What do you think?
Rate this book
Η θλίψη που φωλιάζει μέσα μου
Η Μελίνα αποκοιµήθηκε, µε τον απαλό ήχο της βροχής να τη νανουρίζει. Όταν οι σταγόνες άρχισαν να µαστιγώνουν το παράθυρο, ξύπνησε, αλλά βυθίστηκε σε µία νέα τυφλή πραγµατικότητα. Άκουγε παραµορφωµένους ήχους στην προσπάθειά της να βλεφαρίσει. Επιχείρησε να στυλώσει τα πόδια της, καθώς ο σπόρος του φόβου είχε ήδη βλαστήσει στην ψυχή της. Η θλίψη που φώλιαζε µέσα της ξάφνου φούσκωνε σαν κατακλυσµιαία παλίρροια. Θα µπορέσει να διαβεί αυτό το δύσβατο µονοπάτι που την κρατάει µακριά από την ευτυχία;
Πρόκειται για µία συλλογή 20 σπονδυλωτών διηγηµάτων. Μία ωδή πάνω στην αδελφική αγάπη που σφυρηλατείται τόσο µέσα από χαρές αλλά κυρίως µέσα από δυσκολίες. Ένας στοχασµός για τις φιλίες που είτε γεννιούνται είτε διαλύονται. Ένας φάρος ελπίδας για όσους ζουν µέσα στο πνιγηρό σκοτάδι του φόβου.
«Να προσπεράσω τη ζοφερή σκιά που παραµονεύει.
Να αλυσοδέσω τον φόβο που θέλει να κυριαρχήσει.
Να κερδίσω την ανάσα ελευθερίας που ξεφεύγει.
Να προσπεράσω.
Να αλυσοδέσω.
Να κερδίσω.
Τον πανικό».
Πρόκειται για µία συλλογή 20 σπονδυλωτών διηγηµάτων. Μία ωδή πάνω στην αδελφική αγάπη που σφυρηλατείται τόσο µέσα από χαρές αλλά κυρίως µέσα από δυσκολίες. Ένας στοχασµός για τις φιλίες που είτε γεννιούνται είτε διαλύονται. Ένας φάρος ελπίδας για όσους ζουν µέσα στο πνιγηρό σκοτάδι του φόβου.
«Να προσπεράσω τη ζοφερή σκιά που παραµονεύει.
Να αλυσοδέσω τον φόβο που θέλει να κυριαρχήσει.
Να κερδίσω την ανάσα ελευθερίας που ξεφεύγει.
Να προσπεράσω.
Να αλυσοδέσω.
Να κερδίσω.
Τον πανικό».
96 pages, Paperback
Published October 1, 2020
1 person is currently reading
204 people want to read
About the author
Μαρία Αλεξοπούλου
2 books179 followersΣαν καθαρόαιµο παιδί του χειµώνα, η Μαρία Αλεξοπούλου γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου του 1985. Προ αρκετών ετών, φοίτησε στο Ιστορικό-Αρχαιολογικό της Αθήνας, όπου διάλεξε την κατεύθυνση της Ιστορίας, παρόλο που τη γοήτευε η ριψοκίνδυνη καριέρα της Lara Croft.
Εργάστηκε ως αρθρογράφος σε site, όπου καταπιάστηκε µε ποικίλα θέµατα όπως ο κινηµατογράφος, η οµορφιά αλλά και µε τουριστικούς προορισµούς. Καθηµερινά αφοσιώνεται στην ενισχυτική διδασκαλία των µαθητών της και σφύζει από περηφάνια όταν ξεχωρίζουν τους κούρους από τις κόρες.
Την τελευταία τριετία έχει δηµιουργήσει το blog «One girl, one pen» (https://onegirl1pen.wordpress.com/) όπου διατυµπανίζει τα αναγνωστικά ταξίδια της. Aπό τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή κυκλοφορούν «Η θλίψη που φωλιάζει µέσα µου» (2020) και «Το εύθραυστο νήμα του έρωτα» (2022)
Εργάστηκε ως αρθρογράφος σε site, όπου καταπιάστηκε µε ποικίλα θέµατα όπως ο κινηµατογράφος, η οµορφιά αλλά και µε τουριστικούς προορισµούς. Καθηµερινά αφοσιώνεται στην ενισχυτική διδασκαλία των µαθητών της και σφύζει από περηφάνια όταν ξεχωρίζουν τους κούρους από τις κόρες.
Την τελευταία τριετία έχει δηµιουργήσει το blog «One girl, one pen» (https://onegirl1pen.wordpress.com/) όπου διατυµπανίζει τα αναγνωστικά ταξίδια της. Aπό τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή κυκλοφορούν «Η θλίψη που φωλιάζει µέσα µου» (2020) και «Το εύθραυστο νήμα του έρωτα» (2022)
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 67 reviews
February 3, 2021
Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική για αυτό το βιβλίο.
Δεν είμαι σε θέση να υπεισέλθω ψύχραιμα σε κριτική για το ταλέντο της Μαρίας ή για τους χαρακτήρες (πώς θα μπορούσα, άλλωστε, αφού βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και καταστάσεις) ή για την πλοκή. Γιατί Η θλίψη που φωλιάζει μέσα μου είναι το πιο προσωπικό βιβλίο που έχω διαβάσει. Γιατί αντί για τη Μελίνα έβλεπα την Κατερίνα, αντί για την Ιόλη την Ορσαλία, αντί για τον Corey την Ελένη, και πάει λέγοντας. Γιατί στις 24 Αυγούστου ο πατέρας μου διαγνώστηκε με καρκίνο. Γιατί στις 17 Σεπτεμβρίου ο πατέρας μου, ο άτρωτος καπετάνιος, ο πιο στοργικός και δοτικός άνθρωπος που είχα την ευλογία να γνωρίσω, άφησε την τελευταία του πνοή. Γιατί ο Φόβος, το Άγχος, η Ανασφάλεια, η Θλίψη, είναι πλέον μόνιμοι σύντροφοι. Γιατί η κατάδυση στο σκοτάδι, η βουτιά στην απελπισία, είναι τα μόνα μονοπάτια στα οποία με κατευθύνουν τα πόδια μου.
Γιατί, Μαρία, για πρώτη φορά τους τελευταίους μήνες, ένιωσα λιγότερο μόνη.
Μέσα από 20 σπονδυλωτά διηγήματα, Η θλίψη που φωλιάζει μέσα μου ακολουθεί την Μελίνα στην προσπάθειά της να πολεμήσει τους δαίμονές της, να επιβληθεί στον εαυτό της (ποιος είναι όμως ο εαυτός της;) μετά από ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας του πατέρα της που τάραξε συθέμελα την οικογενειακή της γαλήνη, με πυξίδα την αγάπη της αδελφής της. Και μέσα από τη Μελίνα, η Μαρία Αλεξοπούλου διηγήθηκε μία από τις πιο γνήσιες ιστορίες που έχω συναντήσει, μία άκρως συγκινητική κατάθεση ψυχής που δεν ωραιοποιεί, δεν προσπερνάει, αλλά κοιτάει το τέρας του Φόβου και της Απώλειας στα μάτια και αναζητά αγωνιωδώς μία αχτίδα φωτός στα αγαπημένα της πρόσωπα αλλά και στα τρίσβαθα της ίδιας της ύπαρξής της.
Δεν ήταν εύκολη ανάγνωση. Κάθε πρόταση ήταν μία μαχαιριά, ένας χείμαρρος δακρύων, γιατί ένιωθα ότι η Μελίνα είχε μπει στο μυαλό μου, στην κουρελιασμένη καρδιά μου και με ένα νυστέρι έβγαζε τις σκέψεις μου και τις αποτύπωνε στο χαρτί. Ποτέ δεν είσαι προετοιμασμένος για την Απώλεια. Και όταν έρχεται, όταν ποδοπατά κάθε αίσθημα χαράς και αισιοδοξίας, κομματιάζει την ψυχή σου. Και κάθε μέρα προσπαθείς να πιάσεις τα άπειρα, μικρά κομματάκια, και να τα τυλίξεις με την πιο λεπτή και εύθραυστη κλωστή. Μία κλωστή που σπάει μόλις ακούσεις στο ράδιο το τραγούδι που του άρεσε, μόλις δεις την κούπα του που δεν θα ξαναχρησιμοποιήσει ή την τσάπα με την οποία σκάλιζε τον κήπο όλο το καλοκαίρι ή την αδειανή θέση του στο τραπέζι. Και ξανά απ’ την αρχή, θραύσμα – κλωστή – θραύσμα – κλωστή – θραύσμα – κλωστή, με τρεμάμενα χέρια που έχουν ματώσει πια, που έχουν κουραστεί. Και ο καιρός περνάει. Κάποιες μέρες προσποιείσαι ότι είσαι καλά (γιατί, η αλήθεια είναι ότι λίγοι είναι αυτοί που ενδιαφέρονται να μάθουν πώς είσαι, πώς σηκώνεσαι από το κρεβάτι κάθε πρωί, πόση προσπάθεια καταβάλλεις να διατηρήσεις το ψεύτικο χαμόγελο στο πρόσωπό σου), κάποιες άλλες δεν έχεις δύναμη ούτε αυτό να κάνεις. Και ελπίζεις ότι υπάρχει κάποιο φως στο τούνελ, ψάχνεις για σωτηρία, την οποία όμως, τελικά, μόνο μέσα σου μπορείς να την βρεις, αν έχεις το θάρρος να πολεμήσεις το σκοτάδι.
Με το συγγραφικό της ντεμπούτο, μέσα από έντονο λυρισμό και τα υπέροχα σκίτσα της αδελφής της, της Ιωάννας, η Μαρία Αλεξοπούλου, χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις, μίλησε για την ψυχική ασθένεια, για εκείνες τις φορές που το θάρρος σε εγκαταλείπει, για την ελπίδα που σου δίνει η αγάπη, και έδειξε πως τα τσακισμένα φτερά εξακολουθούν να είναι φτερά, και μπορούν να σε πάρουν μακριά από το Φόβο, άμα τα αφήσεις. Μπορεί η Άνοδος να φαντάζει ακόμα μακρινό όνειρο, όμως, όσο διαρκούσε η ανάγνωση, μοιράστηκα την θλίψη που φωλιάζει μέσα μου, ένιωσα κατανόηση, παρηγοριά, συντροφικότητα στον πόνο, και δεν μπορώ παρά να σε ευχαριστήσω, Μαρία, που έδιωξες για λίγο τη μοναξιά.
Soundtrack
Lose You Now
Dante's Prayer
Δεν είμαι σε θέση να υπεισέλθω ψύχραιμα σε κριτική για το ταλέντο της Μαρίας ή για τους χαρακτήρες (πώς θα μπορούσα, άλλωστε, αφού βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και καταστάσεις) ή για την πλοκή. Γιατί Η θλίψη που φωλιάζει μέσα μου είναι το πιο προσωπικό βιβλίο που έχω διαβάσει. Γιατί αντί για τη Μελίνα έβλεπα την Κατερίνα, αντί για την Ιόλη την Ορσαλία, αντί για τον Corey την Ελένη, και πάει λέγοντας. Γιατί στις 24 Αυγούστου ο πατέρας μου διαγνώστηκε με καρκίνο. Γιατί στις 17 Σεπτεμβρίου ο πατέρας μου, ο άτρωτος καπετάνιος, ο πιο στοργικός και δοτικός άνθρωπος που είχα την ευλογία να γνωρίσω, άφησε την τελευταία του πνοή. Γιατί ο Φόβος, το Άγχος, η Ανασφάλεια, η Θλίψη, είναι πλέον μόνιμοι σύντροφοι. Γιατί η κατάδυση στο σκοτάδι, η βουτιά στην απελπισία, είναι τα μόνα μονοπάτια στα οποία με κατευθύνουν τα πόδια μου.
Γιατί, Μαρία, για πρώτη φορά τους τελευταίους μήνες, ένιωσα λιγότερο μόνη.
Μη μου γυρίζεις την πλάτη,
προτού δεις την αγάπη που καθρεφτίζεται στα μάτια μου.
Μη φεύγεις, πριν βυθιστώ στην απεραντοσύνη της αγκαλιάς σου.
Μη μας εγκαταλείψεις,
γιατί έχουμε να ζήσουμε πολλές στιγμές, ακόμα,
πραγματικής και ανόθευτης ευτυχίας.
