สัตบุรุษผู้แช่มช้อย เล่ม 1

窈窕君子 #1

by 三千风雪, ซานเชียนเฟิงเส่ว์, Bou Ptrn (Translator)

อดีตจอมยุทธ์อันดับหนึ่งในยุทธภพกลายเป็นเพียงกึ่งคนพิการสูญสิ้นวรยุทธ์เพื่อตามหาสมุนไพรวิเศษที่จะช่วยฟื้นฟูวรยุทธ์เขาจึงตัดสินใจปลอมเป็นหญิง

หมิงฉางเยี่ยน นายเอกเกิดมาพร้อมกับผิวพรรณที่ดีรูปงามล่อผึ้งลวงผีเสื้อพร้อมด้วยทักษะต่าง ๆ อันน่าทึ่ง กระทั่งชื่อจริงของเขาเองยังประกอบด้วยอักษรที่เข้าใจและออกเสียงยาก หลังจากมาที่จงหยวน (หมายถึงที่ราบแถวแม่น้ำหวงเหออันเป็นอู่อารยธรรม) บ้างก็ถูกเรียกหมิงส้าวเสีย (ผู้กล้าน้อยหมิง) บ้างก็เรียกหมิงต้าเกอ บ้างก็เรียกวิญญูชน หมิงฉางเยี่ยนอาศัยอยู่ซางเซิงเกือบสิบปีพรสวรรค์ของเขานับวันก็ยิ่งเด่นชัดเป็นที่ประจักษ์ ใต้หล้าไม่มีผู้ใดเอาชนะคนผู้นี้ได้ สมควรแก่การนับถือเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่ง ยุทธภพสงบสุขมาเนิ่นนานและด้วยความที่หมิงฉางเยี่ยนเป็นยอดฝีมือแต่ยังหนุ่มจึงเป็นที่อิจฉาริษยาจากผู้คนสำนักอื่นคล้อยให้ร่วมมือกันหาทางกำจัดหมิงส้าวเสียคนนี้โดยเร็ว

522 pages, Paperback

Published January 1, 2020

About the author

Associated Names:
* San Qian Feng Xue
* 三千风雪 (Chinese Profile)
* ซานเชียนเฟิงเส่ว์ (Thai Profile)

Reviews

[Rebecca]

i'm waiting for the extras to update but i've officially finished this webnovel last week. really enjoyed this, mostly for the total hilariousness of chinese bl novels. the misunderstandings are so comedic and the main couple is really cute.

[Rada Chalapipat · Rating 4 out of 5]

เป็นอย่างที่คำนำและรีวิวของผู้ที่เคยอ่านฉบับจีนกล่าวไว้จริงๆ คือ สำนวนแปลกแต่สนุก ปกติงานแปลของคุณ Bou เราว่าเค้าใช้คำได้ดีแต่บางคำก็ค่อนข้างแปลกหู เล่มนี้ก็เป็นแบบนั้น คำผิดมีให้เห็นบ่อยไปหน่อย แต่ถ้าอ่านผ่าน 100 หน้าแรกไปแล้วยอมรับเลยว่าพล็อตน่าติดตามมาก ในความตลกมีความโหดร้ายและดราม่าซ่อนอยู่

