Bir Günü Bitirme Sanatı

by Banu Özyürek

Banu Özyürek’in çok sevilen ilk öykü kitabı okurla yeniden buluşuyor!

Bir Günü Bitirme Sanatı’nda dünyayla arasında kurduğu köprüleri her defasında kendi yıkan kadınlar var. Özyürek günlük hayatın sıradan olayları üzerine öyle bir mercek tutuyor ki küçük bir izin, anlamın karnında derin bir yarık olduğu anlaşılıyor; insan hayattaki güvenli yerini kaybediyor. Bir şüphe beraberinde başka şüpheleri getirirken hiçbir nesnenin, duygunun, düşüncenin eski halini korumadığı, yeniden başlamanın mümkün olmadığı bu öykü dünyasında en iyi şey bir günü bitirmek. Ama günler günleri kovalıyor ve yeniden kuruluyor köprüler. Yeniden yıkılmak üzere elbette.

Semra’yla buluşmamız benim için çok büyük bir anlam taşıyordu (anlamı kendisini aşan tüm şeyler gibi ayağıma dolanacağını seziyor ve göbeğimi daha çok içime çekiyordum). Bir çeşit yeterlilik sınavıydı bu iş artık (ne kadar insansınız?). Gurur meselesiydi (korkarım sizi kabul edemeyeceğiz). Randevu noktamıza yaklaştıkça mide bulantımı, hatta her şeyiyle midemi daha çok hisseder olmuştum. Gözümle hızla taradım alanı; bir hayal kırıklığı ama ne yalan söylemeli, aynı zamanda bir rahatlama… Gelmemişti.

Genres: Turkish Literature, Short Stories

94 pages, Paperback

Published October 31, 2020

About the author

Öykü yazarı 1979’da İstanbul’da doğdu. Kabataş Erkek Lisesini bitirdikten sonra Ege Üniversitesi İletişim Fakültesi Radyo Televizyon Sinema Bölümünden mezun oldu. Sözcükler, Özgür Edebiyat ve Kültür Mafyası dergilerinde yayımladığı öykülerinin bir bölümünü 2015 yılında "Bir Günü Bitirme Sanatı" adlı ilk kitabında topladı. 2019 yılında yayımlanan ikinci öykü kitabı Poz ile Yunus Nadi Öykü Ödülü'nü kazandı.

Reviews

[Konserve Ruhlar]

Öykücünün kadını erkeği olmaz derim, öyle bilirim. Ancak kadın yazarların öykülerindeki o güzelim detayları, şu dünyada kadın olma hali üzerine lezzetli tespit ve analizleri, onları edebiyat dünyasında ayrı bir yere koyuyor bence.

Banu Özyürek’in Bir Günü Bitirme Sanatı ‘nı yeni bitirdim. Kitabı alıp kitaplığa kaldıramıyorum bir türlü. İçindeki karakterler zihnimde yaşıyor, konuşuyorlar, zaman zaman tartışıyoruz kendileriyle. Kitabın rastgele bir sayfasını açıyorum, kaldığı yerden devam ediyor film. Öykülerin hepsi birer kısa film gibi. Okurken izliyorum, izleniyorum sanki. Calvino’nun kitabında ”kadın okur” ” erkek okur” vardı hatırlarsanız. Bu öyküleri kadın okur farklı okur. Farklı izler. Farklı yaşar. Senin işin zor erkek okur. Bakacağın pencere buğulu. İstediğin kadar netlik ayarı yap, kadın okurla aynı fotoğrafı çekemezsin. Ve sen kadın okur, bu öyküleri okuyup da hala samimiyetsiz gemiler yüzdürüyorsan küçük denizinde, bizden değilsin!

devamı: https://konserveruhlar.wordpress.com/...

