Buio

by Anna Kańtoch, Francesco Annicchiarico (Translator)

Dimessa da un sanatorio sul Baltico nel 1935, una donna senza nome giunge a Varsavia, accompagnata dal fratello maggiore Franciszek, per lasciarsi alle spalle il passato e iniziare una nuova vita. Eppure, tra i colori, i suoni e il chiacchiericcio dei caffè, i ricordi riaffiorano sempre più pressanti, riportando la protagonista al 1914, a Buio, l'unico luogo dove vorrebbe tornare: l'amata tenuta dove ha trascorso l'infanzia, e che è stata lo scenario della misteriosa morte dell'attrice Jadwiga Rathe, musa-amante del padre. A poco a poco i dettagli si sommano, i piani temporali si mescolano e si intralciano in un crescendo di dubbi, sospetti, rivelazioni, convergendo in un'unica, scioccante verità. Con una scrittura elegante e sinuosa, Anna Ka?toch ha costruito un romanzo audace, torbido e ipnotico che richiama le atmosfere di Irène Némirovsky, Thomas Mann, Anaïs Nin. Una storia di iniziazione sessuale che è anche un vertiginoso viaggio nei recessi della memoria; un labirinto psicanalitico che seduce e confonde, fino a spingerci ad accettare l'impossibile.

Genres: Fantasy, Polish Literature, Poland, Queer, Audiobook, Novels, Fiction

186 pages, Paperback

First published September 7, 2012

About the author

Polish writer. She graduated from the Faculty of Oriental Studies at Jagiellonian University with a specialization in Arab Studies. After graduation she came back to Katowice, where now she works in tourist office. Member of a Silesian Fantasy Club. She made her debut in April 2004 with a short story Diabeł na wieży, which was published in a Science Fiction magazine. She was writing movie and book reviews for web magazine Avatarae. Today she writes for Esensja. In July 2005, her short stories about Domenic Jordan were published in a collection entitled Diabeł na wieży by Fabryka Słów Publishing. Her full lengh book debut was a novel Miasto w zieleni i błękicie.

Reviews

[Patrizia · Rating 4 out of 5]

La protagonista, voce narrante, non ha nome. Dimessa da un sanatorio per malati di mente, torna a Varsavia col fratello, che la ospita. Seguiamo i suoi pensieri, che oscillano tra realtà e irrealtà, tra presente e un passato cui fa continuamente ritorno. Un luogo, in particolare, Buio, il paese dell’infanzia, dei ricordi e della morte. Il nome è profondamente significativo. Non è solo un luogo fisico, è il luogo in cui si trova spesso la sua mente, mentre la donna cerca di trarre un senso dai ricordi.
La scrittura è bellissima, concreta e a tratti morbosa. La storia è un viaggio contorto e difficile nell’animo di una donna, che affronta come può temi quali l’omosessualità e l’incesto.
Piani temporali e livelli di lettura diversi, ne fanno un romanzo aperto all’interpretazione del lettore, spesso in difficoltà, come la protagonista, nel distinguere ciò che è reale da ciò che non lo è.

[Teleseparatist · Rating 2 out of 5]

Strasznie mi dziwnie, bo pod wieloma względami ta powieść przypomina Łaskę Kańtoch (która mi się bardzo podobała!) i Niebanalną więź Waters (takoż). I nie żałuję lektury, ale mam wrażenie, że coś poszło mi z nią bardzo nie tak. Jedno muszę jej przyznać: jest ogromnie niepokojąca i robi wrażenie. Niestety, mi pozostawiła też trochę niesmak.

Zupełnie nie wiem, jak ocenić tę książkę: te dwie gwiazdki to głównie ocena ostatnich 50 stron, wcześniej dałabym 3-4. Rozumiem, co mi powiedziała (chyba), ale zupełnie nie wiem, jak tę wiadomość odebrać ani jak się do niej odnieść. Mam wrażenie, że coś jest nie tak z jej długością - że albo powinna była być dłuższa (rozwinąć te naszkicowane sprzeczne wątki, dać więcej odpowiedzi) albo dużo krótsza, być opowiadaniem. Choć proza wydaje się dopracowana (klimatyczna i specyficzna) to fabuła w moim odczuciu sklejona jest trochę pospiesznie, z niepasujących elementów, z kilku pomysłów, z których autorka nie chciała zrezygnować. Może to celowe, ale jeśli tak, to nie kupuję efektu.