Μην πεθάνεις,
διότι δεν σε έζησα όσο ήθελα.
Μέσα από 20 σπονδυλωτά διηγήματα, Η θλίψη που φωλιάζει μέσα μου ακολουθεί την Μελίνα στην προσπάθειά της να πολεμήσει τους δαίμονές της, να επιβληθεί στον εαυτό της (ποιος είναι όμως ο εαυτός της;) μετά από ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας του πατέρα της που τάραξε συθέμελα την οικογενειακή της γαλήνη, με πυξίδα την αγάπη της αδελφής της. Και μέσα από τη Μελίνα, η Μαρία Αλεξοπούλου διηγήθηκε μία από τις πιο γνήσιες ιστορίες που έχω συναντήσει, μία άκρως συγκινητική κατάθεση ψυχής που δεν ωραιοποιεί, δεν προσπερνάει, αλλά κοιτάει το τέρας του Φόβου και της Απώλειας στα μάτια και αναζητά αγωνιωδώς μία αχτίδα φωτός στα αγαπημένα της πρόσωπα αλλά και στα τρίσβαθα της ίδιας της ύπαρξής της.
Δεν ήταν εύκολη ανάγνωση. Κάθε πρόταση ήταν μία μαχαιριά, ένας χείμαρρος δακρύων, γιατί ένιωθα ότι η Μελίνα είχε μπει στο μυαλό μου, στην κουρελιασμένη καρδιά μου και με ένα νυστέρι έβγαζε τις σκέψεις μου και τις αποτύπωνε στο χαρτί. Ποτέ δεν είσαι προετοιμασμένος για την Απώλεια. Και όταν έρχεται, όταν ποδοπατά κάθε αίσθημα χαράς και αισιοδοξίας, κομματιάζει την ψυχή σου. Και κάθε μέρα προσπαθείς να πιάσεις τα άπειρα, μικρά κομματάκια, και να τα τυλίξεις με την πιο λεπτή και εύθραυστη κλωστή. Μία κλωστή που σπάει μόλις ακούσεις στο ράδιο το τραγούδι που του άρεσε, μόλις δεις την κούπα του που δεν θα ξαναχρησιμοποιήσει ή την τσάπα με την οποία σκάλιζε τον κήπο όλο το καλοκαίρι ή την αδειανή θέση του στο τραπέζι. Και ξανά απ’ την αρχή, θραύσμα – κλωστή – θραύσμα – κλωστή – θραύσμα – κλωστή, με τρεμάμενα χέρια που έχουν ματώσει πια, που έχουν κουραστεί. Και ο καιρός περνάει. Κάποιες μέρες προσποιείσαι ότι είσαι καλά (γιατί, η αλήθεια είναι ότι λίγοι είναι αυτοί που ενδιαφέρονται να μάθουν πώς είσαι, πώς σηκώνεσαι από το κρεβάτι κάθε πρωί, πόση προσπάθεια καταβάλλεις να διατηρήσεις το ψεύτικο χαμόγελο στο πρόσωπό σου), κάποιες άλλες δεν έχεις δύναμη ούτε αυτό να κάνεις. Και ελπίζεις ότι υπάρχει κάποιο φως στο τούνελ, ψάχνεις για σωτηρία, την οποία όμως, τελικά, μόνο μέσα σου μπορείς να την βρεις, αν έχεις το θάρρος να πολεμήσεις το σκοτάδι.
Με το συγγραφικό της ντεμπούτο, μέσα από έντονο λυρισμό και τα υπέροχα σκίτσα της αδελφής της, της Ιωάννας, η Μαρία Αλεξοπούλου, χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις, μίλησε για την ψυχική ασθένεια, για εκείνες τις φορές που το θάρρος σε εγκαταλείπει, για την ελπίδα που σου δίνει η αγάπη, και έδειξε πως τα τσακισμένα φτερά εξακολουθούν να είναι φτερά, και μπορούν να σε πάρουν μακριά από το Φόβο, άμα τα αφήσεις. Μπορεί η Άνοδος να φαντάζει ακόμα μακρινό όνειρο, όμως, όσο διαρκούσε η ανάγνωση, μοιράστηκα την θλίψη που φωλιάζει μέσα μου, ένιωσα κατανόηση, παρηγοριά, συντροφικότητα στον πόνο, και δεν μπορώ παρά να σε ευχαριστήσω, Μαρία, που έδιωξες για λίγο τη μοναξιά.
Soundtrack
Lose You Now
Dante's Prayer
October 27, 2020
Όταν πρώτο είδα το εξώφυλλο του βιβλίου δεν ήξερα τι να περιμένω, ή μάλλον τι με περίμενε. Το βιβλίο είναι ένας χείμαρρος συναισθημάτων που δε σε αφήνουν να πάρεις ανάσα.
Αν και το θέμα που πραγματεύεται, αυτά που περνάει η Μελίνα και μας τα εκφράζει με τόση γλαφυρότητα, είναι δύσκολα, στο τέλος σε αφήνει με ένα αίσθημα αισιοδοξίας.
Μια από τις σχέσεις που εξυμνεί, και ταυτίζομαι με τις σκέψεις της συγγραφέως, είναι η αδελφική, μια σχέση από τις ιερότερες που υπάρχουν, και ταυτίζομαι διότι κι εγώ σαν τη πρωταγωνίστρια δε ξέρω τι θα είχα κάνει χωρίς τη δική μου Ιόλη.
Ένα βήμα τη φορά η πρωταγωνίστρια, η γλυκιά μας Μελίνα τα καταφέρνει, και αυτό το βιβλίο πρέπει να γίνει άγκυρα για να πιαστούν τα άτομα που περνάνε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις.
Τέλος δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ στα υπέροχα σχέδια που συντροφεύουν το κάθε διήγημα του βιβλίου, τα σχέδια της γλυκιάς Τζο, και το κάνουν τόσο ταιριαστά.
Αν και το θέμα που πραγματεύεται, αυτά που περνάει η Μελίνα και μας τα εκφράζει με τόση γλαφυρότητα, είναι δύσκολα, στο τέλος σε αφήνει με ένα αίσθημα αισιοδοξίας.
Μια από τις σχέσεις που εξυμνεί, και ταυτίζομαι με τις σκέψεις της συγγραφέως, είναι η αδελφική, μια σχέση από τις ιερότερες που υπάρχουν, και ταυτίζομαι διότι κι εγώ σαν τη πρωταγωνίστρια δε ξέρω τι θα είχα κάνει χωρίς τη δική μου Ιόλη.
Ένα βήμα τη φορά η πρωταγωνίστρια, η γλυκιά μας Μελίνα τα καταφέρνει, και αυτό το βιβλίο πρέπει να γίνει άγκυρα για να πιαστούν τα άτομα που περνάνε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις.
Τέλος δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ στα υπέροχα σχέδια που συντροφεύουν το κάθε διήγημα του βιβλίου, τα σχέδια της γλυκιάς Τζο, και το κάνουν τόσο ταιριαστά.
February 16, 2021
"Ο φόβος ζωντανεύει μέσα στο μυαλό μου, και μόνο εγώ θα τον εξόριζα"
Την Μαρία Αλεξοπούλου έχω την χαρά να την θεωρώ φίλη μου, μιας και αρχικά μας ένωσε η αγαπη μας για τα βιβλία και πιο συγκεκριμένα για τον - Ντάροου - (που όχι δεν μαλλιοτραβηχτήκαμε για χάρι του). Έτσι οταν πληροφορήθηκα ότι κυκλοφορεί το πρώτο της βιβλίο η χαρά μου ήταν απερίγραφτη και πόσο μάλλον όταν διαβάζοντας το, έπιασε και εκτόξευσε τις προσδοκίες μου ακόμη πιο υψηλά.
Το βιβλίο "Η θλίψη που φωλιάζει μέσα μου" είναι αυτοβιογραφικό και αποτελείται από 20 ασπόνδυλα διηγήματα που θα σας ρουφήξουν βαθιά μέσα τους. Η Μελίνα παλεύει με μια ήπιας μορφή κατάθλιψη. Το άγχος και οι αμφιβολίες της ζωής την έχουν κυριεύσει και βυθίσει σε μια μαύρη τρύπα. Στήριγμα της σε όλο αυτό είναι η αδερφή της - ο δικός της προσωπικός φύλακας άγγελος.
Μια ιστορία που είναι γραμμένη από τα ίδια τα βάθη της ψυχής της συγγραφέας. Kαι εκεί ακριβώς είναι η μεγάλη του επιτυχία. Δεν προσπαθεί να ωραιοποιηση, ξέρει καλά τα δικά της βιώματα αλλά ταυτόχρονα δεν χάνει ποτέ το κουράγιο της, την δυνάμη που έχει μέσα της για να παλέψει. Η ελπίδα είναι διάχυτη παντού μέσα στο βιβλίο και κυρίως στο τέλος που στέλνει σε όλους το μήνυμα πως μπορούν να παλέψουν με ότι είναι αυτό που τυραννάει την ψυχή και το μυαλό τους.
Ακόμα και αν δεν έχεις περάσει κάτι παρόμοιο η συγγραφέας καταφέρνει να σε κάνει να ταυτιστείς πλήρως με την ηρωίδα της. Να νιώσεις την πτώση και την άνοδο των συναισθημάτων. Ένας ύμνος στη οικογένεια, την αδελφική αγάπη και την ανθρώπινη δύναμη.
Υ.Γ Να αναφέρω πως το βιβλίο συνοδεύουν υπέροχα σκίτσα από την Ιωάννα Αλεξοπούλου και δένουν υπέροχα με τα λόγια του κειμένου!
Την κριτική θα την βρείτε και στο LIFE IS ART BLOG
Την Μαρία Αλεξοπούλου έχω την χαρά να την θεωρώ φίλη μου, μιας και αρχικά μας ένωσε η αγαπη μας για τα βιβλία και πιο συγκεκριμένα για τον - Ντάροου - (που όχι δεν μαλλιοτραβηχτήκαμε για χάρι του). Έτσι οταν πληροφορήθηκα ότι κυκλοφορεί το πρώτο της βιβλίο η χαρά μου ήταν απερίγραφτη και πόσο μάλλον όταν διαβάζοντας το, έπιασε και εκτόξευσε τις προσδοκίες μου ακόμη πιο υψηλά.
Το βιβλίο "Η θλίψη που φωλιάζει μέσα μου" είναι αυτοβιογραφικό και αποτελείται από 20 ασπόνδυλα διηγήματα που θα σας ρουφήξουν βαθιά μέσα τους. Η Μελίνα παλεύει με μια ήπιας μορφή κατάθλιψη. Το άγχος και οι αμφιβολίες της ζωής την έχουν κυριεύσει και βυθίσει σε μια μαύρη τρύπα. Στήριγμα της σε όλο αυτό είναι η αδερφή της - ο δικός της προσωπικός φύλακας άγγελος.
Μια ιστορία που είναι γραμμένη από τα ίδια τα βάθη της ψυχής της συγγραφέας. Kαι εκεί ακριβώς είναι η μεγάλη του επιτυχία. Δεν προσπαθεί να ωραιοποιηση, ξέρει καλά τα δικά της βιώματα αλλά ταυτόχρονα δεν χάνει ποτέ το κουράγιο της, την δυνάμη που έχει μέσα της για να παλέψει. Η ελπίδα είναι διάχυτη παντού μέσα στο βιβλίο και κυρίως στο τέλος που στέλνει σε όλους το μήνυμα πως μπορούν να παλέψουν με ότι είναι αυτό που τυραννάει την ψυχή και το μυαλό τους.
Ακόμα και αν δεν έχεις περάσει κάτι παρόμοιο η συγγραφέας καταφέρνει να σε κάνει να ταυτιστείς πλήρως με την ηρωίδα της. Να νιώσεις την πτώση και την άνοδο των συναισθημάτων. Ένας ύμνος στη οικογένεια, την αδελφική αγάπη και την ανθρώπινη δύναμη.
Υ.Γ Να αναφέρω πως το βιβλίο συνοδεύουν υπέροχα σκίτσα από την Ιωάννα Αλεξοπούλου και δένουν υπέροχα με τα λόγια του κειμένου!