[Banu Yıldıran Genç]

önce poz’u okumuş biri olarak ilk kitabından banu özyürek’in tarzı, üslubu kendini belli etmiş derdim. bana bu kitabı kimin yazdığını söylemeseler de anlardım :) ki bence genç bir yazar için çok önemli bir nokta bu. poz’daki sosyal fobili insanlar ne kadar tanıdıkmış meğer, kökleri buradaymış :)
anne, anneanne ve komşulu öyküler o kadar içten ve aslında o kadar gerçek ki. ve bazen kahkaha atarak okuduğum m.’nin 78. ve 79. yalanları o kadar acı ama yine doğru ki. kitabın adını taşıyan öykü aslında banu özyürek’in tüm karakterlerini taşıyor içinde, dilini de, o eşsiz humour’unu da.
e artık bir sonraki kitabı bekleyelim :))

[Burak]

Çok iyi öyküler var Bir Günü Bitirme Sanatı'nda. Banu Özyürek'in anlatıcıları içinde bulundukları durumu içten, muzip bir dille anlatıyorlar ama asla yapmacık bir samimiyet değil bu. Okuduğumuz şeyleri gerçekten bir yerde birilerinin yaşadığını, düşündüğünü, paylaşmak istediğini kabul etmek çok kolay. Böyle olunca da ister eve sürekli geç gelip yalan söyleyen bir kocayla merhaba yüzleşme olsun ister duygusuz bir doktorun gerçekleştireceği ufak bir ameliyat, yalnızca birkaç sayfa sürse de bütün öykülerde başkarakterle empati yapmamak mümkün değil.

Özyürek'in daha ilk kitabında böyle özgün, eğlenceli ve samimi bir üslup oturtmuş olması büyük başarı. Özellikle kitapla aynı adı taşıyan ilk öyküyü birkaç kez okudum, muhteşem. Yazarın diğer kitabı Poz'u okumak için de sabırsızlanıyorum.

[lorelai.lib]

gönderilmemiş mektuplarla bezeli bir ilk hikaye karşıladı beni. pek, içinde aydınlık cümleler arayanlara göre değil; söylenmemiş bir dolu sözü olanlara, belki. birbirinin ayağına basan, adımları fütursuz kadınlarla çevrili hikayelerdi. bu kendi göbeğini kendi kesen kadınlara, -bir aralık bulup içimden- yoksa sizi de mi kırdılar?´ dediğim kimi şeyler oldu.
öyle işte,,

[Sgrtkn]

Hakkında hiçbir fikrim olmadan, beklentisiz başladım. Çabuk okunan ve genel hatları ile kadın olmaya dair öyküler içeren güzel bir kitap

[Özgür Balmumcu]

Bazı kitapları tarif etmek zor. Bu da onlardan biri. Oturup biçimsel açıdan öykü tahlili yapacak seviyede bir okur değilim. Hele ki bilinçli bir öykü okurluğuna daha bu yıl başlamışken. Yıllar yılı devam eden roman okurluğunun getirdiği tecrübeyle ortaya çıkan ve yönlendiren doğal içgüdü de öykü okurken şimdilik yok. Roman üzerine okunmuş birkaç kuramsal kitabın öykü okurluğunda pek geçerliliği de yok benim açımdan. Bütün bunlara rağmen, içimden bu kitap çok iyi bir öykü kitabı demek geçiyor. Kitaba ismini de veren ilk öykü hele. İçinden çıkmam kolay olmadı. Tekrar tekrar okurum hissi yarattı bende. Okudum da. Banu Özyürek, elle tutulur gözle görülür kelimelerle ifade edilmesi zor olan bir damar vardır ya hani edebiyatta, onu yakalamış, kelimelerle ilmek ilmek işlemiş de okurun içine akıtmış sanki. Bu ton farklı bir ton, hiç kendini belli etmeden okuru çepeçevre sarıp avucunun içinde paramparça eden bir ton.

[skyozlem]

Evlilik, aile, komşu ilişkileri, toplum çıkmazlıkları, bir genç kız, bir kadın; hiçbir yere ait olamayışın beraberinde getirdiği durumlar. Hepimizin derdinin ortak zemini mutsuzluk. Syf:81 “Bakın, ben de mutsuzum, herkes mutsuz.”