Może lepiej bym to odebrała, gdyby nie ta niezupełnie do mnie trafiająca erotyka i seksualność (a zwłaszcza molestowanie seksualne 14-letniej dziewczynki przez dwadzieścia lat starszą kobietę / nią samą, które oczywiście nie jest stereotypowym lesbijskim uwiedzeniem, tylko totally jest)? Lubię wątki lesbijskie w literaturze, ale tu były dziwne, niby centralne, ale nie całkiem pasujące. Zwłaszcza wątek Irenki. Choć może to tylko ja i moja wąska konwencjonalność.

(Mam też wrażenie, że rozwiązanie przydałoby się chociaż trochę zarysować tak o 100 stron wcześniej?)

[Magdalith · Rating 3 out of 5]

Podchodziłam do tej autorki jak do jeża, bo "wielokrotna laureatka nagrody Zajdla", bo "fantastyka" (akurat tej powieści raczej bym do fantastyki nie zaliczyła, ale może się nie znam?), a to nie są moje rejony i raczej ich unikam. Ale dużo jej ostatnio czytacie na GoodReads, więc postanowiłam spróbować.
Pierwsze dwa wrażenia:
1. naiwny i archaiczny styl, chwilami wręcz pretensonalnie kiczowaty - czy Kańtoch zawsze tak pisze, czy to tylko tutaj, na potrzeby konwencji i tego, w jakich epokach dzieje się powieść? Mam nadzieję, że to celowa stylizacja
2. nastrój - choćby nie wiem jak denerwował mnie ten język i konwencjonalność stylu, muszę przyznać, że klimat jest. Tekst zdecydowanie mocno działa na emocje i wyobraźnię. Głównie chyba dlatego, że cały czas właściwie nie wiemy, o co chodzi. Ta niepokojąca tajemnica nie pozwala oderwać się od lektury.

Sama się sobie dziwię, że oceniam aż 3/5, bo ta powieść właściwie mi się nie podobała, chwilami wręcz była dla mnie odrzucająca i na pewno nie w moim stylu. Wydaje mi się też, że pewne wątki i szczegóły powinny być rozwinięte i lepiej wyjaśnione. Ale trudno ją zapomnieć, trudno przestać myśleć, o czym tak naprawdę była (no właśnie: o czym?) - a to chyba duży plus. Jeśli Kańtoch równie biegle buduje nastroje w innych swych książkach, to sięgnę po nie na pewno. Niezależnie od tego, o czym będą ;)

[Ellis ♥ · Rating 3 out of 5]

3,5 su 5 - Recensione apparsa su Leggere Distopico!

Anna Kantoch ha dato vita a un romanzo ossessionato dal mistero e dall'urgenza di venirne a capo scandagliando gli angoli più reconditi dell’inconscio.
Non c’è dato sapere il nome dell’io narrante che ci accompagnerà per mano lungo tutto il libro, ma il suo essere stata paziente di un sanatorio potrebbe far di lei una narratrice inattendibile. Ed è da lì che inizia il resoconto; la giovane donna lascia la struttura per seguire il fratello ma - come un tarlo fastidioso che si insinua nella mente - non riesce a dimenticare lo sconvolgimento emotivo causatole dal fatale incontro con Jadwiga Rathe, la cui scomparsa è avvolta da una densa coltre di mistero.
Presente e passato si intrecciano magistralmente, in un’alternanza tra ricordi e l’adesso, a tratteggiare una tragedia che incombe.
C’è poca indulgenza nella parole che la donna usa per descriversi e descrivere chi le sta intorno, si percepisce quella che potremmo definire una sorta di anaffettività, da fuori sembra semplicemente freddezza e distacco, ma cela quasi un blocco nell’esprimere le sue emozioni.

