一花一世界

by Yu Qing, 于晴

【內容簡介】
「我可以揹妳的。妳都能揹著那樣的我走過千山萬水，
以後，我也能承受妳所有的重量。」

她就是個傻瓜蠢蛋吧？
費心營救已經失去價值的他，不索求任何利益。
他不過是個在官場鬥爭中身敗名裂的喪家犬啊……
幼時的情分能代表什麼？他早就不是昔日的他了。
青梅竹馬，情同家人……
唔，或許吧。
他這輩子就是個記仇的人，只要有機會一報還一報，絕不放過，
只有她是唯一的例外，他無論如何都不忍傷害，也捨不下她；
而她無論怎麼惱他，都還是會回頭救他……
這不是家人還會是什麼？世上就只有他們互屬了。
所以他要讓她知道，像他這種「人渣」也有可取之處……

Genres: China, Historical

304 pages, Paperback

First published March 1, 2013

About the author

Associated Names:
* Yu Qing (English)
* 于晴 (Chinese)
* อวี๋ฉิง (Thai)

Reviews

[Thitima KT · Rating 5 out of 5]

ปกติอ่านของอวี๋ฉิงแล้วจะเกิดอาการมึนๆ งงๆ กับความล้ำลึก เล่มนี้ไม่มึนเท่าไหร่ เรียบง่าย...แต่อ่านแล้วชอบ ไม่หวาน...แต่อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่น รู้สึกหวามไหววูบวาบอยู่ในอก แบบเขารักของเขาแบบนี้ เป็นคนเลวที่รักเธอ...แถมหัวโบราณมากกกกก น่ารัก (￣▽￣)

[I'm not the moon · Rating 5 out of 5]

เรื่องนี้เดินเรื่องเเบบนุ่มๆเรื่อยๆเเต่ก็สนุกพระเอกถึงถือตัวเองว่าดีเเค่ไหนก็ต้องเเพ้นางเอกอยู่ดี ชอบตอนที่พระเอกน้อยใจว่าขาข้างนี้สู้ตัวตนของข้าไม่ได้หรือ สรุปคือชอบมากสุดๆอีกเล่ม

"ตอนนั้นเขายังไม่รู้ว่าความรู้สึกที่คนเรามีต่อกัน มีทั้งลึกล้ำ ฉาบฉวย ใกล้ชิด และห่างเหิน และเพราะยังเด็กนักเขาจึงยังไม่รู้ว่า การคลาดกันในบางครั้งคือการแยกจากชั่วชีวิต"

[Misspharaoh · Rating 3 out of 5]

ส่งท้ายปีเก่าด้วยการทัวร์จีนยาวๆไปจ้า😂

เลือกเล่มนี้มาเพราะว่าพระเอกขาเป๋เลยค่ะ
ชอบเวลานักเขียนทารุณกรรมตัวละครอะไรแบบเนี้ยจริงๆเล้ย😆

เล่มที่สองของนข.ที่ได้อ่าน เสียงลือเสียงเล่าอ้างว่านข.ท่านนี้มักจะมีความลุ่มลึกในระดับหนึ่ง เข้าถึงก็จะเก็ตว่าอะไรเป็นอะไรแต่ถ้าไม่ก็จะมึนๆงงๆ 🤔ซึ่งสำหรับเล่มนี้เราเป็นอย่างหลัง ฮาาา เหมือนจะเข้าใจนะแต่ก็เหมือนจะงงหน่อยๆด้วย🤣🤣

อ่านได้เรื่อยๆสบายๆไม่ได้น้ำตารินสงสารพระเอกอะไร ก็ถือว่ารับกรรมละค่ะ เป็นพระเอกสีเทาๆค่อนไปทางดำๆดีเนอะ อาจจะไม่ค่อยเก็ตกับความรักของทั้งคู่เท่าไหร่ แต่ถือว่าก็ได้อยู่นะ ยิ้มๆกับการพยายามเข้าหานางเอก เจ็บใจโดนดูถูกความรักน้อยใจคิดว่าสาวไม่รับรักเพราะตัวเองขาเป๋จนตาแดงๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า (ใช่ไหม?😆) แล้วก็เฝ้ากะเทาะเปลือกแก้ปมนางเอกที่ก็ยังออกจะงงๆดีค่ะ🤔🤣🤣