Saat 14:00, güne başlayamayıp günü yarıladığım anlardan.

Hep yinelediğim şeyi tekrar ediyorum:

Bugün nasıl bitecek? Cevabını aradığım kitabın, Annem için küçük bir cinayet öyküsüne başlamak için kitabı açıyorum. Çok şiddetli yağmur yağıyor. Yağmurun kokusunu duymak için camı açık bırakıyorum. Kahvenin ve pijamanın bezginliğinde günü öldürme çabaları ve öykü şöyle başlıyor:

“Şıp” sesi ne kadar kuvvetliydi, inkar edilemezdi. Bütün evi sarmış sarmalamış, çaresizliğimizin şarkısı olmuştu. Kendimi hiç sevmiyordum. Sonra ben de ciddi bir şekilde kitabın büyüsüne kapılıp her gün bir öykü okumaya karar verdim. Evet öykülerin bazılarının arasında bir devamlılık söz konusu ama her defasında başka bir boyuttaki kişiliğimizin derdine ortak olmak isteği uyandırıyor. Bu yüzden yeni başlayacaklara böyle bir öneri sunmak istedim. “Her güne bir öykü”

[Yasemin Ilkay]

Öyle muzip bir dili var ki Banu Özyürek’in, insanı kendisiyle yüzleşmeye zorluyor tatlı tatlı. Yarattığı bu kendine özgü dil absürt diyebileceğimiz temalarla öyle uyumlu gelişmiş ki.. okurken yalnızlığımdan ve kendi absürtlüklerimle karşılaşmaktan nasıl keyif aldım. Baskılanmayı, ezilen, yok sayılan karakterleri ve aniden ortaya çıkan tuhaf sessiz komik isyanlarını öyle gürültüsüz patırtısız öyle abartısız anlatmış ki.. bende yazma isteği uyandırdı sıklıkla. Hüzünle mizahı birleştirmesi beni eğlendirdi. Dilindeki orijinalliği bayağı sevdim. Kendine ait bir öykü dünyası ve dili yaratabilmiş yaratıcı bir kadın yazar olduğunu düşünüyorum. Bana ‘anlatma göster’ kuralını da bir kez daha düşündürdü aslında. Belki de güzel yazmak için öyle abartılı betimlemelere zorlama ayrıntılara hiç gerek yok. Anlatarak da güzel yazabilirsiniz ve anlatmak da göstermenin bir yoluna dönüşebilir 😊

[Şule TÜzÜl]

“Bir yalan varsa ikincisi olmayabilir
Ama 78 yalan varsa 79. olacaktır.”

https://www.edebiyathaber.net/bir-gun...

https://youtu.be/7Hk7fM1qfB4

[Burcu Çetin]

Yazarla tanışma kitabım. Farklı bir anlatıma sahip. Üstün bir edebi haz beklemeden okuyun:) Günün karmaşık savrukluğunu hissetmek isteyenler için gerçekten iyi bir seçim olabilir :) Bir gün nasıl biter? Nasıl bir sanatı vardır? gibi soruların cevabı yok :) Onu da siz kendi baltanızla öldürmek istediklerinizin sorularında arayacaksınız🍀

[Volkan Arslan]

Şahane monolog ile başlıyor, sonrası tanrıyı sorgulamak ve Raskolnikov'a selam çakılması şeklinde ilerliyor. Bayıldım.

[Elif Yıldız]

Dışarı çıktığım zaman dünya üzerime kapaklanacak zannediyorum. Pencereyi açıp bakıyorum ama cesaretim yok. Yüzlerce insanın geçip gittiği yollarda ne hükmüm olabilir? Herkes koşuyor. Diğer herkes de telefonla konuşuyor. Bir kalp krizi geçirmem an meselesi. Şehrimizin trafik problemi yüzünden hastaneye zamanında yetiştirilmem oldukça zor görünüyor. İnsanların  pek  çoğu  ilk yardım konusunda  bilgisiz.  Bilgili  olanlar,  bilgilerini  en son  ne  zaman  gözden  geçirmiştir  hem?  Onlara da  güvenemem.  Beceriksizin  biri  kalp  masajı  yapıyorum  zannederken  kaburgalarımı  kırabilir,  suni  teneffüs  esnasında bütün  ölümcül  hastalıklarını  bana  bulaştırabilir.  Başım dönüyor, yollar  uzuyor;  gözlerimin  önüne  her  şeyi  buğulu  ve  ışıklı  gösteren  bir  filtre  iniyor,  dünya  varlığımı ezecek  kadar  büyüyor,  büyüyor,  sokaklar  ve  hava  büyüyor.  Hiçbir  şey  size  göründüğü  gibi  değil  artık,  her  şey bana  göründüğü  gibi;  noktacıklı,  noktacıklı,  noktacıklı.

....

Bu  arada  müthiş  sıkıcı  olduğumu  keşfettim  ve  bunu elimden  geldiğince  saklamak  niyetindeyim.  İletişim  kabiliyetimi  yitirdim  (Sanırım  kabiliyetlerden  biri  tükenince,  diğerleri  de  onu  takip  ediyor),  tabii  bunu  da  sır olarak  saklıyorum.  Yoksa  kimi  arasam,  yapacak  bir  şey, konuşacak  bir  arkadaş  bulamadığım  için  onu  aradığımı
anlayacak. Yalnızlığım ortaya çıkacak (eşitlik bozula-
cak) (buluşmak istemeyecekler) (buluşmak isteyen de tam randevu günü arayıp -gelemiyorum- diyecek). İnsanlar normal şartlarda yapacakları şeyleri, siz istiyorsunuz diye yaptıklarında bir tür zorunluluk ve ağırlık hissederler. Hele sizin ihtiyacınız var diye yapıyorlarsa, ağırlığı ve zorunluluğu iki kat fazla hissederler. Bu da işin bütün tadını kaçırır. Eşitler arasında yaşanmayan hiçbir şeyden, eşitliğin aşağı tarafına meyledene hayır gelmez.

12 Mart 2021

[Büş Albayrak]

günlüğümü/karalama defterimi okuyormuşum hissi veren, bazı hikayelerde kahkahalar atarken buldum kendimi, bazılarında da böyle uçsuz bir kuyunun ya da çıkışsız bir tünelin içinde, havada hâkim olan karamsarlıkla birlikte kederleniverdiğim cümlelerle bakışırken. banu özyürek’in ilk kitabıymış, ilkinden dost oluverdik kendisiyle gıyabında. aynı dili konuşanlardanız çünkü^^ hepsini çok sevdim ama kitaba da adını veren ilk öykü, ah o ilk öykü, ah o semralar, ah o anlamı kendisini aşan tüm şeyler gibi ayağımıza dolananlar*

[Asli Basarir]

Kısa öyküleri bazen bir romanın parçası sanarak okudum. Öyle ki başta bir günü bitirmeye çalışan depresyonda ve aşırı kaygı bozukluğu olan bi kadının geçmişine yolculuk sandım önce, o noktaya nasıl geldiğini anlatan kısa öyküler serisi gibi. Ama zaman akışı tam sondan başa gibi değildi tamamen. Yine de birbiriyle bağlantılı öykülerdi.
Çok kaygılı, çok güvensiz okurken bu güvensizlikten boğulduğumu hissettirecek kadar kaygılı bir kadının ya da kadınların öyküleri.

[Hüseyin Çötel]

Ne zaman yeni bir Turk yazar kesfedeyim deyip bir hikaye kitabi alsam birbirine cok benzeyen yazilarla karsilasiyorum. Yalniz karamsar umutsuz caresiz. Bunalimlardan sikintilara gecen bir yazi. Sadece narratori taniyoruz. Cevre karakterler gelisimi yok. Plotin yok. Ortam anlatimi yok. Lezzet yok. Bir yazar olarak degil de terapistleri rahatlamak icin yazmalarini istemis gibi. Cok canimi sikiyor bu durum.

