คิริน キリン [kirin]

by Yusuke Yamada, สุรีรัตน์ งามสง่าพงษ์ (Translator)

บางครั้งอัจฉริยะ ก็ไม่ใช่คำตอบของชีวิต

เพราะอยากมีลูกเป็นอัจฉริยะ มินางาวะ อัตสึโกะ จึงใจจดจ่อไปร่วมการประมูล ‘ซุปเปอร์สเปิร์ม’ และให้กำเนิดลูกชายชื่อว่า ฮิเดโทชิ ซึ่งเจ้าของสเปิร์มคือนักคณิตศาสตร์ ฮิเดโทชิฉายแววอัจฉริยะตั้งแต่ยังเล็ก แต่หน้าตาค่อนข้างจะธรรมดา

อัตสึโกะดีใจแต่ยังอยากมีลูกอีกคน โดยหวังว่าคราวนี้จะให้กำเนิด ‘เพอร์เฟ็กต์เบบี้’ จากนั้นเธอก็ได้ลูกชายอีกคนนามว่า คิริน เจ้าของสเปิร์มคือนักวิทยาศาสตร์ที่เคยชนะรางวัลโนเบล เด็กน้อยก็ฉายแววอัจฉริยะตั้งแต่ยังเล็กและหน้าตาดีดั่งที่แม่ฝันถึง แต่เหมือนพายุสิ้นความหวังพัดมาเยือน เกิดปานที่เหมือนลายยีราฟขึ้นกลางหลังของคิริน และการพัฒนาก็หยุดชะงักตั้งแต่ตอนนั้น ทำให้ผู้เป็นแม่หมดความคาดหวังและไม่สนใจไยดี

เขาถูกครอบครัวทอดทิ้ง เผชิญชีวิตที่ยากลำบาก นอนในกรงสุนัขมีสี่ขาเป็นเพื่อน แต่ก็ไม่ท้อถอย หวังว่าสักวันเราจะได้อยู่ร่วมกันทว่า ... สายสัมพันธ์พี่น้อง แม้มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้จริง

Genres: Novels

372 pages, Paperback

First published January 1, 2010

About the author

See 山田 悠介.

Reviews

[ไม้ไต่คู้ · Rating 2 out of 5]

- มิติใหม่แห่งการโดนสปอย คือโดนสปอยตรงคำนำผู้แปล งงมากๆ ปล่อยหลุดมาได้ไง

- ข้อเสียของนักเขียนคนนี้ยังคงเส้นคงวา คือเขาเขียนบรรยายส่วนที่เป็นน้ำไม่เก่ง เล่าเรื่องเหมือนเล่านิทาน (ซึ่งสามารถพูดให้ไม่น่าเกลียดด้วยการใช้คำว่า "เดินเรื่องเร็ว" แทน)

- มันเลยกลายเป็นว่า ฉากที่ควรจะทำให้เราอิน และเจ็บปวดไปกับตัวละคร มันยังทำได้ไม่ดีเท่าที่ควร

- ตัวละครค่อนข้างจะแบน ไม่มี character development ใดๆ ต้นเรื่องเป็นยังไง ท้ายเรื่องมันก็เป็นแบบนั้น

- นี่ไม่ได้บอกว่าคนดีต้องเปลี่ยนเป็นคนร้าย หรือคนร้ายต้องเปลี่ยนเป็นคนดีถึงจะเรียกว่ามี development นะ แต่อย่างน้อยเหตุการณ์ในเรื่องมันควรจะส่งผลกระทบให้เกิดการเปลี่ยนแปลง หรือเกิด conflict ข้างในตัวละครบ้าง แต่นี่ไม่มี

- ตัวละครแต่ละตัวคาแรคเตอร์ชัดมาก ไอ้ที่ดีก็ดีใจหาย ไอ้ที่ร้ายก็ร้ายแบบไม่มีที่ติ

- เวลาถึงคิวตัวละครเลวๆ ออกมาโลดแล่น ผู้เขียนเป็นต้องอุทิศทุกตัวอักษรให้ตัวละครนั้น คิดเลว พูดเลว ทำเลว เลว เหล่ว เล่ว เล้ว เหลว เหมือนกลัวคนอ่านมองไม่ออกว่าไอ้นี่เลว จนตัวละครมันขาดความซับซ้อนในแบบมนุษย์ และเหมือนหลุดมาจากละครน้ำเน่าไทย

[Angkana Saetang · Rating 4 out of 5]

หลายคนเห็นปกแล้วคงปล่อยผ่าน มาค่ะ..จะเล่าให้ฟัง😂

เรื่องของผู้หญิงคนหนึ่ง อยากได้ลูกที่เป็นอัจฉริยะ เลยไปประมูลซื้อสเปิร์มจากธนาคารสเปิร์ม ซึ่งเจ้าของสเปิร์มคือนักคณิตศาสตร์ IQ 180