Anche questo è il prezzo che si paga per diventare adulti: non riuscire più a ricordare i bei momenti, senza scordare cosa sia successo dopo.

Il “Buio” del titolo ha molteplici sfaccettature: il nome della città immaginifica che ammalia e illude nella quale è ambientato il romanzo – ne intuiamo a stento la sua architettura - l’oblio di un passato sfuggente, i δαίμων che si agitano nel cuore della protagonista.

Con uno sguardo lucido, Kańtoch rappresenta l’inestinguibile dissidio tra realtà e finzione - al limite del fuorviante - dove a susseguirsi sono temi insidiosi: la delicata e, talvolta, instabile psiche umana, un amore saffico ammantato di ambiguità, la spregiudicatezza di una donna emancipata all’interno di un contesto storico non proprio tollerante, una passione inquieta che serpeggia labile sfiorando la perversione.
Un romanzo dalle molte facce, altresì “inclassificabile” per quanto riguarda i rigidi canoni del genere, perché vi è una vera e propria miscellanea, ma che comunque riesce nell’intento di trasmettere un quid di inquietante e malinconico.
Preferisco non scendere nei dettagli in merito all’aspetto fantascientifico perché potrei anticipare più del necessario, ma vi è un elemento soprannaturale presentato in maniera molto sottile vicino tanto al concetto di speculative fiction quanto allo sci-fi il tutto condito da un’atmosfera ansiogena tipicamente mistery.
Potremmo quasi definirlo cronaca di se stessa (nei riguardi della voce narrante) in bilico tra la sua contemporaneità e il passato oppure un romanzo di formazione distorto che trascina questa donna in un’esperienza che la costringerà a guardarsi dentro ricomponendo, pezzo dopo pezzo, il mosaico di una vita intera all'insegna di un faccia a faccia con l’ineluttabilità del destino.
Con una prosa ricca ed evocativa che, talvolta, strizza l’occhio a quella di Mircea Cărtărescu non solo per la forma ma anche per il fil-rouge del ricordo, Kańtoch riesce a comporre il ritratto di una Carmilla moderna, forse inconsapevole della sua carica erotica, dissimulata in un’artificiosa impassibilità.
È un romanzo che anche se sembra risolversi in poche pagine necessita di una particolare attenzione, è facile lasciarsi disorientare da quell’onirismo crescente, non vi nego che io stessa non sono certa di essere riuscita a cogliere appieno ogni sua singola sfumatura.

[Aleksandra Janusz]

Przede wszystkim po zakończeniu jestem pewna, że to jest powieść science-fiction z elementem horroru, która prawie do końca myli czytelnika udając powieść psychologiczną (tzn. to w sumie jest powieść psychologiczna. Ale chyba nie tak, jak się spodziewamy).
Po drugie, nie jest to książka dla każdego: składa się z aluzji i niedopowiedzeń i sporo rozgrywa się między wierszami (między rozdziałami). Jest też bardzo elegancka i skonstruowana jak mechanizm - nie ma tutaj elementu, który nie pasowałby do całości, gdy już zaczynamy widzieć/podejrzewać (do końca nie jesteśmy pewni), co się naprawdę stało w Czarnem. Nawet sceny erotyczne są podporządkowane tej koncepcji. Wszystko to wywołuje dwa efekty: chłodu (i tak, obcości) bohaterki oraz narastającej atmosfery grozy.
Po trzecie, jest bardzo piękna stylistycznie. Ale i bardzo wymagająca pod względem czytelniczej uwagi. Będą tacy, co się w tej powieści zakochają i tacy, którym nie przylgnie. Ja, oczywiście, człek prosty, czytam i zazdraszczam.

[Paweł Dembowski · Rating 5 out of 5]

Świetna książka, jak dla mnie żelazny kandydat do przyszłorocznego Zajdla.

