Weekdier

by Hans Depelchin

Weekdier volgt enkele bewoners van de Bevrijdingslaan, die allesbehalve bevrijd zijn, maar wel naar vrijheid streven. Ze verlangen naar de verwerkelijking van hun dromen en de bevrediging van hun relationele en seksuele behoeften. Ondertussen proberen ze te voldoen aan de eisen van de buitenwereld. Een wereld die geen rekening houdt met zoekers, maar ingericht lijkt op wie denkt het gevonden te hebben.

336 pages, Paperback

Published November 3, 2020

Reviews

[Remi Cosijn · Rating 3 out of 5]

3,5/5
Dit wordt zo’n boek dat ik aan veel mensen zal aanraden. Beschrijvend en fragmentarisch worden er verschillende personages neergezet. Je krijgt als lezer inzicht in hun leven, de menselijke tekortkomingen en de (seksuele) verlangens die al dan niet ingelost worden.
Het boek begon naar m’n mening zeer sterk, maar zwakte vooral de laatste 50 pagina’s enorm af.
Hoe dan ook is dit een héél mooi debuut van een jonge schrijver/performer/theatermaker!

[Ief Stuyvaert · Rating 2 out of 5]

"Als kind had Siffer de zee gezien, maar sindsdien was hij ervan weggebleven, alsof hij de onmetelijkheid niet kon verdragen, de richtingloosheid: een rivier gaat ergens naartoe en komt ergens vandaan, zeeën en oceanen niet, die dobberen zomaar wat rond met de continenten op hun rug."

'Weekdier' bevat sterke zinnen, spitse gedachten, hitsige scènes en grappige oneliners.

Het komt ongetwijfeld ergens vandaan, maar het gaat nergens naartoe.

Het is een letterzee.

[Steve Goethals · Rating 2 out of 5]

Weekdier startte voor mij sterk. Een mooie inkijk op een doodlopende relatie en brugjes naar de andere personages. Gaandeweg gaat het boek echter de surrealistische tot absurde toer op met een soort droomscenes die me niet lagen. De personages trekken aan en stoten terug af en daar moet je mee omkunnen. Boek die je volgens mij best in 1 trek uitleest om echt in de schrijfstijl te blijven. Mij is het niet gelukt maar ik besef wel dat het knap geschreven is.

[Eva Gelder · Rating 4 out of 5]

Behaaglijke melancholie, prachtige zinnen en een stuurloosheid die bekoort. Heel erg van genoten

[PDW · Rating 2 out of 5]

Was het Harry Mulisch die opperde dat er twee soorten schrijvers zijn, zij die mooie zinnen maken en zij die mooie boeken schrijven? Hans Depelchin schreef alvast een debuut met mooie zinnen dat veelbelovend begon.

[Vincent Coomans · Rating 4 out of 5]

'Weekdier' wervelt als een vroege Joseph Roth met kunstenaars die smachten en verlangen naar de bevrediging van hun behoeften, hun vaak seksuele verlangens en de verwerkelijking van hun dromen in een verpletterende maatschappij. Ik stel me een licht sadistische Depelchin voor die op de tonen van 'Paroles Paroles' van Dalida aan de schrijftafel een bühne optrekt waarop hij strategisch zijn personages plaatst en ze dan laat beleven hoe ellendig hard het kunstenaarschap kan schuren.

"Achteraf bracht hij verslag uit aan zijn moeder, die hem een tik tegen zijn wang verkocht. 'Dat is niet sexy', zei ze. 'Maar wel openhartig', antwoordde hij. Ze legde een hand op zijn borst.'Daar hebben wij in bed toch niets aan. Als het hart opengaat, klapt er iets anders dicht. En dan zit je de hele avond te praten.'"

[Maartje van Tessel · Rating 4 out of 5]

Ik vond het echt interessant. Zoals ik bij veel reviews zie, was het begin echt enorm sterk, maar zwakt het daarna wat af. De personages zijn echt goed vormgegeven, ook al hebben ze veelal meningen en levenshoudingen waar ik het niet mee eens was en ik mij soms ook aan ergerde. De witte middelbare man kon hier heerlijk zichzelf zijn, maar hij was niet alleen. De bedrogen vrouw, een androgyne jongen. Wat ik vooral goed vond, was dat de personages niet stonden voor de groep waartoe ze behoren. Nee, het waren individuen die ergens te plaatsen zijn, maar volledig het individueelste zelf vertegenwoordigen met elk hun eigen eigenaardigheden.
Wel vind ik de cover wat akelig. Maar oké, soms heb je dat. Weekdier is typisch een debuut, het cliché "ruwe diamant" is helemaal van toepassing op dit boek. Je ziet de potentie, maar je kan het ook niet laten om in de kantlijn wat vraagtekens te krabbelen en hier en daar zinnen te schrappen. Ik ben in elk geval heel benieuwd naar ander werk van Hans Depelchin.

[Evelien Demeulenaere · Rating 4 out of 5]

Prachtig relaas van een straat vol anti-helden.

[Roos De Buysscher · Rating 3 out of 5]

"Haar rol houdt in dat ze mensen herinnert aan de leugenachtigheid van het heldere beeld dat ze hebben van zichzelf. Daarom moet alles nu en dan overhoop."

[Femke Verstreken · Rating 4 out of 5]

Krachtige debuutroman van Hans Depelchin.

[Alexander · Rating 2 out of 5]

Raar boek dat ik niettemin graag las. Maar toch een tikje te raar naar mijn goesting.

[Ann-Sophie Dupont · Rating 1 out of 5]

Echt mijn ding niet.