หลังจากผ่านกระบวนการทางการแพทย์เธอก็ตั้งครรภ์และคลอด'ฮิเดโทชิ'

เด็กน้อยมีแววอัจฉริยะสมความตั้งใจ แต่หน้าตาออกจะธรรมดาไปซะหน่อย เธอเลยร่วมประมูลซื้อสเปิร์มอีกครั้ง

คราวนี้เจ้าของสเปิร์มที่ประมูลได้เป็นหนุ่มรูปงาม ดีกรีนักวิทยาศาสตร์รางวัลโนเบล เธอได้ลูกชายอีกคน ชื่อ'คิริน'

คิรินเป็นเด็กอัจฉริยะ แล้วก็หน้าตาดี ในวัย 4 ขวบสามารถแก้โจทย์คณิตศาสตร์ของเด็กป 6 ได้

เธอทุ่มเทความรักทั้งหมดให้ลูกทั้งสอง แต่ออกจะใส่ใจคิรินมากกว่า เพราะเด็กน้อยน่ารักสดใส ผิดกับพี่ชายที่นิสัยค่อนข้างเงียบขรึมเย็นชา

เธอพาลูกไปแข่งเกมโชว์แข่งขันเด็กอัจฉริยะ ฮิเดโทชิในวัยแปดขวบได้รางวัลชนะเลิศพร้อมเงินรางวัลก้อนใหญ่ แต่สิ่งที่ทำให้เธอพอใจกลับเป็นเรื่องชื่อเสียงและคำชื่นชมจากคนรอบข้าง

หลังการแข่งขันเธอบังเอิญได้เจอกับผู้ก่อตั้งธนาคารสเปิร์ม เธอเริ่มรู้สึกตัวและกังวลถึงอนาคตที่จะต้องบอกกับเด็กๆ ถึงเรื่องพ่อของพวกเขา

วันหนึ่ง ขณะอาบน้ำให้คิริน เธอเจอรอยแผลที่หลังเขา เธอช็อค

หมอแจ้งว่าอาจเป็นรอยปาน เธอตัดสินใจให้ลูกทำเลเซอร์ แม้ต้องใช้เงินมากแต่เธอกังวลเรื่องตำหนิบนผิวพรรณลูกมากกว่าเรื่องเงินทอง

เป็นวันเดียวกับวันที่คิรินมีสอบที่โรงเรียนกวดวิชา

ในวัย 4 ขวบ คิรินสามารถทำโจทย์คณิตศาสตร์ของเด็กป 6 ได้ แต่โจทย์เป็นข้อสอบของเด็กม. 1 คิรินตอบคำถามไม่ได้เลย มันยากเกินไป

เธอโกรธ..หรือปัญหาจะมาจากรอยที่หลังของคิริน ส่งผลให้พัฒนาการของเด็กถดถอย?

หลังจากการรักษาด้วยเลเซอร์ เธอผิดหวังอีกครั้ง ถึงแม้รอยบนหลังจะหายไป แต่ไม่ทำให้เธอได้คิรินอัจฉริยะคนเดิมกลับมา

ข้อสอบเด็กม.1 ยากเกินไปสำหรับทายาทนักวิทยาศาสตร์รางวัลโนเบลวัยสี่ขวบ..หรือเด็กคนนี้จะไม่ใช่อัจฉริยะ คิรินคือความผิดพลาด?

เธอทนมองหน้าคิรินไม่ได้ และไม่อยากให้คิรินอยู่ร่วมกับฮิเดโทชิ เพราะจะทำให้พี่ชายโง่ไปด้วย เธอไล่เขาไปอยู่ในกรงหมา คิรินประทังชีวิตด้วยอาหารที่เหลือจากแม่และพี่ชาย ใช้ชีวิตแบบนี้มาเป็นปี

ระหว่างที่เธอและฮิเดโทชิไม่อยู่บ้าน คิรินแอบออกจากกรงหมามาเที่ยวเล่นนอกบ้าน เจอคุณป้าใจดีแบ่งขนมให้กิน ระหว่างทางกลับบ้านก็แวะยืนอ่านการ์ตูนที่ร้านหนังสือ เล่นกับลูกหมาที่สวนสาธารณะ

ไม่กี่วันก็โดนแม่จับได้ เธออาละวาดหนัก ด่าทอตบตีเพราะเข้าใจว่าคิรินไปตามหาพ่อ ถึงคิรินจะพูดอย่างไรเธอก็ไม่ฟัง

เธอตัดสินใจส่งคิรินไปที่'โรงเรียนปั้นเด็กอัจฉริยะ' ที่นั่นรวบรวมเด็กที่เกิดจากธนาคารสเปิร์มแต่ผลลัพธ์ออกมาอยู่ในกลุ่มน่าผิดหวัง คิรินเจอเพื่อนๆ ที่ถูกครอบครัวกระทำแบบเดียวกัน

เหล่าเด็กๆ ถูกสอนว่าทุกคนมีความเป็นเลิศในตัวเองเพียงแต่ต้องใช้เวลาในการค้นหา ซึ่งโรงเรียนจะเป็นผู้ดูแลช่วยเหลือ

คิรินใช้ชีวิตอยู่ในโรงเรียนโดยปราศจากการเยี่ยมเยียนจากคนครอบครัวจนอายุเกือบ 20 ปี

คิรินเพิ่งจะรู้ว่า..ต่อให้เขาเรียนแค่ไหน พยายามแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางได้ออกไปจากโรงเรียนแห่งนี้ พวกเขาถูกทอดทิ้งแล้ว เรื่องทั้งหมดเป็นคำโกหก

คิรินและเพื่อนๆ จึงวางแผนหนี

ด้านฮิเดโทชิ หลังจากเขาได้ยินแม่คุยกับใครสักคนเรื่องธนาคารสเปิร์ม ถือเป็นหลักฐานยืนยันว่าคนเป็นแม่ตั้งใจให้กำเนิดเขาเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองมาโดยตลอด เธอทอดทิ้งน้องชายของเขาเพียงเพราะเก่งไม่ได้อย่างที่หวัง วันนี้เขาทำให้เธอได้ภูมิใจกับความอัจฉริยะของเขา จึงรู้สึกว่าไม่มีอะไรติดค้างกันอีก

พอเข้าม.ต้น เขาได้สอบเทียบเพื่อไปเรียนต่อที่อเมริกา

หัวใจคนเป็นแม่แตกสลาย

//ยังไม่จบนะ ที่เล่ามานี่คือประมาณครึ่งเล่ม

จบดี..แต่ซึมเป็นส้วมอ่ะ

[Runz Sama · Rating 3 out of 5]

|คิริน: Kirin|

(หนังสือที่แถมทิชชู...)

เกริ่นก่อนว่าตอนแรกที่เห็นปกไม่ได้สนใจมาก แต่โดนไซโคจากคำนิยมจากคุณหมอประเสริฐ เลยทำให้ต้องจัดเล่มนี้ไปตามระเบียบ..

เล่มนี้เล่าเรื่อง 2 พี่น้องที่เกิดจากสเปิร์มของธนาคาจีเนียส ด้วยแหล่งที่มาของเชื้อก็คงไม่ต้องบอกว่า’แม่’ ที่ลงทุนซื้อสเปิร์มมาต้องการลูกแบบไหน เพื่ออะไร

ความคิดของอัตสึโกะ ทำให้เห็นว่าสังคมที่บีบให้เราต้องชนะ สร้างความเหลื่อมล้ำไปขนาดไหน
เรื่องนี้ก็สะท้อนให้เห็นว่าสุดท้ายผลมันไปตกอยู่ที่ใคร

ทั้งนี้ตัวเรื่องที่ดำเนินไปได้อย่างกระชับและดำเนินเรื่องไวมาก ทำให้อ่านได้ลื่นและไม่เบื่อ แม้ว่าเรื่องราวจะแฟนซี จนบางอย่างไม่สมเหตุสมผล และทำให้ความต่อเนื่องของเรื่องมันสะดุดไปบาง แต่ก็พอเข้าใจถึง’สาร’ ที่ผู้เขียนต้องการจะสื่อ (จริงถ้าไม่ได้อ่านคำนิยมมาบิ๊วนี่ ตัวละครค่อนข้างแบนเลย)

สำหรับเรื่องนี้ก็พอดี ไม่มากไม่มาย แต่ในความรู้สึกของความเป็นแม่แล้วเกลียดอัตสึโกะมาก.. คนที่แค่จะใช้ลูกแค่เป็นเครื่องมือนี่ไม่ควรได้รับความรักขนาดนั้นจากคิรินเลย แอบรู้สึกสะใจที่ฮิเดโทชิ ทำกับนางด้วยซ้ำ

ปล.เกือบได้ใช้ทิชชู่เพราะคิรินตอนเจอปาน แต่ก็ไม่ได้ใช้..555 (สายแข็งไปซะแล้วชั้น..)