[Tuğçen Salkıç]

Poz kitabı sağ olsun Banu Özyürek'e bayılırım. Detaylara bakışına, tarzına... Bu kitapta da aslında Poz'da bulduğum o mükemmel şeyi bekledim fakat yalnızca birkaç ufak izini yakalayabildim. Kitaba ismini veren öykü müthişti. "M.'nin 79. Yalanı"nı da sevdim fakat diğer öyküler beklediğimi vermedi. Poz gibi bir kitabı yazan Özyürek'ten çok güzel öyküler beklemeye devam ama. ✌️✨

[Betül]

banu özyürek’i okumayı o kadar çok seviyorum ki yalnızca iki kitabının olması beni üzüyor. hikayeleri hep yaralarıma denk düşüyor, saklamak istediklerime, düşünmemek istediklerime ve unutmak istediklerime. poz’dan farklı olarak bir günü bitirme sanatı çocukluğa ve aileye de eğildiği için sanırım bilemiyorum, beni daha fazla etkiledi.
diğer kitaplarını sabırsızlıkla bekliyorum.

[Arzu Onuklu]

Ebru Aykaç tavsiyesiydi Allahtan pdfsini bulup okumuşum çünkü o kadar aham şaham öyküler değildi kadın hikayeleriydi yalnizliklar,yıpranmışlıklar yani birçok yazarın kaleminden bambaşka woow çok farklı değildi.

[busra aymergen]

Akışkan, sudan bile akışkan bir dil.

[Ufobekliyorum]

Mükemmel üslup.

[Ekin Pekin]

Ben, annem, ananem, elimi tutan tombul hemşire, içten bir gülüşünü beklediğim doktor, manyak komşular.
Ne çok kendimi buldum ve bitirmeye kıyamadım. Bu kıymetli öyküler unutulmayacak.

[Sezoa]

sevdim, teşekkürler banu.
öykücüler, kadın öykücüler var olsun.

[Tuğçe Kayakök]

İnsan her an yaşadığını bilerek yaşamamalı, biraz da gelişine ya da gidişine yaşamalı.

[tulisa]

kısa hikaye tadındaki kitaptı, bir solukta bitirdim diyebilirim sanırım. oldukça akıcı ve bence cümle derinliklerine rağmen akıcı bir kitap.

[Mustafa Kara]

bir şeye incelikle bakmanın, anlamların arasında dolaşmanın ve onları birbirine maharetle bağlamanın tadı var Bir Günü Bitirme Sanatı'nda; ve böylelikle dünyanın daha iyi bir yer olacağı umudu...

[aslında yokuz]

İnsan halleri ama özellikle kadın hallerini güzel yakalayıp aktarabilmiş. Ama iyi tespitler, öyküleri iyi yapmaya yetmemiş, ne yazık ki.
Kitap iyi başlıyor ama öyle devam etmiyor. İlk bir-iki öyküden sonra yazarın dili daha zayıf kalıyor. Yer yer, başından geçen bir olayı, bir durumu oturup dümdüz yazmış gibi hissettim. Bir öykü okuyormuş gibi değil de, bir arkadaşım anlatıyormuş gibi.
Bir de, kitap boyunca hep aynı öyküyü okuyormuşum gibi bir his uyandı bende. Elbette öyküler genel bir tema altında toplanabilir. Ama temanın tek olması, tüm öykülerin aynı tadı vermesine neden olmamalı.
Yazar, bu ilk kitabıyla epey beğeni toplamış. Ama bence kendisini biraz daha geliştirirse, tadından yenmez.

Yazarı sevmeye meyleden okur acı söylemeli :)

[şenay izne ayrıldı]

okunası. hakkında yazacağım.