[Wduffsnk - ดัฟฟ์ · Rating 5 out of 5]

#หนึ่งบุปผากลางใจ
By อวี๋ฉิง
.
เขา 'หลินหมิงหย่วน' กับเธอ 'จีเหลียนเหลียน' เพื่อนสมัยเด็กกลับมาพบกันอีกครั้งในวันที่เขาไม่เหลืออะไรเลย ในคราบนักโทษขุนนางคดีฉ้อโกงซึ่งใครต่อใครก็ไม่อยากยื่นมือเข้ามาหา มีเพียงเธอที่ย้อนกลับมาช่วยเขาเพียงคนเดียว!!
.
โอ้ยยยแพ้ทางงานอวี๋ฉิงง
อ่านเรื่องย่อด้านบนอาจคิดว่า พล็อตน้ำเน่าว่ะ5555
แต่พออ่านแล้ว...มันช่างเสียดสี แดกดันได้เจ็บทีเดียวเชียว
เป็นอีกเรื่องที่เล่าเรื่องได้Real แบ่งพาร์ทชัดเจน ตัวละครมีปมในใจทั้งคู่
พระเอกของเรา...เลววค่ะ เลวจริง ๆ เพื่ออำนาจ ลาภยศ ทุกอย่างเขาสามารถทำได้ประหนึ่งเรื่องเลว ๆ เหล่านั้นเป็นวัฏจักรที่มันควรเป็น ถึงต่อให้ย้อนเวลากี่ครั้งเขาก็ยังจะทำอยู่ดี
นางเอก...สาวหน้าตาธรรมดาที่ใครเห็นแล้วก็สงสาร ชอบใช้ชีวิตสบาย ๆ อยู่แต่ในโซนปลอดภัยของตัวเองเพื่อรักษาความลับที่ไม่อาจเปิดเผยให้ใครรู้ได้เด็ดขาด
แต่...เธอก็เลือกที่จะยื่นมือเข้าไปช่วยพระเอก ทั้ง ๆ ที่เส้นทางของคนคู่นี้ควรจะConverse กันไปแล้วแท้ ๆ กลับมาบรรจบกันอีกครั้ง
เห็นนางเอกยื่นมือช่วยพระเอกแบบนี้ ต่อมาพระเอกคงตกหลุมรักในความดี และรักนางเอก...ไม่ใช่เลยนาจาาา555
เพราะสองคนนี้เหมือนคนที่มีปมด้อยทางใจข่มกัน
ตัวเอกทั้งสองเป็นคนที่มีcomplexในใจทั้งคู่ เพราะรู้จักกันมากก่อน ชอบกัน แต่ติดที่ปมด้อยทางใจที่คิดว่าไม่คู่ควร ทำให้เส้นทางของทั้งคู่ขนานกัน
.
ซึ่งเราต้องยอมรับนับถือใจนางเอกจริง ถ้านางเอกไม่เลือกที่ยื่นมือเข้ามา ทั้งคู่คงเป็นเส้นขนานกันไปจนตาย ถึงแม้การที่นางยื่นมือเข้ามาจะไม่ได้ตั้งใจจะเปลี่ยนเขา รั้งเขาเอาไว้ นางแค่อยากเห็นเขามีชีวิตต่อไป
คนแบบนี้แหละที่เรียกว่า 'ที่พึ่งยามยากอย่างแท้จริง'
.
อ่านไปแล้วชอบมาก เรื่องนี้แหวกจากพล็อตเรื่องอื่นคือ พระเอกไม่ได้เปลี่ยนไปเลย แต่ก็เด็ดขาด และจริงจังเรื่องความรักมากเช่นกัน
ถึงหน้าตานางเอกจะไม่สวยเท่าคนที่ผ่าน ๆ มา แต่พระเอกก็หวงมากกกก แทบเรียกได้ว่าจัดการภัยคุกคามให้นางเอกได้แบบเด็ดขาดหายวับเลย555555
ชอบความหยิ่งทะนงแต่ก็พยายามแสดงออกให้นางเอกเข้าใจ พยายามกะเทาะเปลือกเกราะความลับที่ซุกซ่อนปมของนางเอกชั้นแล้วชั้นเล่า โคตรพยายามจริง ๆ ส่วนปมของนางเอกคืออะไรลองไปอ่านดูเอานะ บอกตามตรงครั้งแรกที่รู้คือเฉย เหมือนเรื่องตลก แต่ความจริงทางจิตใจกลับไม่ตลกแม้แต่นิดเดียว!!
.
บุปผากลางใจ...ไม่ว่าจะจากกันนานแค่ไหน ก็จำได้ตั้งแต่แรกพบ
หลงลืมไปบ้าง...แต่ไม่เคยเลือนไปจากใจ
.
.
05.08.17
Wduffsnk

