισθήματα κι εντυπώσεις από δω κι από κει αλλά ολοκληρωμένο, συνεχές και πλήρες (βέβαια, όσα και να γράψεις για κάποια βιβλία του σημαντικού αυτού συγγραφέα και πάλι λίγα θα είναι, όλο και κάτι θα έχει παραλειφθεί ή ξεχαστεί ή αποσιωπηθεί…).
«Το Αυτό» δεν είναι ένα μυθιστόρημα που σε πιάνει από την αρχή και σε οδηγεί ως το τέλος ήρεμα κι ωραία, σχεδόν στρωτά, αντίθετα, σε κάθε σελίδα βρίσκεις και κάπου αλλού να σταθείς (σε μια ιδέα, σε μια σκέψη, στο δίκαιο από τις συνέπειες κάποιων πράξεων, στο πώς θα αντιδρούσες σε γεγονότα που εσύ σίγουρα θα τα χειριζόσουν αλλιώς…) και κάθε παράγραφος, κάθε κεφάλαιο είναι και μια καινούργια αναγνωστική πρόκληση. Μου έκανε εντύπωση μάλιστα που σε κάθε μα κάθε κεφάλαιο όταν το ολοκλήρωνα ένιωθα και πιο γεμάτος, όχι τόσο από άποψη ολοκλήρωσης της πλοκής ως εκεί αλλά από άποψη συναισθηματικής πληρότητας.
Έπαιρνα βαθιά ανάσα και άφηνα να περάσει κάποιο διάστημα πριν συνεχίσω την ανάγνωση, ώστε να αφήσω να κατασταλάξει μέσα μου ό,τι απορρόφησα μέχρι εκείνο το σημείο (είτε αυτό ήταν οι διαφορετικές φάσεις που ζούσαν τα τότε παιδιά και τωρινοί ενήλικες είτε ήταν ο σχολικός εκφοβισμός που υφίσταντο είτε ακόμη και η ιστορία του ομοφυλόφιλου που δολοφονήθηκε το 1985 κι ήταν η αρχή για να επιστρέψουν τα παιδιά πίσω και να πολεμήσουν είτε κάποιο από τα χιλιάδες άλλα περιστατικά που ξεπηδούσαν κάθε τρεις και λίγο).
Θα ξεκινήσω με το 1985 και την ποικιλία εκφραστικών μέσων και ιστοριών που φρόντισε να χαρίσει ο Stephen King στους χαρακτήρες του. Η παρέα αποτελείται από τους: Μάικ Χάνλον (τώρα βιβλιοθηκονόμος και είναι εκείνος που έκανε το μοιραίο τηλεφώνημα για να γυρίσουν τα παιδιά στο Ντέρι), Στάνλεϊ Γιούρις (επιχειρηματίας), Γουίλλιαμ (Μπιλ) Ντένμπροου (επιτυχημένος συγγραφέας ιστοριών τρόμου και σεναριογράφος ταινιών), Ρίτσαρντ Τόζιερ (μίμος και επιτυχημένος παρουσιαστής ραδιοφωνικής εκπομπής), Μπεν Χάνσκομ (διάσημος και πάμπλουτος αρχιτέκτονας), Έντι Κάσπμπρακ (σοφέρ, ιδιοκτήτης εταιρείας με λιμουζίνες) και Μπέβερλι Μαρς (παντρεμένη με σύζυγο που την κακοποιεί και σχεδιάστρια ρούχων).
Όλοι τους, μετά το μοιραίο τηλεφώνημα, αρχίζουν να ξαναζούν τις φριχτές αναμνήσεις της παιδικής τους ηλικίας, τα δύσκολα χρόνια και φυσικά ξαναβλέπουν το Αυτό, το πώς τους είχε επιτεθεί και πώς το αντιμετώπισαν μόνοι τους πριν την τελική αναμέτρηση… Τα πάντα ήταν βαθιά σπρωγμένα μέσα τους, κι ας ξεπηδούσαν στις ξάγρυπνες νύχτες τους με τη μορφή εφιαλτών και άναρθρων κραυγών, τρομάζοντας τους συντρόφους τους ενώ τώρα ξαναβγήκαν στην επιφάνεια με θράσος και αναίδεια.
Ας μου επιτραπεί να σταθώ περισσότερο στη ζωή της Μπέβερλι Μαρς, μιας και η ζωή της είναι αυτή μιας κακοποιημένης γυναίκας, υποταγμένης στις επιθυμίες του άντρα της και θύμα των ταπεινώσεών του. Όχι όμως το μοιραίο βράδυ του 1985. Ο συγγραφέας κατέγραψε με τον καλύτερο τρόπο τα συναισθήματα και τις δύσκολες καταστάσεις που βιώνει μια γυναίκα υποταγμένη στη μανία και το ξύλο του άντρα της: τα αδιέξοδα, τη σιωπή, την ανοχή, την παραμονή, τα μακρυμάνικα ρούχα, το αχαλίνωτο σεξ που πάντα είναι καλύτερο μετά τον ξυλοδαρμό (τώρα θα ʼλεγα…). Μιας και όμως ο Stephen King δεν γράφει ρομαντικά, το θύμα παίρνει την κατάσταση στα χέρια του και ακολουθεί μια εκπληκτική σκηνή ξυλοδαρμού του συζύγου (ναι, ΤΟΥ συζύγου), στην οποία αποτυπώνονται η ψυχολογία των δύο ανθρώπων, πώς αλλάζει η θέση ανάμεσά τους και κυρίως πώς σκέφτονται και γιατί ενεργούν έτσι. Η Μπεβ σηκώνει κεφάλι, ο άντρας της γίνεται έξαλλος, τη δέρνει και τότε… Όχι, δεν φτάνουμε στον φόνο αλλά αυτό και μόνο το κεφάλαιο θα μπορούσε να αποτελέσει υπόδειγμα χειρισμού και καταγραφής ενός τόσο δύσκολου και απάνθρωπου θέματος από μελλοντικούς συγγραφείς. Πώς ήταν τα παιδικά χρόνια του άντρα αυτού; Με τη ζωστήρα σε πρώτη θέση για οποιοδήποτε παράπτωμα έκανε: «Έλα εδώ, Τόμι! Πρέπει να πάρεις το μάθημά σου»!
Ο Μάικ κάνει τα τηλεφωνήματα. Η παρέα επιστρέφει. Μετά το αρχικό σοκ της διαπίστωσης των αλλαγών που υπέστησαν τουλάχιστον εξωτερικά όλα αυτά τα χρόνια, με τη βοήθεια του Μάικ, βγαίνουν στην επιφάνεια και κάποια άλλα κοινά χαρακτηριστικά που δε φαντάζονταν. Τυχαία άραγε κράτησαν κάποιους κοινούς παρονομαστές στη ζωή τους; Όλοι φοβούνται, όλοι έχουν αλλάξει (δεν έγραψα «βελτιωθεί») και όλοι συμφωνούν πως το Αυτό επέστρεψε. Τους τη φυλάει που δεν το άφησαν να εκτονωθεί και να ολοκληρώσει τη δράση του όπως κάνει κάθε φορά, αφού το διέκοψαν τον Αύγουστο του 1958. Τι είχαν κάνει τότε τα παιδιά; Πώς του επιτέθηκαν; Πώς το αντιμετώπισαν; Και πώς επιβίωσε; Γιατί τώρα σχεδόν τους κάλεσε να το αντιμετωπίσουν;
Πίσω στο 1958, ο βραδύγλωσσος Γουίλλιαμ («Μπιλ ο Κεκές») έχει χάσει πριν ένα χρόνο τον μικρότερο αδελφό του κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας και μιας πρωτοφανούς πλημμύρας στην πόλη (βρέθηκε άγρια δολοφονημένος παρ’ όλ’ αυτά), ο Μπεν είναι ένα χοντρό, άσχημο παιδί που παίρνει καλούς βαθμούς στο σχολείο, ξέρει από κατασκευές, μεγαλώνει χωρίς φίλους και είναι ερωτευμένος με την Μπέβερλι, ο Ριτς φοράει χοντρά γυαλιά μυωπίας κι έχει δύο μπροστινά δόντια να εξέχουν σαν του κουνελιού, ο Έντι έχει άσθμα, ο Σταν είναι Εβραίος και ο Μάικ έγχρωμος ενώ η Μπέβερλι είναι μια ερωτική πρόκληση για κάθε αρσενικό που σέβεται τον εαυτό του. Αυτά τα παιδιά βιώνουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έντονο εκφοβισμό, κυρίως από την τριάδα των χειρότερων μαθητών του σχολείου. Σταδιακά όμως, όταν αρχίζουν να γνωρίζονται και να σχηματίζουν μια παρέα, ξεκινάνε να ορθώνουν και το ανάστημά τους. Φυσικά το καθένα απ’ αυτά έχει ήδη δει και αντιμετωπίσει το Αυτό με τη μορφή που τους φοβίζει περισσότερο. Κι εδώ παρατίθενται διαφορετικές αφορμές εκφοβισμού και πολλά περιστατικά ανθρωποκυνηγητού στις γειτονιές και στις ερημιές της πόλης. Γεγονότα και πράξεις που φοβίζουν τα τότε παιδιά, δίνουν στη συμμορία των τριών κακών παιδιών τη γεύση της νίκης και αυξάνουν την αδρεναλίνη τους.
Οι πρωταγωνιστές της ιστορίας μεγαλώνουν σε μια δραστήρια κοινωνία, με πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις, σε μια πόλη γεμάτη εγκαταλειμμένα εργοστάσια, πρόσφορα για εξερεύνηση, και αγωγούς λυμάτων και ποτάμι και μια έκταση γνωστή ως Χερσότοπο. Κι όμως το 1958 και μετά από μια σειρά θανάτων άγρια δολοφονημένων παιδιών, ανακοινώθηκε απαγόρευση κυκλοφορίας από τις 19.00! Ο Μάικ, ο Έντι, ο Ριτς, η Μπεβ, ο Μπιλ, ο Μπεν, ο Σταν, γνωρίστηκαν και ενώθηκαν γιατί αυτό ήταν «ένας τρόπος… να μεταμορφωθούν σε προσωπικότητες που δεν είχαν καμία σχέση με τους φόβους, τις ελπίδες, τις ατέλειωτες απαιτήσεις των γονιών τους» (τ. 1, σελ. 448). Κι όλοι είχαν την ίδια αίσθηση, ένιωσαν λες και άκουσαν ένα κλικ κουμπώματος και σωστής σύνδεσης κάθε φορά που προστίθετο και νέο μέλος, λες και κάποιος έφτιαχνε ένα αόρατο παζλ με τη δική τους ακούσια συμμετοχή.
Και πάλι υπάρχει ποικιλία βιωματικών καταστάσεων στο οικογενειακό υπόβαθρο των παιδιών, από τον ξυλοδαρμό της Μπεβ από τον πατριό της ως την εργάτρια σε εκκοκκιστήριο μάνα του Μπεν και από τη σκληρή αλλά τρυφερή αγροτική ζωή του Μάικ (που από ένα σημείο και μετά ησύχασε από τις έντονες επιθέσεις ρατσιστικού χαρακτήρα εναντίον της οικογένειάς του) ως την υπερ-προστατευτική μητέρα του Έντι που τον έτρεχε για ψύλλου πήδημα σε γιατρούς και νοσοκομεία κι ως την παγωνιά που επικρατούσε στο σαλόνι του σπιτιού του Μπιλ μετά τον θάνατο του αδελφού του ανάμεσα στους γονείς του («Η μαμά και ο μπαμπάς του ήταν και τότε βιβλιοστάτες στον καναπέ, με τη διαφορά ότι εκείνος και ο Τζορτζ ήταν τα βιβλία. Από τότε που πέθανε ο Τζορτζ, ο Μπιλ είχε προσπαθήσει πολλές φορές να γίνει ανάμεσά τους το βιβλίο την ώρα της τηλεόρασης, η δουλειά όμως είχε αποδειχτεί πολύ κρύα», τ. 1, σελ. 375). Παιδιά λοιπόν που κακοποιούνται ή είναι τυχερά και ζουν μια φυσιολογική ζωή ή νιώθουν μόνα σε ένα σπιτικό όπου οι γονείς επιστρέφουν από τη δουλειά ή μαγειρεύουν φαγητό. Γιατί λοιπόν να διαταραχτεί αυτή η καθημερινότητά τους από το Αυτό;
Τα τρία αλητάκια, που τρομοκρατούν και επιτίθενται στη «Λέσχη των Λούζερ» όπως αυτοαποκαλούνται, έχουν κι αυτά τη δική τους ψυχολογία, νοοτροπία και αντιλήψεις, απλώς από την αρχή είναι καμένα χαρτιά και οι προσωπικότητές τους βοήθησαν τον King να βγάλει τον χειρότερο εαυτό του σε διαστροφική φαντασία, ειδικά με την περίπτωση του Πάτρικ Χόκστετερ, που έχει ως χόμπυ να κλείνει σε ένα παρατημένο ψυγείο στη χωματερή κατοικίδια ζώα που αρπάζει από τους γείτονές τους. Έφτασα μάλιστα σε σημείο να αναρωτιέμαι τι σχολείο είναι αυτό στο Ντέρι και τι μαθητές φιλοξενεί, μιας και το 70 % των περιπτώσεων είναι προβληματικές. Μάλιστα, ο ίδιος ο συγγραφέας με έβγαλε από τη δύσκολη θέση, εκφράζοντας με το δικό του χαρακτηριστικό ύφος την απογοήτευσή μου για το εκπαιδευτικό επίπεδο της πόλης: «Με άλλα λόγια το Δημοτικό Σχολείο του Ντέρι ήταν το τυπικό χαοτικό εκπαιδευτικό τσίρκο, ένα τσίρκο με τόσο πολλά νούμερα, που ίσως ακόμα κι αυτός ο Πενιγουάιζ (το Αυτό, δηλαδή) να περνούσε απαρατήρητος» (τ. 2, σελ. 287).
Ο πρώτος τόμος τελειώνει αφού έχουμε μάθει τα πάντα για το παρελθόν των παιδιών και το παρόν τους στην ενήλικη ζωή τους, έχουμε καταλάβει κάθε πότε χτυπάει το Αυτό και με τι μορφή και τι συνέπειες αλλά δεν έχουμε δει ούτε πώς πολέμησαν την πρώτη φορά το τέρας ούτε τι απέγινε η τριάδα που εκφόβιζε τα παιδιά μετά το 1958. Για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, δεν επιστρέφουν μόνο οι πρωταγωνιστές της ιστορίας αλλά και τρεις ανεπιθύμητοι χαρακτήρες, που καλό θα ήταν να κάτσουν στ’ αυγά τους αλλά φευ… «-Χριστέ μου, τι είναι αυτό που ζούμε; είπε ο Ρίτσι. Καμιά από κείνες τις σαπουνόπερες όπου όλοι εμφανίζονται αργά ή γρήγορα;» (τ. 2, σελ. 590).
Επειδή για τον Stephen King μπορείς να γράφεις επί ώρες, ας μιλήσουμε για τον δεύτερο τόμο κι ας κάνουμε μια συνολική θεώρηση του μυθιστορήματος στο επόμενο άρθρο!
September 19, 2024
Δεύτερη φορά σε ένα χρόνο, τέταρτη συνολικά, πόσα αστέρια άραγε να του βάλω;
October 2, 2017
🔸Στις τραυλές αναλαμπές του φωτός, τα σύννεφα μοιάζουν με τεράστιους διάφανους εγκεφάλους γεμάτους κακές σκέψεις.
🔸Μερικές φορές ωστόσο, μες το καταχείμωνο, όταν το φως έξω φάνταζε νυσταλέο και κίτρινο σαν γάτα κουλουριασμένη σε καναπέ....
🔸Μερικές φορές ωστόσο, μες το καταχείμωνο, όταν το φως έξω φάνταζε νυσταλέο και κίτρινο σαν γάτα κουλουριασμένη σε καναπέ....
July 19, 2018
Η άποψη της Καλλιόπης Γιακουμή για το βιβλίο
"ΤΟ ΑΥΤΟ" (Δίτομο)
Συγγραφέας Στίβεν Κινγκ
Εκδόσεις Κλειδάριθμος
Το "Αυτό" λοιπόν.. Η αλήθεια είναι πως έπρεπε να περιμένω λίγο πριν σας γράψω την άποψη μου γι αυτό το βιβλίο, γιατί ήθελα να καταλαγιάσουν μέσα μου όλα τα συναισθήματα που μου προκάλεσε και που τα υπερκάλυπτε το πιο επιβλητικό, έντονο και σταθερό αυτό του φόβου.
Δεν έχω διαβάσει πολλά βιβλία του King, γι αυτό θα προσπαθήσω να σας γράψω στηριζόμενη μόνο σε αυτό που διάβασα.
Στο βιβλίο "Το Αυτό", ο King ξετυλίγει την ιστορία επτά παιδιών, που μεγαλώνουν στην αμερικανική κωμόπολη του Ντέρι και ανήκουν σε μια ιδιόρρυθμη λέσχη την οποία τα ίδια έχουν δημιουργήσει, την «Λέσχη των Χαμένων», καθώς για διαφορετικούς λόγους ο καθένας έχουν περιθωριοποιηθεί από τις παρέες των συνομηλίκων τους. Την ίδια στιγμή, το Ντέρι είναι το λημέρι ενός διαβολικού κλόουν, του Πένιγουαϊζ, που κάθε 27 χρόνια, βγαίνει από τους υπονόμους της πόλης, αρπάζει παιδιά και σπέρνει τον τρόμο στην πόλη.
Είναι ένα βιβλίο που σε τυλίγει στα "πλοκάμια' του τρόμου εύκολα. Το δύσκολο είναι να ξεφύγεις από αυτά, όσο το διαβάζεις. Ατέρμονος ο βυθός του τρόμου, ανεξερεύνητος, καλυμμένος με βαθύ σκοτάδι, κρύβει μέσα του ανατριχίλα και δέος για το άγνωστο που θα σε φέρει αντιμέτωπο, το γύρισμα της επόμενης σελίδας.
