Schaduwbroer

by Iris Hannema

'Ik ga naar Japan. Ik moet wel.
Ik volg Alecs kaart, zijn laatste kaart, zijn laatste woorden.'

Hebe reist in de voetsporen van haar overleden broer Alec naar Japan, op zoek naar antwoorden over zijn dood. Alec was professioneel freediver. Hebe kan niet geloven dat hij is verdronken. In zijn laatste woorden leest zij een boodschap, als sporen die ze kan volgen. Die leiden haar naar het bruisende hart van Tokio en ten slotte naar Ishigaki, een eiland in de diepblauwe oceaan...
Op zoek naar wat Alec haar niet kon vertellen ontdekt Hebe hoe het is om alleen te reizen, zich los te maken van alles wat vertrouwd is en zich te redden in een land waar ze niemand kent.

Iris Hannema werkte jarenlang als reisjournalist. Ze reisde de afgelopen tien jaar naar meer dan honderd landen in vijf continenten. Eerder schreef ze non-fictieboeken over haar reizen. Schaduwbroer is haar eerste roman.

Genres: Japan, Young Adult, Travel

270 pages, Paperback

Published October 21, 2020

Reviews

[Jonina Breevaart · Rating 4 out of 5]

Het is eigenlijk tegen mijn principes: een recensie schrijven voor een boek dat ik met mijn studenten voor de @glr.boekenclub lees. Ik wil dat zij zelf kunnen beslissen of ze een boek wel of niet mooi vinden. Maar goed, ik kreeg commentaar; ze wilden mijn mening ook weten. Ik schrijf dus in het kort wat ik ervan vind.
.
Schaduwbroer is een boek voor jongeren (15+), maar ook ik, van de patatgeneratie, kon er goed van genieten. Het gaat over een meisje dat rouwt om haar overleden broer. Ze reist hem achterna naar de plek waar hij zijn einde vond: Japan. In Tokio en uiteindelijk op het eiland waar haar broer vermist raakte hoopt ze te vinden waarvoor ze kwam.
.
Als lezer volg je vooral de gedachten van Hebe, zoals het meisje heet. Ze vertrekt in april, het seizoen waarin alles ontwaakt, en ook zij ontwaakt langzaam. Langzaam lees je hoe Hebe zich losmaakt van haar jeugd en volwassen wordt. Het reizen maakt van haar een ander mens. Dat gevoel, dat onafhankelijke, machtige gevoel van in je eentje internationaal reizen, weet Hannema goed te vertolken. Ik ben weer op reis en merk hoe erg ik dat heb gemist. In je eentje ben je net wat sterker, maar ook wat zwakker en komt alles harder binnen. Mooie, maar ook vervelende dingen worden uitvergroot.
.
Hebe kan geen foto’s maken, want haar mobieltje gaat kapot. Dat Hannema daarvoor heeft gekozen, geeft het verhaal een extra dimensie. Ik ben weleens drie maanden in Costa Rica en Panama geweest waar mijn camera werd gestolen. Van die drie maanden heb ik misschien honderd foto’s. Toch zijn de herinneringen aan die reis intenser en makkelijker terug te halen dan die van welke reis dan ook.
.
Hannema is een kei in de dagboekachtige manier van schrijven. Haar metaforen zijn vaak prachtig en het herlezen waard. Ze is echt. Ze maakt fouten en heeft pijn. Normaal gesproken vind ik hoofdstukken waarin iemand over liefde schrijft of over verliefd worden in een boek nietszeggend, maar Hannema beschrijft dit zo beeldend dat ik het voel.
.
Hannema is bekend om haar reisverhalen, maar ik hoop dat ze vaker kiest voor fictie.

[Robert Lambregts · Rating 3 out of 5]

Alec gaat op reis naar Japan. Hij komt niet meer terug.
Schaduwbroer gaat over de reis van Hebe, zijn zus, die probeert de plotselinge dood van haar broer te verwerken door naar de plek te gaan waar hij om het leven is gekomen. Het verhaal volgt zowel het reisverslag en al wat er gebeurt, als ook de gedachtengangen van Hebe zelf. Wat het met haar doet, hoe de verstandhouding was tussen haar broer en zijzelf, en wat andere beslommeringen zoals met vriendin Astrid (ook al voegt dit totaal niets toe, het is wel een herkenbare verhaallijn.) Doordat er eigenlijk geen hoogtepunten zijn in het verhaal en het puur gericht is op het reisverslag en wat mijmeringen van Hebe, die naar verloop van tijd soms een tikje zeurderig overkomen, kabbelt het boek wat te veel door. Aan het einde greep het boek me pas echt met de ontknoping en vooral de verwijzing naar Le Grand Bleu / The Big Blue, een mooie Franse film uit de jaren '90, die ik meerdere malen gezien heb. Met een brok in mijn keel heb ik dat laatste stuk in me opgenomen en dat maakte veel goed. Toch geef ik het geheel 3 sterren. Goed, maar niet geweldig. Wel de moeite waard.