[รำพึง ลำพัง · Rating 4 out of 5]

สนุกดี
แต่พระเอกแบบนี้ในความรู้สึกเรา มีนก็แค่คนเห็นแก่ตัวทั่วๆ ไป
ความคิดของผู้ชายที่ฉลาดแกมโกงทั่วๆ ไป น่ะ

เรื่องนี้จัดได้ว่าเป็นเรื่องที่เราชอบมากที่สุดในบรรดางานของอวี๋ฉิง อ่านซ้ำกี่รอบก็ร้องไห้กับฉากนั้น
เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ เข้าถึงความมีปมด้อยของนางเอก
และเข้าถึงความรักของพระนาง แตกต่างจากเรื่องอื่นๆ ที่เข้าไม่ถึง

อย่าว่าแต่นางเอกที่หงุดหงิดเลยเวลาเจอคนใช้ภาษาผิด สำนวนผิด
พอมาถึงตัวเราเอง เรื่องบางเรื่องอย่างการผันวรรณยุกต์ การจำคำศัพท์เช่นพวก วัน เดือน เราไม่เคยจะจำ ให้เราสะกดเราก็สะกดไม่ถูกหรอก เพราะงั้น เวลาเจอให้ใช้ผิดแล้วทำให้เราต้องมานั่งสับสน เราจะหงุดหงิดมาก
มนุษย์มีภาษาพูดมากกว่าภาษาเขียน ภาษาไทยเป็นหนึ่งในนั้นที่มีภาษาเขียน ก็ช่วยใช้ให้ถูกเถิด
(ตอนยังอยู่มัธยมจะเช่านิยายที่มาจากสนพ. เลยไม่รู้สึกอะไร พอมาได้มีโอกาสยืมอ่านหนังสือทำมือ แล้วความรู้สึกอยากขว้างหนังสือทิ้งที่ไม่เคยเกิดก็บังเกิด ติดที่ว่ามันเป็นหนังสือความอื่น ติดที่ว่าหนังสือมันอยู่ในเมพ )

ความจริงอยากให้มีมากกว่านี้ แค่กๆ แต่ช่างเถอะ -3-

[mipmip · Rating 3 out of 5]

ชอบเคมีพระนาง ครต.โอเคนะ เเต่น่าจะเล่าเรื่องเข้มข้นกว่านี้ เหมือนสิ่งที่ใส่มาเล็กๆน้อยๆดูจะมีอะไร เเต่ก็ไม่ได้เล่าเพิ่ม เรื่องเลยเบาโหวงๆ แต่ก็โอเค พระนางน่ารักแปลกๆ5555

ป.ล. ชื่อตลคบางตัวที่ใส่มาในหน้าเเนะนำตลคนี่ไม่ต้องใส่ก้ได้ ไม่ได้มีความสำคัญหรือไม่ได้โผล่มาแล้ว แบบงง ใส่มาหยัง