#หมิงฉางเยี่ยน_เจาเจา เป็นองค์ชายต้าเย่ว์ที่หนีจากวังมาจงหยวนเพราะเคยได้ฟังเรื่องราวจากอาจารย์ผู้รอบรู้และตั้งใจปักหลักสร้างเนื้อสร้างตัวให้มั่นคงก่อนจะรับน้องสาวฝาแฝดมาอยู่ด้วย นายเอกในวัย 14 ปีได้เป็นผู้นำยุทธภพเพราะสามารถชักดาบประกาศิตปุถุชนออกจากฝักได้ในรอบหลายสิบปี ทั้งที่ตอนนั้นเค้าเพิ่งเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของสำนักเทียนชิงรับมอบสำนักจากอาจารย์และต้องหาเงินเลี้ยงปากเลี้ยงท้องศิษย์น้องทั้งหลายตั้งแต่ปักผ้า, รับจ้างสังหารคนเลวช่วยเหลือคนดี แต่ชื่อเสียงของนายเอกกลับมีแต่แย่ลงเพราะความที่เก่งเกินหน้าเกินตาและไม่ยอมอยู่ใต้อำนาจของราชสำนัก จนกระทั่งเกิดคดีสังหารเจ้าสำนักที่เป็นที่รักของยุทธภพด้วยเข็มจันทร์ตกฟ้าของนายเอกและคดีฆ่ายกครัวอย่างโหดร้ายทำให้ จอมยุทธ์น้อยหมิงถูกองค์ชายใหญ่และอีกหกสำนักตามล่าจนพลัดตกน้ำหาศพไม่พบ

เปิดเรื่องหลังจากตกน้ำสองปีแต่ยังเกิดคดีใช้เข็มสังหารทะลุจากภายในสู่ภายนอกคล้ายคลึงกับฝีมือของนายเอกที่ได้รับฉายาว่า "วิญญูชนแห่งห้วงคำนึง" , เกิดโรคระบาดประหลาดที่ทำให้คนแก่ก่อนวัยก่อนจะแข็งตาย , ยุทธภพปั่นป่วนไม่สงบสุขเพราะมีแต่คนตามหาประกาศิตปุถุชน, ยังมีคนเลียนแบบการแต่งกายของนายเอกที่ใส่แต่ชุดดำและหมวกสานปิดบังใบหน้าพร้อมกับข่าวลือว่าเขาได้ตายจริงหรือไม่ วันดีคืนร้ายก็จะปรากฏฑูตแห่งความตายที่ฝ่ายนึงได้ฉายาว่า "พญายมมงคล" เพราะปรากฏกายในรูปแบบขบวนแห่เกี้ยวเจ้าสาวพร้อมโลงศพและมนุษย์กระดาษ อีกฝ่ายนึงคือ "กวนอิมอัปลักษณ์" นักพรตสาวพันหน้าที่สนุกกับการปั่นหัวคนและยุยงให้แตกแยกก่อนฆ่าล้างตระกูล ความจริงนายเอกถูกวางยาพิษเลยหนีตายลงแม่น้ำ รอดมาได้ก็ความจำหายไปบางส่วน พิษกำเริบเป็นระยะ สูญสิ้นวรยุทธ์ พักฟื้นไปสองปีเพราะความช่วยเหลือจากเพื่อนวัยเด็กที่เป็นคนให้ยาลูกกลอนหดกระดูกจนทำให้มาดแมนของหนุ่มวัยเบญจเพศปลอมตัวเป็นสาวน้อยวัย 17-18 