[Kirsten Paoline König · Rating 5 out of 5]

'Feel the fear and do it anyway' (Augustus 2013 - Tonga)
.
.
Hebe ('you can call me Girl') en broer Alec hebben een uitzonderlijke band, vol persoonlijke gewoontes en rituelen. Uitzwaaien op Schiphol wanneer Alec als doorgewinterde freediver weer eens op reis gaat, is er slechts een van. Voor zijn vlucht richting Tokyo gaat alles anders: broer drukt zus een briefje met mysterieuze tekst in handen en kijkt niet meer om. Dagen later beseft Hebe de zwaarte van dit afscheid wanneer een telefoontje uit het verre oosten als loeischerp zwaard haar leven voorgoed in tweeën klieft: Alec is omgekomen, verdronken.
.
.
Op zoek naar antwoorden verlaat ze de ongemakkelijke drie-eenheid die er met haar ouders ontstaat en reist af naar Tokyo - met quotes uit reisdagboeken van haar broer als leidraad boven de hoofdstukken. Een telefoon die kapotvalt op Schiphol versterkt het ontheemde gevoel in de magische wereldstad. Iris Hannema schrijft filmisch, denk 'Lost in Translation' mét spanningsboog. Het lichaam van Hebe's broer is nooit gevonden en langzaam sluipen voyeuristische briefjes, opnieuw willen beginnen en huidhonger het boek in.
.
.
'Soms moeten dingen die gebroken zijn ook gebroken blijven' (juli 2017 - Fiji)
.
.
'Schaduwbroer' is een superscherp romandebuut met soepel stromende zinnen en eigenzinnig woordgebruik, terwijl de magie van het reizen als een bloesemregen over de bladzijden dwarrelt. Dit leest als een jeugdroman die geschreven moest worden (en volwassenen ook prachtig zullen vinden) - of dat zo is, kunnen we reis-journalist Iris Hannema zelf vragen:
.
.
🌊🌊🌊
Lees LIVE
dinsdag 10 november 19:00 uur
live bij De Kinderboekwinkel
Iris Hannema over 'Schaduwbroer'
uitgeverij Leopold

https://www.instagram.com/tv/CHa_r_8j...

🌊🌊🌊
.
.
'Shall I tell you why I'm in Japan?' zeg ik dan eindelijk.
'Yes, please do, I feel you have a story' (...)
Dat was wat ik wilde weten, hoe ik overkom op andere mensen, niet zozeer of iemand me mooi vindt, of sexy, ja ook, maar vooral of de dood zich als de geur van knoflook door mijn poriën heen een weg naar buiten baant. Of ik ruik naar verdriet.
~ pagina 238

[Merel Florence · Rating 4 out of 5]

Het boek is erg langzaam en bij vlagen saai, en er gebeurt ook niet zoveel. De gedachten van de hoofdpersoon zijn wel interessant en het is ook een nieuwe manier om naar Japan te kijken.

[Sanne · Rating 5 out of 5]

Ja geweldig

[Rhodé · Rating 5 out of 5]

"Ook van dat wat niet blijft, kan ik blijven houden"

[Mareee · Rating 5 out of 5]

Bawling my eyes out fr

[Alyssa · Rating 2 out of 5]

Tja… waar moet ik beginnen. Schaduwbroer is een beetje een gekke combinatie van verschillende dingen, waarvan sommige niet compleet of onaf zijn. Het verhaal volgt Hebe op haar reis naar Japan (of eigenlijk naar Tokio en kort naar Ishigaki (een eiland)). Het idee is dat ze haar broer achterna reist, die is overleden in Japan. Maar ook niet want ze wil niet zijn waar hij was - soms wil ze zelfs niet weten waar hij was.

De reis speelt zich af in Hebe haar hoofd. De lezer ziet weinig van Japan of de Japanse cultuur, voornamelijk haar aannames en observaties. Mijn impressie is dat Iris Hannema haar hoofdkarakter probeert te laten rouwen terwijl ze alleen in een ander land is. Maar ook dit sloeg voor mij de plank mis (tot de laatste 20 pagina).

