Hallgerður er stórættaður fjárfestir sem, ásamt Mínu vinkonu sinni, rekur breskan pöbb við Ægisíðu, þar sem góðborgarar Reykjavíkur sýna sig og sjá aðra. Hallgreður hefur komið eiginmanni sínum, glaumgosanum Jóni Sölva, fyrir sem aðstoðarritstjóra Morgunblaðsins sem hún á stóran hlut í.
Hallgerður og nánustu vinkonur hennar, Melkorka, gift þumbaranum Agli Þormóði, og Þórdís, nýfráskilin og frjáls, leggja mikið upp úr því að vera leiðandi í samkvæmis- og athafnalífi Reykjavíkur. Þegar spyrst að gömul skólasystir þeirra úr MR og tíður gestur breskra glanstímarita, sjálf Stefanía Brown-Huntington, sé skilin við breska jarlinn Matthew og flutt aftur til Íslands, ríður á miklu að vinkvennaklíku Hallgerðar takist að ná henni til sín. Þannig hefst fjörmikil, spennandi og ærslafengin atburðarás um reykvíska samtíð þar sem grátbroslegar persónur, raunverulegar sem ímyndaðar, mæta galvaskar til leiks í fyndinni og hárbeittri háðsádeilu.
Auður Jónsdóttir og Birna Anna Björnsdóttir eru höfundar fjölmargra bóka, en þetta er fyrsta bókin sem þær skrifa saman. Þær búa hvorugar í 107 Reykjavík.
Auður Jónsdóttir was born on March 30, 1973. She is a writer and freelance journalist and has published articles, essays and interviews in various journals and newspapers.
Her first published work of fiction is the short story "Gifting" (Marriage), published in the literary magazine Andblær in 1997. Other short stories have appeared in magazines and collections since then. Auður's first novel, Stjórnlaus lukka (Uncontrollable Luck, 1998), was nominated for the Icelandic Literary Prize in the same year. Since then, she has published other novels as well as books for children and teenagers, among them a book about her grandfather, Halldór Laxness. Her novel Fólkið í kjallaranum (The People in the Basement), received the Icelandic Literature Prize in 2004 and the novel, Tryggðarpantur (Deposit), was nominated to the same award in 2006. Auður's latest novel is Vetrarsól (Winter-Sun) from 2008. She is now working on a play, as she was chosen Reykjavík City Theatre's Playwrite-in-Residence for 2009.
Alveg semi góð afþreying, en stundum svo mainstream politically incorrect að ég áttaði mig ekki alltaf á hvort höfundar væru að grínast eða ekki. Er ekki mikil chick-lit kona svo kannski það spili inn í stjörnugjöfina. Fíla Auði betur eina og sér. Náði litlum tengslum við karakterana. Kannski er ég bara ekki nógu mikil farsakona. Eða er það voðalega Melkorkulegt af mér að reyna að finna ástæðuna hjá mér í stað þess að segja bara beint út að ég fílaði ekki bókina? Jæja, hún var allt í lagi. Ekkert spes. Auðlesin. Pínu ble. Hló samt upphátt á einum stað, svo það er eitthvað.
Þessi saga er eitt stórt ananaspartý á Barðaströndinni þar sem stöllurnar keppast við að namedroppa menningarpáfa þjóðarinnar og fleiri góða; gott ef Gísli Marteinn kemur ekki þrisvar fyrir í bókinni. Sagan höfðaði ekki sérstaklega til mín og ég íhugaði að leggja hana frá mér en svo bara varð ég að klára hana. Höfundar bjarga sér fyrir horn með glettilegum frásögnum af vonda fólkinu
Ég átti ekki von á miklu eftir að hafa lesið umsagnir hér inni auk þess sem mér fannst þau í Kiljunni ekki alltof jákvæð. Auður er hins vegar góður penni og því fannst mér skylda að lesa þess. Ég byrjaði því lesturinn full fordóma en þeir rjátluðust smám saman af mér eftir því sem ég hló oftar. Þetta er skemmtisaga eins og Auður og meðhöfundur hennar hafa viðurkennt hispurslaust og hún skemmti mér mjög vel. Léttmeti, fullkomin bók inn á milli þyngri bóka. Fjallar um "upper-class" forréttidnatýpur á fimmtugsaldri sem við flest þekkjum til í okkar nærumhverfi auk þess sem allir helstu plebbar landsins koma við sögu. Gef henni fjórar stjörnur fyrir að hafa komið mér ítrekað til að hlægja. Auk þess fannst mér nýyrðin og slangrið skemmtilegt, komandi frá Auði íslenskuaðdáanda.
Að sumu leyti ágæt bók en hefði vel mátt gera betri. Það hefði mátt taka eina góða ritstjórn til að losna við óþarfa endurtekningar. Þá hefði mátt sleppa eða í það minnsta minnka endalaust name dropp. Ég skil tilgang þess, en það varð hjákátlegra og hjákátlegra eftir því sem á leið. Þá mun það elda bókina mjög hratt, enda mun fólk ekki hafa mikla tengingu við mörg nafnanna innan örfárra ára.
Ég hafði gaman af þessum yfirgengilega staðalímyndarfullu týpum og sem chick lit fannst mér bókin ágætlega heppnuð. Mér fannst meðferð höfunda og sögupersóna á Mínu þó vera furðuleg á tíðum og oft jaðra við fordóma. Smá white saviour complexar í gangi og Mína fékk einhvern veginn ekki að vera persóna, heldur bara einhvers konar hliðarsjálf Hallgerðar. Það hefði mátt vera meira uppgjör á þeirri hegðun í lok sögunnar en í staðinn er hnykkt út með kafla sem staðfestir í raun að Mína var aldrei meira en viðfang Hallgerðar.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Allar persónurnar í þessari sögu voru svo grunnar að mér tókst ekki að tengjast þeim, lífsstíllinn óáhugaverður og ótrúverðugur, en hvað veit ég... Fegin þegar hún var búin, en fann að höfundar höfðu líklega mun meiri ánægju af að skrifa en ég að lesa.
Æi nei. Ekki var þetta nú merkilegt. Ofhlaðinn af tilvísunum í 107 týpurnar. Höfundar ætluðu greinilega að passa að snerta á öllum erkitýpum samfélagsmiðlanna/helgarblaðaviðtalanna svo úr verður hrærigrautur af klisjukenndum karakterum sem eru svo grunnir að manni er alveg sama um þá. Kláraði hana í von um einhvers konar ris í lokin en neibb.
Bjóst við meiru. Mér finnst skorta á að höfundar hafi samkennd með sögupersónum. Allt ýktar stereotypur og allir gerðir ömurlegir. Tilfinningin verður að höfundar liti niður á allar miðaldra konur. Hefði líka mátt prófarkalesa.
Skrýtið hvernig þessi bók eldist. Hún er mjög 2017 með “name dropping” og stöðum sem voru þá en ekki núna. Góð heimild fyrir 2017. Skemmtileg persónusköpun eins og Auður er svo góð í með stórkostlegum kvenkyns sögupersónum.
This entire review has been hidden because of spoilers.