Ο τρόπος που περιγράφει τις σκηνές τρόμου ο King, επιβλητικός και αυταρχικός. Δεν σου αφήνει περιθώρια να νιώσεις κάτι άλλο. Με απόλυτη μαεστρία, λέξη την λέξη αφήνει τον τρόμο να τυλίξει περίτεχνα γύρω σου τον ιστό του. Επιβλητική και καθηλωτική η ατμοσφαίρα, γεμάτη ένταση και αγωνία ξυπνά μέσα σου αρχέγονους φόβους καθώς έρχεσαι αντιμέτωπος με τρομερά αιμοδιψή όντα έτοιμα να σε κατασπαράξουν. Η αντίδραση αυθόρμητη κάθε φορά..κλείνεις απότομα το βιβλίο, ανάβεις το φως (αν το θάρρος ήταν αρκετό για να σε κάνει να το κλείσεις..), τρέχεις στην κουζίνα για κάτι παγωμένο, ενώ συνέχεια ψάχνεις μέσα στο χώρο για το κάτι διαφορετικό, το περίεργο, κάτι που μπορεί να σου ξέφυγε. Ένας πανικός σε κυριεύει που θέλει και απαιτεί όλες τις αισθήσεις σου σε επαγρύπνηση, για το απόκοσμο που μπορεί να ξέφυγε από τις σελίδες του βιβλίου και ήρθε να σε επισκεφθεί.
Αυτό σου κάνει αυτό το βιβλίο. Ανασύρει από μέσα σου και τους δικούς σου φόβους και τους κάνει "αληθινά" όντα.
Μα πάντα επιστρέφεις στο βιβλίο...Ο King δεν έχει ακόμα τελειώσει μαζί σου και εσύ θες να το ζήσεις.. Αφήνεσαι νιώθοντας πιο έτοιμος γι αυτόν, πως τώρα ξέρεις τι σε περιμένει μα ..γελιέσαι. Με αυτόν τον συγγραφέα δεν ξέρεις ποτέ τι σε περιμένει.
Μα αν καταφέρεις να παραμερίσεις τον τρόμο, τότε βλέπεις κι άλλα στις σελίδες αυτού του βιβλίου. Τότε το διαβάζεις στα αλήθεια. Ο "βασιλιάς", αποτυπώνει με απόλυτη ακρίβεια την ψυχοσύνθεση των επτά ηρώων του, που έρχονται αντιμέτωποι με "Το Αυτό", θέλοντας να μας κάνει να τους νιώσουμε και να καταλάβουμε τους φόβους τους, να βρούμε την αιτία τους. Μέσα σε μια δύσκολη εποχή κάπου στο 1950, αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε μια κοινωνία με χαρακτηριστικά της γνωρίσματα αυτά της θρησκοληψίας, του ρατσισμού, της κοινωνικής περιθωριοποίησης , της άγνοιας, της υπερπροστασίας, της σεξουαλικής κακοποίησης και του άγνωστου που εκφοβίζει τη νέα γενιά, το μέλλον της δηλαδή. Ο σατανικός Πένιγουαϊζ είναι γέννημα αυτής της καταπίεσης και παίρνει δύναμη από το φόβο των θυμάτων του.
Ένα από τα ισχυρά σημεία του βιβλίου ήταν η σχέση μεταξύ αυτών των 7 παιδιών. Όταν όλοι τους ήταν μαζί είχαν μια δύναμη που θα μπορούσε να καταστρέψει το "IT". Όσο διαβάζεις και κατανοείς περισσότερο αυτή την σχέση, γίνεσαι ξανά παιδί, ένα παιδί που μεγαλώνει κοντά σε αυτούς τους φανταστικούς χαρακτήρες και δεν θέλεις τίποτα περισσότερο από να τους δεις να κατακτούν τους φόβους τους και να μπορούν να προχωρήσουν με τους ζωή. "Η ισχύς εν τη ενώσει "
Αυτό το βιβλίο λοιπόν, κρύβει πολλά ηθικά μηνύματα στις σελίδες του. Μπορεί ο King να σε υποχρεώνει να "βουτήξεις" πολύ βαθιά μέσα σου για να τα ανασύρεις και το χτυποκάρδι να μην σταματάει πότε, μα ως εξαιρετικός αφηγητής σε οδηγεί εκεί που ακριβώς σε θέλει και εκεί σε αφήνει μόνο σου, αντιμέτωπο με τους δικούς σου φόβους και αλήθειες.
"Το Αυτό" είναι ένας συγγραφικός μαραθώνιος 1750 σελίδων με ξέφρενο ρυθμό, χωρίς σταματημό, χωρίς φρένα.. το τέλος του ΕΣΥ!!
Θεωρώ όμως πως όλα αυτά θα μπορούσαν να αποτυπωθούν και με λιγότερες σελίδες. Υπάρχουν αναφορές που κουράζουν, λεπτομέρειες ανούσιες και κάποιες ιστορίες "αστήρικτες" θα έλεγα που δεν δένουν με το υπόλοιπη πλοκή του κείμενου και σε μπερδεύουν.
Θα αναφερθώ και στο τέλος. Στις τελευταίες σελίδες η ένταση και η αγωνία απογειώνεται και μαζί το ενδιαφέρον σου, νιώθεις πως έρχεται η ώρα της κάθαρσης, της λύτρωσης, της τιμωρίας.. μα ο τρόπος που γίνεται εδώ με αφήνει λίγο "μετέωρη". Με "ξενίζει" ο τρόπος που ο King θέλησε να ενώσει τους ήρωες για να μεγαλώσει και να ενισχυθεί η δύναμη τους. Για όσους το διάβασαν με καταλαβαινουν, για όσους όχι ακόμα, δεν μπορώ να πω περισσότερα μιας και στο τέλος ενός βιβλίου κρύβεται για μένα η μεγαλύτερη γοητεία του και δεν θέλω να σας την στερήσω. Δεν κατάλαβα λοιπόν γιατί έπρεπε να συμβεί αυτό μεταξύ τους.. μα μπορεί εγώ να μην μπόρεσα να δώσω την κατάλληλη και ικανοποιητική απάντηση.
Ο King είναι βασιλιάς του είδους και σαφώς ξέρει καλύτερα..έπειτα όλο το υπόλοιπο ταξίδι ήταν συναρπαστικό και ας ένιωθα να το διαβάζω σε θερμοκρασίες υπό του μηδενός...αφού και η ανατριχίλα και το ρίγος του τρόμου, ήταν πάντα σύντροφοι μου σε αυτό το ταξίδι..
http://www.vivlionorizontes.gr/2018/0...
"ΤΟ ΑΥΤΟ" (Δίτομο)
Συγγραφέας Στίβεν Κινγκ
Εκδόσεις Κλειδάριθμος
Το "Αυτό" λοιπόν.. Η αλήθεια είναι πως έπρεπε να περιμένω λίγο πριν σας γράψω την άποψη μου γι αυτό το βιβλίο, γιατί ήθελα να καταλαγιάσουν μέσα μου όλα τα συναισθήματα που μου προκάλεσε και που τα υπερκάλυπτε το πιο επιβλητικό, έντονο και σταθερό αυτό του φόβου.
Δεν έχω διαβάσει πολλά βιβλία του King, γι αυτό θα προσπαθήσω να σας γράψω στηριζόμενη μόνο σε αυτό που διάβασα.
Στο βιβλίο "Το Αυτό", ο King ξετυλίγει την ιστορία επτά παιδιών, που μεγαλώνουν στην αμερικανική κωμόπολη του Ντέρι και ανήκουν σε μια ιδιόρρυθμη λέσχη την οποία τα ίδια έχουν δημιουργήσει, την «Λέσχη των Χαμένων», καθώς για διαφορετικούς λόγους ο καθένας έχουν περιθωριοποιηθεί από τις παρέες των συνομηλίκων τους. Την ίδια στιγμή, το Ντέρι είναι το λημέρι ενός διαβολικού κλόουν, του Πένιγουαϊζ, που κάθε 27 χρόνια, βγαίνει από τους υπονόμους της πόλης, αρπάζει παιδιά και σπέρνει τον τρόμο στην πόλη.
Είναι ένα βιβλίο που σε τυλίγει στα "πλοκάμια' του τρόμου εύκολα. Το δύσκολο είναι να ξεφύγεις από αυτά, όσο το διαβάζεις. Ατέρμονος ο βυθός του τρόμου, ανεξερεύνητος, καλυμμένος με βαθύ σκοτάδι, κρύβει μέσα του ανατριχίλα και δέος για το άγνωστο που θα σε φέρει αντιμέτωπο, το γύρισμα της επόμενης σελίδας.
Ο τρόπος που περιγράφει τις σκηνές τρόμου ο King, επιβλητικός και αυταρχικός. Δεν σου αφήνει περιθώρια να νιώσεις κάτι άλλο. Με απόλυτη μαεστρία, λέξη την λέξη αφήνει τον τρόμο να τυλίξει περίτεχνα γύρω σου τον ιστό του. Επιβλητική και καθηλωτική η ατμοσφαίρα, γεμάτη ένταση και αγωνία ξυπνά μέσα σου αρχέγονους φόβους καθώς έρχεσαι αντιμέτωπος με τρομερά αιμοδιψή όντα έτοιμα να σε κατασπαράξουν. Η αντίδραση αυθόρμητη κάθε φορά..κλείνεις απότομα το βιβλίο, ανάβεις το φως (αν το θάρρος ήταν αρκετό για να σε κάνει να το κλείσεις..), τρέχεις στην κουζίνα για κάτι παγωμένο, ενώ συνέχεια ψάχνεις μέσα στο χώρο για το κάτι διαφορετικό, το περίεργο, κάτι που μπορεί να σου ξέφυγε. Ένας πανικός σε κυριεύει που θέλει και απαιτεί όλες τις αισθήσεις σου σε επαγρύπνηση, για το απόκοσμο που μπορεί να ξέφυγε από τις σελίδες του βιβλίου και ήρθε να σε επισκεφθεί.
Αυτό σου κάνει αυτό το βιβλίο. Ανασύρει από μέσα σου και τους δικούς σου φόβους και τους κάνει "αληθινά" όντα.
Μα πάντα επιστρέφεις στο βιβλίο...Ο King δεν έχει ακόμα τελειώσει μαζί σου και εσύ θες να το ζήσεις.. Αφήνεσαι νιώθοντας πιο έτοιμος γι αυτόν, πως τώρα ξέρεις τι σε περιμένει μα ..γελιέσαι. Με αυτόν τον συγγραφέα δεν ξέρεις ποτέ τι σε περιμένει.
Μα αν καταφέρεις να παραμερίσεις τον τρόμο, τότε βλέπεις κι άλλα στις σελίδες αυτού του βιβλίου. Τότε το διαβάζεις στα αλήθεια. Ο "βασιλιάς", αποτυπώνει με απόλυτη ακρίβεια την ψυχοσύνθεση των επτά ηρώων του, που έρχονται αντιμέτωποι με "Το Αυτό", θέλοντας να μας κάνει να τους νιώσουμε και να καταλάβουμε τους φόβους τους, να βρούμε την αιτία τους. Μέσα σε μια δύσκολη εποχή κάπου στο 1950, αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε μια κοινωνία με χαρακτηριστικά της γνωρίσματα αυτά της θρησκοληψίας, του ρατσισμού, της κοινωνικής περιθωριοποίησης , της άγνοιας, της υπερπροστασίας, της σεξουαλικής κακοποίησης και του άγνωστου που εκφοβίζει τη νέα γενιά, το μέλλον της δηλαδή. Ο σατανικός Πένιγουαϊζ είναι γέννημα αυτής της καταπίεσης και παίρνει δύναμη από το φόβο των θυμάτων του.
Ένα από τα ισχυρά σημεία του βιβλίου ήταν η σχέση μεταξύ αυτών των 7 παιδιών. Όταν όλοι τους ήταν μαζί είχαν μια δύναμη που θα μπορούσε να καταστρέψει το "IT". Όσο διαβάζεις και κατανοείς περισσότερο αυτή την σχέση, γίνεσαι ξανά παιδί, ένα παιδί που μεγαλώνει κοντά σε αυτούς τους φανταστικούς χαρακτήρες και δεν θέλεις τίποτα περισσότερο από να τους δεις να κατακτούν τους φόβους τους και να μπορούν να προχωρήσουν με τους ζωή. "Η ισχύς εν τη ενώσει "
Αυτό το βιβλίο λοιπόν, κρύβει πολλά ηθικά μηνύματα στις σελίδες του. Μπορεί ο King να σε υποχρεώνει να "βουτήξεις" πολύ βαθιά μέσα σου για να τα ανασύρεις και το χτυποκάρδι να μην σταματάει πότε, μα ως εξαιρετικός αφηγητής σε οδηγεί εκεί που ακριβώς σε θέλει και εκεί σε αφήνει μόνο σου, αντιμέτωπο με τους δικούς σου φόβους και αλήθειες.
"Το Αυτό" είναι ένας συγγραφικός μαραθώνιος 1750 σελίδων με ξέφρενο ρυθμό, χωρίς σταματημό, χωρίς φρένα.. το τέλος του ΕΣΥ!!
Θεωρώ όμως πως όλα αυτά θα μπορούσαν να αποτυπωθούν και με λιγότερες σελίδες. Υπάρχουν αναφορές που κουράζουν, λεπτομέρειες ανούσιες και κάποιες ιστορίες "αστήρικτες" θα έλεγα που δεν δένουν με το υπόλοιπη πλοκή του κείμενου και σε μπερδεύουν.
Θα αναφερθώ και στο τέλος. Στις τελευταίες σελίδες η ένταση και η αγωνία απογειώνεται και μαζί το ενδιαφέρον σου, νιώθεις πως έρχεται η ώρα της κάθαρσης, της λύτρωσης, της τιμωρίας.. μα ο τρόπος που γίνεται εδώ με αφήνει λίγο "μετέωρη". Με "ξενίζει" ο τρόπος που ο King θέλησε να ενώσει τους ήρωες για να μεγαλώσει και να ενισχυθεί η δύναμη τους. Για όσους το διάβασαν με καταλαβαινουν, για όσους όχι ακόμα, δεν μπορώ να πω περισσότερα μιας και στο τέλος ενός βιβλίου κρύβεται για μένα η μεγαλύτερη γοητεία του και δεν θέλω να σας την στερήσω. Δεν κατάλαβα λοιπόν γιατί έπρεπε να συμβεί αυτό μεταξύ τους.. μα μπορεί εγώ να μην μπόρεσα να δώσω την κατάλληλη και ικανοποιητική απάντηση.
Ο King είναι βασιλιάς του είδους και σαφώς ξέρει καλύτερα..έπειτα όλο το υπόλοιπο ταξίδι ήταν συναρπαστικό και ας ένιωθα να το διαβάζω σε θερμοκρασίες υπό του μηδενός...αφού και η ανατριχίλα και το ρίγος του τρόμου, ήταν πάντα σύντροφοι μου σε αυτό το ταξίδι..
http://www.vivlionorizontes.gr/2018/0...
February 27, 2020
Όπως ήδη θα ξέρετε όσοι παρακολουθείτε τακτικά τα post μου, δεν έχω καλύτερο από βιβλία μυστηρίου/ θρίλερ/ τρόμου. Και ποιος είναι ο λεγόμενος βασιλειάς του είδους;
Ομολογουμένως, δεν είχα ξαναδιαβάσει κάτι δικό του, αν και είχα τα 'Το πράσινο μίλι' και 'Το παιχνίδι του Τζεράλντ' στην TBR μου. Ο λόγος που άρχισα με το "It", αντί με κάποιο από τα παραπάνω είναι ότι δεν ήξερα τίποτα για αυτό, πέραν του ότι υπάρχει ένας κλόουν κάπου στην υπόθεση. Αντίθετα, όσο αφορά τα άλλα δύο είχα ήδη δει τις αντίστοιχες ταινίες και ήξερα τι γινόταν πάνω κάτω.
Το πρώτο- και ίσως το κυριότερο- σχόλιο- απορία, που θα ήθελα να θέσω και σε άλλους αναγνώστες του βιβλίου, είναι το εξής: ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΕΣ ΚΑΙ ΑΝΟΥΣΙΕΣ ΟΙ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ; ΔΕΝ ΜΕ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ, ΜΑ ΚΘΟΛΟΥ, ΤΟ ΑΚΡΙΒΕΣ ΧΡΩΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΛΑΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΝΙΟΥ Ή ΤΩΝ ΦΥΛΛΩΝ.
Σοβαρά τώρα, τι παίζει με τις εκτενέστατες, άσκοπες περιγραφές; Το βιβλίο θαα μπορούσε να είναι μικρότερο κατά 500 σελίδες αν αφαιρούνταν και κάποιες σελίδες θα γύριζαν πολύ πιο γρήγορα.
Ειδικά στον δεύτερο τόμο, οι σελίδες γυρνούσαν εξεφτελιστικά αργά, δεν υπήρχε καμία σοβαρή εξέλιξη στην υπόθεση, απλά συνεχή flashback, με ακόμα μεγαλύτερες περιγραφές, που ουσιαστικά όμως δεν πρόσθεταν κάτι στην ιστορία, ούτε κρατούσαν το ενδιαφέρον μου. Όσο πάει προς το τέλος, ενδυναμώνεται η άποψη μου ότι πρόκειται περί κακογραμμένης επιστημονικής φαντασίας, που δεν βγάζει κάποιο ιδιαίτερο νόημα, αλλά με κάνει να βαριέμαι αφόρητα.
Ο "κακός " της ιστορίας είχε ανύπαρκτο, άντε ας είμαι επιεικής και ας πω ανεπαρκές, υπόβαθρο. Δεν βρήκα ιδιαίτερο ενδιαφέρον ή κίνητρο στον χαρακτήρα. Η ιστορία που χρειάστηκαν σχεδόν δύο χιλιάδες σελίδες για να ξεδιπλωθεί μπάζει νερά από παντού.
!Spoiler Alert!
Ας μιλήσουμε λίγο και για το περιβόητο κομμάτι του ομαδικού σεξ μεταξύ επτά εντεκάχρονων. Το θεώρησα εξαιρετικά περιττό. Για μένα η ιδέα που προβάλλει ο Κινγκ είναι ουσιαστικά ότι ένα ΕΝΤΕΚΑΧΡΟΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ, θεώρησε καλή ιδέα το να κάνει σεξ με έξι αγόρια στην σειρά 'για να έχουν μία άρρηκτη σχέση'. Δεν θα αναλύσω πως και τι και σε πόσα επίπεδα είναι ενοχλητική αυτή η σκηνή. Θα ήθελα απλά να θέσω την εξής ερώτηση: Γιατί να προβάλλεις την αξία της φιλίας όταν μπορείς να προωθήσεις την νοοτροπία ότι οι γυναίκες ( ακόμα και όταν είναι πρακτικά παιδιά), θεωρούν το σεξ ύψιστη μορφή δέσμευσης και άρρηκτης δέσμευσης; Και φυσικά, οι απορίες μου περί της συγκεκριμένης σκηνής δεν σταματούν εδώ, αλλά δεν θα ήθελα να επεκταθώ.
Συμπερασματικά, προσωπικά δεν καταλαβαίνω γιατί ο Κινγκ θεωρείται ο βασιλειάς του τρόμου. Αν μη τι άλλο, ένα από τα πιο τρομακτικά βιβλία του, όπως χαρακτηρίζεται, με άφησε άκρως αδιάφορη, άντε το πολύ πολύ να με έκανε να βαρεθώ.