Om een beter idee te geven, hierbij een lijstje met elementen van het boek die mij wel aanspraken:
- One-liners: Eens in de zoveel tijd maakt Hebe een mooie observatie die voor mij (een 30-jarige lezer) herkenbaar waren (ik weet echter niet of en hoe dit aanslaat bij de target audience).
- Korte paragrafen waarin de schrijfster verschillen tussen Nederlandse en Japanse cultuur beschrijft.

Hierbij een lijstje met een paar van de elementen die mij (totaal) niet aanspraken:
- Het boek speelt zich eigenlijk niet af in Japan, maar in Hebe’s hoofd.
- Japanners worden redelijk stereotyperend neergezet. Hebe heeft weinig contact met lokale mensen. Het contact dat ze heeft met mensen tijdens haar reis zijn voornamelijk mensen die zelf ook op reis zijn.
- Hebe’s tijdelijke stalker heeft ook een stem in het verhaal, maar dit komt nergens vandaan en gaat ook nergens heen. Deze stilistische keuze sluit niet aan bij hoe de rest van het verhaal vormgegeven is. Ook is er geen verklaring voor waarom deze Amerikaanse persoon in het Nederlands tegen de lezer praat - terwijl Hebe de verteller is en zij van niets weet. Natuurlijk hoeft een schrijver niet alles uit te leggen aangezien lezers ook veel zelf kunnen bedenken/vinden. Voor mij telt dit echter niet meer als het eigenlijk niets toevoegt aan het verhaal.
- De schrijfster lijkt hard haar best te doen om literair over te komen door een redelijk hoog gehalte aan filosofische bedenkingen, metaforen, en vergelijkingen toe te voegen aan het verhaal. Dit voelt echter geforceerd. Zoals ik bij de korte opsomming aangaf zaten er een paar mooie tussen. Echter waren deze zinnen/paragrafen/pagina’s over het algemeen extreem afleidend en paste het eigenlijk niet in het verhaal of bij Hebe.
- ‘Show, don’t tell’: Heel veel ‘tell’, maar schrikbarend weinig ‘show.’ Ik had willen voelen/zien/meemaken hoe Hebe veranderde. Deze ervaring had ik nu niet.

Voor mij voelde dit verhaal onaf, bij elkaar gesprokkeld, en onlogisch. Hebe’s verhaal had meer potentie dan op de pagina’s tot uiting is gekomen.

[Sabine Ibing · Rating 3 out of 5]

«Dass einem etwas schmeckt, hängt mit den Erwartungen zusammen: Wenn man die Vorstellung auf das aufgibt, was man zu bekommen meint, ist man meistens sehr angenehm enttäuscht.»

Dieses Zitat aus dem Jugendroman passt zu meinem Eindruck. Hebe, eine junge Niederländerin, Studentin ist in Trauer. Ihr großer Bruder, mit dem sie so viel verband, ist ertrunken. Er war ein Freediver – ein Meister – und er ist von einem Tauchgang aus Japan nicht zurückgekehrt. Der Klappentext fragt, wie er wirklich gestorben ist. Hebe will das herausfinden und fährt nach Japan. Der Leser vermutet ein Geheimnis, ein Komplott ... so waren meine Erwartungen. Was ich erhalten habe, ist zu dreiviertel Reiseliteratur, ein Streifzug durch Tokio und die japanische Küche. Dazu ein Mädchen, das sich as erste Mal allein zurechtfinden muss, das Smartphone crashed bereits auf dem Flughafen, Inneneinsichten, sich den Ängsten stellen. Ein unglaubwürdiger Plot für mich.

Weiter zur Rezension:

«‹Maah-giih-roo dan, hái›, nickt der Mann und dreht sich um. Er lächelt nicht, wirkt aber dennoch nett, eine seltsame Kombination. Ich habe vor meiner Abreise die folgenden Esswörter gelernt: Schwein-Katsu, Aal-Ungagi, Huhn-Tori, Garnele-Ebi, Rindfleisch-Gyu, Thunfisch-Maguro. Ich bestelle Thunfisch auf Reis.»