[Bookworm Pig · Rating 4 out of 5]

หักคะแนนอย่างแรกคือ พระเอกน่าหมั่นไส้จริงๆ

[Gigi W · Rating 4 out of 5]

ดี๊ดี ให้ 4.5 ไปเลย

งานเขียนสไตล์อวี๋ฉิงที่อบอุ่นใจ บีบหัวใจ (แต่เรื่องนี้เน้นอบอุ่นใจ) การเล่าเรื่องเป็นไปแบบสไตล์อวี๋ฉิงที่เหมือนจะกระจัดกระจาย แล้วก็ค่อยๆ รวบรวมมันเข้ามา

พระเอกถูกขนานนามว่าเป็นกากเดนมนุษย์ แต่จริงๆ ก็คือคนที่ทะเยอทะยานและหลงวนเวียนเข้าไปอยู่ในวงจรขุนนางอุบาทว์นั่นแหละ ไม่ได้เลวชาติอะไรขนาดนั้น เรื่องราวตอนนางเป็นขุนนางจะยังไงไม่รู้ แต่นางเป็นคนฉลาดนะ แล้วก็จะซึนๆ ปากแข็งปากร้าย แต่น่ารักอะ

นางเอกนี่คือน่าสงสาร ยิ่งอ่านไปเรื่อยๆ แล้วรู้ความลับของนางเรายิ่งสงสาร แบบโอ้ยยยย นางอาจจะดูห่ามๆ แต่จริงๆ เป็นคนฉลาด มองอะไรทะลุอะแหละ แล้วก็รักพระเอกแบบม๊ากมาก อินเลยว่าทำไมนางถึงคิดว่าตัวเองไม่มีอนาคตกับพระเอก เพราะนางรู้ตัวเองดีและรู้จักพระเอกดี

ตอนพิเศษตอนท้ายที่เล่าเรื่องตอนเด็กคือดียยยยงามมมมม แบบเฮ้ย ฟินนนนนนนนน มันไป connect กับช่วงแรกๆ ที่ว่าทำไมพระเอกไม่อยากให้นางเอกเห็นตัวเองในสภาพย่ำแย่ กับที่ว่าทำไมนางเอกถึงรักพระเอกที่แท้ก็มีความหลังวัยเด็ก คือถ้าไม่มีตอนพิเศษจะทำให้อินได้น้อยลงเล็กน้อย พอมีเหมือนคอมพลีทอะ

ในเรื่องเน้นย้ำฉากที่พระเอกลูบขาตัวเองบ่อยมาก เรารู้สึกว่าฉากแบบนี้ทันบีบหัวใจเล็กๆ แหะ คิดดูว่าคนทะนงตัวทะเยอทะยานจะต้องรู้สึกยังไงในสถานการณ์แบบนั้น

ปล. แอบสงสัยตรงบันทึกจดหมายเหตุนิดหน่อยว่าที่พระเอกไม่ฝึกวิชากระบี่มันทำไมเหรอ เราอาจจะอ่านพลาดไปเลยไม่เข้าใจตรงนี้

[Tkpslc. · Rating 2 out of 5]

เป็นงานของอวี๋ฉิงที่รู้สึกว่าก็พออ่านได้แต่ไม่ได้ชอบอะ ชอบสุดคงเป็นความสัมพันธ์พระเอก-นางเอกแหละ แต่ตัวเรื่องเองรู้สึกไม่สุดยังไงไม่รู้ เหมือนนักเขียนมีอะไรที่อยากเล่าเยอะมากเลยใส่ลงมาหมดมันเลยขาดๆเกินๆไงไม่รู้ แถมอวี๋ฉิงขึ้นชื่อความมึนๆเอื่อยๆอีก

[IB Nungruthai · Rating 5 out of 5]