Για περισσότερες βιβλιοκριτικέ και όχι μόνο, κατευθυνθείτε εδώ: https://heshotme.wordpress.com/
Ομολογουμένως, δεν είχα ξαναδιαβάσει κάτι δικό του, αν και είχα τα 'Το πράσινο μίλι' και 'Το παιχνίδι του Τζεράλντ' στην TBR μου. Ο λόγος που άρχισα με το "It", αντί με κάποιο από τα παραπάνω είναι ότι δεν ήξερα τίποτα για αυτό, πέραν του ότι υπάρχει ένας κλόουν κάπου στην υπόθεση. Αντίθετα, όσο αφορά τα άλλα δύο είχα ήδη δει τις αντίστοιχες ταινίες και ήξερα τι γινόταν πάνω κάτω.
Το πρώτο- και ίσως το κυριότερο- σχόλιο- απορία, που θα ήθελα να θέσω και σε άλλους αναγνώστες του βιβλίου, είναι το εξής: ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΕΣ ΚΑΙ ΑΝΟΥΣΙΕΣ ΟΙ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ; ΔΕΝ ΜΕ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ, ΜΑ ΚΘΟΛΟΥ, ΤΟ ΑΚΡΙΒΕΣ ΧΡΩΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΛΑΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΝΙΟΥ Ή ΤΩΝ ΦΥΛΛΩΝ.
Σοβαρά τώρα, τι παίζει με τις εκτενέστατες, άσκοπες περιγραφές; Το βιβλίο θαα μπορούσε να είναι μικρότερο κατά 500 σελίδες αν αφαιρούνταν και κάποιες σελίδες θα γύριζαν πολύ πιο γρήγορα.
Ειδικά στον δεύτερο τόμο, οι σελίδες γυρνούσαν εξεφτελιστικά αργά, δεν υπήρχε καμία σοβαρή εξέλιξη στην υπόθεση, απλά συνεχή flashback, με ακόμα μεγαλύτερες περιγραφές, που ουσιαστικά όμως δεν πρόσθεταν κάτι στην ιστορία, ούτε κρατούσαν το ενδιαφέρον μου. Όσο πάει προς το τέλος, ενδυναμώνεται η άποψη μου ότι πρόκειται περί κακογραμμένης επιστημονικής φαντασίας, που δεν βγάζει κάποιο ιδιαίτερο νόημα, αλλά με κάνει να βαριέμαι αφόρητα.
Ο "κακός " της ιστορίας είχε ανύπαρκτο, άντε ας είμαι επιεικής και ας πω ανεπαρκές, υπόβαθρο. Δεν βρήκα ιδιαίτερο ενδιαφέρον ή κίνητρο στον χαρακτήρα. Η ιστορία που χρειάστηκαν σχεδόν δύο χιλιάδες σελίδες για να ξεδιπλωθεί μπάζει νερά από παντού.
!Spoiler Alert!
Ας μιλήσουμε λίγο και για το περιβόητο κομμάτι του ομαδικού σεξ μεταξύ επτά εντεκάχρονων. Το θεώρησα εξαιρετικά περιττό. Για μένα η ιδέα που προβάλλει ο Κινγκ είναι ουσιαστικά ότι ένα ΕΝΤΕΚΑΧΡΟΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ, θεώρησε καλή ιδέα το να κάνει σεξ με έξι αγόρια στην σειρά 'για να έχουν μία άρρηκτη σχέση'. Δεν θα αναλύσω πως και τι και σε πόσα επίπεδα είναι ενοχλητική αυτή η σκηνή. Θα ήθελα απλά να θέσω την εξής ερώτηση: Γιατί να προβάλλεις την αξία της φιλίας όταν μπορείς να προωθήσεις την νοοτροπία ότι οι γυναίκες ( ακόμα και όταν είναι πρακτικά παιδιά), θεωρούν το σεξ ύψιστη μορφή δέσμευσης και άρρηκτης δέσμευσης; Και φυσικά, οι απορίες μου περί της συγκεκριμένης σκηνής δεν σταματούν εδώ, αλλά δεν θα ήθελα να επεκταθώ.
Συμπερασματικά, προσωπικά δεν καταλαβαίνω γιατί ο Κινγκ θεωρείται ο βασιλειάς του τρόμου. Αν μη τι άλλο, ένα από τα πιο τρομακτικά βιβλία του, όπως χαρακτηρίζεται, με άφησε άκρως αδιάφορη, άντε το πολύ πολύ να με έκανε να βαρεθώ.
Για περισσότερες βιβλιοκριτικέ και όχι μόνο, κατευθυνθείτε εδώ: https://heshotme.wordpress.com/
July 9, 2026
Το συγκεκριμένο βιβλίο θα το χαρακτήριζα ως ένα από τα σημαντικότερα λογοτεχνικά έργα όλων των εποχών.
Ένα κλασικό βιβλίο τρόμου που ήρθε να ολοκληρώσει τη ζωή μου.
Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ του τρόμου, που ακούει στο όνομα Stephen KING, αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι είναι ένας από τους σπουδαιότερους συγγραφείς του αιώνα, βάζοντας επί πέντε χρόνια (η διάρκεια συγγραφής του συγκεκριμένου βιβλίου) καθημερινά φωτιά στην πένα του και δημιουργώντας αυτό το αριστουργηματικό έργο τέχνης, με τίτλο "Το Αυτό".
Το μυθιστόρημα, αν και εκτενέστατο στο σύνολό του (1760 σελίδες), σε απορροφά κατευθείαν και από το πρώτο κιόλας κεφάλαιο συνειδητοποιείς ότι για τις επόμενες εβδομάδες θα χάσεις κάθε επαφή με το περιβάλλον. Στην περίπτωσή μου, κυριολεκτικά αδυνατούσα να το αφήσω κάτω, ενώ ανά στιγμές αναγκάστηκα να το πετάξω από τα χέρια μου και να βγω λίγο έξω να πάρω μια ανάσα, μπας και ηρεμήσω, κατάσταση που δε θυμάμαι να μου τυχαίνει Ξανά στο παρελθόν.
Εκτός από εξαιρετικά ανατριχιαστικό και τρομακτικό, το βιβλίο ήταν και συγκινητικότατο, προκαλώντας μου θλίψη και θυμό, ενώ η απώλεια ορισμένων σημαντικών χαρακτήρων κατά την εξέλιξη της ιστορίας μου στοίχησε πολύ και με οδήγησε σε απόγνωση.
Αφήνοντας, τώρα, στην άκρη τους συναισθηματισμούς μου, ας περάσω και στην ίδια την ιστορία.
Η ιστορία ξεκινάει με ένα παιδάκι ονόματι Τζορτζ Ντένμπροου, που κατά τη διάρκεια του ανέμελου παιχνιδιού του στους δρόμους της πόλης "Ντέρι", βρίσκει ακαριαίο θάνατο, καθώς συναντάει έναν κλόουν με όνομα Πένιγουαϊζ.
Παρ' όλα αυτά, η οπτική του βιβλίου περνάει από διάφορους χαρακτήρες κι έτσι ο αναγνώστης έρχεται εύκολα σε επαφή μαζί τους.
Η πρώτη εικόνα από κάθε έναν από τους εφτά βασικούς χαρακτήρες δίνεται στο Πρώτο Μέρος του βιβλίου και συγκεκριμένα στο 3ο Κεφάλαιο, με τίτλο "Έξι Τηλεφωνήματα". Εκεί, βλέπουμε για πρώτη φορά την κατάσταση κάθε χαρακτήρα στην ηλικία των 37-38 ετών.
Το άτομο που κάνει τα τηλεφωνήματα ονομάζεται Μάικ Χάνλον και συγκαταλέγεται και ο ίδιος στους εφτά βασικούς χαρακτήρες. Πρόκειται για έναν «αράπη», ο οποίος έχει περάσει όλη τη ζωή του στην κωμόπολη Ντέρι. Ο ίδιος καλεί τους υπόλοιπους έξι με σκοπό να τους προειδοποιήσει και να τους ενημερώσει για την επανεμφάνιση μιας μοχθηρής - διαβολικής δύναμης στο Ντέρι, η οποία φαίνεται να εμφανίζεται περίπου κάθε 27 χρόνια, προκαλώντας μεγάλο πλήθος θανάτων, με θύματα κυρίως παιδιά. Θέλει, επίσης, να υπενθυμίσει στους έξι έναν όρκο που είχαν δώσει ως παιδιά, υποσχόμενοι να επιστρέψουν στο Ντέρι αν εμφανιστεί ξανά η δύναμη αυτή, που τους στέρησε την παιδική τους ηλικία και αθωότητα. Το όνομα που αποφασίζουν από κοινού να δώσουν στη διαβολική αυτή παρουσία είναι "Το Αυτό".
Πρώτος στη λίστα των τηλεφωνημάτων βρίσκεται ο Σταν Γιούρις, ένας Εβραίος λογιστής. Ο Σταν, ως ο «ευαίσθητος» της παρέας και έχοντας προσπαθήσει να δραπετεύσει εντελώς από τα παιδικά του χρόνια, ταράσεται όταν δέχεται το τηλεφώνημα του Μάικ, ενώ στη συνέχεια βρίσκεται ξαφνικά νεκρός, Η αστυνομία αποδίδει τον θάνατό του σε αυτοκτονία. Παρ' όλα αυτά, μια ανώτερη δύναμη φαίνεται να είναι υπεύθυνη για το συμβάν.
Το δεύτερο τηλεφώνημα δέχεται ο Ρίτσι Τόζιερ. Ο Ρίτσι είναι ένας γνωστός ραδιοφωνικός παραγωγός με ταλέντο στη μίμηση διάφορων «φωνών». Ως μύωπας έχει δεχτεί εκφοβισμό κατά την παιδική του ηλικία. Ακούγοντας τα λεγόμενα του Μάικ και λόγω έλλειψης σημαντικών προσώπων στη ζωή του, δέχεται αμέσως την πρόσκληση και ετοιμάζεται κατευθείαν για αναχώρηση.
Το τρίτο τηλεφώνημα απευθύνεται στο Μπεν Χάνσκομ (αυτός αυτός είναι και ο αγαπημένος μου χαρακτήρας). Ο Μπεν, έχοντας περάσει δύσκολα παιδικά χρόνια λόγω της παιδικής παχυσαρκίας του, έχει αποφασίσει να αλλάξει τον εαυτό του και εμφανίζεται ως ένας σπουδαίος αρχιτέκτονας με «φυσιολογική» πλέον εμφάνιση. Δέχεται επίσης αδιαμαρτύρητα την πρόσκληση του Μάικ.
Επόμενος στη λίστα είναι ο Έντι Κάσπμπρακ, ένας επιχειρηματίας που φαίνεται ακόμα πολιορκημένος από την καταπίεση που δεχόταν ως παιδί από τη μητέρα του. Ο Έντι έχει περάσει όλη τη ζωή του με την εντύπωση ότι πάσχει από βαρύ άσθμα, πράγμα που, όπως και ο ίδιος γνωρίζει, είναι μόνο αποκύημα της φαντασίας του.
Το πέμπτο τηλεφώνημα δέχεται η μοναδική γυναίκα της παρέας, η Μπέβερλι Μαρς. Η Μπέβερλι έχει κακοποιηθεί ως παιδί εκτενώς από τον πατέρα της, ενώ ως ενήλικη νυμφεύεται τον Τομ Ρόγκαν, ο οποίος επίσης υποκύπτει καθημερινά σε συζυγική βία και έντονη κακοποίηση της Μπεβ. Η Μπέβερλι, δεχόμενη το τηλεφώνημα, δέχεται κατευθείαν την πρόσκληση, αλλά συναντά τη σθεναρή αντίσταση του Τομ, ο οποίος τρελαίνεται και προσπαθεί να την τιμωρήσει ακόμη και με την ίδια της τη ζωή. Αυτή καταφέρνει να ξεφύγει τραυματίζοντάς τον σοβαρά, εκείνος, όμως, την ακολουθεί κρυφά στο Ντέρι.
Το έκτο και τελευταίο άτομο της παρέας είναι ο Μπιλ Ντένμπροου, πρωταγωνιστής της ιστορίας, ο οποίος έχει εξελιχθεί σε επιτυχημένο συγγραφέα κι έχει παντρευτεί την Όντρα Φίλιπς, διάσημη σταρ του κινηματογράφου. Ο Μπιλ δέχεται αμέσως την πρόσκληση του Μάικ, καθώς διακρίνει μια ευκαιρία να πάρει επιτέλους εκδίκηση για τον αδικοχαμένο αδερφό του, τον Τζορτζ.
Κάπως έτσι τελειώνει το Πρώτο Μέρος του βιβλίου και μπαίνουμε στο πρώτο Ιντερλούδιο, όπου μαθαίνουμε περισσότερες πληροφορίες για τον Μάικ και την ιστορία του Ντέρι.
Το Δεύτερο μέρος του βιβλίου αποτελείται από έξι κεφάλαια, κάθε ένα αφιερωμένο για ένα από τα άτομα της παρέας (ο Μάικ δεν έχει δικό του κεφάλαιο, αλλά του ανήκουν πέντε ολόκληρα Ιντερλούδια που του φτάνουν και του περισσεύουν). Σε αυτά, βλέπουμε την παιδική ηλικία από κάθε μέλος της παρέας. Ανακαλύπτουμε τις ιδιότητές τους αλλά και τα κοινά τους χαρακτηριστικά. Αυτά είναι ότι ο καθένας έχει ένα «ελάττωμα» (αράπης, Εβραίος, μύωπας, παχύσαρκος, ασθηματικός, φτωχή, τραυλός) που τους διαφοροποιούν από τα άτομα της ηλικίας τους, αλλά και ότι όλοι ως παιδιά έχουν δεχτεί εκφοβισμό από τους συμμαθητές τους.
Σε αυτό το μέρος ερχόμαστε σε επαφή και με την παρέα Νταήδων του Ντέρι, που αποτελείται από τον Χένρι Μπάουερς (ο αρχηγός και πρόσωπο-κλειδί για τη συνέχεια της ιστορίας), τον Βίκτορ Κρις, τον «Μπελτς» Χάγκινς και τον Πάτρικ Χόκστετερ.
Ακόμη, βλέπουμε πώς οι εφτά βασικοί χαρακτήρες γνωρίζονται μεταξύ τους, δημιουργώντας τη «Λέσχη των Λούζερ».
Τέλος, βλέπουμε τις επιθέσεις που έχει αντιμετωπίσει ο καθένας ξεχωριστά από το Αυτό, χαρακτηριστικό που τους ενώνει και ενισχύει την ομάδα τους.
Κάπως έτσι, ξεκινάει η προσπάθεια κατατρόπωσης του Αυτού, με ηγέτη τον Μπιλ, ενώ ταυτόχρονα υπερασπίζονται τους εαυτούς τους από τις βίαιες επιθέσεις των Νταήδων.
Με τη διαμεσολάβηση του 2ου Ιντερλουδίου, περνάμε στο Τρίτο Μέρος. Οι χαρακτήρες ως ενήλικοι πλέον, ταξιδεύουν με κατεύθυνση το Ντέρι, όπου και ανταμώνουν όλοι (πλην του νεκρού Σταν) έπειτα από 27 χρόνια. Μεταξύ αστείου και σοβαρού, διηγείται ο καθένας από μια εκτενής ιστορία από τα παιδικά τους χρόνια, έτσι ώστε να ξαναθυμηθούν το παρελθόν και να βάλουν επιτέλους σε σειρά τα κομμάτια που λείπουν από τις μνήμες τους. Οι ιστορίες αυτές ολοκληρώνουν το παρελθόν και πλέον ο αναγνώστης κατέχει πλήρης εικόνα για κάθε χαρακτήρα, κάτι που προσωπικά λάτρεψα σε αυτό βιβλίο.
Κατά τη μετάβαση από το Τρίτο Μέρος στο Τέταρτο, διαμεσολαβεί άλλο ένα αδιάφορο Ιντερλούδιο που μιλάει για τον Μάικ και την ιστορία του Ντέρι.
Το Τέταρτο Μέρος επικεντρώνεται ξανά κυρίως στην παιδική ηλικία των χαρακτήρων. Περιλαμβάνει την ένταξη του Μάικ στην παρέα, τον μεγάλο πετροπόλεμο που ξέσπασε μεταξύ Λούζερ και Νταήδων, νέες επιθέσεις από το Αυτό και προσπάθειες των παιδιών να μάθουν περισσότερα για την προϊστορία και το έργο της συγκεκριμένης ύπαρξης. Το Τέταρτο Μέρος κορυφώνεται με τη σχεδόν θανατηφόρα επίθεση των Νταήδων στον Έντι, τον θάνατο του νταή Πάτρικ Χόκστετερ και την απόπειρα των Λούζερ να εξοντώσουν το Αυτό με μια σφεντόνα, πράγμα που οδήγησε στον τραυματισμό Του και στη δίψα Του για εκδίκηση απέναντι στα παιδιά.
Μετά από άλλο ένα Ιντερλούδιο μπαίνουμε στο Πέμπτο και τελευταίο Μέρος.
Το Πέμπτο Μέρος από το βιβλίο "Το Αυτό" αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, το καλύτερο λογοτεχνικό κομμάτι που έχει γραφτεί στην ιστορία και πολύ δύσκολα κάτι θα το ξεπεράσει. Το Πέμπτο Μέρος είναι ένα διαμάντι, ένας θησαυρός, ένα αριστούργημα, ένα έργο τέχνης. Είναι το καλύτερο πράγμα που έχω διαβάσει στη ζωή μου
Το Κεφάλαιο 19, που αποτελεί το πρώτο κεφάλαιο του Πέμπτου Μέρους, έχει τίτλο "Στις σκοπιές της νύχτας" και έκταση 135 σελίδων. Το συγκεκριμένο κεφάλαιο είναι μια τέχνη από μόνο του. Η γραφή του είναι τόσο πρωτότυπη και μαγευτική που πραγματικά με καθήλωσε. Ο τρόπος μετάβασης από το παρελθόν στο παρόν και ο τρόπος αλλαγής ενοτήτων στο κεφάλαιο αυτό νομίζω ότι θα μου μείνει αξέχαστος. Ένα συγγραφικό διαμαντάκι.
Σε αυτό το κεφαλαίο, ο συγγραφέας συνδυάζει την επίθεση του ανήλικου Χένρι στην Μπέβερλι και την επίθεση του ενήλικου Χένρι στον Μάικ και στον Έντι, υπό την επήρεια του Αυτού, 27 χρόνια μετά. Ακόμη, βλέπουμε την απόφαση των Λούζερ να εισχωρήσουν στους υπονόμους του Ντέρι με σκοπό να σκοτώσουν το Αυτό, ενώ ταυτόχρονα δέχονται επίθεση από τον Χένρι.