Für mich wurde das Jugendbuch erst im letzten Viertel interessant, Ishigaki Bay, der Ort, an dem der Unfall geschah. Mich hat der Tokiostreifzug (der Großteil des Jugendromans) in der Länge gelangweilt. Suche ich eine Information über Tokio und seine Stadtteile, Schlemmertipps, dann besorge ich mir Reiseliteratur. Eine alleinreisende junge Frau, der gleich auf dem Heimatflughafen das Handy crashed und die nun auf die alte Art Weise analog, die Stadt erkundet, ständig in Gedanken an den Bruder und in der ständigen Angst überfallen zu werden (sehr merkwürdig). Klischee: Analog, um zu sich selbst zu finden – abgeschnitten in der Fremde. Hinzu kommt eine kleine Stalkergeschichte, die so gar nicht in das Konzept passt. Die Sitzplatznachbarin aus dem Flugzeug stalkt sie im «kleinen» Tokio – ein wenig unglaubwürdig. Doch irgendwie muss ja Spannung in die Kulinariktour gelangen ... anders kann ich diesen Einschub nicht verstehen. Nachgebetet ständig die Erklärung, wie schön das Leben ohne Smartphone ist ... Hebe spricht kein Japanisch, aber sie und ihr Bruder haben eine Affinität für die japanische Mentalität und alles Japanische; sie kennt sich in der Küche gut aus. Die Erzählerstimme war für mich nicht nachvollziehbar. Hebe schreibt in der Ichform in einer Art Tagebuchform. Hebe weiß, was sie sich zu essen bestellt, erklärt das dem Leser ausführlich bis zum letzten Gewürz. Das Konstrukt habe ich nicht verstanden, denn wenn ich Gedanken niederschreibe, erkläre ich mir selbst nicht, was ich schon weiß. Also wem erzählt die Erzählerin nun ihren Tagesablauf, dezidiert bis ins Detail? Da ist niemand als sie selbst! Wir befinden uns ja im Präsens. Für mich war der Plot ein wenig zusammengebastelt. Falsches Tempus oder falsche Perspektive, vielleicht sogar beides. Die Figuren sind für meinen Begriff mitten aus der Klischeekiste gezogen. Da ist noch Astrid, die beste Freundin, von der wir so gut wie nichts erfahren – eine Beziehung, über die sich Hebe Sorgen macht, ob sie etwas taugt – ebenso schwach und klischeehaft ausgearbeitet.

«Die Oktopusbällchen werden mir vorgesetzt, acht Stück in Golfballgröße, überzogen mit einer dicken, karamellfarbenen Soße, dünne Fäden Mayonaise, Frühlingszwiebeln, getrockneten Algenflocken und sehr viel Katsuobushi, gelblichen Raspeln von geräuchertem und getrocknetem Bonito.»

An der Ishigaki Bay, dem Unfallort, lernt Hebe den Australier Butler kennen, der zur Geschichte der Aum-Sekte recherchiert, die einen Anschlag auf die Tokioter Metro verübt hatte. Etwas, das unerklärt stehenbleibt. Ist er Student, Journalist ... warum recherchiert er und welche Hintergründe stecken hinter dieser Tat? Genau hier hätte die Geschichte interessant werden können. Klar – es muss noch ein wenig Love eingeschoben werden. Es gibt schöne Momente in dem Buch und gute Sätze – aber das alles lief aufgrund der vorherig beschriebenen Dinge an mir vorbei.

«Auch das, was nicht bleibt, kann ich bleibend lieben.»

Es gibt eine Menge Dialoge in englischer Sprache, die ich sehr grenzwertig finde, insbesondere, als Hebe eine Beziehung mit Butler beginnt und die beiden sich nur noch in seiner Muttersprache unterhalten. Man muss schon recht fit sein im Englischen, um alles zu verstehen. Für ein Jugendbuch ab 14 Jahren nicht unbedingt förderlich. Mit der Altersempfehlung des Verlags Freies Geistesleben gehe ich mit, würde aber eher auf 15/16 Jahre aufstocken, denn die Geschichte handelt von Figuren mit dem Alter von 20+ Jahren, dazu das Englisch. Es ist alles Geschmacksache; ich fand die Erzählung eher langweilig, obendrauf unrealistisch und vom Aufbau weniger passend, zuviel Klischee. Dort, wo ich inhaltliche Auseinandersetzung erwartet hatte, fand sie nicht statt.


Iris Hannema ist eine Reisejournalistin und Weltreisende. In den letzten zehn Jahren hat sie mehr als hundert Länder auf fünf Kontinenten bereist. In den Niederlanden sind bereits Sachbücher und Bücher über ihre Reisen erschienen.

[Katrien · Rating 1 out of 5]

Niet uitgelezen, hoewel ik echt wel mijn best heb gedaan en tot bladzijde 104 gezwoegd heb!