เป็นอวี้ฉิงเรื่องนึงที่อ่านรู้เรื่องค่า ปกติจะจอดขอบายกับงานเจ๊เพราะความมึนงง แต่เล่มนี้สนุกแล้วก็ชอบด้วย

พระเอกไม่น่าขากระเผลกเล้ย ถ้าหายจะเป็นการพิสูจน์ใจพระเอกนะว่า ยังเลือกนางเอกอีกมั้ย

[หยุดเล่นเฟส แล้วไปอ่านหนังสือซะ · Rating 5 out of 5]

เรื่องนี้เราชอบมากกก จากการตีความเอาเองนะคะ
เอาจริงเราว่าพระเอกชอบนางเอกตั้งแต่เด็กแล้ว
พระเอกมองว่านางเอกเหนือกว่า เลยพยายามถีบตัวขึ้นมา
แต่กลับหลงใหลอำนาจไปซะได้

เรื่องนี้มีความซับซ้อนตรงที่พระเอกนิสัยไม่ดีด้วยค่ะ
แบบแนวความคิดไปกันไม่ได้ มุมมองการใช้ชีวิตไม่เหมือนกัน
ตอนหลังกลายเป็นว่านางเอกตัดใจได้ แต่พระเอกตัดใจไม่ได้

พระเอกซึนมาก ตั้งข้อแม้ต่างๆนานา เพื่อจะยอมรับรักนางเอก
ตอนหลังกลายเป็นว่ายอมได้ทุกอย่างขอเพียงได้อยู่กับนางเอก ทำเพื่อนางเอกได้ทุกอย่างด้วย
เรารู้สึกสงสารพระเอกเลย

[Lily 百合花 · Rating 5 out of 5]

ชื่อเรื่อง – หนึ่งบุปผากลางใจ (一花一世界)
ผู้แต่ง – อวี๋ฉิง (于晴) เขียน พวงหยก แปล

คือเรื่องนี้เห็นครั้งแรกก็กรี๊ดเลย แบบว่าปกงามมาก ยิ่งเห็นชื่อคนแต่งก็ยิ่งกรี๊ดเลยค่ะ อวี๋ฉิง นักเขียนมากกว่ารักคนโปรดของเราเลย คือชอบมากเลยค่ะ สไตล์การเขียนของอวี๋ฉิง มักจะออกไปในทางที่ต้องคิดตามและตีความในสิ่งที่คนเขียนต้องการจะสื่อ หลายครั้งอ่านจบ ต้องมานั่งถกประเด็นกับน้องสาว แต่ก็สนุกดีค่ะ และที่สำคัญที่ชอบมากคือ ความรักระหว่างพระนาง จะเป็นไปในแบบที่ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป เรียบๆ ไม่หวือหวา แต่กินใจคนอ่านอย่างเรา ซึ่งมากกว่ารักน้อยเรื่องที่เห็นชื่อคนเขียนแล้วจะกรี๊ดๆ ได้เท่านี้ ฮ่าๆ เลยแอบดีใจนะคะ ที่หลังๆ แจ่มใสเริ่มนำเอางานของอวี๋ฉิงมาแปลมากขึ้น (แต่ก็ยังน้อยนะ ฮ่าๆ) เพราะผลงานของอวี๋ฉิงจริงๆ มีมากกว่า 80 เรื่องแน่ะ

อ่านแล้วชอบ “มายานาง” กับ “พระมาตุลาตัวดี” มากกว่านะ แต่ถามว่าอ่านจบแล้วชอบไหม ก็ชอบ ชอบในสิ่งที่เขียนออกมา สไตล์ไม่เหมือนใครจริงๆ ยิ่งอ่านก็ยิ่งชอบ ฮาที่คนเขียนบอกว่า ไม่ชอบเขียนให้ตัวละครเชื่อมโยงกัน เลยใช้วิธีที่ต่อให้เป็นเซ็ตเดียวกัน แต่ก็จะให้เวลาห่างกันเป็นร้อยปี เพราะฉะนั้นก็จะแค่ถุกเอ่ยถึง แต่ไม่มีทางได้มาเจอกันแน่ๆ (ยกเว้นย้อนอดีตหรือไปอนาคตได้ใช่ไหมคะคนเขียน กร๊ากๆ)