Στο Κεφάλαιο 21, οι εναπομείναντες Λούζερ, ως ενήλικοι πλέον, μπαίνουν ξανά στον ίδιο υπόνομο κάτω από το Ντέρι, θέλοντας πλέον να εξοντώσουν για πάντα το Αυτό. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί επικά transitions μεταξύ των δύο εξορμήσεων στους υπονόμους, που τις χωρίζουν 27 χρόνια, αφού οι χαρακτήρες έρχονται αντιμέτωποι με τις αναμνήσεις του παρελθόντος.
Έπειτα, περνάμε στο Κεφάλαιο 22, που για μένα είναι το πιο σημαντικό, το πιο ακραίο, το πιο συγκλονιστικό. Εκεί συμβαίνουν τόσα πολλά πράγματα που με οδήγησαν στη θλίψη, στο κλάμα, στη συγκίνηση, στην απόγνωση και στον θυμό.
Αρχικά, βλέπουμε τις σκέψεις του Μπιλ, που του δίνουν δύναμη και τον πεισμώνουν να συνεχίσει τη μάχη εκδίκησης για τον νεκρό αδερφό του, Τζορτζ:
«(Τσαντ, αυτό το Τσαντ, αντιστάσου, δείξε γενναιότητα, να είσαι αληθινός, αντιστάσου για τον αδερφό σου, για τους φίλους σου• πίστεψε, πίστεψε σ' όλα τα πράγματα που έχεις πιστέψει, πίστεψε πως αν πεις στον αστυνομικό ότι έχεις χαθεί, θα φροντίσει να γυρίσεις σπίτι ασφαλής, πως υπάρχει μια Νεράιδα των Δοντιών που ζει σ' ένα πελώριο κάστρο από σμάλτο, και ο Αϊ-Βασίλης κάτω από τον Βόρειο Πόλο που φτιάχνει παιχνίδια με τα πολύτιμα ξωτικά του, και ότι ο Κάπτεν Μιντνάιτ θα μπορούσε να είναι αληθινός, ναι, θα μπορούσε, κι ας λέει ο Κάλβιν κι ο μεγάλος αδερφός της Σίσι Κλαρκ, ο Κάρλτον, ότι όλα αυτά ήταν μωρουδίστικα πράγματα· πίστεψε ότι η μητέρα κι ο πατέρας σου θα σε αγαπήσουν ξανά, ότι μπορείς να 'σαι θαρραλέος κι ότι τα λόγια θα βγαίνουν δίχως τραύλισμα κάθε φορά· τέρμα οι Λούζερ, δεν θα κρυφτείς ξανά σε μια τρύπα στη γη αποκαλώντας την λέσχη, δεν θα ξανακλάψεις στην κάμαρα του Τζόρτζι επειδή δεν μπόρεσες να τον σώσεις και δεν ήξερες· πίστεψε στον εαυτό σου, πίστεψε στο πάθος αυτής της επιθυμίας)
Μες στο σκοτάδι, άρχισε ξάφνου να γελάει, όχι από υστερία αλλά από έκπληξη και χαρά.»
Στη συνέχεια, έχουμε την προσωπική διαμάχη του Μπιλ με το Αυτό, το οποίο παίρνει τη μορφή μιας γιγαντιαίας αράχνης. Η συγκεκριμένη μάχη είναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ.
Έπειτα από λίγο, δύο πλευρό του Μπιλ έρχεται και ο Ρίτσι, ενώ δεν αργεί να φανεί και η παρουσία του Έντι. Και κάπου εδώ γίνεται το κακό...
Μια θανατηφόρα επίθεση του Αυτού απέναντι στον ήδη τραυματισμένο Έντι καταφέρνει να τον βγάλει εκτός μάχης. Εντός ολίγων δευτερολέπτων, η απόγνωση του αναγνώστη κορυφώνεται, καθώς ο Έντι Κάσπμπρακ, ένας από τους σημαντικότερους και συμπαθητικότερους χαρακτήρες, πέφτει νεκρός, σε ένα απόσπασμα ικανό να λυγίσει και τους πιο άψυχους αναγνώστες, όπως εμένα...:
«Πίεσε ξανά τη σκανδάλη της συσκευής, αυτή τη φορά ψεκάζοντας μέσα στον λαιμό του Κτήνους, στον βρομερό, δυσώδη οισοφάγο του, κι ένιωσε ξαφνικό πόνο, οξύ και καθαρό όσο κι αυτόν μιας δυνατής μαχαιριάς, καθώς τα σαγόνια Του έκλειναν γύρω απ' τον ώμο του κι αμέσως μετά τραβιούνταν ξεριζώνοντάς του το χέρι.
Ο Έντι σωριάστηκε στο δάπεδο, με το αίμα να τινάζεται απ' το κολόβωμα του χεριού του, νιώθοντας ακαθόριστα τον Μπιλ να σηκώνεται με κόπο στα τρεμάμενα πόδια του και τον Ρίτσι να έρχεται προς τα εκεί όπου κείτονταν τραυματισμένος, τρεκλίζοντας και παραπατώντας σαν μεθυσμένος στο τέλος μιας ολονύκτιας κραιπάλης.
«...εντς...»
Από κάπου μακριά. Χωρίς σημασία. Ο Έντι ένιωθε τα πάντα να φεύγουν από μέσα του μαζί με το ζωογόνο αίμα... όλη την οργή, όλο τον πόνο, όλο τον φόβο, όλη τη σύγχυση και την οδύνη. Υπέθεσε ότι πέθαινε, όμως αισθανόταν... ω, Θεέ, αισθανόταν τόσο διαυγής, τόσο καθαρός, σαν τζάμι που πλύθηκε και τώρα αφήνει να εισρεύσει όλο το λαμπρό και τρομακτικό φως μιας απρόσμενα αποκαλυπτικής αυγής· το φως, ω, Θεέ, εκείνο το τέλειο, κρυστάλλινα λογικό φως που καθαρίζει τον ορίζοντα κάπου στον κόσμο κάθε δευτερόλεπτο.
«...εντς, ω θεέ, μπιλ, μπεν, ας βοηθήσει κάποιος, έχασε το χέρι του, κάποιος, έχασε το...»
Ο Έντι σήκωσε το βλέμμα του στην Μπέβερλι και την είδε να κλαίει, είδε τα δάκρυα να κυλούν στα βρόμικα μάγουλά της καθώς έβαζε το χέρι της αποκάτω του· αντιλήφθηκε πως είχε βγάλει την μπλούζα της και πάσχιζε να σταματήσει την αιμορραγία και πως ούρλιαζε ζητώντας βοήθεια. Ύστερα κοίταξε τον Ρίτσι κι έγλειψε τα χείλη του. Σβήνοντας, φεύγοντας σιγά σιγά. Όλο και πιο καθαρός, αδειάζοντας, με καθετί ακάθαρτο να ρέει εξαγνιστικά από μέσα του, αφήνοντας χώρο για το φως να εισχωρήσει· και μάλιστα, αν είχε τον χρόνο, θα είχε κάνει πάνω σ' αυτό ένα κήρυγμα: Δεν είναι άσχημο, θα άρχιζε. Δεν είναι διόλου άσχημο. Αλλά υπήρχε κάτι άλλο που έπρεπε να πει πρώτα.
«Ρίτσι...» ψιθύρισε.
«Τι;» Ο Ρίτσι ήταν πεσμένος στα τέσσερα και τον κοίταζε με απόγνωση.
«Μη με λες Εντς», είπε και χαμογέλασε. Σήκωσε αργά το αριστερό του χέρι κι άγγιξε το μάγουλο του Ρίτσι. Ο Ρίτσι έκλαιγε. «Ξέρεις δεν... δεν...» Ο Έντι έκλεισε τα μάτια, αναζητώντας έναν τρόπο να ολοκληρώσει τη φράση, και καθώς το έκανε, πέθανε»
Το Αυτό, πλέον τρομαγμένο από την αντίσταση των Λούζερ, αμύνεται, ενώ ταυτόχρονα ο Μπεν εξαλείφει τους απογόνους Του:
«Έρχονταν ακόμα.
Τους ένιωθε να έρχονται ακόμα, να πλησιάζουν, κι ο φόβος Του μεγάλωσε. Ίσως εντέλει να μην ήταν αιώνιο –το ασύλληπτο έπρεπε τελικά να συλληφθεί. Ακόμα χειρότερα, ένιωθε τον θάνατο των μικρών Του. Δεν ήταν μονάχα τα δύο μισητά αγόρια-άντρες, αλλά κι ένα τρίτο, που πήγαινε από το ένα νεογνό Του στο άλλο, έχοντας σχεδόν χάσει τα λογικά του απ' την αποστροφή, αλλά συνεχίζοντας παρ' όλα αυτά, πατώντας μεθοδικά ένα ένα τα αυγά Του και σκοτώνοντας τη ζωή μέσα τους.
Όχι! θρήνησε το Αυτό καθώς παρέπαιε δεξιά αριστερά, νιώθοντας τη ζωτική Του ουσία ν' αδειάζει απ' τις πολλές πληγές, ίσαμε εκατό πληγές, καμία από αυτές θανάσιμη από μόνη της, αλλά όλες τους οδυνηρές, όλες πηγές παλλόμενου πόνου που επιβράδυνε την πορεία Του. Το ένα πόδι Του κρεμόταν από ένα μοναδικό κορδόνι ζωντανής σάρκας. Το ένα μάτι Του ήταν τυφλό. Ένιωθε τα σωθικά Του ξεσκισμένα από εκείνο το δηλητήριο, ό,τι κι αν ήταν, που το ένα από τα μισητά αγόρια-άντρες είχε καταφέρει να Του ψεκάσει στο λαρύγγι.
Κι ακόμα έρχονταν, πλησίαζαν ολοένα και πιο πολύ. Πώς ήταν δυνατόν; Το Αυτό σκλήρισε σιγανά και κλαψούρισε, κι όταν πια τους ένιωσε σχεδόν πίσω Του, έκανε το μόνο πράγμα που μπορούσε πλέον να κάνει: στράφηκε για να πολεμήσει.»
Ένα κλασικό βιβλίο τρόμου που ήρθε να ολοκληρώσει τη ζωή μου.
Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ του τρόμου, που ακούει στο όνομα Stephen KING, αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι είναι ένας από τους σπουδαιότερους συγγραφείς του αιώνα, βάζοντας επί πέντε χρόνια (η διάρκεια συγγραφής του συγκεκριμένου βιβλίου) καθημερινά φωτιά στην πένα του και δημιουργώντας αυτό το αριστουργηματικό έργο τέχνης, με τίτλο "Το Αυτό".
Το μυθιστόρημα, αν και εκτενέστατο στο σύνολό του (1760 σελίδες), σε απορροφά κατευθείαν και από το πρώτο κιόλας κεφάλαιο συνειδητοποιείς ότι για τις επόμενες εβδομάδες θα χάσεις κάθε επαφή με το περιβάλλον. Στην περίπτωσή μου, κυριολεκτικά αδυνατούσα να το αφήσω κάτω, ενώ ανά στιγμές αναγκάστηκα να το πετάξω από τα χέρια μου και να βγω λίγο έξω να πάρω μια ανάσα, μπας και ηρεμήσω, κατάσταση που δε θυμάμαι να μου τυχαίνει Ξανά στο παρελθόν.
Εκτός από εξαιρετικά ανατριχιαστικό και τρομακτικό, το βιβλίο ήταν και συγκινητικότατο, προκαλώντας μου θλίψη και θυμό, ενώ η απώλεια ορισμένων σημαντικών χαρακτήρων κατά την εξέλιξη της ιστορίας μου στοίχησε πολύ και με οδήγησε σε απόγνωση.
Αφήνοντας, τώρα, στην άκρη τους συναισθηματισμούς μου, ας περάσω και στην ίδια την ιστορία.
Η ιστορία ξεκινάει με ένα παιδάκι ονόματι Τζορτζ Ντένμπροου, που κατά τη διάρκεια του ανέμελου παιχνιδιού του στους δρόμους της πόλης "Ντέρι", βρίσκει ακαριαίο θάνατο, καθώς συναντάει έναν κλόουν με όνομα Πένιγουαϊζ.
Παρ' όλα αυτά, η οπτική του βιβλίου περνάει από διάφορους χαρακτήρες κι έτσι ο αναγνώστης έρχεται εύκολα σε επαφή μαζί τους.
Η πρώτη εικόνα από κάθε έναν από τους εφτά βασικούς χαρακτήρες δίνεται στο Πρώτο Μέρος του βιβλίου και συγκεκριμένα στο 3ο Κεφάλαιο, με τίτλο "Έξι Τηλεφωνήματα". Εκεί, βλέπουμε για πρώτη φορά την κατάσταση κάθε χαρακτήρα στην ηλικία των 37-38 ετών.
Το άτομο που κάνει τα τηλεφωνήματα ονομάζεται Μάικ Χάνλον και συγκαταλέγεται και ο ίδιος στους εφτά βασικούς χαρακτήρες. Πρόκειται για έναν «αράπη», ο οποίος έχει περάσει όλη τη ζωή του στην κωμόπολη Ντέρι. Ο ίδιος καλεί τους υπόλοιπους έξι με σκοπό να τους προειδοποιήσει και να τους ενημερώσει για την επανεμφάνιση μιας μοχθηρής - διαβολικής δύναμης στο Ντέρι, η οποία φαίνεται να εμφανίζεται περίπου κάθε 27 χρόνια, προκαλώντας μεγάλο πλήθος θανάτων, με θύματα κυρίως παιδιά. Θέλει, επίσης, να υπενθυμίσει στους έξι έναν όρκο που είχαν δώσει ως παιδιά, υποσχόμενοι να επιστρέψουν στο Ντέρι αν εμφανιστεί ξανά η δύναμη αυτή, που τους στέρησε την παιδική τους ηλικία και αθωότητα. Το όνομα που αποφασίζουν από κοινού να δώσουν στη διαβολική αυτή παρουσία είναι "Το Αυτό".
Πρώτος στη λίστα των τηλεφωνημάτων βρίσκεται ο Σταν Γιούρις, ένας Εβραίος λογιστής. Ο Σταν, ως ο «ευαίσθητος» της παρέας και έχοντας προσπαθήσει να δραπετεύσει εντελώς από τα παιδικά του χρόνια, ταράσεται όταν δέχεται το τηλεφώνημα του Μάικ, ενώ στη συνέχεια βρίσκεται ξαφνικά νεκρός, Η αστυνομία αποδίδει τον θάνατό του σε αυτοκτονία. Παρ' όλα αυτά, μια ανώτερη δύναμη φαίνεται να είναι υπεύθυνη για το συμβάν.
Το δεύτερο τηλεφώνημα δέχεται ο Ρίτσι Τόζιερ. Ο Ρίτσι είναι ένας γνωστός ραδιοφωνικός παραγωγός με ταλέντο στη μίμηση διάφορων «φωνών». Ως μύωπας έχει δεχτεί εκφοβισμό κατά την παιδική του ηλικία. Ακούγοντας τα λεγόμενα του Μάικ και λόγω έλλειψης σημαντικών προσώπων στη ζωή του, δέχεται αμέσως την πρόσκληση και ετοιμάζεται κατευθείαν για αναχώρηση.
Το τρίτο τηλεφώνημα απευθύνεται στο Μπεν Χάνσκομ (αυτός αυτός είναι και ο αγαπημένος μου χαρακτήρας). Ο Μπεν, έχοντας περάσει δύσκολα παιδικά χρόνια λόγω της παιδικής παχυσαρκίας του, έχει αποφασίσει να αλλάξει τον εαυτό του και εμφανίζεται ως ένας σπουδαίος αρχιτέκτονας με «φυσιολογική» πλέον εμφάνιση. Δέχεται επίσης αδιαμαρτύρητα την πρόσκληση του Μάικ.
Επόμενος στη λίστα είναι ο Έντι Κάσπμπρακ, ένας επιχειρηματίας που φαίνεται ακόμα πολιορκημένος από την καταπίεση που δεχόταν ως παιδί από τη μητέρα του. Ο Έντι έχει περάσει όλη τη ζωή του με την εντύπωση ότι πάσχει από βαρύ άσθμα, πράγμα που, όπως και ο ίδιος γνωρίζει, είναι μόνο αποκύημα της φαντασίας του.
Το πέμπτο τηλεφώνημα δέχεται η μοναδική γυναίκα της παρέας, η Μπέβερλι Μαρς. Η Μπέβερλι έχει κακοποιηθεί ως παιδί εκτενώς από τον πατέρα της, ενώ ως ενήλικη νυμφεύεται τον Τομ Ρόγκαν, ο οποίος επίσης υποκύπτει καθημερινά σε συζυγική βία και έντονη κακοποίηση της Μπεβ. Η Μπέβερλι, δεχόμενη το τηλεφώνημα, δέχεται κατευθείαν την πρόσκληση, αλλά συναντά τη σθεναρή αντίσταση του Τομ, ο οποίος τρελαίνεται και προσπαθεί να την τιμωρήσει ακόμη και με την ίδια της τη ζωή. Αυτή καταφέρνει να ξεφύγει τραυματίζοντάς τον σοβαρά, εκείνος, όμως, την ακολουθεί κρυφά στο Ντέρι.
Το έκτο και τελευταίο άτομο της παρέας είναι ο Μπιλ Ντένμπροου, πρωταγωνιστής της ιστορίας, ο οποίος έχει εξελιχθεί σε επιτυχημένο συγγραφέα κι έχει παντρευτεί την Όντρα Φίλιπς, διάσημη σταρ του κινηματογράφου. Ο Μπιλ δέχεται αμέσως την πρόσκληση του Μάικ, καθώς διακρίνει μια ευκαιρία να πάρει επιτέλους εκδίκηση για τον αδικοχαμένο αδερφό του, τον Τζορτζ.
Κάπως έτσι τελειώνει το Πρώτο Μέρος του βιβλίου και μπαίνουμε στο πρώτο Ιντερλούδιο, όπου μαθαίνουμε περισσότερες πληροφορίες για τον Μάικ και την ιστορία του Ντέρι.
Το Δεύτερο μέρος του βιβλίου αποτελείται από έξι κεφάλαια, κάθε ένα αφιερωμένο για ένα από τα άτομα της παρέας (ο Μάικ δεν έχει δικό του κεφάλαιο, αλλά του ανήκουν πέντε ολόκληρα Ιντερλούδια που του φτάνουν και του περισσεύουν). Σε αυτά, βλέπουμε την παιδική ηλικία από κάθε μέλος της παρέας. Ανακαλύπτουμε τις ιδιότητές τους αλλά και τα κοινά τους χαρακτηριστικά. Αυτά είναι ότι ο καθένας έχει ένα «ελάττωμα» (αράπης, Εβραίος, μύωπας, παχύσαρκος, ασθηματικός, φτωχή, τραυλός) που τους διαφοροποιούν από τα άτομα της ηλικίας τους, αλλά και ότι όλοι ως παιδιά έχουν δεχτεί εκφοβισμό από τους συμμαθητές τους.