[Maaike de Vries · Rating 4 out of 5]

Schaduwbroer - Iris Hannema
Ik las een boek dat eigenlijk voor minimaal 15+ is. Ook wel weer eens leuk: ik heb de afgelopen tijd zoveel kinderboeken gelezen dat ik er weer even aan moest wennen: langere zinnen en hoofdstukken, meer beschrijvingen en metaforen, maar o zo heerlijk om in het hoofd van een volwassen meisje te zitten.

Hebe, ik gok begin twintig, is de hoofdpersoon in Schaduwbroer. Haar broer Alec is overleden in Japan, waar hij aan freediving deed: heel diep duiken zonder zuurstofflessen. Hij overleefde een erg diepe duik niet. Alec en Hebe zijn een broer en zus die in elkaar vervlochten zijn, veel van elkaar houden maar ook rivaliteit hebben met elkaar. Uiteraard komt de dood van haar broer binnen als een mokerslag. Hun gezamenlijke liefde is Japan. Hebe wil ernaar toe, alleen, om te rouwen en om erachter te komen wat er nu precies gebeurd is.

Elk hoofdstuk begint met een quote, een plaatsnaam en een jaartal. Ze komen van de kaarten die Alec naar zijn zus stuurde op zijn reizen. Toen Alec naar Tokio ging, kreeg Hebe bij hun afscheid ook een kaart met een haiku die hij voor haar had geschreven. Het is cryptisch: Hebe weet niet wat ze ermee aan moet. Maar dat ze naar Tokio moet, is wel duidelijk.

Aangekomen in Tokio dompelt Hebe zich onder in het Japanse leven. Het is alsof je er zelf bent. Hannema schrijft zo gedetailleerd over het leven op straat, de mensen, de taal en vooral over het eten. Het water loopt je in de mond. Doordat de telefoon van Hebe kapot is gegaan is de ervaring van alleen op reis écht alleen. We zijn zo gewend aan onze lifeline: Skype, Whatsapp, overal bereik.

Op een dag ligt er een briefje met de boodschap ‘ik hou je in de gaten’ onder haar kamerdeur in haar hostel. Na elk hoofdstuk spreekt er steeds een geheimzinnige ‘stem’ die Hebe in de gaten lijkt te houden. Wie is dat? Is het dezelfde persoon die het briefje schreef? Is het het Amerikaanse meisje uit het vliegtuig waar Hebe mee gesproken heeft? Het is een merkwaardige spanningsopbouw. Je wilt weten hoe het verder gaat. Hebe gaat na 3 dagen Tokio naar het eiland Ishigaki, waar het ongeluk plaatsvond. Daar beginnen puzzelstukjes in elkaar te vallen tot een ontroerende én romantische ontknoping.

Vriendschap en relaties zijn een belangrijk thema in het boek. Hebe heeft veel flashbacks naar momenten met haar ‘beste vriendin’ Agnes, over wie ze twijfelt: had ze wel aandacht voor haar, luisterde ze wel echt, wat betekenen vrienden eigenlijk? Hebe ontmoet op haar reis veel mensen met wie ze diepgaande gesprekken voert en direct een soort van vriendschap en soms meer voelt: op reis kan dat blijkbaar.

Het verhaal blijft me nog lang bij. Iris Hannema schreef eerder alleen non-fictieboeken over haar reizen (ze heeft 10 jaar non-stop gereisd!), dit is haar eerste roman. In een interview met Hannema, te lezen op https://www.kinderboeken.nl/inspirati... ontdek ik dat ze voor dit boek geïnspireerd werd door het overlijden van een Russische freediver. Je leest in alles dat dit alleen geschreven kan zijn door een echte wereldreiziger. De details over culturen, (eet)gewoontes en het gevoel helemaal alleen (en zonder smartphone) te zijn, zijn levensecht beschreven. Heel mooi.

Het boek is uitgegeven door Leopold. Ik raad het aan als je houdt van Japan, van reisverhalen en van onderhuidse spanning.