ปีที่จะเข้าถวายตัวได้ง่ายขึ้น นายเอกเข้าวังเพื่อตามหาหญ้าเทพเซียนที่จะช่วยฟื้นพลังยุทธ์ ช่วงแรกเลยเป็นความป่วนแนวฮาของสนมอินดี้ที่ทำอะไรแปลกๆที่มีการเล่าเรื่องสลับพาร์ทไปมาระหว่างอดีตและปัจจุบันตามชื่อตอนของแต่ละบทเพื่อให้รู้ความเป็นมาของนายเอกและ #อัครเสนาบดีน้อยหวยอวี๋ พระเอกมาดนิ่งผู้ได้รับความนับถือจากฮ่องเต้ทางไสยเวทย์และมีความสามารถทั้งบุ๋นบู๊และการแพทย์ซ่อนอยู่ พระนายเค้ารู้จักกันมาก่อน ตัวนายเอกติดนิสัยเลี้ยงเด็กเลนชอบเอาใจ ชอบดูแล หลอกล่อแบบไม่จริงจัง ฝ่ายพระเอกโตมาแบบโดดเดี่ยวในวัง มาดขรึม จุกจิก ขี้งอน เลยเป็นเรื่องที่นายเอกชอบแหย่แล้วต้องมาตามง้อตามอ้อนเด็กน้อยที่อ่อนกว่าสองปี ฝ่ายพระเอกคือจริงจัง คิดเยอะ ดูออกว่าขี้หวงมากชอบให้นายเอกดูแลตัวเองพิเศษกว่าคนอื่น ความสัมพันธ์ของคู่นี้จะค่อยเป็นค่อยไปแต่ตัวติดกันเกือบตลอดเวลา ช่วงแรกนายเอกจะเป็นฝ่ายพึ่งพิงให้พระเอกช่วยไม่ให้ต้องถวายตัว ช่วยเรื่องการฟื้นฟูร่างกาย ช่วยกันสืบคดีหมื่นเข็มทะลุคอที่ทำให้คนในวังค่อยๆตายไปทีละคนแม้กระทั่งองค์ชายใหญ่และชายารอง ท้ายเล่มนายเอกก็ออกจากวังแล้วเพราะยาหดกระดูกเริ่มหมดฤทธิ์ แต่คดีต่างๆสุดจะคาใจว่าใครใส่ร้ายนายเอก ทำไปเพื่ออะไร , ทำไมคนก่อคดีฆ่าด้วยเข็มและก่อคดีโรคระบาดเพื่อให้เกิดการบูชายัญหญิงสาวน่าจะมีมากกว่าหนึ่งคน , ทำไมประกาศิตปุถุชนอยู่ที่พระเอก พระนายน่าจะมีเรื่องราวหนหลังเกี่ยวโยงกันอีกจากคำใบ้เรื่องสร้อยอำพัน แม่ของนายเอกและอาจารย์ของทั้งคู่, หนุ่มพญายมเสียงระฆังและสาวกวนอิมพันหน้าจะเป็นคนที่คิดไว้รึเปล่า เพราะตัวละครหลอกเยอะมาก มีคำใบ้ชวนคิดว่าอันไหนหลอกอันไหนจริงเยอะพอสมควร ต้องลุ้นต่อไปว่าผูกปมมากมายแบบนี้จะหาทางจบได้ดีแค่ไหน ฉากตลกเค้าเราไม่ได้ขำสักเท่าไหร่ แต่ฉากโหดร้ายตายเป็นเบือค่อนข้างหดหู่ชวนสะเทือนใจซะจนคิดว่านายเอกทำใจรับเรื่องร้ายได้ดีไปรึเปล่า เพราะกลับมาลั้ลลาแหย่เด็กต่อได้ค่อนข้างเร็ว