Σε αυτό το μέρος ερχόμαστε σε επαφή και με την παρέα Νταήδων του Ντέρι, που αποτελείται από τον Χένρι Μπάουερς (ο αρχηγός και πρόσωπο-κλειδί για τη συνέχεια της ιστορίας), τον Βίκτορ Κρις, τον «Μπελτς» Χάγκινς και τον Πάτρικ Χόκστετερ.
Ακόμη, βλέπουμε πώς οι εφτά βασικοί χαρακτήρες γνωρίζονται μεταξύ τους, δημιουργώντας τη «Λέσχη των Λούζερ».
Τέλος, βλέπουμε τις επιθέσεις που έχει αντιμετωπίσει ο καθένας ξεχωριστά από το Αυτό, χαρακτηριστικό που τους ενώνει και ενισχύει την ομάδα τους.
Κάπως έτσι, ξεκινάει η προσπάθεια κατατρόπωσης του Αυτού, με ηγέτη τον Μπιλ, ενώ ταυτόχρονα υπερασπίζονται τους εαυτούς τους από τις βίαιες επιθέσεις των Νταήδων.
Με τη διαμεσολάβηση του 2ου Ιντερλουδίου, περνάμε στο Τρίτο Μέρος. Οι χαρακτήρες ως ενήλικοι πλέον, ταξιδεύουν με κατεύθυνση το Ντέρι, όπου και ανταμώνουν όλοι (πλην του νεκρού Σταν) έπειτα από 27 χρόνια. Μεταξύ αστείου και σοβαρού, διηγείται ο καθένας από μια εκτενής ιστορία από τα παιδικά τους χρόνια, έτσι ώστε να ξαναθυμηθούν το παρελθόν και να βάλουν επιτέλους σε σειρά τα κομμάτια που λείπουν από τις μνήμες τους. Οι ιστορίες αυτές ολοκληρώνουν το παρελθόν και πλέον ο αναγνώστης κατέχει πλήρης εικόνα για κάθε χαρακτήρα, κάτι που προσωπικά λάτρεψα σε αυτό βιβλίο.
Κατά τη μετάβαση από το Τρίτο Μέρος στο Τέταρτο, διαμεσολαβεί άλλο ένα αδιάφορο Ιντερλούδιο που μιλάει για τον Μάικ και την ιστορία του Ντέρι.
Το Τέταρτο Μέρος επικεντρώνεται ξανά κυρίως στην παιδική ηλικία των χαρακτήρων. Περιλαμβάνει την ένταξη του Μάικ στην παρέα, τον μεγάλο πετροπόλεμο που ξέσπασε μεταξύ Λούζερ και Νταήδων, νέες επιθέσεις από το Αυτό και προσπάθειες των παιδιών να μάθουν περισσότερα για την προϊστορία και το έργο της συγκεκριμένης ύπαρξης. Το Τέταρτο Μέρος κορυφώνεται με τη σχεδόν θανατηφόρα επίθεση των Νταήδων στον Έντι, τον θάνατο του νταή Πάτρικ Χόκστετερ και την απόπειρα των Λούζερ να εξοντώσουν το Αυτό με μια σφεντόνα, πράγμα που οδήγησε στον τραυματισμό Του και στη δίψα Του για εκδίκηση απέναντι στα παιδιά.
Μετά από άλλο ένα Ιντερλούδιο μπαίνουμε στο Πέμπτο και τελευταίο Μέρος.
Το Πέμπτο Μέρος από το βιβλίο "Το Αυτό" αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, το καλύτερο λογοτεχνικό κομμάτι που έχει γραφτεί στην ιστορία και πολύ δύσκολα κάτι θα το ξεπεράσει. Το Πέμπτο Μέρος είναι ένα διαμάντι, ένας θησαυρός, ένα αριστούργημα, ένα έργο τέχνης. Είναι το καλύτερο πράγμα που έχω διαβάσει στη ζωή μου
Το Κεφάλαιο 19, που αποτελεί το πρώτο κεφάλαιο του Πέμπτου Μέρους, έχει τίτλο "Στις σκοπιές της νύχτας" και έκταση 135 σελίδων. Το συγκεκριμένο κεφάλαιο είναι μια τέχνη από μόνο του. Η γραφή του είναι τόσο πρωτότυπη και μαγευτική που πραγματικά με καθήλωσε. Ο τρόπος μετάβασης από το παρελθόν στο παρόν και ο τρόπος αλλαγής ενοτήτων στο κεφάλαιο αυτό νομίζω ότι θα μου μείνει αξέχαστος. Ένα συγγραφικό διαμαντάκι.
Σε αυτό το κεφαλαίο, ο συγγραφέας συνδυάζει την επίθεση του ανήλικου Χένρι στην Μπέβερλι και την επίθεση του ενήλικου Χένρι στον Μάικ και στον Έντι, υπό την επήρεια του Αυτού, 27 χρόνια μετά. Ακόμη, βλέπουμε την απόφαση των Λούζερ να εισχωρήσουν στους υπονόμους του Ντέρι με σκοπό να σκοτώσουν το Αυτό, ενώ ταυτόχρονα δέχονται επίθεση από τον Χένρι.
Στο Κεφάλαιο 21, οι εναπομείναντες Λούζερ, ως ενήλικοι πλέον, μπαίνουν ξανά στον ίδιο υπόνομο κάτω από το Ντέρι, θέλοντας πλέον να εξοντώσουν για πάντα το Αυτό. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί επικά transitions μεταξύ των δύο εξορμήσεων στους υπονόμους, που τις χωρίζουν 27 χρόνια, αφού οι χαρακτήρες έρχονται αντιμέτωποι με τις αναμνήσεις του παρελθόντος.
Έπειτα, περνάμε στο Κεφάλαιο 22, που για μένα είναι το πιο σημαντικό, το πιο ακραίο, το πιο συγκλονιστικό. Εκεί συμβαίνουν τόσα πολλά πράγματα που με οδήγησαν στη θλίψη, στο κλάμα, στη συγκίνηση, στην απόγνωση και στον θυμό.
Αρχικά, βλέπουμε τις σκέψεις του Μπιλ, που του δίνουν δύναμη και τον πεισμώνουν να συνεχίσει τη μάχη εκδίκησης για τον νεκρό αδερφό του, Τζορτζ:
«(Τσαντ, αυτό το Τσαντ, αντιστάσου, δείξε γενναιότητα, να είσαι αληθινός, αντιστάσου για τον αδερφό σου, για τους φίλους σου• πίστεψε, πίστεψε σ' όλα τα πράγματα που έχεις πιστέψει, πίστεψε πως αν πεις στον αστυνομικό ότι έχεις χαθεί, θα φροντίσει να γυρίσεις σπίτι ασφαλής, πως υπάρχει μια Νεράιδα των Δοντιών που ζει σ' ένα πελώριο κάστρο από σμάλτο, και ο Αϊ-Βασίλης κάτω από τον Βόρειο Πόλο που φτιάχνει παιχνίδια με τα πολύτιμα ξωτικά του, και ότι ο Κάπτεν Μιντνάιτ θα μπορούσε να είναι αληθινός, ναι, θα μπορούσε, κι ας λέει ο Κάλβιν κι ο μεγάλος αδερφός της Σίσι Κλαρκ, ο Κάρλτον, ότι όλα αυτά ήταν μωρουδίστικα πράγματα· πίστεψε ότι η μητέρα κι ο πατέρας σου θα σε αγαπήσουν ξανά, ότι μπορείς να 'σαι θαρραλέος κι ότι τα λόγια θα βγαίνουν δίχως τραύλισμα κάθε φορά· τέρμα οι Λούζερ, δεν θα κρυφτείς ξανά σε μια τρύπα στη γη αποκαλώντας την λέσχη, δεν θα ξανακλάψεις στην κάμαρα του Τζόρτζι επειδή δεν μπόρεσες να τον σώσεις και δεν ήξερες· πίστεψε στον εαυτό σου, πίστεψε στο πάθος αυτής της επιθυμίας)
Μες στο σκοτάδι, άρχισε ξάφνου να γελάει, όχι από υστερία αλλά από έκπληξη και χαρά.»
Στη συνέχεια, έχουμε την προσωπική διαμάχη του Μπιλ με το Αυτό, το οποίο παίρνει τη μορφή μιας γιγαντιαίας αράχνης. Η συγκεκριμένη μάχη είναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ.
Έπειτα από λίγο, δύο πλευρό του Μπιλ έρχεται και ο Ρίτσι, ενώ δεν αργεί να φανεί και η παρουσία του Έντι. Και κάπου εδώ γίνεται το κακό...
Μια θανατηφόρα επίθεση του Αυτού απέναντι στον ήδη τραυματισμένο Έντι καταφέρνει να τον βγάλει εκτός μάχης. Εντός ολίγων δευτερολέπτων, η απόγνωση του αναγνώστη κορυφώνεται, καθώς ο Έντι Κάσπμπρακ, ένας από τους σημαντικότερους και συμπαθητικότερους χαρακτήρες, πέφτει νεκρός, σε ένα απόσπασμα ικανό να λυγίσει και τους πιο άψυχους αναγνώστες, όπως εμένα...:
«Πίεσε ξανά τη σκανδάλη της συσκευής, αυτή τη φορά ψεκάζοντας μέσα στον λαιμό του Κτήνους, στον βρομερό, δυσώδη οισοφάγο του, κι ένιωσε ξαφνικό πόνο, οξύ και καθαρό όσο κι αυτόν μιας δυνατής μαχαιριάς, καθώς τα σαγόνια Του έκλειναν γύρω απ' τον ώμο του κι αμέσως μετά τραβιούνταν ξεριζώνοντάς του το χέρι.
Ο Έντι σωριάστηκε στο δάπεδο, με το αίμα να τινάζεται απ' το κολόβωμα του χεριού του, νιώθοντας ακαθόριστα τον Μπιλ να σηκώνεται με κόπο στα τρεμάμενα πόδια του και τον Ρίτσι να έρχεται προς τα εκεί όπου κείτονταν τραυματισμένος, τρεκλίζοντας και παραπατώντας σαν μεθυσμένος στο τέλος μιας ολονύκτιας κραιπάλης.
«...εντς...»
Από κάπου μακριά. Χωρίς σημασία. Ο Έντι ένιωθε τα πάντα να φεύγουν από μέσα του μαζί με το ζωογόνο αίμα... όλη την οργή, όλο τον πόνο, όλο τον φόβο, όλη τη σύγχυση και την οδύνη. Υπέθεσε ότι πέθαινε, όμως αισθανόταν... ω, Θεέ, αισθανόταν τόσο διαυγής, τόσο καθαρός, σαν τζάμι που πλύθηκε και τώρα αφήνει να εισρεύσει όλο το λαμπρό και τρομακτικό φως μιας απρόσμενα αποκαλυπτικής αυγής· το φως, ω, Θεέ, εκείνο το τέλειο, κρυστάλλινα λογικό φως που καθαρίζει τον ορίζοντα κάπου στον κόσμο κάθε δευτερόλεπτο.
«...εντς, ω θεέ, μπιλ, μπεν, ας βοηθήσει κάποιος, έχασε το χέρι του, κάποιος, έχασε το...»
Ο Έντι σήκωσε το βλέμμα του στην Μπέβερλι και την είδε να κλαίει, είδε τα δάκρυα να κυλούν στα βρόμικα μάγουλά της καθώς έβαζε το χέρι της αποκάτω του· αντιλήφθηκε πως είχε βγάλει την μπλούζα της και πάσχιζε να σταματήσει την αιμορραγία και πως ούρλιαζε ζητώντας βοήθεια. Ύστερα κοίταξε τον Ρίτσι κι έγλειψε τα χείλη του. Σβήνοντας, φεύγοντας σιγά σιγά. Όλο και πιο καθαρός, αδειάζοντας, με καθετί ακάθαρτο να ρέει εξαγνιστικά από μέσα του, αφήνοντας χώρο για το φως να εισχωρήσει· και μάλιστα, αν είχε τον χρόνο, θα είχε κάνει πάνω σ' αυτό ένα κήρυγμα: Δεν είναι άσχημο, θα άρχιζε. Δεν είναι διόλου άσχημο. Αλλά υπήρχε κάτι άλλο που έπρεπε να πει πρώτα.
«Ρίτσι...» ψιθύρισε.
«Τι;» Ο Ρίτσι ήταν πεσμένος στα τέσσερα και τον κοίταζε με απόγνωση.
«Μη με λες Εντς», είπε και χαμογέλασε. Σήκωσε αργά το αριστερό του χέρι κι άγγιξε το μάγουλο του Ρίτσι. Ο Ρίτσι έκλαιγε. «Ξέρεις δεν... δεν...» Ο Έντι έκλεισε τα μάτια, αναζητώντας έναν τρόπο να ολοκληρώσει τη φράση, και καθώς το έκανε, πέθανε»
Το Αυτό, πλέον τρομαγμένο από την αντίσταση των Λούζερ, αμύνεται, ενώ ταυτόχρονα ο Μπεν εξαλείφει τους απογόνους Του:
«Έρχονταν ακόμα.
Τους ένιωθε να έρχονται ακόμα, να πλησιάζουν, κι ο φόβος Του μεγάλωσε. Ίσως εντέλει να μην ήταν αιώνιο –το ασύλληπτο έπρεπε τελικά να συλληφθεί. Ακόμα χειρότερα, ένιωθε τον θάνατο των μικρών Του. Δεν ήταν μονάχα τα δύο μισητά αγόρια-άντρες, αλλά κι ένα τρίτο, που πήγαινε από το ένα νεογνό Του στο άλλο, έχοντας σχεδόν χάσει τα λογικά του απ' την αποστροφή, αλλά συνεχίζοντας παρ' όλα αυτά, πατώντας μεθοδικά ένα ένα τα αυγά Του και σκοτώνοντας τη ζωή μέσα τους.
Όχι! θρήνησε το Αυτό καθώς παρέπαιε δεξιά αριστερά, νιώθοντας τη ζωτική Του ουσία ν' αδειάζει απ' τις πολλές πληγές, ίσαμε εκατό πληγές, καμία από αυτές θανάσιμη από μόνη της, αλλά όλες τους οδυνηρές, όλες πηγές παλλόμενου πόνου που επιβράδυνε την πορεία Του. Το ένα πόδι Του κρεμόταν από ένα μοναδικό κορδόνι ζωντανής σάρκας. Το ένα μάτι Του ήταν τυφλό. Ένιωθε τα σωθικά Του ξεσκισμένα από εκείνο το δηλητήριο, ό,τι κι αν ήταν, που το ένα από τα μισητά αγόρια-άντρες είχε καταφέρει να Του ψεκάσει στο λαρύγγι.
Κι ακόμα έρχονταν, πλησίαζαν ολοένα και πιο πολύ. Πώς ήταν δυνατόν; Το Αυτό σκλήρισε σιγανά και κλαψούρισε, κι όταν πια τους ένιωσε σχεδόν πίσω Του, έκανε το μόνο πράγμα που μπορούσε πλέον να κάνει: στράφηκε για να πολεμήσει.»
November 1, 2021
Συναρπαστικό, καθηλωτικό και περιπετειώδες! Διαβάζοντάς το, αδημονείς για το δεύτερο μέρος...
June 23, 2019
Η ιστορία εκτυλίσσεται στο Ντέρι που είναι μία μικρή πόλη του Μέιν. Εκεί συναντάμε επτά έφηβους τον Μπιλ, τον Μπεν, τον Στάνλει, τον Μάικ, τον Έντι, τον Ρίτσι και τη Μπέβερλι. Αυτό που τους ενώνει είναι η δημιουργία της ομάδας των Λούζερς. Είναι ο τρόπος τους να αντιμετωπίσουν μία ομάδα νταήδων με αρχηγό τον Χένρι Μπάουερς. Άλλο ένα κοινό χαρακτηριστικό τους είναι ότι τα παιδιά είναι θύματα βίας και καταπίεσης.
Ο Μπιλ είναι ο αρχηγός της ομάδας και ο πρωταγωνιστής της ιστορίας. Έχει ένα ελαφρύ τραύλισμα που του δημιουργήθηκε μετά την απώλεια του μικρού του αδερφού. Αυτό το γεγονός τον έχει κινητοποιήσει ώστε να πάρει εκδίκηση για το συμβάν. Οι υπόλοιποι της παρέας είναι εύκολοι στόχοι για την ομάδα του Χένρι. Ο Μπεν είναι υπέρβαρος, ο Στάνλει εβραίος, ο Μάικ Αφροαμερικανός, ο Έντι ασθματικός και ο Ρίτσι μύωπας. Αποτελούν εύκολη λεία για αρνητικές κριτικές και χλευασμό.
Το τελευταίο μέλος της ομάδας είναι η Μπέβερλι που είναι και το μοναδικό κορίτσι. Δέχεται καθημερινά κακοποίηση από τον πατέρα της. Στην ενήλικη ζωή της αντίστοιχα βρίσκει έναν άντρα που της ασκεί βία.
Τα επτά παιδιά ήρθαν σε επαφή με το Αυτό. Ως έφηβοι είχαν δώσει μία υπόσχεση να επιστρέψουν στο Ντέρι πράγμα που γίνεται. Η αναμέτρηση του παρελθόντος με το παρόν θα δώσει πολλές απαντήσεις στα αναπάντητα ερωτήματα που έχει ο καθένας. Ως ενήλικες θα αναμετρηθούν πάλι με το φόβο και τις ανασφάλειες τους.
Ένα εκπληκτικό βιβλίο τρόμου από τον μετρ του είδους. Ανυπομονώ για τη συνέχεια.. Καλή ανάγνωση
Ο Μπιλ είναι ο αρχηγός της ομάδας και ο πρωταγωνιστής της ιστορίας. Έχει ένα ελαφρύ τραύλισμα που του δημιουργήθηκε μετά την απώλεια του μικρού του αδερφού. Αυτό το γεγονός τον έχει κινητοποιήσει ώστε να πάρει εκδίκηση για το συμβάν. Οι υπόλοιποι της παρέας είναι εύκολοι στόχοι για την ομάδα του Χένρι. Ο Μπεν είναι υπέρβαρος, ο Στάνλει εβραίος, ο Μάικ Αφροαμερικανός, ο Έντι ασθματικός και ο Ρίτσι μύωπας. Αποτελούν εύκολη λεία για αρνητικές κριτικές και χλευασμό.