[Romy · Rating 5 out of 5]

Hebes Bruder Alec ist ein wahrer Freigeist, den es jedes Jahr in ein anderes fernes Land zieht. Seiner Schwester Hebe hinterlässt er jeweils eine Postkarte mit einer Botschaft. Auf seinen Reisen trainiert Alec das Freitauchen, zuhause in den Niederlanden schwärmt er mit seiner kleinen Schwester von Japan, ihrem gemeinsamen Lieblingsland. Als Alec schließlich nach Japan reist, kehrt er nie wieder zurück. Er ist bei einem seiner Tauchgänge ums Leben gekommen. Seine Eltern hinterlässt er in Trauer, Hebe bleibt fassungslos und mit Unverständnis zurück. Wie konnte das passieren? Wie kann Alec es wagen, sie zurückzulassen? Obwohl Hebe weiß, dass sie so nicht denken sollte, kann sie den Tod ihres Bruders nicht verstehen. Sie entscheidet sich, nach Japan zu reisen, und das Land, von dem sie beide geträumt hatten, nun alleine zu erkunden. Zunächst möchte Hebe Zeit in Tokio verbringen, und schließlich auf die Insel reisen, von der Alec nie zurückgekehrt ist.
Noch bevor sie ihren Flug nach Tokio antritt, geht Hebes Smartphone kaputt. Es erscheint ihr passend, diese Verbindung zur Welt, zu ihren Freunden und ihren Eltern hinter sich zu lassen. So entscheidet sie sich, es nicht zu ersetzen, sondern ihre Reise weitgehend analog zu bestreiten.
Hebe hat von nun an einen besonderen Blick auf ihre Umwelt. Sie existiert bewusst, nimmt Raum ein, fügt sich in die Lücken, die im Alltag der Bürger von Tokio entstehen. Sie erlebt flüchtige Bekanntschaften, bleibt aber überwiegend für sich. Dieser Fokus auf sich selbst, auf ihre Erfahrungen und ihr inneres Erleben prägt die gesamte Erzählung. Zu Beginn hat mich diese Perspektive auf Hebe selbst, wie durch ein Brennglas, etwas überfordert. Doch bereits nach wenigen Kapiteln war ich wie mit ihr verschmolzen und gebannt von ihren Empfindungen. Besonders die Schilderungen der lokalen Speisen, die Hebe immer wieder probiert, haben mir gut gefallen und haben mich neugierig gemacht auf die Küche Japans. Die Autorin Iris Hannema findet in ihrer Erzählung die perfekte Balance zwischen Ereignissen, die die Handlung vorantreiben, und Entwicklungen in Hebes Gemüt, die eine gewisse Wechselwirkung zwischen Hebes Innerem und ihrer Umwelt entstehen lassen. Mich hat Hebes Geschichte vollkommen in ihren Bann gezogen.
Auch die Sprache der Autorin hat mir gut gefallen und die Erzählung bereichert. Die poetischen Elemente und vielfältigen Metaphern bilden eine stimmige Einheit mit den emotionalen Elementen aber auch mit den Schilderungen aus dem Stadtleben in Tokio.
Ich kann „Schattenbruder“ absolut weiterempfehlen. Ich habe nie zuvor ein Buch gelesen, dass in mir gleichermaßen den Wunsch geweckt hat, mehr Zeit mit meinen engsten Freunden zu verbringen, und alleine zu verreisen. Ein bemerkenswerter Effekt!

[Malak ~Free Palestine~ · Rating 2 out of 5]

2.5 stars.
This book had so much potential and it's so upsetting that it just was not good. It was easy to read at least.
The stalker was so disappointing. Like, I thought they would at least have a little more connection with each other. I'm also confused what the relevance of Kimitake was. I feel bad for him to be honest but, fine, whatever.
Also, she learned this whole life lesson about not trusting strangers and then got into a pretty serious relationship with a guy she knew for less than 24 hours in the next couple of chapters. PS, maybe it's just me, but I thought it was weird that he was older and kept calling her 'funny girl'. Also I don't understand why she said to call her Eve. How do you go from Hebe to Eve???
I feel like as a reader you were supposed to be wanting her brother to somehow be alive but, honestly, I didn't. Like, I feel like that would have ruined the story and made it all for nothing.
I did think that Alec having committed suicide was something that was already known but I guess I just correctly misunderstood the book.
Anyways, I just wish this book actually had morals that made sense because the only good ones were broken the day after.

[Emma · Rating 3 out of 5]

Extreem gemengde gevoelens over dit boek. Het plot is meeslepend, soms spannend, soms voorzien van prachtige zinnen en metaforen.

Helaas vind ik de hoofdpersoon Hebe erg vervelend, het belerende commentaar over hoe veel mooier en beter alles is zonder smartphone stoorde me ontzettend. Ze spreekt zichzelf vaak tegen en vindt zichzelf met regelmaat slachtoffer. De “beste vriendin”-lijn begreep ik al helemaal niet, Agnes is een vlak karakter met alleen maar negatieve eigenschappen, en oh wat is Hebe dapper dat ze durft te zeggen dat ze niet meer wil.. echt geen toegevoegde waarde.