[Katarzyna · Rating 5 out of 5]

Niezupełnie fantastyka, jako że nie mamy pewności występowania elementu nadprzyrodzonego. Nie to jednak przesądza o wartości tej powieści, do jakiego gatunku należy - Anna Kańtoch jest mistrzynią w opisywaniu gorących, niespokojnych nocy, sanatoryjnej bezczynności i lęków dorastania. Wyobcowanie jak u Sylwii Plath, namiętności jak u Schulza. Gorąco polecam.

[Gianni · Rating 5 out of 5]

”Smetto di credere a ciò che ho appena visto. Ma un momento dopo, presa da un’improvvisa cocciutaggine sconosciuta anche a me, chiedo al dottor Krępinski di parlarmi di ciò che è irreale. […] L’irreale allora si fonde al possibile e a volte mi sembra che non esistano distante tra essi, e che anch’io potrei essere felice.” Reale o irreale, possibile o impossibile, accaduto o meno, i piani temporali si intersecano e i ricordi si mescolano e si confondono con l’attuale. Anche l’identità non è così certa, e allora per scavare e capire occorre anche mettersi nei panni dell’altro e vedersi dal di fuori. Non è un sostituirsi, è una ricerca di un sé che si è smarrito e che nella ricostruzione, quasi terapeutica, fa emergere tratti sepolti e rimossi, forse un rapporto incestuoso col padre, l’attrazione e l’iniziazione verso l’amore lesbico, le relazioni difficili in una famiglia borghese che vanno oltre la rappresentanza di facciata e il tutto in una Polonia degli inizi del ‘900 che sta conoscendo i pochi anni di identità nazionale tra le guerre. La protagonista senza nome di Buio è una donna sottoposta a trattamento psichiatrico in un ”sanatorio per malati di nervi” e il rinvenimento, vero o presunto, di un vestito macchiato di sangue, associato alla sua riconosciuta somiglianza con l’attrice Jadwiga Rathe, conoscente del padre e uccisa nei pressi della casa di campagna della sua famiglia, innesca il gioco dei ricordi e dell’identità in cui presto viene trascinato anche chi legge, nel tentativo di collegare e interpretare. È un libro affascinante con una scrittura elegante e una bella copertina, che non guasta mai.

[Jakub · Rating 4 out of 5]

Pierwsze, skrótowe wrażenie: "Niepełnia" przed "Niepełnią". Widać tu wiele elementów wspólnych, ale przecież oceniać powinienem i dzieło samo w sobie. A "Czarne" samo w sobie jest powieścią intrygującą, niepokojącą i zawierającą tajemnicę do (nie)rozwikłania przez czytelnika. Niektórych ta nierozwikłalność może irytować, ale ja mam słabość do literackich stanów nieoznaczonych.

[Mewa · Rating 3 out of 5]

Interesujący świat, dobry warsztat pisarski... A jednak od powieści się odbiłam.

[Jualari]

Wrażenia zaraz po lekturze: za każdym razem gdy wydawało mi się, że rozumiem, o co chodzi, po chwil trafiłam to złudzenie. Pod tym względem - dobry weird.

[Gancu · Rating 2 out of 5]

Ciężko mi coś wykrztusić ale Czarne to bardzo dziwna książka.

Przede wszystkim, fabuła wydaje się zbyt rozproszona i chaotyczna. Wielowątkowość, która mogłaby dodać głębi, tutaj sprawia wrażenie przypadkowej i niedopracowanej. Autorka zarysowuje różne, często sprzeczne wątki, ale nie rozwija ich w sposób satysfakcjonujący. Czytelnik zostaje wrzucony w plątaninę wspomnień, czasowych przeskoków i symbolicznych obrazów, które zamiast intrygować, mogą wywoływać frustrację. Brak jasnych odpowiedzi i celowych niedopowiedzeń nie zawsze buduje atmosferę tajemniczości; w tym przypadku często prowadzi do poczucia zagubienia i braku spójności.

Kolejnym problemem jest sposób przedstawienia seksualności i wątków erotycznych. Choć w literaturze takie tematy mogą być poruszane subtelnie i z wyczuciem, w "Czarnem" wywołują one pewien dyskomfort. Wątek molestowania seksualnego młodej dziewczynki przez dorosłą kobietę został przedstawiony w sposób, który może budzić kontrowersje i niepokój, a niekoniecznie wzbogaca fabułę. Choć Kańtoch stara się uniknąć stereotypowego podejścia, efekt końcowy jest trudny do zaakceptowania. Wątek ten wydaje się z jednej strony centralny, a z drugiej — niepasujący do reszty narracji, co dodatkowo potęguje wrażenie niespójności.

Narracja pierwszoosobowa, która zwykle pozwala na głębsze zrozumienie bohaterki, tutaj staje się źródłem problemów. Niepewność co do wiarygodności narratorki, wynikająca z jej stanu psychicznego, utrudnia śledzenie fabuły. Choć takie rozwiązanie może być fascynujące, w "Czarnem" wydaje się, że autorka nie do końca panowała nad tą konstrukcją, co prowadzi do znużenia czytelnika.

Nie można jednak odmówić Kańtoch umiejętności tworzenia atmosfery. Opisy miejsc i emocji są sugestywne, a język bogaty i precyzyjny. Niestety, sama proza, choć niewątpliwie dopracowana, nie jest w stanie uratować powieści przed jej strukturalnymi problemami.

Strasznie dziwna pozycja. 2.25/5

[Diletta · Rating 4 out of 5]

A me Buio è piaciuto e difficilmente poteva andare in maniera diversa perché mi erano stati promessi piani temporali incastrati in scatole cinesi e traumi tramandati come eredità.
Quello che mi ha fatto sentire un po' ingannata (ma che non toglie molto al valore del romanzo, solo che proprio non mi torna tutta la questione) è una scelta che Kańtoch opera quasi a fine romanzo; perché inserire gli Altri? A che servono davvero queste creature magiche/mitiche simil doppelgänger? Alla fine, proprio alla fine nella scena finale, i conti tornano ugualmente. Forse c'è più di un'evocazione nel romanzo.

[florunia · Rating 5 out of 5]

Wspaniała książka, jestem oczarowana 🥰 Przez niemal całą lekturę towarzyszyło mi uczucie przyjemnego odrealnienia (trochę mi w tym nastroju przypominała Piranesi). Narracja płynie przez kolejne zdarzenia, nie wyjaśniając za bardzo które są te "prawdziwe", czym są te nierzeczywiste i o co właściwie chodzi.
Końcówki co prawda nie rozumiem - nie wiem czy mam ostatnie zdania odbierać dosłownie czy jako jakąś metaforę i co się tam wydarzyło, ale nie przeszkadza mi to zupełnie. Czytało mi się świetnie i pomimo niezrozumienia nie umiem myśleć o niej inaczej niż z zachwytem 😁

[wercia · Rating 3 out of 5]

that was...something
chyba błędem bylo słuchanie tego w audio bo myślami na kilka minut odleciałam i jak na nowo sie skupiłam to O.o

[Wenusia · Rating 5 out of 5]

Tą powieścią zachwyciła mnie do granic niemożliwości, by rozmyć je i zbudować na nich nową rzeczywistość, utkaną z przeżyć i tęsknot. Moja ulubiona książka w jej dorobku. Wrócę z pewnością. Już teraz, świeżo po zakończeniu, wzywa mnie i utrwala się w sercu.

[Finka · Rating 3 out of 5]

Jestem raczej zawiedziona tym tekstem. Po tym, jak słyszałam Annę Kańtoch w dyskusji podczas jakiegoś konwentu i dotarły do mnie pochlebne recenzje, zdecydowałam się na "Czarne" ze względu na umieszczenie fabuły w ciekawej oprawie historycznej. Wykonanie jednak pozostawia wiele do życzenia. Przede wszystkim pojawia się sporo wątków, wydarzeń i postaci, które nie mają żadnego wpływu na resztę akcji. Ktoś przychodzi, mówi coś, znika, aby nie pojawić się nigdy więcej, a ja się tylko zastanawiam... po co? Narracja balansuje na granicy kiczu i bywa miejscami po prostu pretensjonalna ("drobinki kurzu jak skrzydła martwych aniołów"... błagam, nie). Sama akcja też ma jakiś taki pensjonarski posmak - rozumiem tajemnicę, rozumiem niedopowiedzenie, ale cienka jest granica między oniryzmem a pretensjonalnym bełkotem, z którego niewiele wynika.
Książka na jeden wieczór, druga część zaczyna faktycznie wciągać, ale ostatecznie samo prowadzenie akcji wypada naprawdę słabo.

[Urszula · Rating 5 out of 5]

Pięknie nastrojowa, oniryczna

[Katarzyna Nowak]

Nie jestem pewna czy zrozumiałam, ale i tak bardzo mi się podobało!

[Michał · Rating 2 out of 5]

Powiem tak: im bliżej końca, tym ciężej mi się czytało. Nie do końca zrozumiałem, o co chodziło w tej książce. Wracam do kryminałów pani Kańtoch.

[Julo · Rating 4 out of 5]

"Jak się nazywała gra, którą zabijaliśmy czas w pociągu, jadąc na wakacje? ,,Znajdź podobieństwo", przypominam sobie po chwili z ulgą." < Podobieństwa, cała historia przeplatających się dwóch światów, oryginału i kopi.

"Fascynujące wydawało mi się, jak mało w istocie jest na świecie poszczególnych typów fizjonomii, jak powtarzalne są pewne elementy." < Zapowiedź tego co będzie dalej przeplatała się w motywie od początku, ale bez ostatnich kilku stron rzecz byłaby zagadką nie do rozwiązania, z każdą stroną moje przypuszczenia zmieniały się aż w końcu przyszedł moment w którym nie było już żadnych przypuszczeń, tylko chęć zobaczenia co naprawdę się dzieje.

"Franciszek pochylił się nad sarną. Sądziłam, że poderżnie jej gardło, ale on rozpruł brzuch. [...] Wnętrzności wylały się na leśną ściółkę i - pamiętam to dobrze - w splotach sinych jelit ujrzałam dwa serca, wciąż jeszcze bijące." < Uderzający moment, trochę takie naznaczenie że koniec ma faktycznie powiązanie z poprzednimi kartkami.

"Żyjemy wszyscy w fałszywej Polsce, połączonej niewidzialną pępowiną z Polską prawdziwą; co wydarzyło się tam, musi powtórzyć się u nas. To proste." < Powtórzone dwa razy w całym tekście.

"Zdradzę pani coś. Ci, którzy do nas przychodzili, nie zawsze byli ludźmi. [...] Jeśli sięgnie się wystarczająco głęboko, nie może być mowy o pomyłce. Wie pani co? Myślę, że Marcin jest jednym z nich. Czekam, aż umrze, a wtedy go rozetnę, żeby się przekonać."

"Zdradzę pani pewną tajemnicę. Nie wszyscy którzy tu przychodzili, byli ludźmi. Czasem tylko tak im się wydawało. Myślę, że Adam jest jednym z nich. Jeśli pewnego dnia zginie podczas polowania... [...] rozetnie pan jego ciało, żeby się przekonać."

To co wydarzyło się tam, musi powtórzyć się tu. W tej drugiej Polsce. Ciekawa historia, motyw który szczerze pierwszy raz widzę w życiu, może podobny do filmu "Us", gdzie kopie przychodzą po swoje oryginały. Chociaż to w ogóle nie to samo, nawet nie jest podobne. To chyba rzecz nad którą muszę się zastanowić, chociaż wiem że nie napisze nic więcej na jej temat.

Chcę czytać książki które skłonią mnie do myślenia, zrobiła to, a samą w sobie przyjemnie się czyta, oprócz momentów w których myślisz "Czy to okej żeby być w dziwnej (romantycznej??) relacji ze samym sobą, podszywając się pod starą miłość, nakręcając o wiele młodszą (dawną) wersję kiedy ty z teraz masz około trzydzieści lat?" Ale wtedy zdajesz sobie sprawę że to tylko wewnętrzne przemyślenie i nie musisz na nie odpowiadać bo to tylko fikcja literacka. Napewno chcę spytać autorki o kilka rzeczy, chociaż wiem że nigdy tego nie zrobię.