Την κριτική θα την βρείτε και στο LIFE IS ART BLOG
November 12, 2020
Ένα βιβλίο για τον πανικό και τον φόβο που θέλει να επικρατήσει μέσα μας. Για την αρρώστια, την αδελφική αγάπη και φιλία. Αυτά τα σπονδυλωτά διηγήματα, ψήγματα αληθινής ιστορίας, θέλουν να βοηθήσουν τον καθένα μας που έχει βαδίσει σ' αυτό το πυκνό σκοτάδι να βρει το φως της ελπίδας.
"o Φόβος ζωντάνευε μέσα στο μυαλό μου και μόνο εγώ θα τον εξόριζα"
"Να προσπεράσω τη ζοφερή σκιά που παραμονεύει.
Να αλυσοδέσω τον φόβο που θέλει να κυριαρχήσει.
Να κερδίσω την ανάσα ελευθερίας που ξεφεύγει.
Να προσπεράσω
Να αλυσοδέσω.
Να κερδίσω.
Τον πανικό."
"Με τη δική μας φλόγα θα γεμίσουμε τον αναπτήρα του πατέρα"
"o Φόβος ζωντάνευε μέσα στο μυαλό μου και μόνο εγώ θα τον εξόριζα"
"Να προσπεράσω τη ζοφερή σκιά που παραμονεύει.
Να αλυσοδέσω τον φόβο που θέλει να κυριαρχήσει.
Να κερδίσω την ανάσα ελευθερίας που ξεφεύγει.
Να προσπεράσω
Να αλυσοδέσω.
Να κερδίσω.
Τον πανικό."
"Με τη δική μας φλόγα θα γεμίσουμε τον αναπτήρα του πατέρα"
November 26, 2020
Ένα βιβλίο αληθινό και συγκινητικό που δημιουργεί πολλά συναισθήματα.
Ταυτίστηκα σε αρκετά σημεία, ειδικά στην σχέση των δύο αδερφών.
Έχω και εγώ μια Ιόλη που βρίσκεται πάντα εκεί για εμένα με κάθε κόστος και μου δίνει δύναμη όποτε την χρειάζομαι, και νομίζω ότι όλοι λίγο πολύ έχουμε ανθρώπους, που είναι το φως στις σκοτεινές μας στιγμές.
Τα διηγήματα της Μαρίας ήρθαν για να μας θυμίσουν ότι δεν είμαστε μόνοι και ότι αν θέλουμε να ξεφύγουμε απο μια κατάσταση που δεν μας αρέσει, μπορούμε να ξεφύγουμε αρκεί να το θέλουμε πρώτα οι ίδιοι.
Ταυτίστηκα σε αρκετά σημεία, ειδικά στην σχέση των δύο αδερφών.
Έχω και εγώ μια Ιόλη που βρίσκεται πάντα εκεί για εμένα με κάθε κόστος και μου δίνει δύναμη όποτε την χρειάζομαι, και νομίζω ότι όλοι λίγο πολύ έχουμε ανθρώπους, που είναι το φως στις σκοτεινές μας στιγμές.
Τα διηγήματα της Μαρίας ήρθαν για να μας θυμίσουν ότι δεν είμαστε μόνοι και ότι αν θέλουμε να ξεφύγουμε απο μια κατάσταση που δεν μας αρέσει, μπορούμε να ξεφύγουμε αρκεί να το θέλουμε πρώτα οι ίδιοι.
October 14, 2021
Το διάβασα! Το λάτρεψα!
Γνώριζα για την υπέροχη πένα της Μαρίας Αλεξοπούλου, από το blog της. Αλλά το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν πραγματικά αποκάλυψη για εμένα.
Γιατί μέσα στο βιβλίο βρήκα ένα μέρος του εαυτού μου. Σπονδυλωτά διηγήματα για κάποιον, για άλλους η ζωή της συγγραφέως και ανθρώπων που περνάνε από τις ίδιες δυσκολίες.
Η Μαρία μέσω του βιβλίου συμπαραστέκεται σε όλους τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα. Δείχνει πως δεν είναι μόνοι. Πως υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι μπορούν να σε βοηθήσουν. Εξυμνεί την αδελφική αγάπη. Λάτρεψα την Ιόλη ♡
Η κάθε ιστορία γίνεται ακόμα πιο δυνατή αφού τις συνοδεύουν οι υπέροχες εικόνες από την Ιωάννα Αλεξοπούλου. Η κάθε δημιουργία της αποτυπώνει το κλίμα και την ουσία του κεφαλαίου.
Σας το συστήνω. Είναι δύσκολο αλλά παράλληλα λυτρωτικό.
Γνώριζα για την υπέροχη πένα της Μαρίας Αλεξοπούλου, από το blog της. Αλλά το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν πραγματικά αποκάλυψη για εμένα.
Γιατί μέσα στο βιβλίο βρήκα ένα μέρος του εαυτού μου. Σπονδυλωτά διηγήματα για κάποιον, για άλλους η ζωή της συγγραφέως και ανθρώπων που περνάνε από τις ίδιες δυσκολίες.
Η Μαρία μέσω του βιβλίου συμπαραστέκεται σε όλους τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα. Δείχνει πως δεν είναι μόνοι. Πως υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι μπορούν να σε βοηθήσουν. Εξυμνεί την αδελφική αγάπη. Λάτρεψα την Ιόλη ♡
Η κάθε ιστορία γίνεται ακόμα πιο δυνατή αφού τις συνοδεύουν οι υπέροχες εικόνες από την Ιωάννα Αλεξοπούλου. Η κάθε δημιουργία της αποτυπώνει το κλίμα και την ουσία του κεφαλαίου.
Σας το συστήνω. Είναι δύσκολο αλλά παράλληλα λυτρωτικό.
December 3, 2020
Η αγαπημένη μου φίλη Μαρία Αλεξοπούλου, πραγματοποιεί το συγγραφικό της μτεμπούτο με μια συλλογή σπονδυλωτών διηγημάτων.
Η ηρωίδα του βιβλίου Μελίνα, παλεύει με κάτι που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε έρθει αντιμέτωποι ή θα έρθουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας.
Αρωγός και στήριγμά της, είναι η αγαπημένη της αδελφή Ιόλη που είναι πάντα εκεί όποτε τη χρειαστεί.
Διαβάζοντάς το, σου γεννιούνται τόσα πολλά και έντονα συναισθήματα και πραγματικά νιώθεις οτι η συγγραφέας έχει κάνει μια κατάθεση ψυχής.
Το βιβλίο αυτό όμως είναι επίσης και μια ωδή στην αδελφική αγάπη που είναι από τους ισχυρότερους δεσμούς.
Έχοντας παλέψει στο παρελθόν με τον δαίμονα αυτό που λέγεται κατάθλιψη, βγήκα νικήτρια έχοντας κι εγώ πάντα δίπλα μου την δική μου Ιόλη και τον σύζυγό μου.
Αυτοί οι δύο, ήταν και είναι οι άγκυρές μου...
Ένα μεγάλο μπράβο στην Τζό, την καλλιτέχνιδα της καρδιάς μου για αυτά τα υπέροχα σχέδια.
Διαβάστε το λοιπόν και να θυμάστε ότι ο ήλιος μπορεί να κρυφτεί πίσω από τα σύννεφα.
Όταν ξεπροβάλλει όμως, οι αχτίδες του ζεσταίνουν το νου και την καρδιά μας.
Η ηρωίδα του βιβλίου Μελίνα, παλεύει με κάτι που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε έρθει αντιμέτωποι ή θα έρθουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας.
Αρωγός και στήριγμά της, είναι η αγαπημένη της αδελφή Ιόλη που είναι πάντα εκεί όποτε τη χρειαστεί.
Διαβάζοντάς το, σου γεννιούνται τόσα πολλά και έντονα συναισθήματα και πραγματικά νιώθεις οτι η συγγραφέας έχει κάνει μια κατάθεση ψυχής.
Το βιβλίο αυτό όμως είναι επίσης και μια ωδή στην αδελφική αγάπη που είναι από τους ισχυρότερους δεσμούς.
Έχοντας παλέψει στο παρελθόν με τον δαίμονα αυτό που λέγεται κατάθλιψη, βγήκα νικήτρια έχοντας κι εγώ πάντα δίπλα μου την δική μου Ιόλη και τον σύζυγό μου.
Αυτοί οι δύο, ήταν και είναι οι άγκυρές μου...
Ένα μεγάλο μπράβο στην Τζό, την καλλιτέχνιδα της καρδιάς μου για αυτά τα υπέροχα σχέδια.
Διαβάστε το λοιπόν και να θυμάστε ότι ο ήλιος μπορεί να κρυφτεί πίσω από τα σύννεφα.
Όταν ξεπροβάλλει όμως, οι αχτίδες του ζεσταίνουν το νου και την καρδιά μας.
November 22, 2020
Η θλίψη που φωλιάζει μέσα μου...
Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στον μυαλό μόλις ακούς τον τίτλο;
Όσο σκέφτεσαι, άσε με να σου πω το δικό μου:
Πρόκειται για ένα βιβλίο άκρως συναισθηματικό.
Πιστεύω ακράδαντα ότι όταν ένα βιβλίο είναι βγαλμένο απο την ψυχή του συγγραφέα, δεν μπορεί να μην σε μαγέψει. Δεν μπορεί να μην πάρει το 5, και θα σου εξηγηθώ...
Όταν η αγαπημένη μου φίλη μού έστειλε το βιβλίο της για να το διαβάσω ως beta, είχα κάτι τελείως διαφορετικό στο μυαλό μου. Μετά άρχισα να διαβάζω... και χάθηκα.
Διάβαζα τόσο δυνατές σκηνές, τόσο πονεμένα λόγια, που ακόμα και αν δεν έχω περάσει ότι η Μελινα, δεν μπορεσα να μην ταυτιστώ μαζί της. Ειδικά όταν η φωνή της (Μελινας) άρχισε να παίρνει την μορφή της Μαρίας, κάνοντας με να καταλάβω ότι το βιβλίο αυτό είναι βασισμένο σε αληθινά γεγονότα.
Τώρα, έφτασε η στιγμή η δική μου Μαρία να γίνει η δική σας Μελινα. Μια ηλιαχτίδα που θα σας δώσει την δύναμη να φωτίσετε τις σκοτεινές σας στιγμές. Γιατί αυτό το βιβλίο δεν πρόκειται για ένα βιβλίο θλίψης, αλλα για ένα βιβλίο λύτρωσης.
Εύχομαι, εσύ, που πραγματικά ψάχνεις έστω και ένα σπασμένο κλαράκι για να αντέξεις, να βρεις αυτό το βιβλίο. Εύχομαι, εσύ, που νομίζεις ότι είσαι μόνος να βρείς μέσα απο την ιστορία της Μελινας μια παρέα που θα σου επενθυμίζει ότι δεν πρέπει να εγκαταλήψεις.
Υπάρχουν άτομα εκει έξω που περνούν ότι εσύ. Ύπαρχουν άτομα που σε ακούνε. Και πραγματικά απο καρδιάς εύχομαι να βρεις τον δικό σου χαρταετό, όπως βρήκε και η δική μου Μαριά.
Και αν τον χάσεις, έστω και για λίγο, θα είμαι εκεί να πιάσω την καλούμπα. Γιατί δεν είσαι μόνη. Ποτέ ξανά.
January 21, 2021
Βαθιά συναισθηματικό και συγκινητικό, το βιβλίο περιγράφει τον Γολγοθά που ανεβαίνει η Μελίνα στην προσπάθειά της να ξεπεράσει το άγχος και τον πανικό που βιώνει εξαιτίας της κατάστασης υγείας του πατέρα της. Ήταν εύκολο να την κατανοήσω. Νομίζω πως διάβασα το βιβλίο στην πιο κατάλληλη περίοδο, καθώς με την Μελίνα μας συνδέουν κοινοί φόβοι και μερικές κοινές εμπειρίες ❤
Πολυ καλή αρχή έκανε η Μαρία στο ξεκίνημα της συγγραφικής της καριέρας και αναμένουμε
πολλά ακόμα όμορφα έργα από εκείνη.
Πολλά συγχαρητήρια και για τα ΥΠΕΡΟΧΑ σκίτσα ❤❤
Πολυ καλή αρχή έκανε η Μαρία στο ξεκίνημα της συγγραφικής της καριέρας και αναμένουμε
πολλά ακόμα όμορφα έργα από εκείνη.
Πολλά συγχαρητήρια και για τα ΥΠΕΡΟΧΑ σκίτσα ❤❤
Μη μου γυρίζεις την πλάτη,
προτού δεις της αγάπη που καθρεφτίζεται βάτα μάτια μου.
Μη φεύγεις,
πριν βυθιστω στην απεραντοσύνη της αγκάλιασε σου.
Μη μας εγκαταλείψεις,
γιατί έχουμε να ζήσουμε πολλές στιγμές ακόμα, πραγματικής και ανόθευτης ευτυχίας.
ΜΗΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ
ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΣΕ ΕΖΗΣΑ ΟΣΟ ΗΘΕΛΑ
October 23, 2020
Συναισθηματικό. Καθηλωτικό. Υπέροχο.
Ένα ντεμπούτο με ένα άκρως συναισθηματικό και γεμάτο λυρισμό βιβλίο. Πρόκειται για σπονδυλωτά διηγήματα που αφηγούνται μερικές στιγμές από τη ζωή της Μελίνας. Μερικές στιγμές δύσκολες, επίπονες και συναισθηματικά φορτισμένες.
Ένα βιβλίο ωδή στη δύναμη μέσα μας αλλά και την αδελφική αγάπη. Ένα βιβλίο που ενώ ο τίτλος του περιέχει τη λέξη «θλίψη», σε αφήνει με ένα αίσθημα αισιοδοξίας. Ένα βιβλίο που ενώ βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα έχει την ικανότητα να ταυτίζεται με τον κάθε αναγνώστη. Ένα βιβλίο πολύπλευρο που όπως εξηγεί και η Μαρία αποτελεί «έναν φάρο ελπίδας για όσους ζουν στο πνιγηρό σκοτάδι του φόβου».
Αφήνει στις άκρη τις φανφάρες και τους εντυπωσιασμούς και αφήνει τις λέξεις να έρθουν ορμητικά καταπάνω σου και να σε συνταράξουν.
Όμως, κάπου εδώ θέλω να αναφερθώ στα σχέδια της Ιωάννας. Συνοδεύουν κάθε διήγημα και το σχέδιο στο εξώφυλλο κάνει το βιβλίο να είναι ‘κόσμημα’ για κάθε βιβλιοθήκη. Και εικαστικά και συγγραφικά! Σαν ένα μικρό έργο τέχνης. Με πολύ συναίσθημα, αισιοδοξία και λυρισμό.
Ένα ντεμπούτο με ένα άκρως συναισθηματικό και γεμάτο λυρισμό βιβλίο. Πρόκειται για σπονδυλωτά διηγήματα που αφηγούνται μερικές στιγμές από τη ζωή της Μελίνας. Μερικές στιγμές δύσκολες, επίπονες και συναισθηματικά φορτισμένες.
Ένα βιβλίο ωδή στη δύναμη μέσα μας αλλά και την αδελφική αγάπη. Ένα βιβλίο που ενώ ο τίτλος του περιέχει τη λέξη «θλίψη», σε αφήνει με ένα αίσθημα αισιοδοξίας. Ένα βιβλίο που ενώ βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα έχει την ικανότητα να ταυτίζεται με τον κάθε αναγνώστη. Ένα βιβλίο πολύπλευρο που όπως εξηγεί και η Μαρία αποτελεί «έναν φάρο ελπίδας για όσους ζουν στο πνιγηρό σκοτάδι του φόβου».
Αφήνει στις άκρη τις φανφάρες και τους εντυπωσιασμούς και αφήνει τις λέξεις να έρθουν ορμητικά καταπάνω σου και να σε συνταράξουν.
Όμως, κάπου εδώ θέλω να αναφερθώ στα σχέδια της Ιωάννας. Συνοδεύουν κάθε διήγημα και το σχέδιο στο εξώφυλλο κάνει το βιβλίο να είναι ‘κόσμημα’ για κάθε βιβλιοθήκη. Και εικαστικά και συγγραφικά! Σαν ένα μικρό έργο τέχνης. Με πολύ συναίσθημα, αισιοδοξία και λυρισμό.
December 2, 2020
Δείτε επίσης και στο Chill and read
Η Μαρία Αλεξοπούλου είναι καλή και αγαπημένη φίλη μου. Τη γνώρισα μέσα από την κοινή, μεγάλη αγάπη και των δυο μας για τα βιβλία. Αυτό που ήξερα ήταν ότι πρόκειται για ένα πολύ γλυκό και ευαίσθητο κορίτσι, μια ρομαντική ψυχή που όλοι θα ήθελαν να έχουν την τύχη να ονομάζονται φίλοι της. Αυτό που δεν ήξερα ήταν πόσο ταλαντούχα είναι. Το διαπίστωσα πρώτη φορά διαβάζοντας ένα διήγημά της, για το οποίο ζήτησε τη γνώμη μου. Τώρα, έχοντας διαβάσει την πρώτη της συλλογή διηγημάτων μπορώ να πω με σιγουριά πως δεν έκανα λάθος.
Η Μελίνα, η ηρωίδα του βιβλίου, είναι μια κοπέλα που παλεύει με ένα δαίμονα που δυστυχώς έχουμε γνωρίσει πολλοί από εμάς. Η θλίψη, η μελαγχολία, γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της μετά από ένα περιστατικό υγείας στο οικογενειακό της περιβάλλον. Δυστυχώς για την ίδια, το τέρας της αμφιβολίας για ότι πρόκειται να συμβεί, το άγχος που πολλές φορές ορίζει τις ζωές μας, άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο, γράπωσε τα νύχια του πάνω στη Μελίνα και δεν την αφήνει εύκολα να του ξεφύγει. Πολλές πτυχές της ζωής της επηρεάζονται πολύ αρνητικά, μετατρέποντάς τη σε ένα φοβισμένο πλάσμα που δεν τολμά να κάνει βήμα. Ευτυχώς για εκείνη, στο πλάι της βρίσκεται η αγαπημένη τ��ς αδερφή, δίνοντάς της δύναμη, κουράγιο και την ώθηση να τολμήσει να ζήσει και πάλι μια φυσιολογική ζωή. Πολλά είναι αυτά που μπορούν να μας συμβούν και που δεν τα ορίζουμε, όμως αν αφήσουμε το φόβο να κατευθύνει τις ζωές μας, τότε δε θα ζήσουμε πραγματικά ποτέ.
Μέσα από τα μάτια της Μελίνας και τις εμπειρίες της, ο αναγνώστης πολλές φορές ταυτίζεται. Ο τρόπος ζωής που μας έχει επιβάλει η σύγχρονη κοινωνία της μεγαλούπολης ή οι ιδιαιτερότητες της μικρής κοινωνίας, έχουν κάνει το άγχος πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μας. Αν όμως είχαμε όλοι έναν άνθρωπο δίπλα μας, όπως η Μελίνα έχει την Ιόλη, τότε το κάθε βήμα που μας βαραίνει και με δυσκολία παίρνουμε, θα ήταν λιγάκι πιο ελαφρύ. Ακόμα κι αν δεν έχουμε όλοι τη δική μας Ιόλη, την ανιδιοτελή αδερφική αγάπη που μπορεί να νικήσει τα πάντα, υπάρχει κάπου εκεί κοντά ένας φίλος, ένας άνθρωπος που ίσως έχει περάσει από παρόμοιες συμπληγάδες και ίσως μπορεί και θέλει να βοηθήσει. Αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια και να δούμε τον άνθρωπο που μπορούμε να εμπιστευτούμε πραγματικά. Και τότε δε θα είμαστε ποτέ μόνοι. Και τότε, θα έχουμε τη βοήθεια, την ψυχική δύναμη να παλέψουμε το δαίμονα.
Πέρα όμως από την υπέροχη χρήση της Ελληνικής γλώσσας και το λυρισμό που βγάζει όλο το κείμενο, θα ήθελα να σταθώ στο εξώφυλλο και τα υπέροχα σχέδια που κοσμούν και το εσωτερικό του βιβλίου. Αδύνατον να μη σου τραβήξει το μάτι!
Η Μαρία Αλεξοπούλου είναι καλή και αγαπημένη φίλη μου. Τη γνώρισα μέσα από την κοινή, μεγάλη αγάπη και των δυο μας για τα βιβλία. Αυτό που ήξερα ήταν ότι πρόκειται για ένα πολύ γλυκό και ευαίσθητο κορίτσι, μια ρομαντική ψυχή που όλοι θα ήθελαν να έχουν την τύχη να ονομάζονται φίλοι της. Αυτό που δεν ήξερα ήταν πόσο ταλαντούχα είναι. Το διαπίστωσα πρώτη φορά διαβάζοντας ένα διήγημά της, για το οποίο ζήτησε τη γνώμη μου. Τώρα, έχοντας διαβάσει την πρώτη της συλλογή διηγημάτων μπορώ να πω με σιγουριά πως δεν έκανα λάθος.
Η Μελίνα, η ηρωίδα του βιβλίου, είναι μια κοπέλα που παλεύει με ένα δαίμονα που δυστυχώς έχουμε γνωρίσει πολλοί από εμάς. Η θλίψη, η μελαγχολία, γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της μετά από ένα περιστατικό υγείας στο οικογενειακό της περιβάλλον. Δυστυχώς για την ίδια, το τέρας της αμφιβολίας για ότι πρόκειται να συμβεί, το άγχος που πολλές φορές ορίζει τις ζωές μας, άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο, γράπωσε τα νύχια του πάνω στη Μελίνα και δεν την αφήνει εύκολα να του ξεφύγει. Πολλές πτυχές της ζωής της επηρεάζονται πολύ αρνητικά, μετατρέποντάς τη σε ένα φοβισμένο πλάσμα που δεν τολμά να κάνει βήμα. Ευτυχώς για εκείνη, στο πλάι της βρίσκεται η αγαπημένη τ��ς αδερφή, δίνοντάς της δύναμη, κουράγιο και την ώθηση να τολμήσει να ζήσει και πάλι μια φυσιολογική ζωή. Πολλά είναι αυτά που μπορούν να μας συμβούν και που δεν τα ορίζουμε, όμως αν αφήσουμε το φόβο να κατευθύνει τις ζωές μας, τότε δε θα ζήσουμε πραγματικά ποτέ.
Μέσα από τα μάτια της Μελίνας και τις εμπειρίες της, ο αναγνώστης πολλές φορές ταυτίζεται. Ο τρόπος ζωής που μας έχει επιβάλει η σύγχρονη κοινωνία της μεγαλούπολης ή οι ιδιαιτερότητες της μικρής κοινωνίας, έχουν κάνει το άγχος πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μας. Αν όμως είχαμε όλοι έναν άνθρωπο δίπλα μας, όπως η Μελίνα έχει την Ιόλη, τότε το κάθε βήμα που μας βαραίνει και με δυσκολία παίρνουμε, θα ήταν λιγάκι πιο ελαφρύ. Ακόμα κι αν δεν έχουμε όλοι τη δική μας Ιόλη, την ανιδιοτελή αδερφική αγάπη που μπορεί να νικήσει τα πάντα, υπάρχει κάπου εκεί κοντά ένας φίλος, ένας άνθρωπος που ίσως έχει περάσει από παρόμοιες συμπληγάδες και ίσως μπορεί και θέλει να βοηθήσει. Αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια και να δούμε τον άνθρωπο που μπορούμε να εμπιστευτούμε πραγματικά. Και τότε δε θα είμαστε ποτέ μόνοι. Και τότε, θα έχουμε τη βοήθεια, την ψυχική δύναμη να παλέψουμε το δαίμονα.
Πέρα όμως από την υπέροχη χρήση της Ελληνικής γλώσσας και το λυρισμό που βγάζει όλο το κείμενο, θα ήθελα να σταθώ στο εξώφυλλο και τα υπέροχα σχέδια που κοσμούν και το εσωτερικό του βιβλίου. Αδύνατον να μη σου τραβήξει το μάτι!