Het verhaal met het briefje onder de deur was een onverwacht spannend verhaal, maar eindigde totaal onafgerond en uit het niets. Toen ineens deel 2 begon, bladerde ik terug naar het begin, omdat daar geen deel 1 was.

Met een zeer grondige editor zou dit een prachtig boek kunnen worden, maar dat vond ik het op dit moment helaas nog niet.

[Femmie · Rating 3 out of 5]

Oordeel nooit een boek of de kaft, maar als je een extreem mooie kaft voorgeschoteld krijgt begin dan direct met lezen. Na het lezen besef je dan ook dat dit boek geen andere kaft had kunnen hebben, zo sprekend en kloppend bij het verhaal de flaptekst word bijna overbodig. Het verhaal lees soepel en Hannema beschikt duidelijk over een prachtige beeldspraak. Ik heb tijdens het lezen wel getwijfeld wat ik er nou precies van vond. Voor mijn gevoel waren er wat stukken die niet perse meedroegen aan het verhaal en hoofdstukken die gemist hadden kunnen worden. Maar het einde is sterk, kloppend, af en maakte het voor mij toch het verhaal de moeite waard om te lezen. Een ding waar ik me wel gigantisch aan geërgerd heb is hoe bizar veel aandacht er na elke hap eten gaat die de hoofdpersoon naar binnen werkt? Zeker een aanrader voor YA lezers

[Celeste de Jong · Rating 3 out of 5]

Ik vond het eerste deel vh boek heel leuk, de reis door Tokyo was mooi om over te lezen. In bijna elke zin zat een metafoor, en de beschrijvingen van de cultuur, de mensen en al het eten was interessant. De eerste helft heb ik ook in 3 dagen uitgelezen, en vond ik geweldig.
Het tweede deel was alleen echt minder leuk. Het werd langdradig en saai, en er zat bijna geen plot meer in het boek. Waar het verhaal heen ging vond ik niet interessant. Vanaf het begin ging het boek al niet om het plot, maar de schrijfstijl was mooi, en de Japanse cultuur was leuk om over te lezen door de ogen van een Nederlandse reiziger.
Na ongeveer een jaar heb ik m pas uitgelezen, omdat het me niet meer boeide. Maar omdat het eerste deel en de schrijfstijl wel mooi was toch 3 sterren.

[Sanne · Rating 2 out of 5]

Dingen die ik goed vond aan dit boek: Alles over Japan. Dat het gaat over verdriet en rouw. De beschrijvingen van eten.

Dingen die ik niet goed vond aan het boek: De rest.

De hoofdpersoon denkt heel anders na dan ik, meer gestresst en angstig en gemeen, wat ik erg onprettig vond om te lezen. Dat hele gedoe met de stalker vond ik onrealistisch en niets toevoegen aan het verhaal. De zogenaamd filosofische teksten en de vreemde poging-tot-literaire schrijfstijl waren ook niet mijn ding. De tijdsprongen waren niet altijd even duidelijk en daardoor verwarrend. De insta-love was matig.

Maar goed, het was wel oke genoeg om uit te lezen.

[Patricia De Boer · Rating 3 out of 5]

Vanuit mijn interesse voor Japan stond dit boek op mijn leeslijst.
Hoewel alle clichés over Japan wel heel erg aan de orde kwamen, is het verhaal ansich wel mooi geschreven.

Het gaat over de hechte band tussen Hebe en haar broer Alec.
Al vanaf kindsaf aan zijn beide gefascineerd door Japan; het is hun gezamenlijke droomland.
Wanneer Alec tijdens een free dive in hun zo geliefde Japan om het leven komt, roept dat veel vragen bij Hebe op.
Zeven maanden na zijn overlijden reist zij alleen af naar hun zo geliefde land en gaat Hebe op zoek naar antwoorden, maar ook naar wie zij zelf is, zonder Alec

[Leoniek · Rating 4 out of 5]

Finding yourself sounds like a clichéd reason for travel, but this story makes it a fresh adventure tinged with sadness. Inconstancy also teaches closure, as Hebe finds, and you see her develop into a traveler who appreciates the here and now instrad of the fictional forever.
I read this just after The Immortalists, and there is some overlap in themes, like learning to live after the loss of a sibling.

