What do you think?
Rate this book
Blauwe Reeks Herdruk 2020 #9
De sonometer
In de periode tussen 1948 en 1959 tekende Willy Vandersteen acht Suske en Wiske-avonturen voor het weekblad Kuifje. Deze verhalen gingen de stripgeschiedenis in als de befaamde ‘blauwe reeks’. Vandersteen begon nog aan een negende verhaal, maar het bleef bij enkele stroken en een titel: De sonometer.
Ter ere van de vijfenzeventigste verjaardag van Suske en Wiske gingen scenarist François Corteggiani en tekenaar Dirk Stallaert aan de slag met het bestaande materiaal en namen ze onze vrienden Lambik, Suske en Wiske opnieuw mee op avontuur.
Ter ere van de vijfenzeventigste verjaardag van Suske en Wiske gingen scenarist François Corteggiani en tekenaar Dirk Stallaert aan de slag met het bestaande materiaal en namen ze onze vrienden Lambik, Suske en Wiske opnieuw mee op avontuur.
56 pages, Paperback
First published November 4, 2020
1 person is currently reading
3 people want to read
About the author
François Corteggiani
229 books3 followersFrançois Corteggiani (born 1953) is a French comics artist and writer.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
December 11, 2020
Wow, wat is dit ondermaats. Geen degelijk verhaal in velden of wegen te bespeuren. Waarom het scenario door een Fransman moest worden gepend is me een raadsel trouwens. Wellicht vertaalde de humor zich niet goed vanuit het Frans want de meeste grappen werken voor geen meter. Ook opvallend is dat meer dan eens de grootte van de tekstbalonnen niet overeenkomen met de tekst.
Waar in de oorspronkelijke blauwe reeks Lambik een meer serieuze toon aanslaat is hij hier idioter dan ooit te voren. Ook Suske en Wiske zijn niet te vergelijken met het origineel (het is niet omdat je Wiske haar kapsel aanpast en haar terug laat boogschieten dat je ook meteen haar karakter terug brengt). Slappe afkooksels, helaas.
En dan de tekeningen, die in veel recensies wel positief worden bejegend. Ik heb de hardcoverversie met achterin de originele stroken van Vandersteen. Het kwaliteitsverschil is hemelsbreed. Ja, de tekenaar heeft de klare Kuifjes-lijn in een aantal prenten weten te vatten, maar van het oog voor detail, de prachtig uitgewerkte achtergronden, de verschillende 'camerastandpunten' uit de originele blauwe reeks is hier geen sprake. 90% van het boek is niet beter getekend dan de doorsnee Kiekeboe-strip.
Maar wat mij nog het meest tegen de borst stootte was de hele marketingcampagne dat het om de afwerking zou gaan van een verhaal van de grootmeester zelf. En dat zijn ronduit leugens. Er zijn maar enkele stroken door Vandersteen getekend, zonder verhaal. Staat in het nawoord dat deze ingenieus werden geïmplementeerd in het nieuwe verhaal: nog meer leugens. Er werden een vijftal plaatjes gebruikt, hertekend! (Wellicht om het kwaliteitsverschil niet te veel in de verf te zetten) en vaak dan nog zonder de volledige strook... Zo is het niet moeilijk om ze re integreren.
Zoveel gemiste kansen dat het bijna pijnlijk is. Met stip een van de slechtste dingen die ik dit jaar las.
Waar in de oorspronkelijke blauwe reeks Lambik een meer serieuze toon aanslaat is hij hier idioter dan ooit te voren. Ook Suske en Wiske zijn niet te vergelijken met het origineel (het is niet omdat je Wiske haar kapsel aanpast en haar terug laat boogschieten dat je ook meteen haar karakter terug brengt). Slappe afkooksels, helaas.
En dan de tekeningen, die in veel recensies wel positief worden bejegend. Ik heb de hardcoverversie met achterin de originele stroken van Vandersteen. Het kwaliteitsverschil is hemelsbreed. Ja, de tekenaar heeft de klare Kuifjes-lijn in een aantal prenten weten te vatten, maar van het oog voor detail, de prachtig uitgewerkte achtergronden, de verschillende 'camerastandpunten' uit de originele blauwe reeks is hier geen sprake. 90% van het boek is niet beter getekend dan de doorsnee Kiekeboe-strip.
Maar wat mij nog het meest tegen de borst stootte was de hele marketingcampagne dat het om de afwerking zou gaan van een verhaal van de grootmeester zelf. En dat zijn ronduit leugens. Er zijn maar enkele stroken door Vandersteen getekend, zonder verhaal. Staat in het nawoord dat deze ingenieus werden geïmplementeerd in het nieuwe verhaal: nog meer leugens. Er werden een vijftal plaatjes gebruikt, hertekend! (Wellicht om het kwaliteitsverschil niet te veel in de verf te zetten) en vaak dan nog zonder de volledige strook... Zo is het niet moeilijk om ze re integreren.