ชอบในความธรรมดาของจีเหลียนเหลียน นางเอกของเรื่อง แอบฮาเธอนะ ที่แบบว่าความลับของเธอทำเอาจ้าวหลิงหวา ศิษย์พี่ของเธอตกใจเลยทีเดียว อ่านแล้วขำกร๊ากเลย และเพราะความธรรมดาทั้งความรู้ความสามารถ รวมถึงหน้าตาของเธอ สุดท้ายก็สามารถทำให้หลินหมิงหย่วนรักเธอได้จากตัวตนของเธอจริงๆ ไม่ใช่ที่รูปร่างหน้าตาหรือฐานะใดๆ เลย

จีเหลียนเหลียนเหมือนจะโง่ แต่ไม่ได้โง่เลย ออกเป็นคนที่ฉลาดล้ำลึก แค่ไม่แสดงสิ่งที่ตัวเองคิดให้คนอื่นรู้เท่านั้น เหมือนกับว่าการได้อยู่อย่างสงบแบบเงียบๆ คือความสุขที่สุดของเธอแล้ว อ่านแล้วก็อินมาก ประหนึ่งตัวเองเป็นนางเอกอ่ะ ฮ่าๆๆ แบบว่าจริงๆ นะ เราอยากมีชีวิตที่ไม่โดดเด่นให้คนต้องจดจำได้ แต่ขอพื้นที่เล็กๆ ที่ให้อยู่อย่างสงบและมีความสุขก็เพียงพอแล้วจริงๆ

จีเหลียนเหลียนกับหลินหมิงหย่วน เป็นอะไรที่ต่างกันมาก ไม่น่าเชื่อว่าคนสองคนที่เคยพบเจอ เคยได้รุ้จักกันตอนเด็กๆ กลับได้มาอยู่ใกล้ชิดกันอีกครั้ง ก็เพราะแค่เธอจดจำเขาได้ และเหมือนทำให้หลินหมิงหย่วนเกิดใหม่เลยทีเดียว จีเหลียนเหลียนถึกมากอ่ะ แบกหลินหมิงหย่วนไปไหนมาไหนได้ยังไงเนี่ย ฮ่าๆๆ อ่านไปก็สงสารนางเอกไป ส่วนฉากที่หวาดเสียวสุดๆ ก็สภาพร่างกายของหลินหมิงหย่วนที่ถูกลงโทษอ่ะ น่ากลัวจริงๆ เลย อ่านไปก็หลอนๆ ดีใจที่อวี๋ฉิงบรรยายไว้ไม่มาก เลยไม่ค่อยน่ากลัว ฮ่าๆ

ตอนอ่านต้องตั้งสตินิดหนึ่ง เพราะชื่อของจีเหลียนเหลียน (นางเอก) กับท่านหมอประจำสำนักชิงเหมิน ในภาษาไทยออกเสียงเหมือนกันเลย ท่านหมอชื่อว่า “จีเหลียน” แต่เขียนตัวอักษรจีนต่างกันนะ ก็เลยออกแนวว่าตอนอ่านต้องมองดีๆ ว่าตอนนี้เอ��ยถึงจีเหลียนเหลียนหรือจีเหลียน ฮ่าๆๆ อ่านถึงฉากที่เอ่ยถึงสองคนนี้ทีไร จะต้องหยุดชะงักทุกทีเลยล่ะ

แอบสงสัยว่าตอนเด็กๆ พระเอกบอกให้นางเอกเลือกเขาชิวซาน แล้วทำไมนางเอกเลือกสำนักชิงเหมินหว่า จุดนี้เราอ่านข้ามไปตรงไหนหว่า แหะๆๆ

