พลิกแนวการเขียนของเมิ่งซีสือไปมากทีเดียวเมื่อเทียบกับรัชศกฯ และพันสารท เรื่องนี้มีธีมเริ่มต้นในแนวโจรขุดสุสานโดยมีแบ็คกราวด์หลักสามแห่ง ได้แก่เมืองโบราณหลัวปู้พัวเขตทะเลทรายบนเส้นทางสายไหม, ทะเลสาปผอหยางเมืองจิ่วเจียงที่ได้รับการขนานนามว่าสามเหลี่ยมเบอร์มิวด้าของจีน และป่าดั้งเดิมในเขตจิ่วไจ้โกว พระนายของเรื่องแทบจะตัวติดกันตลอดและมีฉาก NC นัวเนียเป็นระยะที่ไม่ได้เห็นในผลงานที่ผ่านมาของนักเขียน ส่วนชื่อเรื่องสื่อถึงความสามารถของพระนายที่ซ่อนเร้นไว้ ตัวละครรองมีมากไปหน่อยนึงเพราะต้องเปลี่ยนไปตามสามฉากที่เค้าเซ็ตไว้จนทำให้รู้สึกว่าบางคนก็ไม่จำเป็น บางคนเหมือนจะสำคัญแต่บทน้อยไป การดำเนินเรื่องเน้นความลุ้นระทึก ความหวาดกลัวในสิ่งลี้ลับ เกร็ดความรู้มากมายทางประวัติศาสตร์และตำนาน แทรกด้วยการระลึกถึงอดีตชาติของพระนายในสมัยจิ๋นซีฮ่องเต้ ช่วงกลางเรื่องลุ้นจนเหนื่อยว่าทีมขุดสุสานที่เปลี่ยนทีมใหม่ๆมาเกี่ยวข้องกับพระนายเค้าต้องการอะไร ช่วงท้ายยิ่งจะดูรวบรัดเมื่อเปิดเผยบิ๊กบอสที่ไปเกี่ยวข้องกับการแก้ไขดวงชะตาอาภัพของนายเอกจากการสาปแช่งที่เรายังคงไม่เห็นประเด็นที่ชัดเจนและสมเหตุสมผลของตัวร้ายว่าต้องการความอมตะหรือสมบัติหรือเพื่อแก้แค้น
#เซียวหลัน นักศึกษาโบราณคดีดวงอาภัพ มีดวงชะตาทำลายครอบครัว ถูกเลี้ยงมาด้วยความเกลียดชังของคุณตานายตำรวจที่สอนให้คนใจอ่อน รักสัตว์ พูดเรื่อยเปื่อย ชอบทำตัวไร้สาระแท้จริงแล้วซ่อนความสามารถทางการต่อสู้ไว้มากมาย นายเอกเปิดตัวมาแนวควีนเกาะแกะเพื่อนสนิทวัยเด็กจนคนอื่นเขม่น พอได้เจอ #เฮ่อยวน หนุ่มหล่อชุดดำมาดนิ่งเย็นชาที่ถูกเลี้ยงดูจากนักบวชสำนักเต๋าจนกลายเป็นอาจารย์ฮวงจุ้ยชื่อดังก็อ้อยจีบพระเอกทันทีแบบไม่อายใคร ช่วงแรกพระเอกรับงานมาทะเลทรายเพราะอยากเจอคนที่เป็นดวงคู่พิฆาตของตัวเอง ถ้านายเอกตายจะทำให้พระเอกรอด ตรงจุดนี้ล่ะที่พอเฉลยแล้วเราก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเพราะอดีตชาติคู่นี้เค้าเป็นพ่อลูกกัน นายเอกแค่เสียใจแต่ไม่ได้แค้นที่ถูกบิดาสั่งประหารชีวิตเลยไม่ค่อยอินว่าทำไมนายเอกต้องตายเพื่อให้พระเอกรอด เพราะดวงนายเอกเดิมยังงัยก็ไม่ได้ตายดีนางเลยใช้ชีวิตแบบมีความสุขไว้ก่อน หลังจากเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายด้วยกันก็เริ่มเห็นความดี ความอ่อนโยน ความกล้าหาญของอีกฝ่าย คราวนี้ก็หวานปนหื่นแบบแด้ดดี้ที่ไม่ได้แปลว่าพ่อบ่อยขึ้นๆ
โดยรวมแล้วเรายังชื่นชมความตั้งใจในการบอกเล่าข้อมูลตำนาน ความลี้ลับทั้งในและนอกจีน รวมถึงข้อคิดเห็นว่าความเจริญทางวัตถุมีส่วนทำให้การบำเพ็ญเพียรทางจิตใจของมนุษย์ถดถอยลง แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าอารยธรรมโบราณบางเรื่องก็รุ่งเรืองหรือน่าประหลาดใจโดยความรู้ทางวิทยาศาสตร์มีทั้งที่หาเหตุผลมารองรับได้ภายหลังหรือยังคงเป็นปริศนาต่อไป ดูน้อยลง