January 20, 2021
Η άποψη αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα για αυτόν που την εκφράζεις όταν τυχαίνει να τον γνωρίζεις. Η Μαρία είναι ένας ευγενικός άνθρωπος με ένα μεγάλο χαμόγελο πάντα. Όπως είναι λογικό χάρηκα πάρα πολύ όταν είχα στα χέρια μου το βιβλίο! Ας ξεκινήσω λοιπόν: 20 σπονδυλωτά διηγήματα που στηρίζονται στους δεσμούς της φιλίας και της αδελφικής αγάπης. Η Μαρία δεν διστάζει να αναφερθεί σε ένα σύγχρονο πρόβλημα υγείας όπως είναι η ασθένεια της ψυχής...Οι περισσότεροι ντρεπόμαστε να μιλήσουμε γι΄αυτήν και αισθανόμαστε αμηχανία στο άκουσμά της. Η ιστορία της Μελίνας και της Ιόλης μας διδάσκει ότι όλα τα προβλήματα λύνονται με την αγάπη και την αλληλοϋποστήριξη. Ο αναγνώστης σκέφτεται, προβληματίζεται, ενώ υπάρχει στιγμές που μπορεί να ταυτιστεί με τις ηρωίδες και τα συναισθήματά τους. Απλή γραφή, άμεση, με λόγο γεμάτο ζωντάνια κάνει τον αναγνώστη μέτοχο στα γεγονότα και στις περιστάσεις. Διαβάζεται απνευστί όχι γιατί είναι ένα εύκολο ανάγνωσμα, αλλά είναι ένα ανάγνωσμα που σε κάνει να ταξιδεύεις και σε οδηγεί στο φως, αυτό το φως που προσφέρει απλόχερα η αγάπη.
February 26, 2021
Το βιβλιο ειναι ξεκαθαρα για 5* αλλα βαζω 4* για να σε πεισμωσω για να συνεχισεις να γραφεις και να μοιραζεσαι τις σκεψεις σου μαζι μας.Καταρχας,θεωρω εξαιρετικο και θαραλλεο για ενα ανθρωπο να κανει κοινωνο των σκεψεων και των φοβων του τον αναγνωστη μ' εναν τοσο ομορφο τροπο.Ολο το βιβλιο και ο τροπος που εξελισσεται μεσω των διηγηματων καταληγουν σ' ενα ομορφο αποτελεσμα που μονο κουραγιο μπορει και αγαπη μπορει να δωσει σ' αυτον που περναει παρομοια προβληματα ή την χαρα σε καποιον που ξερει οτι αν ποτε περασει κατι αντιστοιχο, θα εχει ενα βιβλιο που μπορει ν' ανατρεξει για να παρει θαρρος.Τα σχεδια της Ιωαννας το τελειοποιουν και δινουν ενα ευρυτερο νοημα στα διηγηματα.Μπραβο και παλι μπραβο!
March 5, 2021
Μέσα από αυτή την εξομολόγηση η συγγραφέας μας μεταφέρει όσα αισθάνονται άνθρωποι που βιώνουν κρίσεις πανικού. Ένα ταξίδι για να ανακαλύψει τα αίτια και να βρει τη δύναμη να τα αντιμετωπίσει. Αρωγοί στην προσπάθεια οι δικοί της άνθρωποι. Με απλό και καθαρό λόγο, χωρίς περιττά στολίδια εκβιασμού συναισθημάτων, η συγγραφέας συγκινεί και προβληματίζει για ένα θέμα που συναντάμε πολύ συχνά γύρω μας.
April 27, 2021
Η Μαρία Αλεξοπούλου γράφει το πρώτο της βιβλίο κι ενώ δεν την γνωρίζω προσωπικά, νιώθω πολύ κοντά της αφού διάβασα το όμορφο αυτό μικρό βιβλιαράκι.
Στολισμένο με τις εικόνες της αδελφής της και εμποτισμένο με τα πιο βαθιά της συναισθήματα και τις φοβίες που μας αναγκάζουν να περπατάμε στην άκρη του γκρεμού, η συγγραφέας μας μιλά για την αγχώδη διαταραχή, για τις κρίσεις πανικού, για την θλίψη αυτή που φωλιάζει μέσα μας. Καμιά φορά μπορεί να νιώθουμε ηττημένοι από αυτήν, πραγματικά ανήμποροι απέναντι στο μαύρο αυτό πέπλο όπως πολύ εύστοχα το περιγράφει η ίδια.
Η αλήθεια της κάθε περιγραφής είναι αυτό που κάνει το βιβλίο να ξεχωρίζει και θα ήθελα να διαβάσω μεγαλύτερα ποιήματά της όσο με τα χρόνια θα ωριμάζει ακόμα περισσότερο συγγραφικά.
Στολισμένο με τις εικόνες της αδελφής της και εμποτισμένο με τα πιο βαθιά της συναισθήματα και τις φοβίες που μας αναγκάζουν να περπατάμε στην άκρη του γκρεμού, η συγγραφέας μας μιλά για την αγχώδη διαταραχή, για τις κρίσεις πανικού, για την θλίψη αυτή που φωλιάζει μέσα μας. Καμιά φορά μπορεί να νιώθουμε ηττημένοι από αυτήν, πραγματικά ανήμποροι απέναντι στο μαύρο αυτό πέπλο όπως πολύ εύστοχα το περιγράφει η ίδια.
Η αλήθεια της κάθε περιγραφής είναι αυτό που κάνει το βιβλίο να ξεχωρίζει και θα ήθελα να διαβάσω μεγαλύτερα ποιήματά της όσο με τα χρόνια θα ωριμάζει ακόμα περισσότερο συγγραφικά.
February 5, 2022
Ένα βιβλίο που με έκανε να (συν)αισθανθώ. Να κλάψω, να χαμογελάσω, να ελπίζω. Ένα βιβλίο απαρτιζόμενο από είκοσι σπονδυλωτά διηγήματα που διερευνά/θίγει/μιλά με ρεαλισμό—χωρίς, ωστόσο, να του λείπει η ευαισθησία—για την ψυχική υγεία, την κατάθλιψη, τις κρίσεις πανικού, την αγχώδη διαταραχή.
'Η Θλίψη που Φωλιάζει Μέσα μου' θα μπορούσε βάσει τίτλου και θεματολογίας να αποτελεί ένα έργο λυπητερό, κάτι που δεν ισχύει στην περίπτωση του. Η αγάπη προς τους γονείς, η αδερφική, ερωτική και φιλική αγάπη είναι τα βασικά συστατικά και οι πυλώνες που στηρίζουν και βοηθούν αναγνώστες και πρωταγωνιστές να διασχίσουν αυτό το ταξίδι χωρίς να το καθιστούν 'βαρύ'.
Από την ‘πτώση’ της Μελίνας μέχρι και την ‘άνοδό’ της, η αδερφή της, Ιόλη, το αγόρι της, Άγγελος, και λίγο αργότερα ο νεοαποκτηθείς φίλος της, Corey, είναι οι άνθρωποι που της κρατούν το χέρι σχηματίζοντας παράλληλα και ένα προστατευτικό κλοιό από κάθε τι τοξικό.
Κάθε διήγημα συνοδεύεται από υπέροχες εικόνες που περνούν με δύναμη, αποφασιστικότητα και ειλικρίνεια το εκάστοτε μήνυμα της ιστορίας. Καθόμουν και χάζευα για λεπτά ολοκληρα κάθε ζωγραφιά μήπως και μου έχει ξεφύγει κάτι.
Η βαθιά συναισθηματική και λυρική γραφή της Μαρίας Αλεξοπούλου καθώς και ο αυτοβιογραφικός χαρακτήρας του βιβλίου με έκαναν να αγαπήσω και να εκτιμήσω ακόμα περισσότερο το φινάλε του. Με έκαναν να φοβάμαι λιγότερο.
Ευχαριστώ πάρα πολύ τη συγγραφέα καθώς και τις Εκδόσεις Πηγή για το αντίτυπο ❤️
'Η Θλίψη που Φωλιάζει Μέσα μου' θα μπορούσε βάσει τίτλου και θεματολογίας να αποτελεί ένα έργο λυπητερό, κάτι που δεν ισχύει στην περίπτωση του. Η αγάπη προς τους γονείς, η αδερφική, ερωτική και φιλική αγάπη είναι τα βασικά συστατικά και οι πυλώνες που στηρίζουν και βοηθούν αναγνώστες και πρωταγωνιστές να διασχίσουν αυτό το ταξίδι χωρίς να το καθιστούν 'βαρύ'.
Από την ‘πτώση’ της Μελίνας μέχρι και την ‘άνοδό’ της, η αδερφή της, Ιόλη, το αγόρι της, Άγγελος, και λίγο αργότερα ο νεοαποκτηθείς φίλος της, Corey, είναι οι άνθρωποι που της κρατούν το χέρι σχηματίζοντας παράλληλα και ένα προστατευτικό κλοιό από κάθε τι τοξικό.
Κάθε διήγημα συνοδεύεται από υπέροχες εικόνες που περνούν με δύναμη, αποφασιστικότητα και ειλικρίνεια το εκάστοτε μήνυμα της ιστορίας. Καθόμουν και χάζευα για λεπτά ολοκληρα κάθε ζωγραφιά μήπως και μου έχει ξεφύγει κάτι.
Η βαθιά συναισθηματική και λυρική γραφή της Μαρίας Αλεξοπούλου καθώς και ο αυτοβιογραφικός χαρακτήρας του βιβλίου με έκαναν να αγαπήσω και να εκτιμήσω ακόμα περισσότερο το φινάλε του. Με έκαναν να φοβάμαι λιγότερο.
Ευχαριστώ πάρα πολύ τη συγγραφέα καθώς και τις Εκδόσεις Πηγή για το αντίτυπο ❤️
May 4, 2021
Ήταν πολύ ιδιαίτερο..όμορφα γραμμένο..μου θύμισε προσωπικό ημερολόγιο..σα να ρίχνουμε μια ματιά σε στιγμές από την ζωή κάποιου..κ πως αντιμετωπίζει τέτοιες καταστάσεις...
December 24, 2020
Αυτό το μικρό, μικρούλι βιβλιαράκι, ούτε 100 σελίδες, διαβάζεται με μια ανάσα, το ανοίγεις μια φορά και το κλείνεις όταν έχεις φτάσει στο τέλος.
Είναι ένα βιβλίο πολύ εσωτερικό, γεμάτο σκέψεις, ανησυχίες, αμφιβολίες και φόβους, μα και ελπίδα, αγάπη και δύναμη.
Τον φόβο για τα πιο τρομακτικά τέρατα, τα δικά μας, αυτά που φτιάχνουμε μόνοι μας και την ελπίδα της επόμενης μέρας.
Δεν είναι ένα βιβλίο ούτε εύκολο, ούτε ανάλαφρο. Είναι βαθιά συναισθηματικό, πώς θα μπορούσε άλλωστε να μην είναι ένα τόσο προσωπικό βιβλίο, είναι μελαγχολικό και είναι γεμάτο εικόνες (και όχι μόνο οπτικές!).
Μιλάει για τη θλίψη που έχουμε μέσα μας και μας εγκλωβίζει, για τον πανικό που σε παραλύει, μα και για δεμένες οικογένειες, για τις σχέσεις που ενδυναμώνονται μέσα από τις δυσκολίες και για τη δύναμη που προσφέρουν οι άνθρωποι που έχουμε δίπλα μας.
Και όλα αυτά μέσα σε τόσες λίγες σελίδες, με τόσα λίγα λόγια, μα αληθινά.
Οι τοίχοι μπορεί να έχουν αυτιά, αλλά το ταβάνι έχει και μάτια. Σε κοιτάει κατάματα. Περιμένει τον απολογισμό της ημέρας σαν άγρυπνος φρουρός. Δεν θα σε κατακρίνει, δεν θα αλλάξει θέση. Θα μείνει εκεί. Ακόμα και αν το απορρίψεις και γυρίσεις μπρούμυτα, θα σε περιμένει την επόμενη αυγή.
περισσότερα εδώ:
https://wordpress64426.wordpress.com/...
Είναι ένα βιβλίο πολύ εσωτερικό, γεμάτο σκέψεις, ανησυχίες, αμφιβολίες και φόβους, μα και ελπίδα, αγάπη και δύναμη.
Τον φόβο για τα πιο τρομακτικά τέρατα, τα δικά μας, αυτά που φτιάχνουμε μόνοι μας και την ελπίδα της επόμενης μέρας.
Δεν είναι ένα βιβλίο ούτε εύκολο, ούτε ανάλαφρο. Είναι βαθιά συναισθηματικό, πώς θα μπορούσε άλλωστε να μην είναι ένα τόσο προσωπικό βιβλίο, είναι μελαγχολικό και είναι γεμάτο εικόνες (και όχι μόνο οπτικές!).