Zoveel gemiste kansen dat het bijna pijnlijk is. Met stip een van de slechtste dingen die ik dit jaar las.
January 19, 2021
Wat een teleurstelling... De strips van de blauwe reeks behoren tot mijn favoriete Suske en Wiske's. Ik keek dus reikhalzend uit naar De Sonometer die gebaseerd zou zijn op de schrijfsels van Vandersteen zelf. Zo werd toch gecommuniceerd.
Ik begin bij die marketingcampagne. Vandersteen liet slechts enkele prentjes na en schreef niets neer over het verhaal dat hij in gedachten had. Dit was dus een leugen.
Het verhaal is ronduit verschrikkelijk. Waar dit net zo sterk was in de blauwe reeks, leidt het hier echt nergens naartoe. De personages nemen rare beslissingen en het lijkt wel alsof een scenario voor 10 pagina's uitgerokken werd naar 54 pagina's.
Wat me nog het meest stoorde is Lambik. In de blauwe reeks staat hij ver van de clownsfiguur uit de rode reeks. In de Sonometer degradeerde de scenarist hem tot een loser. Iemand die helemaal niets bij brengt aan het verhaalverloop. Zijn humor, maar ook die van de andere figuren is waardeloos en gewoonweg irritant.
De tekenstijl is degelijk en doet inderdaad aan als die van de blauwe reeks. Toch miste ik het oog voor detail die de meester in zijn prenten toonde. Dat zelfde ook voor detail die ook de scenario's van de blauwe reeks sterk maakte.
Samenvattend: een erg slechte strip met een verschrikkelijk scenario en personages die geschreven lijken door iemand die helemaal nooit een Blauwe reeks strip gelezen heeft.
Ik begin bij die marketingcampagne. Vandersteen liet slechts enkele prentjes na en schreef niets neer over het verhaal dat hij in gedachten had. Dit was dus een leugen.
Het verhaal is ronduit verschrikkelijk. Waar dit net zo sterk was in de blauwe reeks, leidt het hier echt nergens naartoe. De personages nemen rare beslissingen en het lijkt wel alsof een scenario voor 10 pagina's uitgerokken werd naar 54 pagina's.
Wat me nog het meest stoorde is Lambik. In de blauwe reeks staat hij ver van de clownsfiguur uit de rode reeks. In de Sonometer degradeerde de scenarist hem tot een loser. Iemand die helemaal niets bij brengt aan het verhaalverloop. Zijn humor, maar ook die van de andere figuren is waardeloos en gewoonweg irritant.
De tekenstijl is degelijk en doet inderdaad aan als die van de blauwe reeks. Toch miste ik het oog voor detail die de meester in zijn prenten toonde. Dat zelfde ook voor detail die ook de scenario's van de blauwe reeks sterk maakte.
Samenvattend: een erg slechte strip met een verschrikkelijk scenario en personages die geschreven lijken door iemand die helemaal nooit een Blauwe reeks strip gelezen heeft.
December 24, 2020
Suske & Wiske is nostalgie. Toen ik tijdens de kerstboodschappen in de plaatselijke Albert Heijn dit album zag liggen, moest ik het kopen. De promotiecampagne is compleet langs mij heen gegaan.
Een oud Vandersteen-album, dat legt de lat hoog. Helaas voldoet het plot niet aan deze eisen. Het verhaal komt langzaam op gang: er zijn maar liefst 20 stroken nodig om een pakket bij Lambik te laten afleveren. Na ontvangst begint het 'avontuur'.
Onze vrienden komen in Japan terecht. Ik stoor mij persoonlijk aan de inconsistenties in de Japanse karakters. Sommige constructies kloppen (bijvoorbeeld de kanji Nihon no tatemono op een flat - Japans gebouw, geinig), maar een aantal stroken verder lijkt het gekriebel op een tram meer op Thais dan Japans. Gemiste kans. Ook kan ik mij niet herinneren dat de figuren ooit met tepels werden getekend...
Een album voor de verzamelaars. Ik zou het niet aanraden als een eerste kennismaking met Suske & Wiske. Dan zou ik liever een album als 'De bronzen sleutel' aanraden.
Een oud Vandersteen-album, dat legt de lat hoog. Helaas voldoet het plot niet aan deze eisen. Het verhaal komt langzaam op gang: er zijn maar liefst 20 stroken nodig om een pakket bij Lambik te laten afleveren. Na ontvangst begint het 'avontuur'.
Onze vrienden komen in Japan terecht. Ik stoor mij persoonlijk aan de inconsistenties in de Japanse karakters. Sommige constructies kloppen (bijvoorbeeld de kanji Nihon no tatemono op een flat - Japans gebouw, geinig), maar een aantal stroken verder lijkt het gekriebel op een tram meer op Thais dan Japans. Gemiste kans. Ook kan ik mij niet herinneren dat de figuren ooit met tepels werden getekend...
