Ειναι συναρπαστικό να βρίσκεις έναν καινούργιο αγαπημένο συγγραφέα της μητρικής σου, σε μια αγορά φαντασίας εγχώρια που τείνει να ωραιοποιεί βιβλία και να μην δίνει αντικειμενικές κριτικές στα social media. Το--δυστυχώς, πλέον εξαντλημένο--από τον εκδοτικό οίκο, "Ψυχές στο Χρόνο," το πρώτο σε μια σειρά φαντασίας από την Sylvia Macray, είναι αδιαμφισβήτα ένα από τα καλύτερα βιβλία ιστορικής φαντασίας της σύγχρονης ελληνικής αγοράς, και ένα από τα αγαπημένα μου.
Η Σύλβια μαζί με την Δανάη Ιμπραχήμ, έχουν γίνει οι αγαπημένες μου Ελληνίδες συγγραφείς που, αν και γράφουν ένα είδος το οποίο δεν διαβάζω (ιστορική φαντασία,) έχουν κάνει τόση δουλειά με την πρόζα τους και αγαπάνε τόσο τους χαρακτήρες του, που και να μην έχει γίνει σωστή επιμέλεια από τον εκδοτικό οίκο σε μέρη, έχουν αποδείξει πόσο ικανές και ταλαντούχες είναι.
Ας επιστρέψω όμως στο βιβλίο: είναι φανταστικά καλογραμμένο, ένα slow-burn ρομάντζο και μια ιστορία ενηλικίωσης μιας μάγισσας στην Σκωτία του Μεσαίωνα, μια σκοτεινή περίοδος για τα γυναικεία δικαιώματα και την έννοια της αυτονομίας του γυναικείου σώματος. Η Σύλβια με εξαιρετική πένα, και ιδανική ψυχογράφηση, σε βάζει τελείως μέσα στο πετσί του χαρακτήρα, νιώθεις όσα νιώθει η Γαλατεία, προδίδεσαι και ερωτεύεσαι όπως η Γαλάτεια και πραγματικά, δεν μπορείς, μετά από κάποιες σελίδες να μη σταματήσεις να διαβάζεις. Το τέλος είναι... απροσδόκητο και σε κλονίζει! Δε μπορώ να πιστέψω ότι τελείωσε έτσι το βιβλίο!
Όσον αφορά την κοσμοπλασία, θεωρώ ότι οι τελευταίες σελίδες του βιβλίου ήταν αρκετά πυκνογραμμένες και θα έπρεπε να είχε γίνει καλύτερο "άπλωμα" της πληροφορίας. Επίσης, καταλαβαίνω ότι η συγγραφέας αναφέρεται τόσο πολύ σε αυτό τον μύθο δημιουργίας του κόσμου της, αλλά επειδή δεν τον είδαμε κάπου πρακτικά στην ιστορία, θεωρώ ότι θα μπορούσαν να κοπούν από εκει πολλά πράγματα.
Επίσης, επειδή η πραγματική ιστορία ξεκινάει περίπου 200 σελίδες από την αρχή του βιβλίου, αν και βιβλία ιστορικής φαντασίας γενικά έχουν πολλές λεπτομέρειες από την καθημερινή ζωή του ήρωα και την εποχή, κάποιες λεπτομέρειες θα μπορούσαν να είναι λιγότερες και κάποιες σκηνές να κρατούν λιγότερο. Δε χρειάζεται δηλαδή να βλέπουμε κάθε συζήτηση που γίνεται με την μητέρα της ηρωίδας για πέντε σελίδες.
Κάποιες φορές ένιωσα ότι η ηρωίδα παραήταν έξυπνη και οξυδερκής, αλλά το ότι είναι μάγισσα και πάρα πολύ καχύποπτη λόγω την εμπειριών της, το δικαιολόγει (ως ένα πολύ ικανοποιητικο σημείο.) Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες είναι υπέροχοι, πολυδιάστατοι, με δικά τους θέλω και ανάγκες, και με subplots που μας νοιάζουν. Πολύ δύσκολο να φτιάξεις έναν κόσμο τόσο γεμάτο σε ένα βιβλίο, ειδικά στο πρώτο σου, όμως η Σύλβια το κατάφερε.