Μιλάει για τη θλίψη που έχουμε μέσα μας και μας εγκλωβίζει, για τον πανικό που σε παραλύει, μα και για δεμένες οικογένειες, για τις σχέσεις που ενδυναμώνονται μέσα από τις δυσκολίες και για τη δύναμη που προσφέρουν οι άνθρωποι που έχουμε δίπλα μας.
Και όλα αυτά μέσα σε τόσες λίγες σελίδες, με τόσα λίγα λόγια, μα αληθινά.
Οι τοίχοι μπορεί να έχουν αυτιά, αλλά το ταβάνι έχει και μάτια. Σε κοιτάει κατάματα. Περιμένει τον απολογισμό της ημέρας σαν άγρυπνος φρουρός. Δεν θα σε κατακρίνει, δεν θα αλλάξει θέση. Θα μείνει εκεί. Ακόμα και αν το απορρίψεις και γυρίσεις μπρούμυτα, θα σε περιμένει την επόμενη αυγή.
περισσότερα εδώ:
https://wordpress64426.wordpress.com/...
April 5, 2021
Ποσο χαρούμενη είμαι που θα γράψω κριτική για το πρώτο βιβλίο της Μαρίας, ή της Μαρίας μας στη γνωστή bookstagramικη κοινότητα μας 🌟
Εύκολα μπορείς να ταυτιστείς γιατί μιλαει για τον φόβο, την μελαγχολία, την αγάπη αλλά και το άγχος, που όλοι λίγο πολύ νιώθουμε κυρίως αυτή την περίοδο. Το κάθε διήγημα το συντροφεύει και από ένα σχετικό σκίτσο που το ζωγράφισε η Ιωάννα, και δίνει μια πινελιά παραπάνω ♥
Το μόνο που ήθελα ήταν μια περισσότερη συσχέτιση με την ψυχολόγο για να έχω μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα.
Ο λυρικός τρόπος που γράφει η Μαρία θα σε κάνει να την ακολουθήσεις και να περιμένουμε με ανυπομονησία το επόμενο της βιβλίο ♥
Εύκολα μπορείς να ταυτιστείς γιατί μιλαει για τον φόβο, την μελαγχολία, την αγάπη αλλά και το άγχος, που όλοι λίγο πολύ νιώθουμε κυρίως αυτή την περίοδο. Το κάθε διήγημα το συντροφεύει και από ένα σχετικό σκίτσο που το ζωγράφισε η Ιωάννα, και δίνει μια πινελιά παραπάνω ♥
Το μόνο που ήθελα ήταν μια περισσότερη συσχέτιση με την ψυχολόγο για να έχω μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα.
Ο λυρικός τρόπος που γράφει η Μαρία θα σε κάνει να την ακολουθήσεις και να περιμένουμε με ανυπομονησία το επόμενο της βιβλίο ♥
January 28, 2022
° Όμως, τελικά, η μεγαλύτερη θλίψη μπορεί να κρύβεται στα φωτεινότερα χαμόγελα. °
Αυτή η πρόταση νομίζω μου έμεινε στο μυαλό ακριβώς για όλα αυτά που αντιπροσωπεύει! Κρίνουμε τον κάθε άνθρωπο με βάση του τι δείχνει. Όχι! Δεν είμαι ευτυχισμένη επειδή γελάω και δείχνω καλά. Όχι! Δεν περνάω την τέλεια ζωή που δείχνω, γιατί το τέλειο δεν ερμηνεύεται με μια μάσκα που ίσως φορώ. Όσο περισσότερο υιοθετήσουμε αυτήν την ιδέα, τόσο πιο εύκολο θα είναι να καταλάβουμε τον συνάνθρωπό μας!
Η Μαρία στο βιβλίο αυτό παραθέτει την ψυχή της και εγώ (όπως φαντάζομαι και πολλοί άλλοι) ταυτίστηκα μαζί της. Η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας. Καθημερινά παλεύουμε με τους δαίμονες μας, με αυτό το κάτι που θέλει να κυριεύσει το σώμα μας. Φόβος λέγεται, και ας το παίζουμε σκληροί όλοι.
Η γραφή είναι απλή και λυρική ταυτόχρονα. Σε κάνει να κατανοείς αλλά και να δένεσαι συναισθηματικά με την κάθε πρόταση.Το βιβλίο έχει επίσης εξαιρετική εικονογράφηση! Έχω να πω πως είναι το βιβλίο "διαμαντακι" που αποκαλούμε! Και σίγουρα, σίγουρα όμως προτείνω να διαβάσετε!
Και κάτι τελευταίο. Μιλήστε. Μιλήστε και σε έναν άγνωστο ακόμη για όλα όσα σας ταλαιπωρούν. Θα δείτε ότι είναι η καλύτερη θεραπεία. Ακόμα και αν ο άλλος δεν ακούει πραγματικά, όσο το συζητάς τόση δύναμη ψυχής αποκτάς!
Αυτή η πρόταση νομίζω μου έμεινε στο μυαλό ακριβώς για όλα αυτά που αντιπροσωπεύει! Κρίνουμε τον κάθε άνθρωπο με βάση του τι δείχνει. Όχι! Δεν είμαι ευτυχισμένη επειδή γελάω και δείχνω καλά. Όχι! Δεν περνάω την τέλεια ζωή που δείχνω, γιατί το τέλειο δεν ερμηνεύεται με μια μάσκα που ίσως φορώ. Όσο περισσότερο υιοθετήσουμε αυτήν την ιδέα, τόσο πιο εύκολο θα είναι να καταλάβουμε τον συνάνθρωπό μας!
Η Μαρία στο βιβλίο αυτό παραθέτει την ψυχή της και εγώ (όπως φαντάζομαι και πολλοί άλλοι) ταυτίστηκα μαζί της. Η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας. Καθημερινά παλεύουμε με τους δαίμονες μας, με αυτό το κάτι που θέλει να κυριεύσει το σώμα μας. Φόβος λέγεται, και ας το παίζουμε σκληροί όλοι.
Η γραφή είναι απλή και λυρική ταυτόχρονα. Σε κάνει να κατανοείς αλλά και να δένεσαι συναισθηματικά με την κάθε πρόταση.Το βιβλίο έχει επίσης εξαιρετική εικονογράφηση! Έχω να πω πως είναι το βιβλίο "διαμαντακι" που αποκαλούμε! Και σίγουρα, σίγουρα όμως προτείνω να διαβάσετε!
Και κάτι τελευταίο. Μιλήστε. Μιλήστε και σε έναν άγνωστο ακόμη για όλα όσα σας ταλαιπωρούν. Θα δείτε ότι είναι η καλύτερη θεραπεία. Ακόμα και αν ο άλλος δεν ακούει πραγματικά, όσο το συζητάς τόση δύναμη ψυχής αποκτάς!
March 15, 2021
Πολύ ευαίσθητο και τρυφερό βιβλίο.
August 9, 2021
Εισπνοή...
Το πρώτο βιβλίο της Μαρίας Αλεξόπουλου είναι πραγματικά υπέροχο σε συναισθήματα και συνάμα τρομακτικό.
Η Μαρία μας μιλάει για τους Slipknot αλλά θα παραθέσω στίχους από κάποιους άλλους αγαπημένους, τους Iron Maiden: "So how can I face the torment alone? / The vivid scenes / And all the recurring nightmares / I lay there and sweat until it gets light"
Όλο το βιβλιο μια ανοιχτή πόρτα που πρέπει να βρεις το θάρρος να κοιτάξεις. Οι περιγραφές της συγγραφέως σε αρπάζουν λες από τον λαιμό και νιώθεις μαζί με την πρωταγωνίστρια ζάλη, νιώθεις μικρός μπροστά στους ηρωικούς ανθρώπους που νοσούν από κάποια ψυχική νόσο, καθώς και τις υποστηρικτές οικογένειες τους. Ένα βιβλίο με μικρά κεφάλαια, γρήγορη ροή, καθαρή γραφή που δεν την βαραίνουν λογοτεχνικά στολίδια αλλά είναι γεμάτη όμορφες παρομοιώσεις, ξεκάθαρες εικόνες, έντονο συναίσθημα... Δίνει ένα επίπεδο ακόμη παραπάνω στο βιβλίο η εξαιρετική εικονογράφηση της Ιωάννας Αλεξόπουλου. Αγαπημένη εικονογράφηση εκείνη στα "Νευρικότητα στον νευρολόγο" και "Αριθμητική των ήχων". Αγαπημένα κεφάλαια στο βιβλίο που ξεχώρισα, τα "Ο άδειος αναπτήρας", "Μια φιλία διαλύεται", "Έντονες θυμήσεις" και φυσικά το "Κάνε μια ευχή". Πόσα συναισθήματα έβαλες βρε Μαρία, πόσα πραγματικά! Προσωπικά συνδέθηκα ακόμα περισσότερο με την ιστορία επειδή έχασα τον πατέρα μου από καρκίνο και έζησα ξανά τους τελευταίους αυτούς μήνες μαζί με την Μελίνα και τον δικό της πατέρα... Αλλά και διότι έχω έναν γιο με πνευματική νόσο που είναι ένας παράλληλος αγώνας, ένας τρομερός αγώνας που σε γεμίζει αγάπη και ενσυναίσθηση για κάθε άνθρωπο που αντιμετωπίζει την ΝΟΣΟ και το ΦΟΒΟ.
Και ναι, θα προχωρήσω, θα χαμογελάσω, ο φόβος θα γίνει φίδι και θα τον πατήσω... Θα τον πατήσουμε όλοι μαζί. Μαρία σε ευχαριστούμε
...Εκπνοή
Το πρώτο βιβλίο της Μαρίας Αλεξόπουλου είναι πραγματικά υπέροχο σε συναισθήματα και συνάμα τρομακτικό.
Η Μαρία μας μιλάει για τους Slipknot αλλά θα παραθέσω στίχους από κάποιους άλλους αγαπημένους, τους Iron Maiden: "So how can I face the torment alone? / The vivid scenes / And all the recurring nightmares / I lay there and sweat until it gets light"
Όλο το βιβλιο μια ανοιχτή πόρτα που πρέπει να βρεις το θάρρος να κοιτάξεις. Οι περιγραφές της συγγραφέως σε αρπάζουν λες από τον λαιμό και νιώθεις μαζί με την πρωταγωνίστρια ζάλη, νιώθεις μικρός μπροστά στους ηρωικούς ανθρώπους που νοσούν από κάποια ψυχική νόσο, καθώς και τις υποστηρικτές οικογένειες τους. Ένα βιβλίο με μικρά κεφάλαια, γρήγορη ροή, καθαρή γραφή που δεν την βαραίνουν λογοτεχνικά στολίδια αλλά είναι γεμάτη όμορφες παρομοιώσεις, ξεκάθαρες εικόνες, έντονο συναίσθημα... Δίνει ένα επίπεδο ακόμη παραπάνω στο βιβλίο η εξαιρετική εικονογράφηση της Ιωάννας Αλεξόπουλου. Αγαπημένη εικονογράφηση εκείνη στα "Νευρικότητα στον νευρολόγο" και "Αριθμητική των ήχων". Αγαπημένα κεφάλαια στο βιβλίο που ξεχώρισα, τα "Ο άδειος αναπτήρας", "Μια φιλία διαλύεται", "Έντονες θυμήσεις" και φυσικά το "Κάνε μια ευχή". Πόσα συναισθήματα έβαλες βρε Μαρία, πόσα πραγματικά! Προσωπικά συνδέθηκα ακόμα περισσότερο με την ιστορία επειδή έχασα τον πατέρα μου από καρκίνο και έζησα ξανά τους τελευταίους αυτούς μήνες μαζί με την Μελίνα και τον δικό της πατέρα... Αλλά και διότι έχω έναν γιο με πνευματική νόσο που είναι ένας παράλληλος αγώνας, ένας τρομερός αγώνας που σε γεμίζει αγάπη και ενσυναίσθηση για κάθε άνθρωπο που αντιμετωπίζει την ΝΟΣΟ και το ΦΟΒΟ.