[Makmild · Rating 3 out of 5]

เรื่องนี้ประเด็นน่าสนใจดี ว่าด้วยการถือกำเนิดของมนุษย์โดยธนาคารสเปิร์ม ผู้หญิงสามารถซื้อสเปิร์มจากผู้ชายที่มีคุณสมบัติต้องการได้ ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา และไอคิว ก็สามารถเลือกได้ทั้งนั้นโดยปกปิดข้อมูลส่วนตัวของฝ่ายผู้ขาย ส่วนที่ดีที่สุดของเรื่องคือคำนำของหมอประเสริฐ (ไอ้ชิบหาย ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องเลย) แต่ประเด็นที่เขาเอามาเป็นพ้อยต์หลักของหนังสือนั่นน่าสนใจ มันเป็นเรื่องธรรมดามากที่เราอยากให้ลูกของเราหน้าตาดี สมองดี มีความสามารถไม่ด้านใดด้านหนึ่ง ไม่พิการใดๆ เมื่อเป็นพ่อเป็นแม่ล้วนอยากได้สิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกเสมอ แต่การกำหนดตั้งแต่ต้นโดยได้กรรมพันธุ์ที่ดีนั้นมันจะสร้างปัญหาอะไรตามมาหรือเปล่า เรื่องนี้แสดงให้เห็นว่าปัญหามันเกิดจาก "ความคาดหวัง" ของคนเป็นพ่อเป็นแม่ตั้งแต่ต้น ถึงแม้ส่วนอื่นๆ หลังจากนั้นในเรื่องจะราบเรียบ ไม่มีพัฒนาการตัวละครใดๆ การบรรยายก็ไม่ได้น่าจดจำนัก แต่ส่วนตัวก็ยังอ่านได้เพลินๆ เพราะเหมือนได้อ่านมังงะเวอร์ๆ เรื่องหนึ่ง แบบ เออ มันเป็นพล็อตที่เห็นได้ทั่วไปเลยอะ แถมช่วงต้นก็มีการทารุณกรรมซะ ไม่รู้จะใส่มาให้ใจร้ายขนาดนี้ไปทำไม

นั่นแหละ โดยรวมๆ แล้วเราว่าเป็นเรื่องที่นำเสนอประเด็นความคาดหวังจากพ่อแม่กดทับลูกได้ขนาดไหนเป็นอย่างดี ความรัก ความคาดหวังที่บิดเบี้ยว แต่การดำเนินเรื่องและตัวละครยังธรรมดา

[Mr. N · Rating 4 out of 5]

เป็นหนังสือแนวดราม่า ที่รู้สึกว่ามีหลากหลายอารมณ์มาก ทั้งเศร้า สงสาร เอาใจช่วย อบอุ่น และประทับใจ เนื้อเรื่องดำเนินไปได้แบบกระชับรวดเร็ว ไม่น่าเบื่อ อ่านแล้วมันอยากรู้ว่าคิรินจะผ่านเรื่องราวทั้งหมดไปได้ยังไง จนแทบวางไม่ลง อ่านไปเรื่อยๆ มีน้ำตาคลอบ้าง ยิ้มบ้าง ถึงแม้ว่าคิรินจะโดนแม่ทำร้าย โดนพี่ชายเมินใส่มากแค่ไหน แต่ก็ยังหนักแน่นมีแต่ความรักที่มอบให้กับแม่และพี่ชายตลอดไม่เปลี่ยนแปลง คือเป็นเรื่องที่รู้สึกว่าชอบมาก ทั้งๆ ที่ไม่ได้เป็นแนวสืบสวนสอบสวนที่ชอบอ่าน ไม่มีความลุ้นระทึกใดๆ ทั้งสิ้น แต่พออ่านจบรู้สึกรักเรื่องนี้ และรักในตัวละครที่มีชื่อว่า คิริน มากๆ เลย

[Tanan · Rating 3 out of 5]

ลืมเล่าถึงเล่มนี้

หน้าปกเหมือนการ์ตูนวายมาก ในรูปนึกว่าเด็กผู้หญิงผมสั้นด้วยซ้ำ
เป็นอีกเล่มที่คงขายไม่ดีเพราะปก

แต่เนื้อหาสนุกดี สนุกเหมือนละครไทยหลังข่าว (ตกลงนี่คือสนุกใช่ไหม)
เนื้อเรื่องเดินไว จนอ่านแล้ววางไม่ลง รูปแบบการเขียนค่อนข้างแตกต่างจากนักเขียนชาวญี่ปุ่นคนอื่น
ด้วยสไตล์การเขียนแบบนี้เล่มนี้ถ้าคนชอบก็คงชอบ คนไม่ชอบก็คงไม่ชอบ

แนะนำให้ลองดูรีวิวคนอื่นประกอบการตัดสินใจซื้ออีกที

แต่ถ้าสำหรับผม ถ้าใครที่มีลูก แนะนำให้อ่านเล่มนี้ได้
ก็อย่างที่หมอประเสริฐเขียนไว้ในคำนิยมว่าอ่านเพื่อได้ทบทวนตัวเองด้วย

[Emi · Rating 3 out of 5]

自分勝手な大人たちの元に生まれてきてしまった子どもたちが本当にかわいそう。麒麟は終始すごく純粋でけなげないい子で、幸せを願わずにはいられなかった。結末も切ない。