Το τελευταίο μέλος της ομάδας είναι η Μπέβερλι που είναι και το μοναδικό κορίτσι. Δέχεται καθημερινά κακοποίηση από τον πατέρα της. Στην ενήλικη ζωή της αντίστοιχα βρίσκει έναν άντρα που της ασκεί βία.
Τα επτά παιδιά ήρθαν σε επαφή με το Αυτό. Ως έφηβοι είχαν δώσει μία υπόσχεση να επιστρέψουν στο Ντέρι πράγμα που γίνεται. Η αναμέτρηση του παρελθόντος με το παρόν θα δώσει πολλές απαντήσεις στα αναπάντητα ερωτήματα που έχει ο καθένας. Ως ενήλικες θα αναμετρηθούν πάλι με το φόβο και τις ανασφάλειες τους.
Ένα εκπληκτικό βιβλίο τρόμου από τον μετρ του είδους. Ανυπομονώ για τη συνέχεια.. Καλή ανάγνωση
November 29, 2023
Αφού τελείωσα τον 1ο τόμο έχω να πω ότι είναι από τα καλύτερα που έχω διαβάσει...δεν θα σταθώ τόσο στην ανατριχίλα που προκαλούν κάποιες πολύ ωριαίες περιγραφές του Κλουν, σκηνοθετιμενες θα ελεγα, θα σταθώ στην μελαγχολία και την αίσθηση του χρόνου που περνάει, νιώθεις τον χρόνο να παίρνει διαβάζοντας το, θυμάσαι τις παλιές σου παρέες, τις ανέμελες στιγμές σου τότε που ήσουν πιτσιρικάς και δεν περνούσε απ το μυαλό σου ότι πρόκειται να μεγαλώσεις ούτε για αστείο... και υπάρχει ένα μικρό απόσπασμα που δεν γίνεται να το διαβάσω χωρίς να συγκινιθώ και είναι το μόνο που έχω υπογραμμίσει, είναι αυτό που η παρέα σμίγει ξανά μετά από σχεδόν τριάντα χρόνια επειδή ξανά εμφανίστηκε ο Κλουν: "Ξάφνου ένιωσε αμήχανος ίσως και λίγο τρομαγμένος στην προοπτική ότι θα τους ξαναβλεπε όλους με τα παιδικά πρόσωπα τους σχεδόν διαβρωμένα από τον χρόνο, σχεδόν θαμμένα κάτω απ την αλλαγή, την ίδια αλλαγή κάτω από την οποία είχε θαφτεί το παλιό νοσοκομείο. Με τράπεζες να έχουν ορθωθει μέσα στο μυαλό τους , στη θέση των αλλοτινών μαγικών παλατιών . Μεγαλώσαμε, σκέφτηκε . Δεν πιστεύαμε ότι θα συνέβαινε, όχι τότε, όχι σ ' εμάς. Συνέβη, όμως, κι αν πάω εκεί μέσα, θα είναι αληθινό: τώρα είμαστε όλοι μεγάλοι. "
August 20, 2019
Ένας χρόνος και ένας μήνας για να ολοκληρώσω τον πρώτο τόμο. Δυστυχώς δε θα συνεχίσω στον δεύτερο τόμο, γιατί συνειδητοποίησα πως ναι μεν μου αρέσει αρκετά ο τρόπος που γράφει ο Κινγκ, αλλά μέχρι να ολοκληρώσω κάθε φορά κάποιο βιβλίο του που μου τρώει υπερβολικά πολύ χρόνο σε σχέση με οποιονδήποτε άλλο, έχω ξεχάσει τι έχει γίνει στην αρχή της ιστορίας, δε θυμάμαι ονόματα κλπ. Παρόλα αυτά η γραφή όπως πάντα είναι πολυεπίπεδη και τα έχει όλα. Η συγκεκριμένη ιστορία θήγει αμέτρητα κοινωνικά προβλήματα, ανθρώπινες συμπεριφορές κλπ, όπως πάντα. Αν κάποιος θα ήθελε να μελετήσει σπουδαίους συγγραφείς ο Κινγκ είναι ένας από αυτούς.
March 11, 2018
Ολόκληρη η κριτική στο Smassing Culture
Το Αυτό – Μια κλασσική εγκυκλοπαίδεια τρόμου
Η μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία του It, αλλά και προηγουμένως η αναμονή της, έδωσε μια νέα εκδοτική ζωή στο δημοφιλές έργο του βασιλιά του τρόμου, με νέες εκδόσεις και πολύ αυξημένες πωλήσεις διεθνώς. Στο ελληνικό κοινό το Αυτό έκανε εξίσου δυναμική εμφάνιση με τη νέα μετάφρασή του απ’ την Έφη Τσιρώνη για τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, η οποία κυκλοφορεί σε 2 τόμους.
Ο ίδιος ο Stephen King απαντώντας στο ερώτημα γιατί το It είχε τόσο μεγάλη επιτυχία, έδωσε λίγο πολύ την εξήγηση που έχουμε οι περισσότεροι στο μυαλό μας. Είπε σε γενικές γραμμές ότι το μεγαλύτερο ενδιαφέρον προέρχεται από μια γενιά, η οποία είδε στα σχολικά της χρόνια την τηλεταινία It, η οποία -παρά τις ατέλειές της- έβλεπε για πολύ καιρό εφιάλτες με τον κλόουν Pennywise και τώρα που αυτή η γενιά ενηλικιώθηκε ήθελε να ξαναναμετρηθεί με αυτούς του παιδικούς της εφιάλτες μέσα απ’ τις κινηματογραφικές οθόνες και τις σελίδες του βιβλίου. Και πράγματι ο κλόουν του Ντέρι, μας είχε κατατρομάξει όταν τον βλέπαμε μικροί στην τηλεόραση, σε αυτή την πολύ μεγάλη ταινία, που οι περισσότεροι δεν την βλέπαμε ποτέ μέχρι το τέλος, γιατί μαζί και με τις τηλεοπτικές διαφημίσεις τελείωνε πολύ αργά και τελικά αναγκαζόμασταν να αναβάλλουμε το ραντεβού μας με τη λύση του μυστηρίου για την επόμενη φορά που θα το δείξει η τηλεόραση (και αυτός ο κύκλος συνεχιζόταν για χρόνια).
Αυτή η γενιά, που συνδέσαμε τον τρόμο με έναν κλόουν, διαβάζοντας ολόκληρο το έργο του Stephen King, θα ανακαλύψουμε ότι μέσα στις σελίδες του ζεις μια νέα εμπειρία τρόμου, ο οποίος πέρα από υπερφυσικός είναι και κοσμικός. Στο Αυτό ο τρόμος του Pennywise, που κάθε 26 χρόνια επανεμφανίζεται στο Ντέρι με μαζικές δολοφονίες παιδιών, είναι ισάξιος του τρόμου που προκαλούν οι ίδιοι οι άνθρωποι, όταν απεκδύονται την ανθρώπινη φύση τους και λειτουργούν βάσει των αρχέγονων ενστίκτων της βίας και του μίσους. Με αυτό τον τρόπο ο υπερφυσικός τρόμος που εμφανίζεται στη Νίμπολ Στριτ είναι αντίστοιχος του κοινωνικού τρόμου, που γεννά ο ρατσισμός μιας κλειστής συντηρητικής κοινωνίας του αμερικάνικου Νότου.
Ο Pennywise έχει πολλά πρόσωπα. Σε κάθε παιδί εμφανίζεται με διαφορετικό τρόπο, ενσαρκώνοντας τους πιο κρυφούς του φόβους, προκειμένου να το τρομάξει, να το πιάσει και να το οδηγήσει στο μέρος που όλοι επιπλέουν. Όμως το πιο τρομακτικό του πρόσωπο είναι ο γείτονας, ο συμμαθητής, ο στρατιωτικός, ο ρατσιστής, ο ομοφοβικός ή όποιος άλλος -φαινομενικά- απλός άνθρωπος, ο οποίος λόγω του μίσους του μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερες καταστροφές και να καταστρέψει ζωές πιο βίαια ακόμα και απ’ το δολοφονικό πνεύμα του Ντέρι. Ο αμερικάνικος Νότος, ο οποίος είναι πάντα παρών στα έργα του King, είναι ένας τόπος τρόμου για πολλούς, ακόμα κι αν δεν πιστεύουν στις ιστορίες για στοιχειωμένα σπίτια και φαντάσματα.
Πιο συγκεκριμένα η υπόθεση του βιβλίου εκτυλίσσεται σε δύο χρόνους. Η ιστορία είναι διαιρεμένη σε δύο καλοκαίρια, το ένα του 1958 και το άλλο του 1984. Πρωταγωνιστές είναι οι Λούζερς, δηλαδή κάποια παιδιά του Ντέρι, τα οποία δεν ανήκουν στους δημοφιλείς του σχολείου, αλλά σε εκείνους που συνήθως δέχονται bullying από τους τραμπούκους του σχολείου. Οι Λούζερς, λοιπόν, το 1958 θα αναλάβουν το καθήκον να σταματήσουν τον Pennywise, που είναι η αιτία εξαφανίσεων και δολοφονιών παιδιών στην πόλη, η οποία έχει κηρυχτεί σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης για τους ανήλικους. Αφού θα έρθουν αντιμέτωποι με τον Pennywise και ως εκ τούτου θα γνωρίσουν με κάθε πιθανό τρόπο τον τρόμο, 26 χρόνια μετά θα χτυπήσει το τηλέφωνο όλων των παιδιών της -τότε- παρέας, για να τους θυμίσει μια υπόσχεση που είχαν δώσει: ότι αν ξαναεμφανιστεί ο Pennywise στο Ντέρι θα γυρίσουν για να τον αντιμετωπίσουν ξανά.
Όσον αφορά τη νέα μετάφραση του ογκώδους έργου του Stephen King θα πρέπει να σταθούμε λίγο παραπάνω. Η νέα έκδοση του Κλειδάριθμου αναγράφει ότι το δίτομο έργο παρουσιάζεται πλήρες «χωρίς περικοπές». Αυτή η επισήμανση έχει δημιουργήσει -ήδη πριν κυκλοφορήσει η νέα έκδοση- μια μεγάλη συζήτηση ανάμεσα στους fans του Stephen King, σχετικά με το κατά πόσον η παλαιότερη -πρώτη- έκδοση του «Αυτό» απ’ τις εκδόσεις Λιβάνη είχε κόψει ή όχι κομμάτια του βιβλίου, παρουσιάζοντάς το τελικά ημιτελές στο ελληνικό κοινό για πολλά χρόνια. Σε αυτή τη συζήτηση είναι ουσιαστικές δύο παρατηρήσεις. Κατ’ αρχάς, θα πρέπει να κρίνουμε κάθε έκδοση με βάση την εποχή της. Έτσι λοιπόν, ακόμα κι αν η αρχική έκδοση -απ’ τις εκδόσεις Λιβάνη (1040 σελίδων)- είχε περικόψει κομμάτια απ’ το πλήρες έργο του King, γεγονός σίγουρα κατακριτέο, θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας ότι αυτό το έκανε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και απευθυνόμενη σε ένα αναγνωστικό κοινό που για πρώτη φορά θα διάβαζε αυτό το σημαντικό έργο της λογοτεχνίας του τρόμου, την ίδια χρονική περίοδο που είχε βγει η τηλεταινία It. Με βάση αυτό, μπορούμε σήμερα να παραδεχτούμε ότι η αρχική έκδοση του «Αυτό» έγινε για δεκαετίες κλασσική στα βιβλιοπωλεία και στις βιβλιοθήκες των fans και σημείο αναφοράς για τη γνωριμία μιας ολόκληρης γενιάς με τη λογοτεχνία του King. Άρα πέτυχε το στόχο της. Απ’ την άλλη η νέα μετάφραση του Κλειδάριθμου φέρνει μια εκσυγχρονισμένη -σε μορφή και περιεχόμενο- έκδοση του κλασσικού έργου του King, η οποία έχει ολοφάνερα ένα φρέσκο αέρα και σίγουρα όλα τα προσόντα για να γνωρίσει τη λογοτεχνία του King σε μια νέα γενιά, εντελώς διαφορετική από εκείνη της δεκαετίας του ’90.
Η δεύτερη παρατήρηση για τη συζήτηση περί μετάφρασης είναι πιο γενική. Ένα μεγάλο πρόβλημα -διαχρονικά- των ελληνικών εκδόσεων του έργου του Stephen King είναι ότι δεν έχει κάποιον -ή τουλάχιστον κάποιους- σταθερό μεταφραστή -μέρους ή του συνόλου- του έργου του. Συνήθως, όταν ένας εκδοτικός οίκος αναλαμβάνει να εκδώσει μια σειρά έργων ενός ξένου συγγραφέα, επιλέγεται να μεταφράσει όλη τη σειρά ο ίδιος μεταφραστής, προκειμένου να αποκτήσει μεγαλύτερη εξοικείωση με τη βιβλιογραφία του συγγραφέα, αλλά και να παρουσιάζει ο εκδοτικός οίκος έναν παρόμοιο τύπο -δεύτερης- γραφής του έργου. [Ίσως το πιο κλασσικό παράδειγμα αυτής της εκδοτικής τακτικής είναι η μετάφραση του μεγαλύτερου κομματιού των έργων του Μίλαν Κούντερα απ’ τον Γιάννη Η. Χάρη για τις εκδόσεις Εστία] Όμως στον αντίποδα βρίσκεται η περίπτωση Stephen King, του οποίου τα έργα έχουν μεταφραστεί σε τεράστια κλίμακα στα ελληνικά, όμως οι εκδοτικοί οίκοι που έχουν -μέχρι σήμερα- αναλάβει τη μετάφραση της βιβλιογραφίας του Stephen King, με ελάχιστες εξαιρέσεις (π.χ. κάποια απ’ τα μέρη του Μαύρου Πύργου) επιλέγουν να δίνουν για μετάφραση τα έργα του King σε πολλούς διαφορετικούς μεταφραστές. Βέβαια, εδώ που τα λέμε, σε αυτό το φαινόμενο μπορεί να ευθύνεται κάπως και ο ίδιος ο King, γράφει και εκδίδει νέα βιβλία με ρυθμούς καλοκουρδισμένης μηχανής. Έτσι και οι ελληνικοί εκδοτικοί οίκοι έχουν επιλέξει να μεταφράζουν κι αυτοί με μαζικούς ρυθμούς το έργο του, θυσιάζοντας -πολλές φορές- την ποιότητα για χάρη της ποσότητας των μεταφρασμένων βιβλίων. Ως κατακλείδα σε αυτή τη μεγάλη συζήτηση για το ζήτημα της μετάφρασης του Stephen King, θα πρέπει να αναφερθεί ότι το εξαιρετικό αποτέλεσμα της νέας έκδοσης του «Αυτό» φέρει της σφραγίδα της Έφης Τσιρώνη. μιας μεταφράστριας που έχει ασχοληθεί και στο παρελθόν αρκετές φορές με τη μετάφραση έργων του King. Ας ελπίσουμε ότι οι εκδόσεις Κλειδάριθμος θα προσπαθήσουν να διορθώσουν αυτό το λάθος -όλων- των προηγούμενων εκδοτικών οίκων και θα δημιουργήσουν έναν κύκλο μεταφραστών, οι οποίοι θα ασχοληθούν αποκλειστικά αυτοί με το μεγαλεπήβολο έργο της μετάφρασης της βιβλιογραφίας του βασιλιά του τρόμου.
Σε κάθε περίπτωση η νέα έκδοση του κλασσικού έργου της λογοτεχνίας του τρόμου «Το Αυτό» πρόκειται για μια δίτομη συλλογή που πρέπει να έχει διαβάσει κάθε fan του Stephen King, αφού πρόκειται για ένα έργο που συνεχίζει να εμπνέει την σύγχρονη τέχνη του τρόμου, είτε πρόκειται για λογοτεχνία, είτε για άλλες κινηματογραφικές ή τηλεοπτικές σειρές, όπως το δημοφιλές Stranger Things, που είναι σαφώς επηρεασμένο απ’ το «Αυτό» του βασιλιά του τρόμου.
Το Αυτό – Μια κλασσική εγκυκλοπαίδεια τρόμου
Η μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία του It, αλλά και προηγουμένως η αναμονή της, έδωσε μια νέα εκδοτική ζωή στο δημοφιλές έργο του βασιλιά του τρόμου, με νέες εκδόσεις και πολύ αυξημένες πωλήσεις διεθνώς. Στο ελληνικό κοινό το Αυτό έκανε εξίσου δυναμική εμφάνιση με τη νέα μετάφρασή του απ’ την Έφη Τσιρώνη για τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, η οποία κυκλοφορεί σε 2 τόμους.
Ο ίδιος ο Stephen King απαντώντας στο ερώτημα γιατί το It είχε τόσο μεγάλη επιτυχία, έδωσε λίγο πολύ την εξήγηση που έχουμε οι περισσότεροι στο μυαλό μας. Είπε σε γενικές γραμμές ότι το μεγαλύτερο ενδιαφέρον προέρχεται από μια γενιά, η οποία είδε στα σχολικά της χρόνια την τηλεταινία It, η οποία -παρά τις ατέλειές της- έβλεπε για πολύ καιρό εφιάλτες με τον κλόουν Pennywise και τώρα που αυτή η γενιά ενηλικιώθηκε ήθελε να ξαναναμετρηθεί με αυτούς του παιδικούς της εφιάλτες μέσα απ’ τις κινηματογραφικές οθόνες και τις σελίδες του βιβλίου. Και πράγματι ο κλόουν του Ντέρι, μας είχε κατατρομάξει όταν τον βλέπαμε μικροί στην τηλεόραση, σε αυτή την πολύ μεγάλη ταινία, που οι περισσότεροι δεν την βλέπαμε ποτέ μέχρι το τέλος, γιατί μαζί και με τις τηλεοπτικές διαφημίσεις τελείωνε πολύ αργά και τελικά αναγκαζόμασταν να αναβάλλουμε το ραντεβού μας με τη λύση του μυστηρίου για την επόμενη φορά που θα το δείξει η τηλεόραση (και αυτός ο κύκλος συνεχιζόταν για χρόνια).