Και ναι, θα προχωρήσω, θα χαμογελάσω, ο φόβος θα γίνει φίδι και θα τον πατήσω... Θα τον πατήσουμε όλοι μαζί. Μαρία σε ευχαριστούμε
...Εκπνοή
December 9, 2020
Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω τι ακριβώς θέλω να πω για το συγκεκριμένο βιβλίο γιατί οι λέξεις που μου έρχονται στο νου δεν μ' αρέσουν. Γράφω 3-4 προτάσεις, τις σβήνω, γράφω άλλες, τις σβήνω. Οπότε αποφάσισα απλώς να διαλέξω την εύκολη λύση και να αφήσω το βιβλίο να μιλήσει μόνο του σε εσάς και να σας προτείνω πραγματικά να δώσετε στην Μαρία Αλεξοπούλου την ευκαιρία που της αξίζει.
Ειναι τρομερό έργο και πολύ δυνατό. Παίρνουμε μια γεύση της ζωής ενός ανθρώπου που παλεύει με τον ίδιο του το νου αλλά και το σώμα του. Ακόμα κι αν δεν έχετε βρεθεί σε παρόμοια θέση (ή δεν έχετε συζητήσει με άτομο που έχει περάσει κάτι παρόμοιο), θα καταλάβετε πολλά, θα νιώσετε πολλά και θα σίγουρα θα μπείτε σε σκέψεις σχετικά με τον εαυτό σας ή/και με τους γύρω σας. Το mental illness όχι μόνο δεν είναι ακόμη θέμα για το οποίο μπορούμε να μιλάμε εύκολα σε κοντινά μας πρόσωπα, πόσο μάλλον να το συναντήσουμε σε ελληνικό βιβλίο δοσμένο με έναν τόσο άμεσο τρόπο.
Τα συγχαρητήρια μου στην Μαρία Αλεξοπούλου για τη γραφή της αλλά και για το θάρρος της να μοιραστεί μαζί μας ένα τέτοιο βιβλίο. Περιμένω με ανυπομονησία τα επόμενά της έργα και μέχρι τότε θα ξεφυλλίζω πού και πού τη θλίψη που φωλιάζει μέσα μου, διαβάζοντας μερικές προτάσεις ή αφήνοντας τη ματιά μου να χαθεί πάνω στα τόσο ταιριαστά σκίτσα.
Τελικά κατάφερα να γράψω πάνω από 3-4 προτάσεις που δεν κατέληξα να σβήσω.
Ειναι τρομερό έργο και πολύ δυνατό. Παίρνουμε μια γεύση της ζωής ενός ανθρώπου που παλεύει με τον ίδιο του το νου αλλά και το σώμα του. Ακόμα κι αν δεν έχετε βρεθεί σε παρόμοια θέση (ή δεν έχετε συζητήσει με άτομο που έχει περάσει κάτι παρόμοιο), θα καταλάβετε πολλά, θα νιώσετε πολλά και θα σίγουρα θα μπείτε σε σκέψεις σχετικά με τον εαυτό σας ή/και με τους γύρω σας. Το mental illness όχι μόνο δεν είναι ακόμη θέμα για το οποίο μπορούμε να μιλάμε εύκολα σε κοντινά μας πρόσωπα, πόσο μάλλον να το συναντήσουμε σε ελληνικό βιβλίο δοσμένο με έναν τόσο άμεσο τρόπο.
Τα συγχαρητήρια μου στην Μαρία Αλεξοπούλου για τη γραφή της αλλά και για το θάρρος της να μοιραστεί μαζί μας ένα τέτοιο βιβλίο. Περιμένω με ανυπομονησία τα επόμενά της έργα και μέχρι τότε θα ξεφυλλίζω πού και πού τη θλίψη που φωλιάζει μέσα μου, διαβάζοντας μερικές προτάσεις ή αφήνοντας τη ματιά μου να χαθεί πάνω στα τόσο ταιριαστά σκίτσα.
Τελικά κατάφερα να γράψω πάνω από 3-4 προτάσεις που δεν κατέληξα να σβήσω.
November 4, 2020
Ένας καταιγισμός συναισθημάτων.
Αναλυτικότερη κριτική εδώ: https://oneirwnpenes.blogspot.com/202...
Αναλυτικότερη κριτική εδώ: https://oneirwnpenes.blogspot.com/202...
March 12, 2021
Αυτό είναι ένα έργο που ταυτόχρονα παραμένει λογοτεχνικό ενώ φαίνεται άκρως ρεαλιστικό. Περιγράφει αρκετά σωστά, ρεαλιστικά και αναλυτικά τα συναισθήματα και το Γολγοθά ενός ατόμου που βασανίζεται από ψυχοσωματικά προβλήματα. Άγχος, κρίσεις πανικού, καταθλιπτικές τάσεις... κάτι απ' όλα αυτά θα έχετε βιώσει ή θα έχετε δει κοντινούς σας ανθρώπους να βιώνουν.
Τα κεφάλαια λειτουργούν σαν σπονδυλωτά διηγήματα, φτιάχνοντας μια ιστορία που μπορεί να διαβαστεί μόνο με τη σειρά και από την αρχή ως το τέλος για να βγάλει ένα νόημα (παρότι τα επιμέρους κεφάλαια έχουν μια πιο αυτοτελή θεματική). Ομολογώ πως μου άρεσε αυτή η προσέγγιση, μιας που πιστεύω ότι αν το έργο ήταν εκτενέστερο ή ακολουθούσε τη φόρμα μυθιστορήματος, θα εξαντλούνταν οι αντοχές του νοήματος αρκετά νωρίς. Η αρχή, η μέση και το τέλος διαγράφονται ξεκάθαρα και φαντάζουν γεμάτα κομμάτια. Η γραφή είναι επίσης καλή και ταιριαστή για την «φωνή» της πρωταγωνίστριας.
Από την άλλη, αυτή η συγγραφική επιλογή επιφέρει ορισμένα αρνητικά τα οποία θέλω να επισημάνω. Εξαιτίας της σύντομης φύσης του έργου, κάποια στοιχεία επαναλαμβάνονται ή προσπερνιόνται στα γρήγορα. Το νόημα και η ουσία περνάει, μα μερικές φορές θεωρώ θα μπορούσαν μικρές σκηνές να είχαν ειπωθεί με περισσότερο "τακτ". Ακόμη, υπάρχουν και κεφάλαια που ξεφεύγουν απ' την οπτική της πρωταγωνίστριας και μας δίνουν την ματιά άλλων χαρακτήρων πάνω στα τεκταινόμενα. Και τα δύο αυτά εξυπηρετούν έναν σκοπό, του εξωτερικού παρατηρητή που πληροί συγκεκριμένες προϋποθέσεις (και τα δυο άτομα έχουν βιώσει κάτι παρόμοιο). Μου φαίνεται σαν χαμένη ευκαιρία το ότι δεν είδαμε κεφάλαια από τις οπτικές των δύο εναπομεινάντων χαρακτήρων (που δεν έχουν βιώσει κάτι παρόμοιο). Ο ένας είναι ο σύντροφος, το στήριγμα της ηρωίδας και θα είχε ενδιαφέρον η δικιά του κατάθεση για την κατάσταση και ο άλλος χαρακτήρας είναι η (πρώην) φίλη της πρωταγωνίστριας που είναι αρνητική και γελοιοποιεί το ζήτημα. Η δικιά της οπτική θα είχε επίσης ενδιαφέρον.
Ένιωσα κάπως να μου λείπει ανάπτυξη σε αυτά τα δύο σημεία, μα το κεντρικό σημείο περνάει το μήνυμά του και πάλι επιτυχώς. Παρότι κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν το θέμα, από τον τίτλο ακόμη, κάπως βαρύ, έχω να πω ότι το βιβλίο δεν είναι τόσο. Είναι σίγουρα μελαγχολικό σε σημεία, κυρίως επειδή είναι αρκετά αληθινό, μα παραμένει ευχάριστο.
Ευτυχώς ή δυστυχώς, μπορώ να πω ότι βρήκα αρκετά πράγματα με τα οποία μπορεί κανείς να ταυτιστεί σε αυτές τις σελίδες. Και θα ταυτιστεί. Και θα βιώσει μια γλυκόπικρη ανάμνηση ή θα κάνει λίγα λογοτεχνικά μέτρα στα παπούτσια κάποιου κοντινού του προσώπου.
Είναι ένα έργο που δεν ποντάρει στους χαρακτήρες, την πλοκή ή την ιστορία μα στην συναισθηματική επένδυση του αναγνώστη. Το στοίχημά του είναι ��α καταφέρει να σε κάνει να ταυτιστείς και να φέρεις τον εαυτό σου στη θέση του πρωταγωνιστικού ρόλου και θεωρώ πως τα καταφέρνει.
Τα κεφάλαια λειτουργούν σαν σπονδυλωτά διηγήματα, φτιάχνοντας μια ιστορία που μπορεί να διαβαστεί μόνο με τη σειρά και από την αρχή ως το τέλος για να βγάλει ένα νόημα (παρότι τα επιμέρους κεφάλαια έχουν μια πιο αυτοτελή θεματική). Ομολογώ πως μου άρεσε αυτή η προσέγγιση, μιας που πιστεύω ότι αν το έργο ήταν εκτενέστερο ή ακολουθούσε τη φόρμα μυθιστορήματος, θα εξαντλούνταν οι αντοχές του νοήματος αρκετά νωρίς. Η αρχή, η μέση και το τέλος διαγράφονται ξεκάθαρα και φαντάζουν γεμάτα κομμάτια. Η γραφή είναι επίσης καλή και ταιριαστή για την «φωνή» της πρωταγωνίστριας.
Από την άλλη, αυτή η συγγραφική επιλογή επιφέρει ορισμένα αρνητικά τα οποία θέλω να επισημάνω. Εξαιτίας της σύντομης φύσης του έργου, κάποια στοιχεία επαναλαμβάνονται ή προσπερνιόνται στα γρήγορα. Το νόημα και η ουσία περνάει, μα μερικές φορές θεωρώ θα μπορούσαν μικρές σκηνές να είχαν ειπωθεί με περισσότερο "τακτ". Ακόμη, υπάρχουν και κεφάλαια που ξεφεύγουν απ' την οπτική της πρωταγωνίστριας και μας δίνουν την ματιά άλλων χαρακτήρων πάνω στα τεκταινόμενα. Και τα δύο αυτά εξυπηρετούν έναν σκοπό, του εξωτερικού παρατηρητή που πληροί συγκεκριμένες προϋποθέσεις (και τα δυο άτομα έχουν βιώσει κάτι παρόμοιο). Μου φαίνεται σαν χαμένη ευκαιρία το ότι δεν είδαμε κεφάλαια από τις οπτικές των δύο εναπομεινάντων χαρακτήρων (που δεν έχουν βιώσει κάτι παρόμοιο). Ο ένας είναι ο σύντροφος, το στήριγμα της ηρωίδας και θα είχε ενδιαφέρον η δικιά του κατάθεση για την κατάσταση και ο άλλος χαρακτήρας είναι η (πρώην) φίλη της πρωταγωνίστριας που είναι αρνητική και γελοιοποιεί το ζήτημα. Η δικιά της οπτική θα είχε επίσης ενδιαφέρον.
Ένιωσα κάπως να μου λείπει ανάπτυξη σε αυτά τα δύο σημεία, μα το κεντρικό σημείο περνάει το μήνυμά του και πάλι επιτυχώς. Παρότι κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν το θέμα, από τον τίτλο ακόμη, κάπως βαρύ, έχω να πω ότι το βιβλίο δεν είναι τόσο. Είναι σίγουρα μελαγχολικό σε σημεία, κυρίως επειδή είναι αρκετά αληθινό, μα παραμένει ευχάριστο.
Ευτυχώς ή δυστυχώς, μπορώ να πω ότι βρήκα αρκετά πράγματα με τα οποία μπορεί κανείς να ταυτιστεί σε αυτές τις σελίδες. Και θα ταυτιστεί. Και θα βιώσει μια γλυκόπικρη ανάμνηση ή θα κάνει λίγα λογοτεχνικά μέτρα στα παπούτσια κάποιου κοντινού του προσώπου.
Είναι ένα έργο που δεν ποντάρει στους χαρακτήρες, την πλοκή ή την ιστορία μα στην συναισθηματική επένδυση του αναγνώστη. Το στοίχημά του είναι ��α καταφέρει να σε κάνει να ταυτιστείς και να φέρεις τον εαυτό σου στη θέση του πρωταγωνιστικού ρόλου και θεωρώ πως τα καταφέρνει.