[orangejasmine · Rating 4 out of 5]

รวมๆ แล้วเป็นเรื่องที่อ่านสนุกค่ะ เนื้อหาน่าติดตาม แม้จะเปิดเรื่องมางงๆ แต่ตอนหลังพอค่อยๆ เล่าย้อนแล้วก็โอเค (ผู้เขียนใช้วิธีเล่าตัดสลับระหว่างอดีตกับปัจจุบัน) เข้าใจเรื่องราวมากขึ้น พอจับใจความพลอตหลักได้ ปัญหาใหญ่ๆ ที่ทำให้เสียอรรถรสคือ คำผิด คำสลับ เยอะมาก กับบางประโยคที่เรียงคำแปลกๆ บางทีอ่านผ่านไปรอบแล้วไม่เข้าใจต้องวนกลับมาอ่านใหม่

พลอตเรื่องเล่มแรกอยู่ในช่วงเปิดปมต่างๆ ให้ชวนสงสัย เนื่องจากมีเหตุฆาตกรรมต่างๆ เกิดขึ้นติดๆ กันเลย แถมทุกเหตุการณ์เหมือนจะพุ่งเป้ามาที่หมิงฉางเยี่ยนไปหมด ทั้งที่สำหรับชาวยุทธเขาควรจะเป็นคนที่ตายไปแล้ว แต่ทำไมเหตุการณ์ต่างๆ ถึงยังพุ่งเป้ามาว่าเขาเป็นคนร้าย มีตัวละครที่น่าสงสัยโผล่มาก่อเหตุวอบๆ แวบๆ ยังไม่มีเฉลย คงต้องไปต่อในเล่มต่อไป รวมๆ แล้วหมิงฉางเยี่ยนเป็นคนน่าสงสารสุดในเรื่องแล้วในเล่มนี้ อยากให้กลับไปเจอศิษย์น้องเร็วๆ จัง

เส้นรักก็ยังอยู่ในช่วงไม่รู้ใจตัวเองค่ะ เริ่มต้นก็เพื่อนกัน ตอนหลังเริ่มหวั่นไหวเพราะตัวติดกันแทบจะตลอดเวลา และนอกจากแม่นางหัว หวยอวี๋เป็นคนแรกที่รู้ด้วยว่าเยียนเส้าซื่อคือหมิงฉางเยี่ยน แถมยังคอยช่วยอีก แต่ยังไม่เข้าใจว่าความรู้สึกนี้คืออะไร หมิงฉางเยี่ยนยังเรียกความรู้สึกประหลาด เจอบ่อยไปก็รู้สึกว่าจะต้องพึ่งพามากไป พอไม่เจอก็คิดถึง ตอนไปยืนที่ริมแม่น้ำคอยร่มจากหวยอวี๋คือค่อนข้างชัดเจนแล้วว่าน่าจะเผลอตกหลุมรักไปแล้ว แถมตอนท้ายที่ปากไปปัดแก้มเขาแบบไม่ตั้งใจแล้วใจเต้นแรงนั่นก็ อืม จ้ะ ชอบแล้วแหละ

ส่วนน้องหวยอวี๋ แม้จะเก่งกาจทั้งวิชาแพทย์และวรยุทธ มีตำแหน่งเป็นถึงอัครมหาเสนาบดีน้อย แต่เป็นได้แค่ไอ้ต้าวตัวเร้กขี้งอนแก้มป่องของเราเท่านั้น ทั้งที่ปกติไม่โกรธไม่งอนใคร แต่กลับโกรธจอมยุทธน้อยหมิงจนคิดคำด่าไม่ออก เพราะปกติไม่เคยโกรธจนต้องด่าใครมาก่อน เป็นเด็กขี้หึง เอาแต่ใจ ต้องการการฉอเลาะจากพี่หมิงเป็นพิเศษแบบไม��รู้ตัว ไอ้เจ้าพี่หมิงก็เอาใจเก่ง ง้อเก่ง

[Tippy Chee · Rating 4 out of 5]

เราว่าได้อยู่ !!

สำหรับเรื่องนี้ที่สังเกตอย่างแรกเลยคือ สำนวนแปลแปลกมาก ช่วงแรกๆ อาจรู้สึกอ่านไม่ลื่น มีพิมพ์ผิดพิมพ์ตกหลายจุด บางประโยคอ่านกี่รอบก็ งง จนต้องยอมปล่อยผ่าน แต่ไงๆ ในความแปลกนี้เราก็ชอบอยู่ดี คุณ Bou คือเลือกใช้คำได้เก่งนะ บางคำเราไม่เคยเห็นในนิยายเรื่องไหนมาก่อนเลยยย แต่อ่านแล้วมันได้อรรถรสอ่ะ จริงๆ แค่ชื่อเรื่องเราก็ชอบแล้ว ชอบความแปลกใหม่แบบไม่ซ้ำซากจำเจ จากแรกๆ ที่อ่านไม่ลื่น พอเริ่มชินกับสำนวนแล้ว ทีนี้สนุกเลย ยาวๆ ไป