Αυτή η γενιά, που συνδέσαμε τον τρόμο με έναν κλόουν, διαβάζοντας ολόκληρο το έργο του Stephen King, θα ανακαλύψουμε ότι μέσα στις σελίδες του ζεις μια νέα εμπειρία τρόμου, ο οποίος πέρα από υπερφυσικός είναι και κοσμικός. Στο Αυτό ο τρόμος του Pennywise, που κάθε 26 χρόνια επανεμφανίζεται στο Ντέρι με μαζικές δολοφονίες παιδιών, είναι ισάξιος του τρόμου που προκαλούν οι ίδιοι οι άνθρωποι, όταν απεκδύονται την ανθρώπινη φύση τους και λειτουργούν βάσει των αρχέγονων ενστίκτων της βίας και του μίσους. Με αυτό τον τρόπο ο υπερφυσικός τρόμος που εμφανίζεται στη Νίμπολ Στριτ είναι αντίστοιχος του κοινωνικού τρόμου, που γεννά ο ρατσισμός μιας κλειστής συντηρητικής κοινωνίας του αμερικάνικου Νότου.
Ο Pennywise έχει πολλά πρόσωπα. Σε κάθε παιδί εμφανίζεται με διαφορετικό τρόπο, ενσαρκώνοντας τους πιο κρυφούς του φόβους, προκειμένου να το τρομάξει, να το πιάσει και να το οδηγήσει στο μέρος που όλοι επιπλέουν. Όμως το πιο τρομακτικό του πρόσωπο είναι ο γείτονας, ο συμμαθητής, ο στρατιωτικός, ο ρατσιστής, ο ομοφοβικός ή όποιος άλλος -φαινομενικά- απλός άνθρωπος, ο οποίος λόγω του μίσους του μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερες καταστροφές και να καταστρέψει ζωές πιο βίαια ακόμα και απ’ το δολοφονικό πνεύμα του Ντέρι. Ο αμερικάνικος Νότος, ο οποίος είναι πάντα παρών στα έργα του King, είναι ένας τόπος τρόμου για πολλούς, ακόμα κι αν δεν πιστεύουν στις ιστορίες για στοιχειωμένα σπίτια και φαντάσματα.
Πιο συγκεκριμένα η υπόθεση του βιβλίου εκτυλίσσεται σε δύο χρόνους. Η ιστορία είναι διαιρεμένη σε δύο καλοκαίρια, το ένα του 1958 και το άλλο του 1984. Πρωταγωνιστές είναι οι Λούζερς, δηλαδή κάποια παιδιά του Ντέρι, τα οποία δεν ανήκουν στους δημοφιλείς του σχολείου, αλλά σε εκείνους που συνήθως δέχονται bullying από τους τραμπούκους του σχολείου. Οι Λούζερς, λοιπόν, το 1958 θα αναλάβουν το καθήκον να σταματήσουν τον Pennywise, που είναι η αιτία εξαφανίσεων και δολοφονιών παιδιών στην πόλη, η οποία έχει κηρυχτεί σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης για τους ανήλικους. Αφού θα έρθουν αντιμέτωποι με τον Pennywise και ως εκ τούτου θα γνωρίσουν με κάθε πιθανό τρόπο τον τρόμο, 26 χρόνια μετά θα χτυπήσει το τηλέφωνο όλων των παιδιών της -τότε- παρέας, για να τους θυμίσει μια υπόσχεση που είχαν δώσει: ότι αν ξαναεμφανιστεί ο Pennywise στο Ντέρι θα γυρίσουν για να τον αντιμετωπίσουν ξανά.
Όσον αφορά τη νέα μετάφραση του ογκώδους έργου του Stephen King θα πρέπει να σταθούμε λίγο παραπάνω. Η νέα έκδοση του Κλειδάριθμου αναγράφει ότι το δίτομο έργο παρουσιάζεται πλήρες «χωρίς περικοπές». Αυτή η επισήμανση έχει δημιουργήσει -ήδη πριν κυκλοφορήσει η νέα έκδοση- μια μεγάλη συζήτηση ανάμεσα στους fans του Stephen King, σχετικά με το κατά πόσον η παλαιότερη -πρώτη- έκδοση του «Αυτό» απ’ τις εκδόσεις Λιβάνη είχε κόψει ή όχι κομμάτια του βιβλίου, παρουσιάζοντάς το τελικά ημιτελές στο ελληνικό κοινό για πολλά χρόνια. Σε αυτή τη συζήτηση είναι ουσιαστικές δύο παρατηρήσεις. Κατ’ αρχάς, θα πρέπει να κρίνουμε κάθε έκδοση με βάση την εποχή της. Έτσι λοιπόν, ακόμα κι αν η αρχική έκδοση -απ’ τις εκδόσεις Λιβάνη (1040 σελίδων)- είχε περικόψει κομμάτια απ’ το πλήρες έργο του King, γεγονός σίγουρα κατακριτέο, θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας ότι αυτό το έκανε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και απευθυνόμενη σε ένα αναγνωστικό κοινό που για πρώτη φορά θα διάβαζε αυτό το σημαντικό έργο της λογοτεχνίας του τρόμου, την ίδια χρονική περίοδο που είχε βγει η τηλεταινία It. Με βάση αυτό, μπορούμε σήμερα να παραδεχτούμε ότι η αρχική έκδοση του «Αυτό» έγινε για δεκαετίες κλασσική στα βιβλιοπωλεία και στις βιβλιοθήκες των fans και σημείο αναφοράς για τη γνωριμία μιας ολόκληρης γενιάς με τη λογοτεχνία του King. Άρα πέτυχε το στόχο της. Απ’ την άλλη η νέα μετάφραση του Κλειδάριθμου φέρνει μια εκσυγχρονισμένη -σε μορφή και περιεχόμενο- έκδοση του κλασσικού έργου του King, η οποία έχει ολοφάνερα ένα φρέσκο αέρα και σίγουρα όλα τα προσόντα για να γνωρίσει τη λογοτεχνία του King σε μια νέα γενιά, εντελώς διαφορετική από εκείνη της δεκαετίας του ’90.
Η δεύτερη παρατήρηση για τη συζήτηση περί μετάφρασης είναι πιο γενική. Ένα μεγάλο πρόβλημα -διαχρονικά- των ελληνικών εκδόσεων του έργου του Stephen King είναι ότι δεν έχει κάποιον -ή τουλάχιστον κάποιους- σταθερό μεταφραστή -μέρους ή του συνόλου- του έργου του. Συνήθως, όταν ένας εκδοτικός οίκος αναλαμβάνει να εκδώσει μια σειρά έργων ενός ξένου συγγραφέα, επιλέγεται να μεταφράσει όλη τη σειρά ο ίδιος μεταφραστής, προκειμένου να αποκτήσει μεγαλύτερη εξοικείωση με τη βιβλιογραφία του συγγραφέα, αλλά και να παρουσιάζει ο εκδοτικός οίκος έναν παρόμοιο τύπο -δεύτερης- γραφής του έργου. [Ίσως το πιο κλασσικό παράδειγμα αυτής της εκδοτικής τακτικής είναι η μετάφραση του μεγαλύτερου κομματιού των έργων του Μίλαν Κούντερα απ’ τον Γιάννη Η. Χάρη για τις εκδόσεις Εστία] Όμως στον αντίποδα βρίσκεται η περίπτωση Stephen King, του οποίου τα έργα έχουν μεταφραστεί σε τεράστια κλίμακα στα ελληνικά, όμως οι εκδοτικοί οίκοι που έχουν -μέχρι σήμερα- αναλάβει τη μετάφραση της βιβλιογραφίας του Stephen King, με ελάχιστες εξαιρέσεις (π.χ. κάποια απ’ τα μέρη του Μαύρου Πύργου) επιλέγουν να δίνουν για μετάφραση τα έργα του King σε πολλούς διαφορετικούς μεταφραστές. Βέβαια, εδώ που τα λέμε, σε αυτό το φαινόμενο μπορεί να ευθύνεται κάπως και ο ίδιος ο King, γράφει και εκδίδει νέα βιβλία με ρυθμούς καλοκουρδισμένης μηχανής. Έτσι και οι ελληνικοί εκδοτικοί οίκοι έχουν επιλέξει να μεταφράζουν κι αυτοί με μαζικούς ρυθμούς το έργο του, θυσιάζοντας -πολλές φορές- την ποιότητα για χάρη της ποσότητας των μεταφρασμένων βιβλίων. Ως κατακλείδα σε αυτή τη μεγάλη συζήτηση για το ζήτημα της μετάφρασης του Stephen King, θα πρέπει να αναφερθεί ότι το εξαιρετικό αποτέλεσμα της νέας έκδοσης του «Αυτό» φέρει της σφραγίδα της Έφης Τσιρώνη. μιας μεταφράστριας που έχει ασχοληθεί και στο παρελθόν αρκετές φορές με τη μετάφραση έργων του King. Ας ελπίσουμε ότι οι εκδόσεις Κλειδάριθμος θα προσπαθήσουν να διορθώσουν αυτό το λάθος -όλων- των προηγούμενων εκδοτικών οίκων και θα δημιουργήσουν έναν κύκλο μεταφραστών, οι οποίοι θα ασχοληθούν αποκλειστικά αυτοί με το μεγαλεπήβολο έργο της μετάφρασης της βιβλιογραφίας του βασιλιά του τρόμου.
Σε κάθε περίπτωση η νέα έκδοση του κλασσικού έργου της λογοτεχνίας του τρόμου «Το Αυτό» πρόκειται για μια δίτομη συλλογή που πρέπει να έχει διαβάσει κάθε fan του Stephen King, αφού πρόκειται για ένα έργο που συνεχίζει να εμπνέει την σύγχρονη τέχνη του τρόμου, είτε πρόκειται για λογοτεχνία, είτε για άλλες κινηματογραφικές ή τηλεοπτικές σειρές, όπως το δημοφιλές Stranger Things, που είναι σαφώς επηρεασμένο απ’ το «Αυτό» του βασιλιά του τρόμου.
April 7, 2026
Το «Αυτό» του Stephen King είναι κάτι -όπως λέω συχνά- πολύ περισσότερο από μια ιστορία τρόμου. Είναι ένα μυθιστόρημα για την παιδική ηλικία, το τραύμα, τη δύναμη της φιλίας και το κακό, τόσο το υπερφυσικό όσο και το ανθρώπινο. Η ιστορία εκτυλίσσεται στην πόλη Ντέρι του Μέιν, όπου παιδιά κατά καιρούς εξαφανίζονται με τρομακτική συχνότητα.
Για τις εξαφανίσεις δεν οφείλεται κάποιος κακοποιός ή απαγωγέας, αλλά το πιο σκοτεινό κακό. Το «Αυτό» ένα πλάσμα χωρίς όνομα και χωρίς σταθερή υπόσταση, που ζει στους υπονόμους κάτω από την ήσυχη μικρή πόλη, μεταμορφώνεται στον χειρότερο φόβο κάθε παιδιού και γίνεται ο χειρότερος εφιάλτης τους, τρέφεται με τον φόβο τους και τα ίδια, ενώ ζει πέρα από τον φυσικό χρόνο. Μια ομάδα παιδιών, αποτελούμενη από τον θαρραλέο Μπιλ Ντένμπροου, τον αδερφό ενός πρόσφατα χαμένου παιδιού, την κακοποιημένη Μπέβερλι Μαρς, τον χιουμορίστα Ρίτσι Τόζιερ, τον υποχόνδριο κι ελεγχόμενο από τη μητέρα του Έντι Κασπμπρακ, τον ευαίσθητο και μοναχικό Μπεν Χάνσκομ, τον λογικό Στάνλεϊ Ούρις και τον «ιστορικό» Μάικ Χάνλον, οι οποίοι εκμυστηρεύονται μεταξύ τους περίεργες και σκοτεινές «επαφές» τους με το «Αυτό», αποφασίζουν να το καταπολεμήσουν.
Το «Αυτό» είναι κάτι παραπάνω από ένας τρομακτικός κλόουν. Είναι το κακό που υπάρχει «κάτω από την επιφάνεια» μιας κοινωνίας. Είναι ο φόβος που πρέπει να ξεπεραστεί, το τραύμα που πρέπει να γιατρευτεί, αυτό με το οποίο θα έρθουν αντιμέτωπα τα παιδιά για πρώτη φορά ως ομάδα το 1958, και έπειτα ως ενήλικες, το 1985, σε μία μάχη που θα καθορίσει τα πάντα. Σε μία αλληγορική μάχη με το άγνωστο, ο καθένας θα δοκιμαστεί να ξεπεράσει τους φόβους του, τα τραύματα του παρελθόντος, τις κακοποιητικές συμπεριφορές του περιγύρου του ή άλλες κακές συνήθειες, σε μια τρομακτική περιπέτεια-έπος η οποία θα οδηγήσει στην πρόωρη ενηλικίωσή τους, ή στον αθεράπευτο τραυματισμό τους. Ένα μυθιστόρημα για τη δύναμη της φιλίας και του δύσκολου ταξιδιού του να ξεπεράσεις τους φόβους σου.
Το μέγεθος αυτού του εκτενούς μυθιστορήματος, θα σας επιτρέψει να εμβαθύνετε τόσο στους χαρακτήρες του κάθε ήρωα, αλλά και στο πλούσιο παρελθόν της πόλης του Ντέρι που μας προσφέρει ο Στίβεν Κινγκ, που θα δεθείτε τόσο μαζί τους, ώστε η κάθε απώλεια, αλλά και η γενική έκβαση της ιστορίας θα σας απασχολήσει σε προσωπικό επίπεδο, (μιλώντας εκ πείρας). Αν και σε κάποια σημεία αργή, η πλοκή είναι ένα διαμάντι το οποίο σας περιμένει να το ανακαλύψετε, κι εγώ σας παροτρύνω για αυτό, το συντομότερο.
Για τις εξαφανίσεις δεν οφείλεται κάποιος κακοποιός ή απαγωγέας, αλλά το πιο σκοτεινό κακό. Το «Αυτό» ένα πλάσμα χωρίς όνομα και χωρίς σταθερή υπόσταση, που ζει στους υπονόμους κάτω από την ήσυχη μικρή πόλη, μεταμορφώνεται στον χειρότερο φόβο κάθε παιδιού και γίνεται ο χειρότερος εφιάλτης τους, τρέφεται με τον φόβο τους και τα ίδια, ενώ ζει πέρα από τον φυσικό χρόνο. Μια ομάδα παιδιών, αποτελούμενη από τον θαρραλέο Μπιλ Ντένμπροου, τον αδερφό ενός πρόσφατα χαμένου παιδιού, την κακοποιημένη Μπέβερλι Μαρς, τον χιουμορίστα Ρίτσι Τόζιερ, τον υποχόνδριο κι ελεγχόμενο από τη μητέρα του Έντι Κασπμπρακ, τον ευαίσθητο και μοναχικό Μπεν Χάνσκομ, τον λογικό Στάνλεϊ Ούρις και τον «ιστορικό» Μάικ Χάνλον, οι οποίοι εκμυστηρεύονται μεταξύ τους περίεργες και σκοτεινές «επαφές» τους με το «Αυτό», αποφασίζουν να το καταπολεμήσουν.
Το «Αυτό» είναι κάτι παραπάνω από ένας τρομακτικός κλόουν. Είναι το κακό που υπάρχει «κάτω από την επιφάνεια» μιας κοινωνίας. Είναι ο φόβος που πρέπει να ξεπεραστεί, το τραύμα που πρέπει να γιατρευτεί, αυτό με το οποίο θα έρθουν αντιμέτωπα τα παιδιά για πρώτη φορά ως ομάδα το 1958, και έπειτα ως ενήλικες, το 1985, σε μία μάχη που θα καθορίσει τα πάντα. Σε μία αλληγορική μάχη με το άγνωστο, ο καθένας θα δοκιμαστεί να ξεπεράσει τους φόβους του, τα τραύματα του παρελθόντος, τις κακοποιητικές συμπεριφορές του περιγύρου του ή άλλες κακές συνήθειες, σε μια τρομακτική περιπέτεια-έπος η οποία θα οδηγήσει στην πρόωρη ενηλικίωσή τους, ή στον αθεράπευτο τραυματισμό τους. Ένα μυθιστόρημα για τη δύναμη της φιλίας και του δύσκολου ταξιδιού του να ξεπεράσεις τους φόβους σου.
Το μέγεθος αυτού του εκτενούς μυθιστορήματος, θα σας επιτρέψει να εμβαθύνετε τόσο στους χαρακτήρες του κάθε ήρωα, αλλά και στο πλούσιο παρελθόν της πόλης του Ντέρι που μας προσφέρει ο Στίβεν Κινγκ, που θα δεθείτε τόσο μαζί τους, ώστε η κάθε απώλεια, αλλά και η γενική έκβαση της ιστορίας θα σας απασχολήσει σε προσωπικό επίπεδο, (μιλώντας εκ πείρας). Αν και σε κάποια σημεία αργή, η πλοκή είναι ένα διαμάντι το οποίο σας περιμένει να το ανακαλύψετε, κι εγώ σας παροτρύνω για αυτό, το συντομότερο.
August 11, 2026
Στον τόμο ένα γίνεται μια γενική ανάλυση και εξήγηση της ιστορίας τόσο των παιδιών όσο και της πολης την εποχή του '85.
Είναι ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα, με ανατριχιαστικές εικόνες.
Σε αρκετά σημεία η ιστορία κορυφώνονταν, κλείνοντας με ένα τελευταίο κεφάλαιο (το 3ο ιντερλούδιο) το οποίο σου δημιουργεί όλο και περισσότερες απορίες, γεμίζοντας σε με προσδοκίες και ανυπομονησία για το 2ο μέρος!
Είναι ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα, με ανατριχιαστικές εικόνες.
Σε αρκετά σημεία η ιστορία κορυφώνονταν, κλείνοντας με ένα τελευταίο κεφάλαιο (το 3ο ιντερλούδιο) το οποίο σου δημιουργεί όλο και περισσότερες απορίες, γεμίζοντας σε με προσδοκίες και ανυπομονησία για το 2ο μέρος!
Did Not Finish
March 20, 2026Almost 50% in and literally nothing has happened … Dnf for now .