Also, reading part 1 was like I was back in Tokyo! And now I want to go again.
Sentence that stayed with me: Who he is looks good on him.

[yellowdog · Rating 4 out of 5]

Auf den Spuren des Bruders

Schattenbruder ist ein melancholischer Jugendroman, in der junge Protagonistin den Unfalltod ihres Bruders nur schwer verkraftet. Er ist beim Tauchen ertrunken. Aber war es wirklich ein Unfall?
Sie reist nach Japan, wo er starb.
Es gibt hier viele detailreiche Beschreibungen, wie zunächst Tokyo und später Okinawa auf sie wirkt.

Iris Hannema vermittelt ein intensives Bild der Gefühlswelt ihrer Protagonisten.

[Marit · Rating 2 out of 5]

De reisbeschrijvingen en de beschrijvingen van het eten zijn mooi en doen je watertanden. Maar: let je op het gebruik van 'als', dan lees je alleen nog maar 'als'. Een overdaad aan vergelijkingen maakt een boek niet per se beter. De hoofdlijn van het verhaal was best oke uitgewerkt, de rest van het plot was nogal dunnetjes. Platte karakters en onvoldoende motivatie voor wantrouwende Hebe leidden tot een stuk minder sympathie en zin om door te lezen.

[Megan · Rating 2 out of 5]

Het eerste stuk vond ik het boek nog wel okay om te lezen maar de tweede deel was niet voor mij gericht dat is jammer maar het kan. Het reis concept was wel heel leuk en anderen kunnen dit zeker een leuk boek vinden

[Lilian Schadee · Rating 3 out of 5]

Ik had geen idee dat dit een young adult boek is en dacht eigenlijk ook dat dit een waargebeurd verhaal was. Vooral het einde is aangrijpend en het boek bevat zeker mooie inzichten over rouw en verlies. Bij vlagen kostte het me ook moeite om verder te lezen, vond ik het verhaal wat langdradig.

[marise · Rating 4 out of 5]

ik vond het een mooi boek met een goed verhaal. zinnen waren af en toe langdradig en daardoor kon ik het niet makkelijk in 1 stuk lezen.

[Amarins · Rating 4 out of 5]

Het duurde erg lang voordat ik erin kwam. Ik vind het wel dat het het waard was. Je moet doorlezen het wordt later leuker.

[Alexa · Rating 3 out of 5]

Geschwisterliebe, was Reisende antreibt und ein paar philosophische Highlights, ansonsten eher langweilig.

[Renske Ubink · Rating 5 out of 5]

Reizen en rouw. Ik hield van de literaire maar toch directe en eerlijke schrijfstijl.

[liasbooks☆ · Rating 2 out of 5]

Not my thing

[Flower ☆ · Rating 2 out of 5]

2.5⭐️

[Rian · Rating 3 out of 5]

rating: 7

Dit boek gaat over Hebe, die op reis gaat naar Japan. Haar broer was professioneel freediver en was naar het eiland Ishigaki om daar te duiken, maar kwam nooit meer boven. Haar reis is een zoektocht naar antwoorden, haarzelf en verwerking.

Je kan duidelijk merken dat de schrijfster lang als reisjournalist heeft gewerkt, want de meeste stukken waar je over haar reis door Japan leest waren heel interessant. Zo kreeg ik bijvoorbeeld elke keer weer trek als er eten voorbij kwam en het gerecht tot in de details beschreven werd. Helaas was het voor mij zo dat elke keer dat ik helemaal in het verhaal zat, dit moment dan werd onderbroeken door iets waardoor ik het boek niet meer serieus kon nemen. Ik ben best ruimdenkend, maar (korte spoiler) waar iemand zin krijgt in sex door het zien van dode vissen die naar je staren op de vismarkt trekt mijn hoofd toch even een grens. En natuurlijk stond het er niet letterlijk dat, maar daar kwam het in mijn hoofd (en dat van een aantal vrienden die het boek lazen) wel op neer. Dit vond ik enorm jammer, want ik vind het idee van het boek best tof en de storyline oprecht ook heel goed, maar de woordkeuze was zo nu en dan gewoon niet helemaal mijn smaak.

Dus, om het even samen te vatten, heb ik een cringe/liefde relatie met dit boek. (Niet te vergelijken met de haat/liefde relatie, want zo erg vond ik het boek echt niet.) Het verhaal was super tof, maar de grootste reden waarom ik denk dat ik het boek niet snel vergeet is de mate waarop ik af en toe heb zitten cringen door bepaalde uitspraken.