“Misschien was het terugvragen van mijn naam toch geen goed idee. Ik heb vannacht weer gedroomd dat ik een mens was. Ik ben opgestaan met een gevoel van vrijheid dat als een mug onder mijn schedel blijft zoemen en ik moet al de hele ochtend op mijn tellen passen, anders ga ik me ook nog zo gedragen.”
Ergens in de buurt in de nabije toekomst: de jonge Botan Ran wordt vanwege zijn afkomst het land uitgezet. Hij ontsnapt aan een transport dat naar een zekere dood leidt en keert terug als zorgrobot, met een uiterlijk dat gebaseerd is op het zijne. De rol van robot is niet gemakkelijk, maar het is Botans enige kans op overleven. Hij moet zorgen voor Yuki, een zwaar gehandicapt meisje. Zij is de dochter van de beroemde Nona Satou, de presentatrice van de Life & Wondershow. Er ontwikkelt zich een vriendschap tussen Botan, Yuki en een echte robot. Maar dan dreigt ook Yuki haar rechten kwijt te raken.
5* Hilde is een sfeerschrijver en heeft de goede altijd in één keer te pakken. Vanaf de eerste zin word je het verhaal ingezogen. Bot(an) is een bijzondere jongen. Als hij op een dag door de ruiten van een etalage kijkt, ziet hij een robot die zijn evenbeeld is. Wat volgt is een te gek, heel spannend verhaal waarin Bot zich moet verstoppen in fabrieken en plafonds. Zoals in al Hildes boeken krijgt het verhaal een flinke lading 'elektriciteit' als ze het vrouwelijke hoofdpersonage Yuki introduceert. Hildes vrouwpersonages zijn áltijd bijzonder. En sterk. Ze laten zich niet de mond snoeren. 'Het sleutelbeengebaar' heeft Hilde geschreven met een enge vooruitziende blik op een virus dat de mensen bang maakt voor ieder sprietje gras dat van tussen tegels steekt. En als je begint, kun je niet meer stoppen.
Een echte toekomstroman met een robot in de hoofdrol. Als dat maar goed zou komen. Maar ja hoor! Mooi verhaal dat aan het denken zet en waar ik veel jongeren warm voor wil maken. Het boek, dat prachtig geschreven is, kan aanleiding zijn voor een gesprek over de plaats van minderheden in onze maatschappij: laten we enkel migranten toe die ons niets kosten, hoe gaan we om met zieken, hebben we straks nog privacy als we voortdurend online zijn, ...?
Het sleutelbeengebaar is de vierde Young Adult die geschreven is door Hilde van Cauteren. Eerder schreef ze De nachtspelers, Pigmentroute en Het naveltheater. Voor het schrijven van Het sleutelbeengebaar heeft ze haar inspiratie gehaald uit het artikel “Liever een robot dan een migrant” van journalist Filip Huysegems. Heb jij er wel eens over nagedacht hoe de nabije toekomst eruit zal zien? Ik in ieder geval wel, maar het beeld van robots die de rollen van mensen op zich nemen is nooit bij me opgekomen.
In Het sleutelbeengebaar maak je kennis met de Botan Ran, een jonge niet-local, die door zijn afkomst het land uitgezet dreigt te worden. Als hij op een dag een reclame voor de C2, de nieuwste zorgrobot ziet, beseft hij mede door zijn vriend Plin dat zijn portfoliofoto’s zijn gebruikt voor het ontwerp van de C2. Samen met Plin maakt hij een plannetje om te ontsnappen aan de migratie. Botan zal undercover gaan leven als C2, maar eerst moet hij nog dé geschikte kandidaat zien te vinden.
Na een korte zoektocht stuit Botan op de blinde en lichamelijk gehandicapte Yuki. Hij zal haar en haar gloednieuwe C2 de komende dagen goed observeren, en zal uiteindelijk de C2 uitschakelen, verstoppen en zijn rol innemen. Zal het Botan lukken om niet ontdekt te worden? Wat als ook Yuki haar rechten kwijt dreigt te raken?
Van Cauteren heeft een erg unieke kijk op de toekomst en laat mogelijke bedreigingen in de toekomst goed zien. Daarnaast werpt ze licht op migratieproblemen en robotica.
Het boek is opgedeeld in vier verschillende delen en de hoofdstukken zijn in dagen ingedeeld. Hierdoor krijg je als lezer een dag tot dag blik op het verhaal van Yuki, C2 en Botan. Desalniettemin is het verhaal een erg leuk verhaal dat vlot leest en ook de benodigde humor bevat.
Ook voor de lezers die niet zo houden van science fiction is Het sleutelbeengebaar een echte aanrader. In mijn ogen staan mensenrechten, vriendschap en avontuur centraal in dit boek en bevat het boek naast de robotica geen andere science fiction onderdelen.
Yuki lijkt in het begin van het verhaal redelijk gesloten, maar naarmate het verhaal vordert word ze opener en groeit ze net als Botan erg als personage. De personages zijn als erg anders, maar toch ook zo hetzelfde en dat is erg leuk om te lezen. Vriendschap gaat boven alles in dit verhaal. Zo blijft Botan altijd aan Plin denken, nadat ze van elkaar gescheiden zijn.
Al met al levert Het sleutelbeengebaar de lezer een aantal erg leuke leesuurtjes op waarin ze zich eventjes kunnen wanen in de nabije toekomst.