Baseada no famoso crime de Nigrán acontecido en xaneiro de 1994, esta novela de Álex Alonso, galardoada co Premio Torrente Ballester, reconstrúe con pericia os acontecementos durante os cales dous policías asasinaron catro persoas da familia dun coñecido empresario do granito no seu chalé tras un intento de extorsión. Fronte ao concepto de novela de non ficción, tan vencellada ao escritor Truman Capote en "A sangue frío", Álex Alonso aposta aquí pola ficción, iso si, elaborada a partir dun enorme traballo de documentación xornalística. "Granito" conta o salto ao baleiro de dous seres que xa levaban o fracaso marcado nas súas costas, nunha acción completamente improvisada, sen reflexión nin preparación previas: a acción case suicida de dous policías que non tiñan nada que perder. Ao mesmo tempo, a novela convértese nunha crónica sentimental, case documental, dos anos noventa en Galicia. En "Granito" Álex Alonso racha cunha convención nunca cuestionada na ficción galega ao reproducir no propio diálogo dos personaxes a nosa realidade sociolingüística. Unha novela trepidante, intensa e reveladora.
Álex Alonso (Vigo, 1968). Licenciado en Filoloxía Galega e Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela, na actualidade traballa como tradutor intérprete da Administración de Xustiza na Audiencia Provincial de Pontevedra.Mención especial do xurado en 2003 no XII Certame Manuel Murguía de narracións breves pola obra Estremonías, gañador en 2010 do VI Certame de relatos de muller Matilde Bares por Xénero imperfecto e Premio de narrativa curta Ánxel Fole con Tempos de bebidas isotónicas e fast-food (Xerais, 2016).
A sinopse desta novela chamoume moitísimo a atención. Non coñecía nada do caso real (e unha, que é curiosa, investigou un pouco), e a cada capítulo que leía, máis me sorprendía. Realmente sobráronme moitos datos durante a novela, como cousas relacionadas co fútbol ou cos política. Sigo sen crer que algo así ocorrese na realidade. A novela atrapa, aínda que para o meu gusto, mestura demasiadas cousas dos protagonistas a medida que vai avanzando. Gustaríame máis se non so nos últimos capítulos se tratara o asunto principal. Foi unha lectura bastante amena, aínda que o nivel de galego custou un pouco con todo o da gheada e o seseo. Ó estar ambientada en Vigo, non me custou nada ubicarme dentro dos distintos escenarios.
I've read In Cold Blood but can't remember if Truman Capote felt the need to name every bar and street of the area where the murders took place as the author does here.Cliche on top of cliche,the only ones he misses out are reference to The Camino de Santiago and Spanish ham.I might have given it two stars were it not for the vile reference to the sex lives of the victims.
El libro desgrana un asesinato ocurrido en 1994 en Nigrán. Está bien escrito y resulta interesante pero hay demasiadas descripciones de personajes y situaciones. La acción del libro sucede en las últimas 60 páginas, 500 páginas de introducción resulta demasiado.
Inartístico e carpetovetónico, pra nom variar na premiada/publicada literatura da galiciÑa folclórica, recuncho hespañol con encanto y el marisquito muy barato.