ที่แน่ๆ ทำเอาตอนนี้อยากอ่าน “บันทึกรักเคหาสน์เมฆา” เลยล่ะ เพราะตอนพิเศษของเล่มนี้ชื่อตอนว่า “บันทึกเคหาสน์เมฆา” ทำเอาอยากอ่านต่อจริงๆ นะ แม้รู้ว่าคนเขียนไม่มีทางให้เกิดขึ้นในช่วงเดียวกันแน่ๆ เพราะในตอนพิเศษยังผ่านมาหลายร้อยปีเช่นกันอ่ะ (แบบว่าตายกันหมดแล้ว โฮกๆๆ)

ส่วนนิสัยพระเอกอ่ะเหรอ เป็นคนไม่ดี ก็ยอมรับหน้าซื่อๆ เลยว่า เออ ข้าโกงเขามา ข้าไม่ดี ข้าหลงใหลในอำนาจของการเป็นขุนนาง บลาๆๆ ชอบตอนที่พยายามหาทางอธิบายให้นางเอกเข้าใจว่าตัวเองชอบเธอนะ (ไม่มีฉากที่แบบว่า “ฉันรักเธอ หว่ออ้ายหนี่” อะไรแบบนี้นะ ฮ่าๆๆๆ เป็นแนวบอกรักด้วยคำพูดแฝงมากกว่า) กว่านางเอกจะตอบรับได้ ก็ผ่านร้อนผ่านหนาวกันมาหลายฝน กร๊ากๆ ไม่ใช่แระ

อ่านแล้วฟินๆ ชอบๆๆ เลยอยากอ่านของอวี๋ฉิงแบบยิงยาวเลย เราดองมาหลายเรื่องล่ะ ไม่ใช่เพราะไม่อยากอ่าน แต่เป็นเพราะมีสิ่งที่อยากอ่านมากเกินไป เลยจัดคิวให้ได้ไม่ลงตัว ฮ่าๆ


[สปอยล์]

จีเหลียนเหลียนทำให้เราทึ่งมากเลย ไม่รู้หนังสือ แต่สามารถเนียนให้คนอื่นคิดว่ารู้หนังสือได้ ยกเว้นพระเอก ที่ฉลาดเกิน กร๊ากๆ แต่เข้าใจนะ คนที่พยายามให้ตาย แต่ถ้าไม่ได้จริงๆ มันก็ไม่ได้แหละ คนๆ หนึ่งมองว่าการอ่านหนังสือออกเป็นเรื่องง่าย สำหรับจีเหลียนเหลียนแล้วเป็นเรื่องที่ยาก และทำไม่ได้จริงๆ เลยทำให้เธอกลายเป็นคนที่มีความลับ ทำเนียนไม่ให้คนอื่นรู้ว่าเธอไม่รู้หนังสือนะ และสามารถอยู่ในสำนักมานานกว่าสิบปีได้อย่างราบรื่น ฉลาดในเรื่องที่คนอื่นรู้แล้วรู้สึกทึ่งเลยล่ะ

ที่แน่ๆ จีเหลียนเหลียนเป็นไอดอลเรานะ ฮ่าๆๆๆๆ ขอแค่ได้ใช้ชีวิตอย่างราบเรียบและสงบสุขก็เพียงพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องไปไขว่คว้าอำนาจที่ต้องแก่งแย่งชิงดีกัน เลยแอบขำตอนที่จีเหลียนเหลียนบอกตรงๆ กับศิษย์พี่ว่า ไม่คิดจะเป็นเจ้าสำนัก เพราะเหนื่อยจะตาย ทำไมต้องเป็นให้เหนื่อยด้วยล่ะ ขอเป็นแค่ศิษย์สำนักธรรมดาๆ คนหนึ่งก็พอ ที่สามารถอยู่ต่อไปได้เรื่อยๆ เลยเหมือนศิษย์พี่ต่อสู้อยู่กับตัวเองแฮะ ฮ่าๆ มิน่าศิษย์พี่เลยตื่นตะลึงตอนรู้ความจริงไง