เริ่มเรื่องมา นึกว่าจะเป็นแนว รอมคอม ตลกโปกฮา เราขำออกเสียงหลายซีนมากนะ แต่อ่านไปถึงกลางเล่มแรก เอ้า ดราม่าเฉยยย คาแรคเตอร์พระเอกนายเอกเรื่องนี้ เหมือนหลานจ้านกับเว่ยอิงมากๆ แบบ เหมือนสองคนนี้กลับชาติมาเกิดใหม่ 5555 นายเอกเป็นคนน่ารักมากกก เจอตัวละครนิสัยแบบนี้ อ่านแล้วสบายใจอ่ะ ถึงแม้ชีวิตน้องจะแอบรันทดไม่น้อยก็ตาม

ในส่วนพล็อต จัดว่าน่าสนใจนะ มีปริศนาชวนให้ติดตาม ในระหว่างไขปริศนาอาจดูเหมือนมีเหตุการณ์เล็กบ้างใหญ่บ้างเหมือนจะออกข้างทางเยอะหน่อย แต่ก็คือมันจะมีรายละเอียดของเส้นเรื่องหลักซ่อนอยู่ และค่อยๆ เปิดออกมาเรื่อยๆ วิธีการเล่าเรื่องตัดสลับปัจจุบันกับอดีต (เหมือนปรมาจารย์ลัทธิมารเลย) แต่อ่านแล้วไม่งงเลยนะ และรู้สึกว่าการเล่าเรื่องแบบนี้มันทำให้เห็นภาพกว้างดี

พระเอกเรื่องนี้ มีความซึน แต่จริงๆ น่าจะแสบไม่เบา 555 ส่วนน้องจอมยุทธ์น้อยหมิงก็อินโนเซ้น เหลือเกินนน 🤣 รอดูฉากเปิดใจเลยอ่ะ ท่าจะบันเทิงน่าดู

[Tkpslc. · Rating 3 out of 5]

เรื่องเล่าของคุณชายจอมหยิ่ง ขี้งอน พูดน้อย กับ ยอดฝีมือในยุทธภพที่ตลก ใจกว้าง พูดมาก

ดำเนินเรื่องโทนตลกหน้าตาย เล่าเรื่องไปเรื่อยๆ เล่าสลับปัจจุบันกับอดีต ใจความหลักคือสืบหาเบื้องหลังการตายและเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นของตัวเอง(นายเอก)

อุปสรรคการอ่านเรื่องนี้คือเนื้อหาเนี่ยแหละ ไม่วกวนแต่ใส่รายละเอียดที่ไม่จำเป็นมาเยอะมาก แล้วเล่าเรื่องเนิบๆจากที่เนื้อหามันน่าสนใจ บางจุดควรเป็นจุดเรียกน้ำตากลายเป็นว่าใส่รายละเอียดเล็กๆน้อยๆมาจนน่าเบื่อ พ้อยหลักเลยหมดความน่าสนใจเพราะใช้พลังงานกับการอ่านเรื่องเล็กๆน้อยๆพวกนั้นไปมากแล้ว แล้วมี 500กว่าหน้า โอ้โห กว่าจะอ่านจบ
ถ้านักเขียนกระชับเรื่องแล้วเล่าให้เร็วกว่านี้ได้จะดีมาก

สรุป ถ้าใครไม่ชอบอ่านเรื่องเนิบ เนื้อหาเยอะ สโลว์เบิร์นมากๆไม่น่ารอด จบ.

[Nattapan · Rating 2 out of 5]

Kind​ of​ boring.​

[Pnat Soon · Rating 2 out of 5]

อ่านไม่รู้เรื่องค่ะ คือประโยคมันแปลแปลก ๆ บางช่วงก็เยิ่นเย้อจนจะหลับ อ่านจบไป10บท ละหยุด ไม่รอด ถ้าอ่านต่ออาจจะดีขึ้นก็ได้ค่ะ แต่เหนื่อยอะ อ่านแล้วง่วงเลยไม่อยากอ่านต่อ