Podziwiam pomysł, jestem w stanie w pełnej pewności powiedzieć że to książka która jest tak oryginalna, że nie mogę nawet sformułować na jej temat solidnej i niezmiennej opinii.

[Lena · Rating 3 out of 5]

Ze szpitala psychiatrycznego na seans spirytystyczny, z przyszłości w przeszłość. Czas nie stanowi przeszkody dla rozwiązywania tajemnic, jeśli tylko ma się odwagę sięgnąć po odpowiedzi.
Głowna bohaterka pogrążona we wspomnieniach i fantazjach lat nastoletnich, wraca do morderstwa sławnej aktorki, która rozpaliła jej wyobraźnię i pragnienia. Historia wydaje się kruszyć w oczach a to co jeszcze chwile temu wydawało się pewne teraz ginie we mgle złudzeń. Czarne skrywa wszystkie odpowiedzi i to właśnie tam należy się udać.
Czarne to fascynująca opowieść, w której czas już dawno porzucił pozory dobrego wychowania i formy. Przeszłość, teraźniejszość i przyszłość nakładają się na siebie i przeplatają w dziwną mieszaninę halucynacji i wspomnień. Tu nic nie jest stałe ani prawdziwe, wszystko w jednej chwili może ulec przepoczwarzeniu…
Dość trudno mi jednoznacznie ocenić te pozycję. Z jednej strony mamy tu typowe dla Anny Kańtoch zawirowania czasu i pamięci, które nie tylko ocierają się o granice grozy i fantastykę ale również o psychologię i liczne zaburzenia psychiczne, wabiąc czytelnika w nieznane światy, okraszone niepewnością niczym dobra kasza skwarkami. Z drugiej jednak… doskonale świadoma jestem jak przytłaczający jest ten zabieg, kiedy wszystko zlewa się w jedno, a my nie jesteśmy pewni czy przeżycia bohaterki to omamy, wspomnienia czy może coś jeszcze zupełnie innego.
Nie wiem czy wrócę jeszcze do tej pozycji, bo czuję się przez nią nieco przytłoczona, ale zdecydowanie czytało mi się ją przyjemnie a każdą stronę traktowałam jako kolejną wskazówkę do rozwiązania zagadki.
Daje 6/10 i idę to przemyśleć, bo w Czarnem zdarzyło się tak wiele, że jeszcze przez kilka dni będę miała co roztrząsać w głowie.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję
Wydawnictwu Powergraph
#współpracabarterowa
#współpracareklamowa
#współpracarecenzencka

[365_ksiazek · Rating 3 out of 5]

Letnisko Czarne. Wraz z rodziną wypoczywa tam lekarz. Co jakiś czas zaprasza do Czarnego nową kobietę, pod pretekstem pozowania do jego obrazów.
Jedną z muz doktora jest aktorka Jadwiga Rathe. Jest jeszcze zazdrosna żona, zakochana w aktorce córka. Są też synowie. Jest duszno. Coś wisi w powietrzy. Te wakacje będą inne.

A do tego dwa zakończenia, bo po co się ograniczać?
Nie wszystko jest tu oczywiste, nie wszystko tu się zgadza. Czas jest płynny. Poszczególne linie czasu przecinają się w sposób przypadkowy. Łatwo się tu zagubić, ale chyba o tę dezorientacje chodzi.
Podoba mi się to zaangażowanie czytelnika, to że powieść powstaje jeszcze po jej napisaniu. Bo to od nas zależy, który scenariusz wybieramy. Nie jestem pewna, czy po lekturze kończy się poznawanie tej historii. Zostaję z poczuciem niedosytu i pytaniem, co tam tak naprawdę się wydarzyło? To balansowanie na granicy realności i szaleństwa jest szalenie pociągające.

Książka nie dla każdego, ale ci, którzy lubią zabawę formą i konwencją powinni być zadowoleni. Nie o samą historię tu chodzi, a o zabawę.

