Iedereen heeft een hut nodig, echt of denkbeeldig, om te ontsnappen aan de wereld en jezelf terug te vinden. Op de helling van de Mont Aspet, in het hart van de Pyreneeën, ligt een kleine hut. Voor de auteur is de berghut, lang geleden ontdekt door zijn vader, een toevluchtsoord, ‘zijn jeugd’, ‘een thuiskomst’. Steeds keert hij er terug om even ver weg te zijn van de chaos in de wereld, van de scheiding van zijn ouders toen hij een tiener was. Maar dicht bij de herinneringen aan een gelukkige jeugd. De hut is een plek die Olivier Garance helpt te leven en waar hij zich vragen stelt over onze plaats in de wereld. In Mijn berghut voel je zowel de zwaarte van de nacht als die van stilte, je ervaart de kou en de geur van de vroege ochtend... Het is een verhaal over het verlangen dat in ieder van ons leeft, dat van een terugkeer naar de stilte om de rust in jezelf terug te vinden.
Ik heb t boek overigens in het Nederlands gelezen, maar dat was niet te vinden op Goodreads. Het boek was een aanrader van iemand die wist dat ik van bergen hield. Het probleem van dit boek was dat ik niet goed begreep waarom het geschreven was. Wat wilde de schrijver uitdragen? Daarbij was t ook verwarrend dat t boek kennelijk niet door Olivier was geschreven maar door een journaliste waarbij de vraag nog prangender werd: waarom? Olivier heeft een lastige jeugd gehad, leidt aan woede-aanvallen, heeft weinig met mensen en vind rust in de berghut. Juist. En dat is het verhaal. Ik kon er niks mee.
Ode à la nature, à la solitude et à une vie en campagne, ce roman est un petit plaisir à découvrir.
Même au milieu de la ville, dès lors que l'on commence "Ma Cabane", on est transporté au milieu des bois avec notre personnage principal et son chien. Une magnifique expérience !
Graag gelezen memoires van Olivier. Mijn liefde voor de bergen werd weer aangewakkerd en ik probeer het idee van een toevluchtsoord van stilte mee te nemen in mijn eigen leven. Hier en daar echter langdradig in de omschrijving van het landschap. Het benoemen van vele bergkammen en steden vond ik wat vervelend en te abstract als je de streek niet kent. Als beelddenker was een kaartje/plattegrond/tekening hier van betekenis geweest.