Μια ερωτική επιστολή αναδρομικής ισχύος από τα χρόνια της ωριμότητας στα χρόνια της αθωότητας φτάνει επιτέλους στoν προορισμό της με καθυστέρηση είκοσι πέντε ετών. Αποστολέας ένα αγόρι που με υπόβαθρο τη σχέση με τον πατέρα και μια θυελλώδη πολιτική δίωξη στην Ελλάδα των τελών της δεκαετίας του ’80, ενηλικιώνεται βίαια και ανδρώνεται απότομα. Παραλήπτης ο πρώτος του έρωτας, αλλά και η πρώτη του ερωτική απογοήτευση.
«Παραμονές Χριστουγέννων του 2001. Με αγκάλιασε και με έσφιξε στην αγκαλιά Του. Πήγα να φύγω. Ντρεπόμουν. Με έσφιξε πάλι. Μου είπε στο αυτί χαμηλόφωνα, να μην ακούει άλλος: "Σ' αγαπώ πολύ!". Κι εγώ ο δειλός φοβήθηκα να Του απαντήσω πως κι εγώ Τον αγαπώ. Ήταν μόνο δυο λέξεις.»
Κι έτσι προχωράμε με τις ρωγμές μας κι η θραύση κρυστάλλων εκτός από ασφαλιστήριος όρος στα συμβόλαια οχημάτων γίνεται και μια οδυνηρή διαπίστωση.
Μία ψηφιακή επιστολή που φτάνει επιτέλους στον προορισμό της 25 χρόνια μετά: «Λες όμως πως δε θέλεις να με χάσεις πάλι, λες πως δεν ξέρεις αν μπορείς να μ' έχεις κιόλας. Κι εγώ σου λέω πως Σ' αγαπώ, πως είμαι όλος εδώ για σένα, Μαρία. Για να μ' έχεις όμως, εξαρτάται από εσένα και μόνον. Στο χέρι σου είναι. Πάντα ήταν.»
Ο Γιώργος Γκόζης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1970. Σπούδασε Θεολογία στο Α.Π.Θ. Ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στον τομέα Εκκλησιαστικής Ιστορίας, Χριστιανικής Λατρείας, Αρχαιολογίας και Τέχνης με ειδίκευση στην Αγιολογία. Μιλάει αγγλικά, ρωσικά και σερβικά. Κέιμενά του έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες και θεατρικά έργα. Άρθρα και κριτικές του έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Διηγήματά του έχουν μεταφραστεί στα σουηδικά.