March 20, 2021
Μα τι να πω τώρα εγώ για αυτό το κορίτσι; <3
April 2, 2022
Εξαιρώντας ορισμένες λεπτομέρειες που δεν συμβάδισαν με την δική μου αισθητική (κατά τόπους εμφάνιση πολύ επιτηδευμένων λέξεων ή φράσεων στο συνολικά ανεπιτήδευτο κείμενο, και εμβόλιμη αφήγηση εκ μέρους του Corey και της Ιόλης διακόπτοντας μια ροή πολύ δετή, πολύ ενδοσκοπική και πολύ προσωπική), αυτό το βιβλίο ήτανε πολύ γλυκό και πολύ αληθινό. Η στενοχώρια και η αγωνία εκδηλώνονται στον καθένα μας με τρόπους διαφορετικούς, συμπεριλαμβανομένης και της άρνησης, που κάνει πολλούς να πιστεύουν ότι δεν είναι οκ να μην είσαι οκ, και ο τρόπος που η Μελίνα έρχεται αντιμέτωπη μ' αυτή την πραγματικότητα και τα επακόλουθά της είναι οδυνηρά γνώριμος—εφόσον κιόλας πραγματώνεται σε μια κοινωνία όπου, όπως αποδεικνύεται τόσο από το κείμενο όσο κι από την ζωή, το να μην είσαι καλά είναι ταμπού. Κι έτσι η Μελίνα, μπερδεμένη απ' όσα βιώνει και ντροπιασμένη από τα συναισθήματά της και τον αντίκτυπό τους, προσπαθεί να φανεί δυνατή και να παραμερίσει όσα νιώθει για να φροντίσει την οικογένειά της· επειδή, στην ουσία, αυτό επιβάλλει η κοινωνία.
Πριν κλείσω, θέλω να αναφέρω και το πόσο όμορφο μου φάνηκε που οι δυο αδελφές, η Μαρία και η Ιωάννα, πάντρεψαν τις κλίσεις και τις αγάπες τους κι έδωσαν αυτό το τόσο μικρό μα τόσο δυνατό βιβλιαράκι. Είμαι περήφανη και για τις δυο! Όπως περήφανη είμαι και για την Μελίνα, που ακόμη και κάπως δειλά πάλεψε και παλεύει για να γίνει καλύτερα, και που ελπίζω να ξέρει ότι δεν χρειάζεται να είναι πάντα δυνατή, δεν χρειάζεται πάντα να φροντίζει τους άλλους και να πασχίζει πρώτα οι γύρω της να είναι τακτοποιημένοι κι έπειτα μονάχα ο εαυτός της. Εύχομαι τώρα να έχει αποδεχτεί πως όλα τα συναισθήματα και σε όλες τους τις εντάσεις είναι φυσιολογικό να υπάρχουν και άλλο τόσο να εκδηλώνονται (ίσα ίσα, όταν καταπιέζονται ξεσπούν με τέτοιους ψυχοσωματικούς τρόπους όπως, ας πούμε, οι λιποθυμίες της), πως το έχει ανάγκη να γίνεται κι εκείνη μικρή και ευάλωτη και να επιτρέπει στους άλλους να την φροντίζουν πού και πού, πως δεν έχει καμία υποχρέωση «να είναι δυνατή» για κανέναν (το να αφήνεσαι να βιώνεις τα συναισθήματά σου δεν σε κάνει ούτε αδύναμο, ούτε φορτίο για τους γύρω σου· σε κάνει υ γ ι ή. Κανένας δεν θα έπρεπε να είναι δυνατός για τους άλλους, να πάνε να *ερωτευτούν* όλοι οι άλλοι και να φροντίσουν οι ίδιοι για τους εαυτούς τους αν θέλουνε), και να έχει καταλάβει πως είναι απολύτως εντάξει να μην είναι εντάξει κάποιες φορές, ανεξαρτήτως του τι λένε οι ψυχολόγοι των καναπέδων και του Netflix & Chill.
Με τέτοιο ντεμπούτο, εν ολίγοις, περιμένω πάρα πολλά από την Μαρία!
Πριν κλείσω, θέλω να αναφέρω και το πόσο όμορφο μου φάνηκε που οι δυο αδελφές, η Μαρία και η Ιωάννα, πάντρεψαν τις κλίσεις και τις αγάπες τους κι έδωσαν αυτό το τόσο μικρό μα τόσο δυνατό βιβλιαράκι. Είμαι περήφανη και για τις δυο! Όπως περήφανη είμαι και για την Μελίνα, που ακόμη και κάπως δειλά πάλεψε και παλεύει για να γίνει καλύτερα, και που ελπίζω να ξέρει ότι δεν χρειάζεται να είναι πάντα δυνατή, δεν χρειάζεται πάντα να φροντίζει τους άλλους και να πασχίζει πρώτα οι γύρω της να είναι τακτοποιημένοι κι έπειτα μονάχα ο εαυτός της. Εύχομαι τώρα να έχει αποδεχτεί πως όλα τα συναισθήματα και σε όλες τους τις εντάσεις είναι φυσιολογικό να υπάρχουν και άλλο τόσο να εκδηλώνονται (ίσα ίσα, όταν καταπιέζονται ξεσπούν με τέτοιους ψυχοσωματικούς τρόπους όπως, ας πούμε, οι λιποθυμίες της), πως το έχει ανάγκη να γίνεται κι εκείνη μικρή και ευάλωτη και να επιτρέπει στους άλλους να την φροντίζουν πού και πού, πως δεν έχει καμία υποχρέωση «να είναι δυνατή» για κανέναν (το να αφήνεσαι να βιώνεις τα συναισθήματά σου δεν σε κάνει ούτε αδύναμο, ούτε φορτίο για τους γύρω σου· σε κάνει υ γ ι ή. Κανένας δεν θα έπρεπε να είναι δυνατός για τους άλλους, να πάνε να *ερωτευτούν* όλοι οι άλλοι και να φροντίσουν οι ίδιοι για τους εαυτούς τους αν θέλουνε), και να έχει καταλάβει πως είναι απολύτως εντάξει να μην είναι εντάξει κάποιες φορές, ανεξαρτήτως του τι λένε οι ψυχολόγοι των καναπέδων και του Netflix & Chill.
Με τέτοιο ντεμπούτο, εν ολίγοις, περιμένω πάρα πολλά από την Μαρία!
July 30, 2021
Ένα βιβλίο μικρό σε έκταση, που κρύβει μεγάλη δύναμη ψυχής. Ένα δυνατό μάθημα για όλους μας, μια οπτική για να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες. Ακόμη και όταν όλα μοιάζουν απαισιόδοξα, η επιμονή, η προσπάθεια και η αγάπη των ανθρώπων γύρω μας μπορούν να μας οδηγήσουν στην έξοδο από τα παλάτια της θλίψης.
Η Μαρία έχει γράψει ένα τρυφερό βιβλίο, που προσφέρει τόσα πολλά στον αναγνώστη! Η γραφή της είναι προσεγμένη και ιδανική για το συγκεκριμένο βιβλίο! Η ηρωίδα ξεγυμνώνει μπροστά μας τις σκέψεις της, την ψυχή της και μπορούμε να την νιώσουμε, να πονέσουμε μαζί της και τελικά, βρίσκοντας και εμείς πού φωλιάζει μέσα μας η θλίψη να ψάξουμε τη δική μας λύτρωση…
Η Μαρία έχει γράψει ένα τρυφερό βιβλίο, που προσφέρει τόσα πολλά στον αναγνώστη! Η γραφή της είναι προσεγμένη και ιδανική για το συγκεκριμένο βιβλίο! Η ηρωίδα ξεγυμνώνει μπροστά μας τις σκέψεις της, την ψυχή της και μπορούμε να την νιώσουμε, να πονέσουμε μαζί της και τελικά, βρίσκοντας και εμείς πού φωλιάζει μέσα μας η θλίψη να ψάξουμε τη δική μας λύτρωση…
Read
November 8, 2022Ας ξεκινήσω λέγοντας πως δε νομίζω ότι μπορώ να βάλω αστέρια στη συγκεκριμένη συλλογή - το θεωρώ προσωπικά ανούσιο.
Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω συνηθίσει να διαβάζω τέτοιου είδους βιβλία και με εξέπληξε σε μεγάλο βαθμό το ποσό έντονα συναισθήματα μπορεί να σου περάσει κάποιος, μέσω ενός κειμένου με αυτοβιογραφικά στοιχεία. Το συναίσθημα είναι εκεί στην πιο αγνή του μορφή, ανεπηρέαστο και ώμο. Δεν είναι εύπεπτο σε καμία περίπτωση και ούτε πρέπει να είναι.
Θέλω να πω πως η συλλογή αυτή με έκανε να προβληματιστώ και να δω τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική γωνία.
Είναι γεγονός ότι, για να γράψει κανείς κάτι τέτοιο, θέλει αστείρευτο κουράγιο, όπως και για να το προβάλλει στο ευρύ κοινό. Και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στη Μαρία Αλεξοπούλου.
Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω συνηθίσει να διαβάζω τέτοιου είδους βιβλία και με εξέπληξε σε μεγάλο βαθμό το ποσό έντονα συναισθήματα μπορεί να σου περάσει κάποιος, μέσω ενός κειμένου με αυτοβιογραφικά στοιχεία. Το συναίσθημα είναι εκεί στην πιο αγνή του μορφή, ανεπηρέαστο και ώμο. Δεν είναι εύπεπτο σε καμία περίπτωση και ούτε πρέπει να είναι.
Θέλω να πω πως η συλλογή αυτή με έκανε να προβληματιστώ και να δω τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική γωνία.
Είναι γεγονός ότι, για να γράψει κανείς κάτι τέτοιο, θέλει αστείρευτο κουράγιο, όπως και για να το προβάλλει στο ευρύ κοινό. Και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στη Μαρία Αλεξοπούλου.
July 6, 2021
Η γλυκούλα μας η Μαρ και το πρώτο της βιβλίο ❤️❤️❤️ Τι συγκίνηση! Με πραγματικά καταπληκτικές και πολύ ταιριαστές ζωγραφιές από τη Τζο 👏👏
Το βιβλίο αποτελείται από σύντομα σπονδυλωτά διηγήματα για τη Μελίνα που υποφέρει από αγχωδη διαταραχή και κρίσεις πανικού. Σαν άτομο που δεν περνάει κάτι παρόμοιο, είναι πολύ σημαντικό να διαβάζω πως ακριβώς νιώθουν τα άτομα που έχουν παρόμοια θέματα, έτσι ώστε να μην καταλήξω σαν τη φιλη-φιδι του βιβλίου. Η Μελίνα προσπαθεί να το παλέψει με τη βοήθεια της οικογένειας, του αγοριού της και ενός φίλου της, αλλά κυρίως με τη βοήθεια του εαυτού της. Το βιβλίο θα σας συγκινήσει σίγουρα και θα αρχίσετε να σκέφτεστε αν έχετε κι εσείς μια Ιόλη έναν Άγγελο ή έναν Corey στη ζωή σας, άτομα που θα σας σταθούν όταν ψυχολογικά θα είστε στα τάρταρα.
Μπράβο Μαρία, περιμένουμε όλοι το επόμενο!
Το βιβλίο αποτελείται από σύντομα σπονδυλωτά διηγήματα για τη Μελίνα που υποφέρει από αγχωδη διαταραχή και κρίσεις πανικού. Σαν άτομο που δεν περνάει κάτι παρόμοιο, είναι πολύ σημαντικό να διαβάζω πως ακριβώς νιώθουν τα άτομα που έχουν παρόμοια θέματα, έτσι ώστε να μην καταλήξω σαν τη φιλη-φιδι του βιβλίου. Η Μελίνα προσπαθεί να το παλέψει με τη βοήθεια της οικογένειας, του αγοριού της και ενός φίλου της, αλλά κυρίως με τη βοήθεια του εαυτού της. Το βιβλίο θα σας συγκινήσει σίγουρα και θα αρχίσετε να σκέφτεστε αν έχετε κι εσείς μια Ιόλη έναν Άγγελο ή έναν Corey στη ζωή σας, άτομα που θα σας σταθούν όταν ψυχολογικά θα είστε στα τάρταρα.
Μπράβο Μαρία, περιμένουμε όλοι το επόμενο!
Displaying 1 - 30 of 67 reviews