[J.Nida · Rating 3 out of 5]

เรื่อยๆ มาเรียงๆ ล้ำลึกยิ่งนัก ลึกล้ำยิ่งนัก บางตอนอ่านแล้วก็งงๆไม่เข้าใจเหมือนกัน

เรื่องนี้ไม่ได้เป็นชุด เป็นเล่มเดียวจบ พระเอกนั้นเป็นขุนนางที่คดโกง โลภมาก และโดนทำโทษอาการสาหัส หลังจากโดนพาเดินประจานรอบเมืองแล้วนั้น ตอนแรกคิดว่าจะโดนสั่งฆ่าจากอริเก่า แต่ไม่คาดคิดว่าจะมีคนมาช่วย

ตอนที่เขาตกต่ำ คนที่เคยคิดว่าเป็นพวกเดียวกันไม่เคยแลเหลียว ทั้งสหายและหญิงงามที่เคยครอบครอง

อาการของหลินหมิงหย่วนหนักเอาการ ขาทั้งสองนั้นถูกตีจนหัก ถึงรักษาหายแต่คงต้องเดินกระเผลกไปตลอดชีวิต

คนที่มาช่วยเขาคือ จีเหลียนเหลียน ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง นางเป็นคนของสำนักหนึ่งที่ไม่ได้มีฝีมือ ออกจะเป็นที่ละเลยไม่โดดเด่น แต่หลินหมิงหย่วนก็ไม่เข้าใจว่าทำไมนางต้องช่วยเขา

แม้เขาจะชั่วช้าโลภมาก ไม่เคยละวางได้ แต่ไม่คาดว่าสุดท้ายจะเป็นความธรรมดาของนางนั่นแหละที่ทำให้เขาทิ้งทุกอย่างได้

[Thirds · Rating 4 out of 5]

เรื่องไม่ใช่มากกว่ารักแบบหวานหยดย้อย
แบบที่พระเอกจะวางนางเอกไว้บนฝ่ามือ

พระเอกไม่ใช่พระเอกที่เก่งเวอร์
พร้อมจะปกป้องนางเอกได้ตลอดเวลา

นางเอกก็ไม่ใช่คนที่ฉลาด ซุกซน
มีไหวพริบฉับไว

แต่ทั้งคู่ก็ดูแลกันและกันเท่าที่กำลังตัวเองจะสามารถทำได้
(ดูแลกันแบบว่านางเอกต้อง แบกพระเอกขึ้นหลัง เพราะพระเอกขาหัก)
ช่วงแรกๆก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนกัน ปกติมีแต่พระเอกทำ เรื่องนี้นางเอกทำ

จริงๆ เรื่องนี้ตอนแรกจะให้ 3 ดาวด้วยแหละค่ะ
เพราะมันอ่านแบบว่าเรื่อยๆมากเรียงๆมาก
แต่พอมาอ่านตอนพิเศษ ที่เป็นเรื่องสมัยเด็กๆแล้วชอบมากค่ะ
ชอบความผูกพันของพระเอกนางเอก

[M · Rating 3 out of 5]

เป็นนิยายที่ไม่ค่อยมี background เท่าไหร่
เดินเรื่องโดยมีความลับของนางเอกคอยล่อให้รู้ว่านางมีความลับอะไรกันแน่ แล้วพระเอกกะนางเอกเกี่ยวกันยังไง
แต่สนุกนะ น่ารักดีอ่ะ ตัวละครมีเสน่ห์ตามสไตล์อวี๋ฉิง
ปมด้อยนางเอกน่าสงสาร ยิ่งช่วงตอนพิเศษตอนเด็กๆ ฉากแอบเรียนกลางคืนคนเดียวน่าสงสารมาก
เสียตรงที่มันบาง เลยไม่รู้ตื้นลึกหนาบางอะไรเท่าไหร่

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 4 out of 5]

หลังอ่านของน้ำฝน : https://wp.me/p6yYEv-d0