April 13, 2020
Ξεκίνησα 8/4/20. Τη πρώτη μέρα ήπια μονορούφι 200 σελίδες. Ολοκλήρωσα τον πρώτο τόμο (1000 σελίδες) στις 13/4/20.. Ήθελα να το διαβάσω αρκετό καιρό τώρα αλλά δεν το τολμούσα. Ο λόγος ήταν ότι με απωθούν οι κλόουν γενικά. Είχα δει και το τρέιλερ της ταινίας (τη κλασική) που βασίστηκε στο βιβλίο και δεν ήθελα. Πίστευα οτι θα φρίκαρα πραγματικά. Αποφάσισα όμως να το διαβάσω και, (μόνο την ημέρα, μετά τις έξι το άφηνα στην άκρη για να μη βλέπω εφιάλτες στον ύπνο μου) ήταν.. ήταν.. κοίτα όταν διαβάζεις King συστηματικά, λίγο πολύ ξερεις ότι θα συναντήσεις άρρωστα πράγματα στις σελίδες των βιβλίων του, όμως αυτό το συναίσθημα που είχα καθ'όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης του Αυτού, ήταν διαφορετικό, εν μέρη ήμουν φοβισμένη από την αρχή οπότε λογικό να έχω τέτοια συναισθήματα όμως ένιωθα πως διάβαζα κάτι που όμοιο του δεν είχα διαβάσει ποτέ πριν. Σαν να είχα κατέβει σε ένα κελάρι στοιχειωμένο. Σαν να περίμενα να πεταχτεί από το σκοτάδι το κτήνος της κολάσεως. Συνέχισα παρ'όλα αυτά να το διαβάζω, εθισμένη μέχρι τα μπούνια, και ανακάλυψα ξανά τους λόγους για τους οποίους αγαπώ τον King. Αυτό είναι το μεγαλύτετο δώρο του, γράφει βιβλία για βρυκόλακες, δαίμονες, ζόμπι, στοιχειωμένα μέρη κτλ όμως όλα αυτά είναι το ένα στοιχείο γιατί το πιο σοβαρό από όλα στο οποίο πρέπει να μείνουμε, είναι πως γράφει μεγάλες αλήθειες μέσα σε περιτυλίγματα τρόμου και μυθικών τεράτων. Για παράδειγμα στο Rose Madder που λατρεύω, έχουμε έναν μαγικό πίνακα (γράφω γενικά για να μη κανω spoiler) όμως αυτό είναι το ένα κομμάτι, γιατί έχουμε την ενδοοικογενειακη βία, τη συστηματική κακοποίηση γυναικών από τους άντρες τους κτλ. Ποιός λοιπόν θα τολμήσει να πει " Ποιος; Ο Κινγκ; Άσε ρε φίλε, το άτομο γράφει όλο για φαντάσματα και βλακείες". Όποιος το πει απλά δεν ξέρει να διαβάζει σωστά. "Στο παιχνίδι του Τζέραλντ" έχουμε ένα περίεργο τύπο μια σκιά από τη μια και το ουσιαστικό πρόβλημα από την άλλη, που είναι η σεξουλική κακοποίηση του κοριτσιού από τον πατέρα, ο εξαναγκασμός της συζήγου σε ερωτικές πράξεις που δεν της είναι αρεστές, και η εγκατάλειψη των κατοικίδιων σε εποχές κρίσης. Καταλαβαίνετε τι θέλω να πω; Στο Σάλεμς Λοτ δεν έχουμε απλά εναν βρικόλακα, έχουμε τη παράνοια των κλειστών κοινωνιών. Στο Νεκρωταφείο ζώων δεν έχουμε ζόμπι-γατιά-παιδιά και στοιχειωμένα ινδιάνικα νεκροταφεία, έχουμε την απύθμενη αγάπη του πατέρα προς το παιδί του, και μέχρι που μπορεί να φτάσει, έχουμε το μεγάλο ζήτημα για όλους τους γονείς πως μιλάμε στα παιδιά μας για το θάνατο και πως διαχειριζόμαστε την απώλεια του κατοικίδιου του για να μπορεί να το αποδεχτεί ανώδυνα το ίδιο τα παιδί (όλοι έχουμε την ανάμνηση του πρώτου μας ή του πιο αγαπητού μας κατοικίδιου που ακόμα το θυμόμαστε).
Στο Carrie δεν είναι μόνο ένα κορίτσι με τηλεκινητικές ικανότητες ή μαγικές δυνάμεις, έχουμε τον σχολικό εκφοβισμό. Και μια μάνα θρησκόληπτη που κακοποιεί συστηματικά τη κόρη της. Αυτό λοιπόν κάνει τον King, μέγα και Βασιλιά!!! Και θα μπορούσα να καθομαι ώρες να αναλύω τα πράγματα που αγαπώ στα βιβλία του, για παράδειγμα όπως και ο Γκυστάβ Φλωμπέρ, πάντα βάζει την Ακριβή Λέξη (le mote juste).
Αναφέρω: "Το Δημοτικό του Ντερι καθόταν μουτρωμένο, κάτω από μια μελανιασμενη φέτα ουρανό"
Όχι σκυθρωπό, όχι μελαγχολικό, όχι μουδιασμένο, όχι σοβαρό, έστεκε ΜΟΥΤΡΩΜΕΝΟ γαμώτοσπιτάκι. Και "μελανιασμένη φέτα ουρανό". Όχι μουντή, όχι συννεφιασμένη, όχι σκοτεινή. ΜΕΛΑΝΙΑΣΜΈΝΗ. Γαμημένε! Μελανιασμένη!
Να μην αναφέρω τις ασυνήθιστες παρομοιώσεις του, τις ποιητικές περιγραφές του ουρανού και των ουράνιων σωμάτων... Όσο για το χούι του να σου κάνει spoiler σε ξαφνικά μικρά χαστούκακια, τόσο μικρά που αναρωτιέσαι αν όντως το διάβασες ή αν ήταν η ιδέα σου και μετά να συνεχίζει τη διήγηση του αναγκάζοντας σε να συνεχίσεις ξεχνώντας το spoiler είναι από τα χαρακτηριστικά του που λατρεύω.
Επίσης όταν αναφέρει σε μια ιστορία του ήρωες ή άλλα στοιχεία από άλλες ιστοριες του. Πχ στο Rose Madder η Ρόουζ διαβάζει το "ταξιδι της Μιζερι " απο το Μίζερι...
Επίσης είναι ένας συγγραφέας που δεν φοβάται τις λέξεις. Είναι δικιές του οι λέξεις, τις παρατάσσει σα στρατιώτες πρόθυμους σε απροσδόκητους συνδυασμούς, σχηματίζοντας εικόνες, ζωηρές, μυρωδάτες εικόνες, που με τη σειρά τους οι εικόνες γίνονται κινούμενες σαν φιλμ που τρυπώνουν στα σωθικά σου, στα έγκατα της ψυχής σου, του νου σου και της καρδιάς σου και σε αναγκάζουν, τι διάολο σε αρπάζουν μάζί τους και σε ρίχνουν εκεί μέσα στα σκηνικά του κάθε του βιβλίου. Στο Χερσότοπο στο Ντέρι, στο
Τσάμπερλεν, στο ΘΕΑ, στο Σαλεμς Λοτ, στο Μέιν στο Σαιντγουιντερ....
Θα συνεχίσω την άποψη μου όταν ολοκληρώσω και τον 2ο τόμο (άποψη όχι κριτική γιατί είμαι ένα τίποτα εγώ για να μιλήσω για τον master of commander, την Αυτού Μεγαλειοτητα τον Βασιλιά τον ίδιο.. και γενικά τρελαίνομαι όταν κάτι Σούλες από τα άνω μπαρμπούτσαλα και κάτι Μήτσοι από το Βλαχοχώρι Ασχετοσύνης "κάνουν κριτική" για τον Βασιλιά)
Στο Carrie δεν είναι μόνο ένα κορίτσι με τηλεκινητικές ικανότητες ή μαγικές δυνάμεις, έχουμε τον σχολικό εκφοβισμό. Και μια μάνα θρησκόληπτη που κακοποιεί συστηματικά τη κόρη της. Αυτό λοιπόν κάνει τον King, μέγα και Βασιλιά!!! Και θα μπορούσα να καθομαι ώρες να αναλύω τα πράγματα που αγαπώ στα βιβλία του, για παράδειγμα όπως και ο Γκυστάβ Φλωμπέρ, πάντα βάζει την Ακριβή Λέξη (le mote juste).
Αναφέρω: "Το Δημοτικό του Ντερι καθόταν μουτρωμένο, κάτω από μια μελανιασμενη φέτα ουρανό"
Όχι σκυθρωπό, όχι μελαγχολικό, όχι μουδιασμένο, όχι σοβαρό, έστεκε ΜΟΥΤΡΩΜΕΝΟ γαμώτοσπιτάκι. Και "μελανιασμένη φέτα ουρανό". Όχι μουντή, όχι συννεφιασμένη, όχι σκοτεινή. ΜΕΛΑΝΙΑΣΜΈΝΗ. Γαμημένε! Μελανιασμένη!
Να μην αναφέρω τις ασυνήθιστες παρομοιώσεις του, τις ποιητικές περιγραφές του ουρανού και των ουράνιων σωμάτων... Όσο για το χούι του να σου κάνει spoiler σε ξαφνικά μικρά χαστούκακια, τόσο μικρά που αναρωτιέσαι αν όντως το διάβασες ή αν ήταν η ιδέα σου και μετά να συνεχίζει τη διήγηση του αναγκάζοντας σε να συνεχίσεις ξεχνώντας το spoiler είναι από τα χαρακτηριστικά του που λατρεύω.
Επίσης όταν αναφέρει σε μια ιστορία του ήρωες ή άλλα στοιχεία από άλλες ιστοριες του. Πχ στο Rose Madder η Ρόουζ διαβάζει το "ταξιδι της Μιζερι " απο το Μίζερι...
Επίσης είναι ένας συγγραφέας που δεν φοβάται τις λέξεις. Είναι δικιές του οι λέξεις, τις παρατάσσει σα στρατιώτες πρόθυμους σε απροσδόκητους συνδυασμούς, σχηματίζοντας εικόνες, ζωηρές, μυρωδάτες εικόνες, που με τη σειρά τους οι εικόνες γίνονται κινούμενες σαν φιλμ που τρυπώνουν στα σωθικά σου, στα έγκατα της ψυχής σου, του νου σου και της καρδιάς σου και σε αναγκάζουν, τι διάολο σε αρπάζουν μάζί τους και σε ρίχνουν εκεί μέσα στα σκηνικά του κάθε του βιβλίου. Στο Χερσότοπο στο Ντέρι, στο
Τσάμπερλεν, στο ΘΕΑ, στο Σαλεμς Λοτ, στο Μέιν στο Σαιντγουιντερ....
Θα συνεχίσω την άποψη μου όταν ολοκληρώσω και τον 2ο τόμο (άποψη όχι κριτική γιατί είμαι ένα τίποτα εγώ για να μιλήσω για τον master of commander, την Αυτού Μεγαλειοτητα τον Βασιλιά τον ίδιο.. και γενικά τρελαίνομαι όταν κάτι Σούλες από τα άνω μπαρμπούτσαλα και κάτι Μήτσοι από το Βλαχοχώρι Ασχετοσύνης "κάνουν κριτική" για τον Βασιλιά)
August 25, 2020
Πρώτη φορά διαβάζω King . Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι σε κρατάει το γράψιμο του . γυρνάς τις σελίδες και δεν καταλαβαίνεις πότε πέρασε η ώρα . Οι χαρακτήρες του βιβλίου είναι 7 άνθρωποι στην παιδική και ενήλικη ζωή τούς ( κυρίως παιδική) . Το βιβλίο προσωπικά με κούρασε αφάνταστα σε μερικά σημεία. Ακολουθεί ένα μοτίβο. Δλδ περιγραφή την συνάντηση που έχει το καθένα με τον πενιγουαζ (αυτό) έτσι από την αρχή καταλαβαινεις ότι όλα θα ζεις το ίδιο σκηνικό από 7 φορές . Τα παιδάκια θα μπορούσαν να είχαν αναπτυχθεί καλύτερα δεν νιώθω ότι μας απέδωσε σε βάθος στοιχεία των προσωπικοτήτων τούς.Για παράδειγμα για τον Σταν το μόνο που ξέρουμε είναι ότι είναι Εβραίος και παρακολουθεί πουλιά ( bird watching) .Ο Ρίτσι είναι αστείος ( και ρατσιστικά αστείος γκουχου γκουχου) . Γενικά σε ένα βιβλίο κοντά 2000 σελίδες περιμένεις μεγαλύτερη ανάπτυξη. Το αυτό και η χελώνα καμενια που ούτε θέλω να ξέρω πόσα ναρκωτικά είχε πιει ο Κινγκ πριν τα γράψει . Κάτι που απόλαυσα ιδιαίτερα είναι οι σκηνές ανάμεσα στα κεφάλαια από το παρελθόν του Ντέρι. Εκεί φαίνεται πως ο Κινγκ έχει ταλέντο στις σύντομες διηγήσεις. Αν και βιβλίο τρόμου δεν τρόμαξα σχεδόν σε κανένα σημείο ούτε με ψαρωσε ο κλόουν. Ίσως φταίει ότι είχα δει την ταινία και πολλά πράγματα τα περίμενα . ( Η παλιά ταινία πλ καλύτερη από την καινούργια). Με λίγα λόγια πλ κακό για το τπτ.
March 25, 2019
**2.7/5**
Για την έκδοση Κλειδάριθμος:
Το γεγονός ότι κάνατε μία μετάφραση ολόιδια του πρωτοτύπου δεν συνεπάγεται ότι το βιβλίο γίνεται αυτομάτος καλύτερο.Είναι υποχρέωση σας να δώσετε και το δικό σας "στίγμα".Κύρια πρόβληματα του παραπάνω επιχειρήματος.
Υπάρχουν φράσεις οι οποίες δεν είναι απαρραίτητες -δεν θέλω να μάθω σε ποιές συχνότητες ήταν ο τάδε ραδιοφονικός σταθμός ενώ ο κ. "Χ" βρίσκεται στο αμάξι του και ποιος είναι ο προταγωνιστής στην τάδε σειρά η οποία προβάλλεται στην τηλεόραση του Μπεν όταν τρώει το πρωινό του.Θέλω να πω πως εμείς ωσ Έλληνες δεν ξέρουμε τις αμερικάνικες σειρές,ραδιοφονικούς σταθμούς,μπάντες κτλ. και δεν έχουμε την ανάγκη να τα μάθουμε αφού αυτός δεν είναι ο απότερος σκοπός του βιβλίου.
Για το Κινγκ:
Ωραία ιδέα,μερικές ωραίες στιγμές (δύσκολες να τις σκεφτεί κανείς), "'ΆΣΧΗΜΕΣ" εναλλαγές μεταξυ παρόν-παρελθόντος,ΠΟΛΥ αργό βιβλίο.
Υ.Γ. : Ελπίζω ο δεύτερος τόμος να είναι καλύτερος όσο αναφορά την ροή της ιστορίας.
Για την έκδοση Κλειδάριθμος:
Το γεγονός ότι κάνατε μία μετάφραση ολόιδια του πρωτοτύπου δεν συνεπάγεται ότι το βιβλίο γίνεται αυτομάτος καλύτερο.Είναι υποχρέωση σας να δώσετε και το δικό σας "στίγμα".Κύρια πρόβληματα του παραπάνω επιχειρήματος.
Υπάρχουν φράσεις οι οποίες δεν είναι απαρραίτητες -δεν θέλω να μάθω σε ποιές συχνότητες ήταν ο τάδε ραδιοφονικός σταθμός ενώ ο κ. "Χ" βρίσκεται στο αμάξι του και ποιος είναι ο προταγωνιστής στην τάδε σειρά η οποία προβάλλεται στην τηλεόραση του Μπεν όταν τρώει το πρωινό του.Θέλω να πω πως εμείς ωσ Έλληνες δεν ξέρουμε τις αμερικάνικες σειρές,ραδιοφονικούς σταθμούς,μπάντες κτλ. και δεν έχουμε την ανάγκη να τα μάθουμε αφού αυτός δεν είναι ο απότερος σκοπός του βιβλίου.
Για το Κινγκ:
Ωραία ιδέα,μερικές ωραίες στιγμές (δύσκολες να τις σκεφτεί κανείς), "'ΆΣΧΗΜΕΣ" εναλλαγές μεταξυ παρόν-παρελθόντος,ΠΟΛΥ αργό βιβλίο.
Υ.Γ. : Ελπίζω ο δεύτερος τόμος να είναι καλύτερος όσο αναφορά την ροή της ιστορίας.
April 13, 2025
Περίμενα με ανυπομονησία να ξεκινήσω αυτό το βιβλίο.
Γνώριζα από πριν λίγο τι είναι ένα βιβλίο επικών διαστάσεων και ένα από τα καλύτερα του Stephen King. Όπως συνηθίζει ο συγγραφέας στα έπη του, ξεκινά με την παρουσίαση των καταστάσεων και των χαρακτήρων. Είναι ένα τμήμα του βιβλίου με λίγη δράση και πιθανώς φλύαρο, αλλά αυτή τη φορά, το πέρασα εύκολα, όπως και με το Κοράκι (σ.σ. που αποτελεί την ιδιοφυή μετάφραση του "Τhe Stand").
Ωραία πλοκή, πολύ δυνατή ατμόσφαιρα και ίσως το μόνο που με χάλασε (εκτός από τον όγκο του) ήταν η παιδικότητα των καταστάσεων. Αντιλαμβάνομαι (και το τονίζω πριν παρεξηγηθώ) ότι το βιβλίο είναι αλληγορικό, δηλαδή πραγματεύεται την αναπόφευκτη μετάβαση από την παιδικότητα στην ενηλικίωση, παρ' όλα αυτά το βρήκα αρκετά αφελές για την ηλικία μου. Ωστόσο, παραμένει ένα εξαιρετικό λογοτέχνημα.
3,5 αστέρια
Γνώριζα από πριν λίγο τι είναι ένα βιβλίο επικών διαστάσεων και ένα από τα καλύτερα του Stephen King. Όπως συνηθίζει ο συγγραφέας στα έπη του, ξεκινά με την παρουσίαση των καταστάσεων και των χαρακτήρων. Είναι ένα τμήμα του βιβλίου με λίγη δράση και πιθανώς φλύαρο, αλλά αυτή τη φορά, το πέρασα εύκολα, όπως και με το Κοράκι (σ.σ. που αποτελεί την ιδιοφυή μετάφραση του "Τhe Stand").
Ωραία πλοκή, πολύ δυνατή ατμόσφαιρα και ίσως το μόνο που με χάλασε (εκτός από τον όγκο του) ήταν η παιδικότητα των καταστάσεων. Αντιλαμβάνομαι (και το τονίζω πριν παρεξηγηθώ) ότι το βιβλίο είναι αλληγορικό, δηλαδή πραγματεύεται την αναπόφευκτη μετάβαση από την παιδικότητα στην ενηλικίωση, παρ' όλα αυτά το βρήκα αρκετά αφελές για την ηλικία μου. Ωστόσο, παραμένει ένα εξαιρετικό λογοτέχνημα.
3,5 αστέρια
September 14, 2025
So far so good… ο King στα καλύτερά του. Θα προτιμούσα την επιμελημένη και όχι την uncut έκδοση καθώς πιστεύω ότι διάβασα κάποια πράγματα που δεν θα προσθέσουν κάτι για τη συνέχεια… νομίζω η επιμελημένη έκδοση θα είναι πιο «οικονομική» ως προς αυτό.
November 26, 2017
400/900 pages are introduction!
August 11, 2019
Rating:4.7⭐
Displaying 1 - 30 of 35 reviews