Een album voor de verzamelaars. Ik zou het niet aanraden als een eerste kennismaking met Suske & Wiske. Dan zou ik liever een album als 'De bronzen sleutel' aanraden.
November 18, 2020
Een nieuwe (maar toch beetje oude) strip in de Blauwe Reeks van Suske en Wiske... waar geluid, Japan en een klungelende sumo-worstelaar de hoofdrol in spelen!
🇯🇵 🇯🇵 🇯🇵 1/2
🇯🇵 🇯🇵 🇯🇵 1/2
Read
January 24, 2021Zo zonde Tekenstijl slecht, verhaal loopt voor geen meter. De grappen zijn slecht
Had gehoopt eigelijk weer eens een echte suske en wiske verhaal te lezen, met een boogschieten Wisk maar nee..
Had gehoopt eigelijk weer eens een echte suske en wiske verhaal te lezen, met een boogschieten Wisk maar nee..
February 2, 2021
Hmmm, mede dankzij de gigantische promocampagne van Standaard Uitgeverij waren de verwachtingen voor deze strip waarschijnlijk te hoog. Maar ook als je het objectief bekijkt moet je toch vaststellen dat dit verhaal niet de geest ademt van de andere verhalen van de zogenaamde blauwe reeks. Vreemd dat Stallaert in het dossier bij de strip geprezen wordt voor zijn kunde om zich diverse stijlen van andere tekenaars eigen te maken. Het volstaat om naar de weinig onafgewerkte plaatjes van Vandersteen zelf in het dossier te kijken om het duidelijke verschil te zien. Persoonlijk vond ik het werk van Stallaert in andere reeksen sterker, bijvoorbeeld tijdens zijn samenwerking met Marc Sleen bij de Nero-albums. De personages, de mindere decors en camerastandpunten, de uitbeelding van de handelingen doen mij eigenlijk meer aan Jommeke denken. En met het tragere tempo in het verhaal en de vreemde loop van het verhaal krijg ik hier eerder, zowaar, een gevoel van een blend van Jommeke, Suske en Wiske, Nero en Blake en Mortimer...
Leuke cameo's voor de meester Willy himself en De Rode Ridder. Vreemder is dan weer dat mangagrootmeester Osamu Tezuka zelf een hoofdrol toebedeeld krijgt: ook weer weinig in de lijn van de Vandersteen-blauwe verhalen.
Als Standaard Uitgeverij écht een eerbetoon wil brengen aan Vandersteen en zijn studio kunnen ze misschien eindelijk eens werk maken van het uitbrengen van integrales aan democratische prijzen van minder bekende reeksen als Robert en Bertrand (!), Karl May, Biggles en Bessy.
Leuke cameo's voor de meester Willy himself en De Rode Ridder. Vreemder is dan weer dat mangagrootmeester Osamu Tezuka zelf een hoofdrol toebedeeld krijgt: ook weer weinig in de lijn van de Vandersteen-blauwe verhalen.
Als Standaard Uitgeverij écht een eerbetoon wil brengen aan Vandersteen en zijn studio kunnen ze misschien eindelijk eens werk maken van het uitbrengen van integrales aan democratische prijzen van minder bekende reeksen als Robert en Bertrand (!), Karl May, Biggles en Bessy.
June 10, 2021
'De sonometer' is een poging om de blauwe reeks (1950-1959) nieuw leven in te blazen, zogenaamd door een verhaalschets van Vandersteen af te maken. Maar dat is een wassen neus: niet één plaatje is gebaseerd op Vandersteens oorspronkelijke schetsen en het resultaat heeft ook wel heel weinig met de terecht klassiek geworden reeks van doen. De tekeningen gaan nog wel, al weten ze de charme van Vandersteens tekeningen niet te vangen, maar het verhaal is volkomen waardeloos: het is spannend noch grappig en het laat vooral zien dat de makers niets van de personages begrepen hebben. Kortom, 'De sonometer' is enkel voor de completisten.
January 4, 2022
Mijn ouders blijven, ook al zijn mijn broer en ik al lang de deur uit, trouw elke nieuwe Suske en Wiske kopen. Toen ik in de kerstvakantie in mijn oude kamer dus plots een blauwe Suske en Wiske zag staan, was ik geïntrigeerd, al helemaal toen ik las dat het geen kleurverandering van de standaardreeks (oef!), maar wel een uitwerking van een verhaal van Vandersteen was. Jammer genoeg bleef ik enorm op mijn honger zitten: het verhaal voelt veel te cliché (Lambik kan amper dommer, wat dan wel weer heerlijk uitgedrukt werd door de professor met de oneliner "U bent niet het scherpste potlood in de doos, he") en is bij momenten kantje boordje racistisch (al helemaal toen ik nadien las dat er eigenlijk amper oorspronkelijke Vandersteen in zit, wat op basis van de tijdsgeest tenminste een verklaring had kunnen zijn).
October 8, 2025
Gebaseerd op onafgewerkt materiaal van Willy Vandersteen en de Wikipedia-pagina van Japan.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews