โหยหานิทรารมณ์ และเรื่องสั้นยามราตรีอื่นๆ

by Anton Chekhov, วริศา กิตติคุณเสรี (Translator)

นิ่งเถิดหนา... คนดี
พี่นี้จะกล่อมเจ้านอน...

รวมเรื่องสั้น 7 เรื่อง แปลจากภาษารัสเซีย (6 เรื่องยามราตรี และ 1 เรื่องฝัน) ที่จะพาคนอ่านสัมผัสถึงความพรั่นพรึง ความระทม ความเวทนาที่อาจถึงขั้นเสียน้ำตากับความทุกข์ตรมของบางตัวละคร

เรื่องสั้นในเล่มประกอบไปด้วย
กระจกวิเศษ (Curved Mirror)
ชู่ว์...! (Hush!)
แอบหนี (The Runaway)
โหยหานิทรารมณ์ (Sleepy)
วานก้า (Vanka)
ความระทม (Misery)
ฝัน (Dreams)

Genres: Short Stories

144 pages, Paperback

Published September 1, 2020

About the author

Antón Chéjov (Spanish)

Dramas, such as The Seagull (1896, revised 1898), and including "A Dreary Story" (1889) of Russian writer Anton Pavlovich Chekhov, also Chekov, concern the inability of humans to communicate.

Born ( Антон Павлович Чехов ) in the small southern seaport of Taganrog, the son of a grocer. His grandfather, a serf, bought his own freedom and that of his three sons in 1841. He also taught to read. A cloth merchant fathered Yevgenia Morozova, his mother.

"When I think back on my childhood," Chekhov recalled, "it all seems quite gloomy to me." Tyranny of his father, religious fanaticism, and long nights in the store, open from five in the morning till midnight, shadowed his early years. He attended a school for Greek boys in Taganrog from 1867 to 1868 and then Taganrog grammar school. Bankruptcy of his father compelled the family to move to Moscow. At the age of 16 years in 1876, independent Chekhov for some time alone in his native town supported through private tutoring.

In 1879, Chekhov left grammar school and entered the university medical school at Moscow. In the school, he began to publish hundreds of short comics to support his mother, sisters and brothers. Nicholas Leikin published him at this period and owned Oskolki (splinters), the journal of Saint Petersburg. His subjected silly social situations, marital problems, and farcical encounters among husbands, wives, mistresses, and lust; even after his marriage, Chekhov, the shy author, knew not much of whims of young women.

Nenunzhaya pobeda , first novel of Chekhov, set in 1882 in Hungary, parodied the novels of the popular Mór Jókai. People also mocked ideological optimism of Jókai as a politician.

Chekhov graduated in 1884 and practiced medicine. He worked from 1885 in Peterburskaia gazeta.

In 1886, Chekhov met H.S. Suvorin, who invited him, a regular contributor, to work for Novoe vremya, the daily paper of Saint Petersburg. He gained a wide fame before 1886. He authored The Shooting Party , his second full-length novel, later translated into English. Agatha Christie used its characters and atmosphere in later her mystery novel The Murder of Roger Ackroyd . First book of Chekhov in 1886 succeeded, and he gradually committed full time. The refusal of the author to join the ranks of social critics arose the wrath of liberal and radical intelligentsia, who criticized him for dealing with serious social and moral questions but avoiding giving answers. Such leaders as Leo Tolstoy and Nikolai Leskov, however, defended him. "I'm not a liberal, or a conservative, or a gradualist, or a monk, or an indifferentist. I should like to be a free artist and that's all..." Chekhov said in 1888.

The failure of The Wood Demon , play in 1889, and problems with novel made Chekhov to withdraw from literature for a period. In 1890, he traveled across Siberia to Sakhalin, remote prison island. He conducted a detailed census of ten thousand convicts and settlers, condemned to live on that harsh island. Chekhov expected to use the results of his research for his doctoral dissertation. Hard conditions on the island probably also weakened his own physical condition. From this journey came his famous travel book.

Chekhov practiced medicine until 1892. During these years, Chechov developed his concept of the dispassionate, non-judgmental author. He outlined his program in a letter to his brother Aleksandr: "1. Absence of lengthy verbiage of political-social-economic nature; 2. total objectivity; 3. truthful descriptions of persons and objects; 4. extreme brevity; 5. audacity and originality; flee the stereotype; 6. compassion." Because he objected that the paper conducted against [a:Alfred Dreyfu

Reviews

[Nantiny · Rating 5 out of 5]

งานเขียนของเชคอฟ ส่วนตัวที่ให้ถ้าไม่อยู่ที่เกรด 5 คะแนน ก็ต้องเป็น 4 คะแนน ไม่ตกจากนี้ไปได้ (ถูกจริตเป็นการส่วนตัว)
ภาษาเขาดีนะ อ่านง่าย อ่านไปเรื่อยๆ นึกภาพตามได้ทันที แต่แนวคิดหรือสารที่ได้รับมันลึกซึ้ง เป็นนามธรรมอะไรสักอย่าง ทั้งๆที่ใช้การเล่าแบบภาษาง่ายๆเนี่ยแหละ

บางเรื่องเสียดสีประชดประชัน บางเรื่องหม่นเศร้าไม่ยินดียินร้าย และด้วยความที่ตัวละครนั้นที่ไม่ยินดียินร้ายกับความเศร้าของตน นั่นยิ่งทำให้อ่านไปแล้วมันเศร้ายิ่งขึ้นไปอีก

อ่านช่วงก่อนนอนยิ่งช่วยเพิ่มความหม่นๆ มัวๆ
พออ่านจบจากนั้นค่อยให้นิทรารมณ์ได้ช่วยกล่อมคุณในตอนจบ

ปล. คำว่า "โหดสัสรัสเซีย" เราว่าไม่ได้ได้มาลอยๆ
ดูได้จากสภาพแวดล้อมของตัวละครที่เจอในแต่ละเรื่องนั่นล่ะ
เหอะๆ (คนมันจะกักขฬะอะไรกันปานนั้น นิดๆหน่อยๆเป็นได้ด่าทอ แต่ในยุคนั้นของเขาก็คงปกติละนะ)

[top. · Rating 3 out of 5]

ยังชอบเล่มของกำมะหยี่มากกว่า หลากอารมณ์ดี ส่วนเล่มนี้เป็นธีมความง่วงหงาวหาวนอน คนอ่านก็หลับๆ ตื่นๆ ส่วนตัวชอบเรื่องสุดท้ายที่สุด เป็นการสาธยายที่พาทั้งตัวละครและคนอ่านล่องออกจากตัวนสในเล่มได้อย่างเด็ดขาด แบบไม่ได้รู้สึกถึงอะไรประมาณนี้ตั้งแต่ตอนอ่าน "ปลาไนในฝัน" ในรวมเล่ม tales of moonlight and rain ของอุเอดะ อากินาริ เมื่อหลายปีก่อน ขอชื่นชมผู้เขียนและอวยคนแปลไว้ ณ จุดนี้

[eve · Rating 3 out of 5]

"โหยหานิทรารมณ์ และเรื่องสั้นยามราตรีอื่นๆ" เป็นเรื่องสั้นที่แปลมาจากภาษารัสเซีย ประกอบไปด้วยเรื่องสั้นทั้งหมด 7 เรื่อง สารภาพว่าตอนแรกที่อ่านไม่ชอบเลย อะไรก็ไม่รู้ แต่พออ่านไปทีละเรื่องมันก็พอได้อยู่ และพออ่านจบ กลายเป็นว่าชอบทุกเรื่องเลยอะ งง ชอบมากกว่าที่คิด เหมือนมันทิ้งอะไรไว้ในใจนิดนึงหลังจากอ่านจบแต่ละเรื่อง

ชื่อหนังสือก็บอกอยู่แล้วว่า 'เรื่องสั้นยามราตรี' แน่นอนว่า setting ของทุกๆเรื่องสั้นนั้นเกิดขึ้นในเวลากลางคืนในประเทศรัสเซียสมัยปี 1800s ภาษาแปลก็เลยจะเป็นภาษาโบราณตามยุคสมัย (ไม่แน่ใจว่าเป็นความตั้งใจของผู้แปลรึเปล่า) เช่น อ้ายเวร อ้ายงั่ง นายหญิง

ตัวละครหลักในแต่ละเรื่องจะถูกแบ่งชนชั้นกันอย่างชัดเจน ถ้าไม่เป็นคนมีฐานะมีหน้ามีตาทางสังคม ก็เป็นคนยากจนค่นแค้นใช้แรงงานไปเลย เนื้อเรื่องก็จะเป็นไปในแนวทางที่เสียดสีสังคมและแบ่งแยกเพศ เช่น 2 เรื่องแรกดูจะกล่าวถึงความเป็นเพศหญิงชายชัดเจน ความชายเป็นใหญ่ ส่วนเรื่องหลังๆจะเกี่ยวกับฐานะทางสังคมและสิ่งที่อยู่ในจิตใจมนุษย์ มีความเหงา เศร้า และคิดถึง

เราชอบเรื่อง "วานก้า" และ "ความระทม" มากๆ คือมันเศร้ามาก แต่เป็นความเศร้าที่ต้องเก็บไว้ในใจคนเดียว เป็นความเศร้าที่ถึงแม้จะพูดออกไปให้คนอื่นรับฟังก็ไม่อาจเข้าใจความเศร้านี้ได้ เราสัมผัสได้ถึงจิตใจของตัวละครว่าทุกข์ทรมานแค่ไหนและมันพาลทำให้เราซึมไปด้วย บวกกับสถานที่ในเรื่องที่หิมะตกหนักและหนาวเหน็บ ไม่มีแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ที่พอจะทำให้จิตใจเบิกบานขึ้นเสียหน่อยได้เลย

เล่มนี้ทำให้เรานึกถึงเรื่อง "ฝันสิบราตรี" ที่พูดถึงความฝัน ไม่มีตัวละครหลักหรือเส้นเรื่องตายตัว ในฝันอะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น เราว่าเล่มนี้คล้ายๆกันเลย

เราว่าเล่มนี้ถึงแม้ setting จะเป็นเวลากลางคืน แต่รู้สึกว่ามันเหมาะเอามานั่งอ่านตอนเช้าที่แสงแดดอ่อนอุ่นๆกำลังส่องมา มันน่าจะช่วยให้ความมืดหม่นจากท้องฟ้าและในจิตใจมนุษย์ในเรื่องนี้คลายลงได้บ้าง

[Makmild · Rating 4 out of 5]

เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ให้ความรู้สึกขณะอ่านเหมือนกำลังค่อยๆ ดูภาพงานศิลปะที่ซ่อนรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของภาพเอาไว้ให้เราไขปริศนา โหยหานิทรารมณ์ก็เหมือนกัน เป็นเรื่องสั้น (มากหรือน้อยแล้วแต่เรื่อง) ที่มีลักษณะเมื่อดูภาพใหญ่ๆ จะเห็นเป็นสีทึมๆ ขมุกขมัวภาพไม่ค่อยชัด อ่านแล้วงงๆ ว่าอยากเล่าอะไร เราได้อะไรจากการอ่านนอกจากง่วงสมชื่อ แต่พอค่อยๆ นึกตามระหว่างบรรทัดเราจะพบสิ่งที่เขาไม่ได้บอก แต่ต้องนึกต่อเอาเองว่า "ทำไม" ถึงได้เกิดสภาวะแบบในเรื่องได้ แล้วมันจะมีอะไรที่จะชักนำให้เกิด "สภาวะ" แบบอยากนอนแต่ไม่ได้นอน หิวก็อดทน ต้องอดตาหลับขับตานอนเพื่อทำงานแม้กระทั่งกับเด็ก ถ้าไม่ใช่สภาพแวดล้อมสังคมในช่วงนั้น แต่เขาไม่ได้เล่าด้วยน้ำเสียงฟูมฟายหรือดราม่าเลย มันออกจะน่าเบื่อมากกว่า

ซึ่งสำนวนการเล่าเรื่องแบบนี้ก็ได้สะท้อนการใช้ชีวิตในโลกที่ทุกอย่างดูเหมือนจะหมดหวัง ตัวละครในเรื่องแต่ละคนเหมือนจะถูกล้อมรอบด้วยความเหงา ความสิ้นหวังเป็นโลกหม่นๆ ที่แม้กระทั่งเวลาพักหายเหนื่อยยังไม่มี แต่ก็ยังต้องดิ้นรนเพื่อจะมีชีวิตต่อไป ซึ่งบ่งบอกสภาพสังคมของกลุ่มชนชั้นแรงงานของรัสเซียในช่วงนั้นได้เป็นอย่างดี

[Erk · Rating 4 out of 5]

เฉียบคม เสียดสี สะท้อนสังคมตามยุคสมัย ไม่ตลกแต่ร้ายใช่เล่น สำนวนดี อ่านเพลินค่ะ

[Ning · Rating 5 out of 5]

หดหู่ ตลกร้าย ควรค่าแก่การอ่าน (ชอบตั้งแต่การแปลชื่อเรื่องเป็นการส่วนตัว)

[Ozakiaun · Rating 5 out of 5]

โดยรวมแล้วอ่านเพลินทุกเรื่อง แต่อาจจะไต่ระดับความชอบมากน้อยต่างกันไป ในเล่มนี้น่าจะใช้เกณฑ์การคัดเลือกงานเฉพาะสถานการณ์ที่เกิดในตอนกลางคืนเป็นส่วนใหญ่ (เรื่องที่ชอบที่สุดคือความระทมค่ะ)

แต่เอาจริง ๆ ในเล่มนี้ส่วนนึงมันก็พูดถึงความรู้สึกของมนุษย์นี่ล่ะ ความกลัว (แอบหนี) ความง่วง (โหยหานิทรารมณ์) ความคิดถึงโหยหาครอบครัว (วานก้า) ความฝันและความหวังลม ๆ แล้ง ๆ (ฝัน) แล้วก็มีเรื่องที่อิงบริบทในครอบครัว ผัวเจ้าปัญหา (มิสโซจีนี่) กับเมียผู้โชคร้ายของเขา อย่าง กระจกวิเศษ ที่เดาเนื้อเรื่องง่ายแต่มาตกใจที่หักมุมตอนจบ กับ ชู่ว์…! ที่เล่นกับคำว่าชู่ว์ได้เข้าใจเล่นดี (เรียกว่าตลกเสียดสีรึเปล่านะ มันเป็นการเล่นคำที่เจ๋ง เป็นปืนของเชคอฟขนาดย่อม ๆ ที่วางไว้แต่ต้นเรื่องแล้วก็เอามาใช้ในตอนจบอีกที)

แล้วก็เอาจริง ๆ ตอนอ่านแอบรู้สึกว่างานเชคอฟในเล���มนี้เป็นงานที่เหมาะกับคนขี้มโนชอบมโนต่อยอดมาก ๆ เพราะไม่มีตอนจบที่ตายตัว ปลายเปิดทุกเรื่อง แล้วแต่จะตีความ ใด ๆ คือเชคอฟเป็นคนเขียนเปรียบเปรยดีนะ แล้วเขียนสิ่งที่เป็นนามธรรมได้เห็นภาพชัดมาก เป็นคนที่หยิบจับเรื่องราวธรรมดา ๆ มาเล่าให้มันสนุกได้ยังไงก็ไม่รู้ ภาษาปากคือทำให้มันดูมีอะไรขึ้นมาทั้ง ๆ ที่จริง ๆ แล้วตัวละครก็แค่ใช้ชีวิตไปตามเรื่องตามราวเฉย ๆ เอง55555555

และแปลไทยภาษาสวยมาก😭😭😭 อ่านลื่นสุด ๆ ในที่สุดก็รอดจากการเป็นผู้ประสบภัยงานรัสเซียแปลไทยแล้วค่าาาา😭😭😭🎉🎉🎉🎉

[Chanamon Wangthip · Rating 4 out of 5]

เล่มบางมาก เคี้ยวอร่อยหมดคำได้ในเวลาแป๊บเดียว (ซึ่งแย่แล้ว เตรียมหนังสือสำรองอ่านระหว่างเดินทางมาแค่นี้)

การอ่านรวมเรื่องสั้นนี่ช่วยแก้ปัญหาคิดอะไรไม่ออกหรือติด reading slump นานๆ ได้ดีมาก โดยเฉพาะเรื่องสั้นที่ดี (เล่มนี้ด้วย) จังหวะดีๆ และเล่าเรื่องดี และเพราะมันเป็นงานรัสเซีย มันเลยขันขื่นอีกแล้ว ติดขื่นมากกว่าขันด้วย 5555(ฮือ) เหมาะสำหรับวันที่คิดว่าอยากได้อะไรมาต่อยหน้าหน่อย แต่เบาๆ ก็พอนะอะไรทำนองนั้นได้ดีมากเหมือนกัน เล่มนี้น่าจะเป็นเล่มที่สองที่ได้มีโอกาสอ่านงานเชคอฟ ถึงแม้จะชอบพูดแบบคิดเองเออเองว่างานรัสเซียมันติดขำๆ ขมๆ แต่สไตล์นักเขียนแต่ละคนก็ต่างกันอีกที ตาเชคอฟเนี่ย สำหรับตัวเองแล้วคือขันขื่นแบบไม่ยินดียินร้ายอย่างเลือดเย็น แต่อ่านแล้วสะเทือนใจมากจริงๆ (ก็คือไม่ยินดียินร้ายไม่จริง 555)
.
.
นอกนั้นคือขอบันทึกนอกเรื่อง มีเรื่องนึงที่เล่าผ่านสายตาของพี่เลี้ยงเด็กวัยกระเตาะที่ง่วงนอนโคตรๆ แต่ต้องทำงานทั้งวันทั้งคืน เหมือนเรื่องสั้นเรื่องนึงของแคเทอรีน แมนส์ฟิลด์เลย คิดว่าบังเอิญ แต่ชวนสะเทือนใจเป็นพิเศษ คือมันยืนยันน่ะว่าฉากบีบคั้นทำนองนั้นมันเกิดขึ้นกับคนจนๆ ในรูปแบบเดียวกันไม่ว่าจะอยู่มุมไหนของโลก เฮ้อ ระทมwa แต่อร่อยจริงๆ นะเล่มนี้

[M · Rating 4 out of 5]

เป็นหนังสือที่ดีใจที่ได้อ่าน จุกเหมือนมีก้อนเนื้อใหญ่ๆติดอยู่กลางอก ตอนอ่านชีวะประวัติของคนเขียนท้ายเล่มซึ่งทำให้เข้าใจความหมายของเรื่องเเต่ละเรื่องชัดขึ้น

[usa’s · Rating 4 out of 5]

เพลินๆมีทั้งเรื่องที่ดูเป็นนิทานและเรื่องที่ดูสะท้อนสังคม ใดๆคือเล่มนี้อ่านแล้วโหยหานิทรารมย์จริงๆตามชื่อเลย

[Sahathust Num · Rating 4 out of 5]

หนังสือเล่มบางแต่คงไว้ด้วยบรรยากาศรันทดหดหู่ ต่อสภาพชีวิตของทาสและตัวละครในเรื่อง การมองหาและเปรียบเทียบกับสภาพสังคมในปัจจุบัน ทำให้เราพบว่า โชคดีแค่ไหนที่เกิดมาในยุคสมัยนี้

[peppY · Rating 4 out of 5]

ตั้งแต่เรื่องที่สามคือพีคไล่ขึ้นไปเรื่อยๆ หม่นนะบอกเลย

[fahlun · Rating 3 out of 5]

อืม เป็นพวกเขียนงานรสชาติแบบนี้จริง ๆ ด้วย
ส่วนตัวว่าถ้าจะอ่านงานของเชคอฟ ควรเปิดด้วยเรื่องยาวก่อนแล้วไปเรื่องสั้น ไม่งั้นจะจับรสชาติงานเขายากหน่อย

[Jessada Karnjana · Rating 4 out of 5]

ยอมจำนนต่อโชคชะตา ความลำบากยากแค้น ในแบบที่คาดหวังได้จากงานของเชคอฟ ชอบทุกเรื่อง โดยเฉพาะความระทมของชายขับรถม้า เขาแค่อยากเล่าเรื่องลูกชายที่เพิ่งตายไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว คิดว่าเข้าใจชายคนนั้นสักส่วนสองส่วน และก็เข้าใจตัวละครที่ดูเหมือนใจร้ายเพราะไม่สนใจความระทมของเขา เราคงเป็นหนึ่งในนั้น