Ο Δημόκριτος υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Προσωκρατικούς φιλοσόφους και ανάμεσα στους πρώτους που θεώρησαν ότι το σύμπαν έχει και άλλους κατοικημένους κόσμους, που υπόκεινται στον αέναο νόμο της γένεσης και της φθοράς, επηρεάζοντας με τη θεωρία του μεταγενέστερους και σύγχρονους μελετητές. Το συγγραφικό του έργο εκτεινόταν σε μια μεγάλη χρονική περίοδο, ενώ ειδικές πραγματείες προερχόμενες από το Δημόκριτο συνέταξαν μετέπειτα ο Αριστοτέλης και ο Θεόφραστος. Τα συγγράμματά του έγραψε στην ιωνική διάλεκτο και περιλάμβαναν όλα τα πεδία της ανθρώπινης γνώσης, όπως μαθηματικά, φυσική, ιατρική, μουσική, γραμματική, αισθητική κ.ά.
Στην παρούσα μελέτη εξετάζεται και αναλύεται η Ηθική και η Πολιτική Φιλοσοφία του Δημόκριτου, άτομα - φύσις - πόλις, στην οποία επιχειρείται να δειχθεί η δημοκρίτεια αντίληψη του ανθρώπου ως φυσικού όντος, που υπόκειται στην ίδια νομοτελειακή επίδραση της ανάγκης, η οποία διέπει το συμπαντικόν όλον. Φύση και άνθρωπος συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους και κοινωνούν στον κοινό Λόγο, στο βαθμό που η λογική ανάγκη της φύσης περιλαμβάνει μέσα της την κατά φύση ανάγκη του ανθρώπου να αναπτυχθεί. Την ίδια στιγμή ο άνθρωπος ως έλλογο ον προσπαθεί να αντιληφθεί και να εκφράσει τη λογική της φύσης της οποίας αποτελεί ο ίδιος συνέχεια. Ο άνθρωπος προκαθορίζει, την τελείωσή του μέσα στο φυσικό περιβάλλον, συνδέοντας την αυτονομία του, την υπόστασή του και την ίδια τη ζωή του με τη λογικότητα της φύσης. Η ηθική του ανθρώπου καθορίζεται από την ανθρώπινη φύση και τη δράση του μέσα στη φύση, χωρίς να μπορεί να διαφύγει από το φυσικό είναι του. Με το πρίσμα αυτό επιδιώκει να είναι ευτυχισμένος με όσα διαθέτει και η ζωή του διέπεται από το μέτρο, βάσει του οποίου χαράσσει τις λογικές και πολιτικές θέσεις του. Όπου παρατηρείται η έλλειψη ή η υπερβολή προκαλούνται μεταπτώσεις, που διαταράσσουν την ψυχή και την εσωτερική ηρεμία του ανθρώπου, δημιουργώντας έντονες αλλαγές στη διάθεσή του. Σύμφωνα με τον Δημόκριτο η αρμονική σχέση του ενεργητικού μέρους της ψυχής με το σωματικό παθητικό μέρος μέσα στο σύνολο του ανθρώπινου οργανισμού συμβάλλουν καθοριστικά στην ευδαιμονία του ανθρώπου. (Από τον πρόλογο της Σωτηρίας Τριαντάρη)