Ο πρόλογος και ο επίλογος όπως και το τελευταίο κεφάλαιο μου πήραν την ανάσα. Είναι τόσο καλογραμμένο αυτό το βιβλίο, με τόσο empathy γραμμένο, που δένει θεματικά, υφολογικά και στυλιστικά.
Το χαρακτηριστιό γνώρισμα της συγγραφέως, που θα κάνει αναγνώστες να λατρέψουν ή να αντιπαθήσουν την γραφή της, είναι οι πολλές και αργές περιγραφές. Δεν σημαίνει ότι δεν ρέει ο λόγος--η ιστορία κυλάει σαν νερό--αλλά το ότι πολλές φορές, μπορεί να πρέπει να διαβάσεις εκτενή περιγραφή του χώρου ή των συναισθημάτων της ηρωίδας για να φτάσεις στο προκείμενο. Κατ' επέκταση, οι σκηνές δράσης, ακριβώς επειδή φαίνεται το άγχος της συγγραφέως να έχει πολύ focus στο setting και στα συναισθήματα της ηρωίδας, τείνουν να δημιουργούν ερωτήματα για τον αναγνώστη. Αυτό μπορεί να λυθεί με καλίμπρισμα της ανάγκης του συγγραφέα για περιγραφή. Μια ισορροπία μεταξύ περιγραφής και καλογραμμένης δράσης, μιας πράξης που διαδέχεται μιας άλλης χωρίς να "χάνεσαι", μπορεί να επιτευχθεί με περισσότερη εξάσκηση στην συγγραφή φυσικά.
Η ροή όπως είπα είναι γρήγορη--το ότι το ρομάντζο, ή το ότι η δράση αργεί να ξεκινήσει, δεν σημαίνει ότι το βιβλίο δεν έχει ρυθμό η προοδο. Είναι κυρίως εσωτερικά αυτά και όχι εξωτερικά, για το περισσότερο από το μισό του βιβλίου, χωρίς να σημαίνει ότι δεν γίνεται κάτι ουσιώδες σε κάθε κεφάλαιο. Πιστέψτε με, η Σύλβια γνωρίζει να βάζει στοιχεία και να καλλιεργεί προοικονομία και ένταση πολύ καλύτερα άπο άλλους συγγραφείς που ακόμα μαθαίνουν την γραφή τους αλλά είναι πιο δημοφιλείς.
Και εδώ φτάνω σε ένα ακόμα επιχείρημα της κριτικής μου: δυστυχώς το βιβλίο αυτό δεν το βλέπω τόσο ούτε στο Instagram ούτε στο Tiktok, και γενικά δεν αναφέρεται τόσο σε βιβλιοφιλικές συζητήσεις. Είναι πραγματικά κρίμα τέτοια διαμάντια να μην τα βρίσκει ο αναγνώστης γιατί είτε δεν έχει γίνει σωστή προώθηση από τον εκδοτικό ή τα social media, είτε γιατί, ας λέμε την αλήθεια, τα social media είναι και ένας διαγωνισμός δημοτικότητας.
Αν έχετε βρει έστω μια αλήθεια από τις μεγάλες κριτικές βιβλίων που γράφω, αν σας έχω πείσει για κάτι, ακόμα και μικρό, πιάστε αυτό το βιβλίο και διαβάστε το. Δώστε μια ευκαιρία στην ιστορία να εξελιχθεί με τον ρυθμο που επιλέγει η συγγραφεάς και ταξιδέψτε στις ζωντανές περιγραφές της Σύλβιας. Τα πέντε μου αστέρια είναι γιατί η επίγευση που μου άφησε το βιβλίο ήταν απερίγραπτη. Σίγουρα υπάρχουν τεχνικές δυσκολίες όπως ανάφερα, αλλά για πρώτο δείγμα γραφής, αυτό το ντεμπούτο είναι από τα καλύτερα που έχω διαβάσει σε όλη μου την εμπειρία ως αναγνώστρια και την καριέρα μου ως επαγγελματίας editor.