Μπαίνω στο 151

by Ηλίας Πετρόπουλος, Μιχάλης Δασκαλάκης-Γιόντης (Editor), Ilan Manouach (Editor)

"Το 151 δεν είναι παιχνίδι της τράπουλας, όπως η πρέφα και το μπεζίκι. Το 151 ήτο ένας εβρέικος φτωχοσυνοικισμός της Σαλονίκης. Κάποτε ζούσαν, εκεί, πέντε χιλιάδες εβραίοι. Θέλησα να παγιδεύσω τον αναγνώστη μου μέσα στο 151. Οι νέοι μας πρέπει (επιβάλλεται) να μάθουν την στάση που έδειξαν οι γονείς τους απέναντι στους εβραίους της Θεσσαλονίκης."

Ο Ηλίας Πετρόπουλος έδειξε ένα ιδιαίτερο και σταθερό ενδιαφέρον για την ιστορία των Εβραίων της Ελλάδας και έδρασε ποικιλοτρόπως ενάντια στην αποσιώπηση της εβραϊκής γενοκτονίας. Η παρούσα συλλογή είναι το πρώτο βιβλίο που επικεντρώνεται σε δημοσιευμένα και αδημοσίευτα κείμενα εβραϊκού περιεχομένου που ο συγγραφέας έγραψε σε μορφές άρθρων, μαρτυριών, συνεντεύξεων και επιστολών.

Μπαίνω στο 151 ~ Κυνηγοί κρανίων ~ Το βαρέλι με τα βελόνια ~ Οι εβραίοι της Θεσσαλονίκης

Ένα μακάβριο τραγούδι + Επίμετρο του Pierre Vidal-Naquet

Επιστολή στην Μελίνα Μερκούρη, Υπουργόν Πολιτισμού

80 pages, Mass Market Paperback

First published September 1, 2020

About the author

Ο Ηλίας Πετρόπουλος (English: Elias Petropoulos) γεννήθηκε στην Αθήνα το 1928. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και τουρκολογία στο Παρίσι, όπου έζησε μετά το 1975. Δημοσίευσε κάπου ογδόντα βιβλία και σχεδόν χίλια άρθρα. Πέθανε στο Παρίσι στις 3 Σεπτεμβρίου 2003.

Reviews

[Μαρία Γεωργιάδου · Rating 4 out of 5]

5* για το εγχείρημα και το περιεχόμενο, 3* για την τυπογραφική επιμέλεια.

[Malamas · Rating 5 out of 5]

Το βιβλίο περιέχει κάποια κείμενα του Πετρόπουλου για τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης, αλλά και συνέντευξή του. Ωραίος συλλογή κειμένων ενός θέματος που κανείς δεν έπιασε πότε σοβαρά και που λόγω της εκκλησίας και των ενόχων αρχών της πόλης της Θεσσαλονίκης έμεινε όσο γίνεται σβησμένο από την ιστορία.

[Dimitris · Rating 2 out of 5]

Το διάβασα για την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, 27 Ιανουαρίου, κι ευτυχώς που βιάστηκα λίγο φέτος γιατί δεν μου άρεσε και θέλω να προλάβω να διαβάσω και κάτι άλλο.

O τύπος ζούσε στη Θεσσαλονίκη (τη Σαλονίκη, όπως μόνον αποδέχεται) παιδί κατά τον Πόλεμο και έζησε από κοντά την τραγική μοίρα των Ελλήνων Εβραίων της πόλης, που γκεττοποιήθηκαν με την άφιξη των Γερμανών και στάλθηκαν με τραίνα στο Άουσβιτς την μαύρη εκείνη Άνοιξη του 1944 και αφανίστηκαν σχεδόν ολοσχερώς κι αυτοί και οι γειτονιές τους και το νεκροταφείο τους κι η ανάμνησή τους η ίδια ακόμη, και έγραφε άρθρα για αυτά από τη Γαλλία που ζούσε στα 80ς προσπαθώντας να σταματήσει τη λήθη. Αρκεί αυτό για να αξίζει το βιβλιαράκι με τα 5 άνισα άρθρα του; Όχι.

Κάποιες μνήμες του για την καθημερινότητα στην εβραϊκή προπολεμική Θεσσαλονίκη είναι πολύτιμες, τα έθιμα, η προφορά των Σεφαραδιτών, οι συνοικισμοί με ονόματα και οδούς που δεν υπάρχουν πια, τα επαγγέλματα, τα περιπαικτικά τραγουδάκια κι ο ρατσισμός των χριστιανών κατοίκων. Δυστυχώς όλα αυτά είναι σταγόνα μέσα σε έναν ωκεανό ακραίου μίσους προς σχεδόν το οτιδήποτε ελληνικό και χριστιανικό, μέσα σε μια άθλιου επιπέδου επαναλαμβανόμενη γραφή γεμάτη εσκεμμένα ορθογραφικά και εκφράσεις βωμολοχίας τέτοιας που δεν ακούς ούτε σε κερκίδες οργανωμένων οπαδών σε τοπικό ποδοσφαιρικό ντέρμπυ, μέσα σε μια παντελή έλλειψη υποσημειώσεων και βιβλιογραφίας, που καθιστούν το κείμενο εντελώς άκυρο στα μάτια μου.

Ξέρω πως ο τύπος είναι ένα είδος «ιεράς αγελάδας» για τους ψαγμένους προοδευτικούς νεοέλληνες, ένας εικονοκλάστης (!) και αιρετικός (!), στην ίδια κατηγορία με τον Ραφαηλίδη και τη Μαλβίνα, οπότε απαγορεύεται η οιαδήποτε κριτική αλλιώς θεωρείσαι ξέρω-γω-τι. Αδιαφορώ. Εγώ φτάνω στο σημείο να αμφιβάλλω αν ακόμη κι οι ίδιοι οι Εβραίοι στον άλλο κόσμο θα ήθελαν ένα τέτοιο υποκείμενο να υπερασπίζεται την ιερή μνήμη τους.

Υπάρχουν πολύ καλύτερα βιβλία-ντοκουμέντα για τη γενοκτονία των Εβραίων και στα ελληνικά πλέον. Προσπεράστε αυτή τη σαββούρα.