[Beata Ba · Rating 5 out of 5]

Oniryczna, nieoczywista, wielopłaszczyznowa. Wspomnienia z dzieciństwa mieszają się z rzeczywistością, i wewnętrznymi krajobrazami, tudzież urojeniami. Postaci przechodzą jedną w drugą,niektórzy są sobą, ale nie-sobą. W relacjach i wspomnieniach z dzieciństwa czai się mrok, czas się cofa albo przyspiesza, albo nakłada się na siebie.
Sporo elementów groteski, które czają się w szczegółach.
Interesująca, mroczna i napisana pięknym językiem, szczególnie opisujący naturę i który próbuje uchwycić to, co można odebrać tylko "szóstym" zmysłem. Sa tu sceny erotyczne, ale czy wydarzyły się naprawdę? I o co do końca chodzi? Mechanizm obronny powodujący psychozę/ schizofrenię/ rozszczepienie osobowości? Obcy? Duchy? Jeszcze cos innego? Dzięki za zachęcenie @Agnieszka. Też mam ochotę przeczytać jeszcze raz:)

[Dorota · Rating 3 out of 5]

Oryginalna mieszanka gatunkowa urzekająca mrocznym, poetyckim, onirycznym klimatem.
Mam jednak wrażenie, że autorka trochę za bardzo skupiła się na formie nie dając wystarczająco wybrzmieć treści. Przez większość książki czytelnik błądzi w tropach interpretacyjnych niczym bohaterka we wspomnieniach. Dla mnie całość pozostawia spory niedosyt.

[Madalam · Rating 3 out of 5]

Mam z tą książką niemały problem. Bardzo podobał mi się jej oniryczny, pełen niepokoju klimat, ale jeśli mam być szczera, trochę się pogubiłam. Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że autorka wymyśliła o jedną zagadkę za dużo, a jednocześnie - wprowadzając rozdział o wydarzeniach z 1863 roku - znacznie zawęziła możliwości interpretacji wykreowanej historii. Niemniej jednak pomysł miała przedni.

[olkamazda · Rating 2 out of 5]

sztuka dla sztuki, zbyt wielowątkowa i później nie tłumacząca nic, motyw erotyczny pominę bo typiara ma 14 lat (!!!), jedyne co na plus to klimat niepewności i chęc rozwiązania zagadki, ale duże rozczarowanie bo ostatecznie wszystkie drogi prowadzą do nikąd i nie dają mi szansy na własną interpretację przez zbyt otwarte zakończenie, lipa a szkoda bo miała potencjał

[Nat · Rating 4 out of 5]

- Klimat sanatorium, trochę czarodziejska góra a trochę Iwaszkiewicz
- Narratorka Irena ciągle jest porównana do Jadwigi Rathke, aktorki, kochanki jej ojca,
- Bierze udział w seansie spirytystycznym, na którym pojawia się Jadwiga
- Później narratorka siedząc w kawiarni spotyka swojego nieżyjącego ojca w kwiecie wieku i, mając świadomość siebie, mówi że jest Jadwigą. Wie również że ojciec jest jej ojcem
- Jedzie z nim do Czarnego, spotyka tam samą siebie z dzieciństwa i Jadwigę, nie wiadomo co jest prawdą
- Z końcem lata rozpłyniemy się w sierpniowym słońcu - ładne
- Erotyczna relacja Jadwigi (narratorki) z nastoletnią narratorką
- Pod koniec wpleciona opowieść o diable we wsi
- Jadwiga została zamordowana, do końca nie wiadomo, jak to się stało, opowieść krąży wokół tego tematu

[Mollplytowy · Rating 5 out of 5]

Słyszałam, że ostatnie rozdziały są kontrowersyjne i jest pewna grupa osób, która uważa, że są one niepotrzebne. Ja do nich nie należę. Uważam, że całość się broni, Kańtoch pisze wspaniałym językiem, z jednej strony oszczędnie, a z drugiej barwnie maluje sceny słowem.

[Jack Luminous · Rating 2 out of 5]

No ujdzie.